Iluzja wyboru – akt pierwszy – wybieram zwinność

Spis Treści

Iluzja wyboru – akt pierwszy – wybieram zwinność

Iluzja wyboru - akt pierwszy - wybieram zwinność

Na naszej scenie życia pojawiają się osoby grające główne role
i statyści,  a  wszystkiemu towarzyszy tło rzeczywistości.

W opiniotwórczych mediach społecznościowych mamy odfiltrowaną wersję rzeczywistości. To, co widzimy, traktujemy jako rzeczywistość, więc czemu mielibyśmy ją podważać? Rzeczywistość osób z naszego kręgu znajomych jest podobna, więc komfortowe jest myślenie, że świat się zgadza z naszymi poglądami.

To samo dotyczy miejsca pracy, w którym gramy role jakie nam napisano w „sztucznej rzeczywistości”.

Model kaskadowy

Model kaskadowy poprzez rozgraniczenie prac wykonywanych przez różne zespoły, powoduje rozmycie odpowiedzialności. Każdy zamyka się w swoim silosie. Podobnie,  jak sztuczna inteligencja podsuwa nam wiadomości, które zamykają nas w bańkach filtrujących, ponieważ gdy na coś klikamy to potem podsuwane są nam treści zbliżone do tych, które oglądaliśmy.

W modelu kaskadowym wszyscy myślimy jak szef, lub nie myślimy czekając na rozwiązanie i zachowując bezpieczną pozycję za kulisami. Media społecznościowe oferują natychmiastową gratyfikację, podobnie jak systemy motywacyjne stosowane w tradycyjnie zarządzanych organizacjach – „kija i marchewki”.

Social media to narzędzie do budowania lub destabilizowania społeczności.

Podobna odpowiedzialność spoczywa na zarządzających i współpracujących ludziach, bowiem mają oni sprawczość budowania lub niszczenia zespołów.

Media społecznościowe to efektywne narzędzie perswazji, a odbiorcy mają coraz mniejszy wpływ na to, kim są i w co wierzą. W organizacjach zarządzanych poprzez nadmierne kontrolowanie następuję podział na grupy, które siebie nawzajem nie słyszą i nie ufają sobie.

W tradycyjnie zarządzanych organizacjach staczamy się do granic ignorancji z powodu nadmiaru informacji i łączności.

Umiejętności 4K

Zatem chcąc rozwijać tzw. umiejętności przyszłości określane jako 4K:

  • Krytycznego myślenia,
  • Komunikacji,
  • Kooperacji, oraz
  • Kreatywności,

które mają pomóc nam radzić sobie ze zmianą, bo raz po raz będziemy tworzyć na nowo samego siebie i odnajdywać w nowych realiach na rynku pracy i w życiu.

Czy możemy to robić używając „fake newsów” i „fake współpracy” ?

I tu na scenę wkracza zwinna filozofia pracy i jej wartości, czyli doświadczenie, oswajanie zmiany poprzez przyznawanie się do błędów i ciągłe udoskonalanie, autonomia, przejrzystość, kultura uczenia się i odbiegania od scenariusza pt.: „ bo zawsze tak robiliśmy”.

„Zwinność”  zdaje sobie sprawę, że każdą rolę, którą przychodzi nam odegrać w życiu, większość z nas chciałaby wypełnić doskonale, zebrać gratulacje i oklaski. W teatrze Agile nie chodzi jednak o to, by poświęcić dla roli na scenie – wszystko – zanim opadnie kurtyna.

Praca nie ma być dramatem, a my jedynie statystami. Ma przynosić satysfakcję i radość oraz możliwość regenerowania się przed kolejnymi występami. Ma przynosić poczucie wolności, że przy kolejnym angażu możemy zostać obsadzeni w zupełnie nowej roli.

Zwinność to uwolnienie się od potrzeby nadkontroli

To określenie tego co faktycznie możemy kontrolować.

To otwartość na nieokreśloność, która napawa nas lękiem i dlatego poszukujemy sensownych opisów rzeczywistości.

To szukanie rozwiązań dla potencjalnych problemów, które mogą wystąpić, lub które już wystąpiły, ale zostały potraktowane jak zapomniany „rekwizyt”.

Zwinność to nauczenie się odpuszczania i zaakceptowania faktu, że stan perfekcji nie istnieje, a my nie jesteśmy jedynymi utalentowanymi członkami zespołu.

Agile to reżyser, który reaguje na brak aspiracji i odważnych zamierzeń. To reżyser, który mobilizuje do uwolnienia potencjału.

Agile to impresario, który przestrzega przed odnoszeniem łatwych zwycięstw i nieetycznych celów, które wpychają w szpony nałogów.

Agile to recenzent, który podważy nieomylność w środowisku „potakiwaczy”.

Przełamywanie silnie zakorzenionych wzorców zachowawczych
i wypracowanie nowych możliwe jest w każdym wieku. Człowiek dorosły nadal uczy się nowych strategii pomocnych w samodzielnym myśleniu i rozpoznawaniu prawdziwego tła problemów, ułatwiających dialog i współpracę z innymi ludźmi i pozwalających wyrażać siebie samego.

Jednak zwinności nie sposób narzucić za pomocą dyscypliny i zakazów, możemy jedynie propagować nowe rozwiązania i cierpliwie czekać, przyglądając się, czy i na ile zostaną uznane. Człowiek, tak samo jak zespół, jest samoorganizującym się systemem, któremu możemy podsuwać nowe idee, ale nie oczekujmy, że zostaną one od razu bez oporu przyjęte. Nie oczekujmy natychmiastowej gratyfikacji.

Czy możesz wystawić sztukę zwinności w Twojej organizacji?

Baza materiałów

  • Yuval Noah Harari „21 lekcji na XXI wiek”, 2018;
  • Hanna Samson „Iluzja wyboru” SENS 1/2021 str. 68;
  • Prof. Regina Reichwein, Andrzej Lipiński „Wyjście z pola konfliktu”;
  • CHARAKTERY 2/2021 str. 51.

Podziel się wpisem:

Share on facebook
Facebook
Share on twitter
Twitter
Share on linkedin
LinkedIn
Share on whatsapp
WhatsApp
Share on email
Email

O Autorze wpisu:

Zobacz również

Shopping cart

0

No products in the cart.

ZAPYTAJ O SZKOLENIE DEDYKOWANE

ZAREZERWUJ TERMIN SZKOLENIA