Przejdź do treści

CliftonStrengths - Podcast Zwinnej Kawy

CliftonStrengths - Podcast Zwinnej Kawy

Rozmawiają: Renata Krupiarz, Marek Wyszyński

Jak to jest, że w niektórych organizacjach punktuje się słabe strony pracownika, członka zespołu, a w innych wzmacnia mocne? Renata Krupiarz i Marek Wyszyński rozmawiają o CliftonStrengths, talentach i rozwoju mocnych stron.

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Marek Wyszyński: Witam Was w podcaście Zwinnej Kawy, w którym rozmawiamy o zwinności w biznesie i nie tylko. Gościem dzisiejszego odcinka podcastu jest Renata Krupiarz. Cześć, Renata.

Renata Krupiarz: Cześć, Marek.

Marek Wyszyński: W dzisiejszym odcinku będziemy sobie rozmawiać o — nie powiem testach osobowości, bo bym bardzo mocno uprościł — będziemy rozmawiać o CliftonStrengths. Renata, jesteś ekspertką od tego tematu i na samym początku chciałbym Cię poprosić o to, żebyś powiedziała kilka słów o sobie.

Renata Krupiarz: Nazywam się Renata Krupiarz, jestem certyfikowanym coachem mocnych stron Instytutu Gallupa, trenerem biznesu na co dzień i mogę podzielić się z Tobą moim top pięć, bo to chyba najlepiej mnie definiuje w tym konkretnym temacie. Jest to Uczenie się, Ukierunkowanie, Wizjoner, Poważanie i Zbieranie. To jest moja top piątka talentów.

Marek Wyszyński: OK. Ja sobie niedawno robiłem test jako przygotowanie do tej rozmowy i mnie to top pięć wygląda zupełnie inaczej, ale to sobie dojdziemy do tego w trakcie rozmowy, jakie są te różnice. Ale właśnie, zacznijmy może od tego, czym jest sam test CliftonStrengths, czyli czym w ogóle jest ten test mocnych stron? Bo on w zasadzie będzie osią, głównym tematem i tą śmietanką tego dzisiejszego odcinka.

Czym jest CliftonStrengths?

Renata Krupiarz: CliftonStrengths jest narzędziem, które pozwoli nam odkryć swoje talenty. Te talenty są takim naszym naturalnym potencjałem, ponieważ to są de facto takie schematy naszego zachowania, schematy naszego odczuwania, schematy budowania relacji, schematy myślenia. Więc to jest to, co można sobie zdefiniować, robiąc badanie CliftonStrengths, i na podstawie talentów rozwinąć swoje mocne strony, czyli taki obszar, w którym będziemy niemal doskonali.

Marek Wyszyński: OK. A skąd to się w ogóle wzięło? Jaka jest historia, może Instytutu Gallupa pokrótce, ale w ogóle skąd sam pomysł na ten test i jego aplikowanie przede wszystkim w biznesie?

Historia i geneza narzędzia

Renata Krupiarz: A jak dużo mamy czasu, Marek? Bo w zasadzie to moglibyśmy cofnąć się tak mniej więcej do czterdziestego piątego roku.

Marek Wyszyński: OK. To jest piątkowe popołudnie, więc to pytanie do Ciebie. Jak dużo tego wieczoru chcesz poświęcić?

Renata Krupiarz: To ja taki dosłownie kawałeczek, ponieważ ja myślę, że właśnie to cofnięcie się do czterdziestego piątego roku jest kluczowe, ponieważ to był taki czas, kiedy Don Clifton — od razu przywodzi nam na myśl CliftonStrengths — Don Clifton jest autorem tego badania, jednym z autorów i osobą, która zapoczątkowała właśnie to badanie. I on w czterdziestym piątym roku wrócił z wojny, w której uczestniczył jako żołnierz, wrócił i podobno — tak przynajmniej głosi legenda — on wtedy powiedział, że całe to swoje życie od tej pory on chce poświęcić na to, żeby zrobić coś dobrego dla ludzi. I tak zrobił. On był psychologiem, zatrudnił się na uniwersytecie w Nebrasce, tam wykładał psychologię i on podobno był bardzo sfrustrowany tym, że w tych wszystkich podręcznikach od psychologii bardzo mocno skupiamy się na tym, co z człowiekiem jest nie tak. Definiujemy sobie, co w nim nie działa, na co jest chory, z czego wynikają pewne jego traumy i negatywne zachowania. Natomiast on się chciał skupić na tej pozytywnej stronie człowieczeństwa i właśnie w taki sposób też rozpoczęła się cała praca nad CliftonStrengths, czyli nad badaniem tego, co jest naszym potencjałem, żebyśmy mogli być w czymś doskonali, żebyśmy byli szczęśliwi jako ludzie. Ta historia to jest kilkadziesiąt lat badań, to jest kilkadziesiąt lat odkrywania tego, co stoi za naszym sukcesem. To badanie zostało wdrożone do biznesu, bo to też zapytałeś, w roku bodajże dziewięćdziesiątym dziewiątym i wtedy to badanie wykonało około dwudziestu tysięcy osób. Teraz — i mówię to z ogromną dumą jako członek tej społeczności — zbliżamy się już do dwudziestu sześciu milionów. Także to jest taka rewolucja, która ogarnęła cały świat.

Marek Wyszyński: Tak, zdecydowanie. A jak to się stało, że Ty tam trafiłaś, że Ty akurat zainteresowałaś się tym tematem na tyle mocno, że postanowiłaś zostać konsultantką, trenerką, dla której jest to w zasadzie część życia zawodowego?

Osobista droga do CliftonStrengths

Renata Krupiarz: Jak to zwykle bywa, zaczęło się ode mnie samej. I ja mam takie doświadczenia, one są dla mnie bardzo ważne. Mam doświadczenia, kiedy byłam w środowisku, w takim miejscu pracy u takiego menadżera, który bardzo mocno skupiał się na moich lukach kompetencyjnych, który bardzo mocno skupiał się na moich słabościach, który bardzo często podkreślał, czego jeszcze ode mnie oczekuje w kontekście zmiany. A mam też właśnie doświadczenie kontrastujące z tym, czyli bycie w takim środowisku pracy, u takiego menadżera, który bardzo mocno doceniał to, w czym jestem dobra. I ja pamiętam moje samopoczucie w tym momencie, kiedy byłam w miejscu pracy, które skupiało się na moich lukach kompetencyjnych. To było wiele lat temu, około 12, około 10. I to był czas, kiedy w ogóle zarządzanie koncentrowało się wokół naprawiania słabości. Zresztą ja też sama mam do tego tendencję, bo mam naprawianie w moim top 10, więc to mnie jeszcze wzmacniało dodatkowo. Moje postrzeganie siebie jako niedoskonałej w czymś. Ja pamiętam, że ja byłam bardzo mocno sfrustrowana w tej pracy. Ja pamiętam, że moja pewność siebie bardzo spadła. Pamiętam, że ja miałam dużo wątpliwości, czy ja w ogóle jestem dobra w tej pracy. Skoro ja cały czas słyszę, że coś jest nie tak, że powinnam być inna, że powinnam coś robić inaczej, to co ja tutaj w ogóle robię? Dodam, że to był taki czas, w którym ja uważam z perspektywy czasu, że ja byłam dobra w tej pracy. Ja osiągałam swoje cele. Ja realizowałam to, co przede mną stawiano, ale ja nie pamiętam w ogóle dobrego feedbacku. To nie znaczy, że go nie było. To znaczy, że tak bardzo koncentrowaliśmy się na tym, co u mnie nie wychodzi, że ja tylko to zapamiętałam z tamtego okresu. Jak to zwykle bywa, jak człowiek jest w takim punkcie swojego życia, to szuka jakiegoś zwrotu i zmieniłam pracę w związku z tym. I to nowe miejsce, w którym się pojawiłam, podeszło do mnie zupełnie inaczej. Ja wręcz usłyszałam od mojej szefowej zaprzeczenie tego, co słyszałam wcześniej, ponieważ jestem introwertykiem. W związku z tym mój sposób komunikacji, w zasadzie moja komunikacja to jest narzędzie. Ja się komunikuję z ludźmi, ponieważ potrzebuję czegoś. Wtedy, kiedy chcę im coś przekazać, czy sama chcę coś dopytać. Natomiast nie jestem osobą, która komunikuje się nieustannie, bo lubi. I ja pamiętam, że słyszałam właśnie w tamtym miejscu pracy wręcz taką etykietę, że ja jestem niekomunikatywna. I później, kiedy przeszłam do tego nowego miejsca pracy, moja nowa szefowa powiedziała do mnie, już nie pamiętam tak dokładnie słów, ale przekaz był taki, że ona bardzo docenia mój sposób komunikacji. To, w jaki sposób rozmawiam z ludźmi, jak umiem słuchać, jakie pytania umiem zadawać, jak bardzo jestem skoncentrowana na człowieku po drugiej stronie.

Renata Krupiarz: Różnica w przekazie. Ja nagle odkryłam, że ja wcale nie jestem niekomunikatywna i ja po prostu mam swój własny sposób komunikacji. Introwertyczny, ale skuteczny. Więc to, czego sama doświadczyłam, było takim punktem, w którym ja zaczęłam czytać o mocnych stronach, zaczęłam interesować się tym tematem. Mam też w swoim top 10 talentów Gallupa intelekt, więc jak coś mnie zainteresuje, to ja to od razu pogłębiam. To jest dla mnie naturalny sposób zachowania. Więc ja zaczęłam bardzo mocno w tym temacie szukać różnego rodzaju materiałów i tak trafiłam na talenty Gallupa. Talenty Gallupa, które, tak jak mówiłam wcześniej, pozwalają nam odkryć swój potencjał do tego, żeby coś stało się naszą mocną stroną. Czyli to jest ta perspektywa: już jesteś w czymś dobra, możesz być w tym doskonała. Więc to było spójne z tym, czego doświadczyłam, spójne z tym, w co uwierzyłam. Spróbowałam tego testu. Zaczęłam sama pracować nad swoimi mocnymi stronami i okazało się, że to jest świetne narzędzie, świetne narzędzie nie tylko do własnego rozwoju, ale w momencie też, kiedy zostałam trenerem i zaczęłam uczyć menadżerów, jak zarządzać zespołami, to okazało się, że to też jest narzędzie, które można w tym kontekście zastosować.

Marek Wyszyński: Nie powiem, że moja historia jest taka sama, ale też nieraz w środowisku pracy zetknąłem się właśnie z

Marek Wyszyński: Punktowaniem tych moich słabych stron. Nie tylko moich, bo jak byłem menadżerem, to też dawano mi bardzo często feedback na temat moich ludzi, ale głównie właśnie odnośnie tego, jakie były ich niedociągnięcia, nad czym jeszcze musieli popracować, co jeszcze musieli zmienić, żeby… Właśnie teraz z tej perspektywy czasu już wiem, że nie po to, żeby być lepszymi, tylko po to, żeby się wpasować w to, jaką wizję na nich miała wtedy organizacja i nic poza tym.

Renata Krupiarz: Właśnie. I to jest kluczowe.

Marek Wyszyński: Ja nawet mam wrażenie, że w którymś momencie przeżyłem taki trochę etap, gdzie zatrudnianie ludzi odbywało się nawet nie… Ok, kompetencje były ważne, ale czasami wręcz ważniejsze było to, jak oni bardzo pasują do tego, jacy my byśmy chcieli, żeby oni byli właśnie pod kątem tego, jak dobrze się będzie z nimi pracowało. I oczywiście to jest mega ważne, bo nie chodzi nam nigdy tylko i wyłącznie o te kompetencje twarde. To zawsze musi być miks. Ale mam wrażenie, że w paru sytuacjach widziałem takie zaplątanie się i znowu skręt w drugą stronę, bo z tymi nam się będzie pasowało dobrze, bo z nimi nie trzeba będzie pracować nad pewnymi elementami.

Renata Krupiarz: Tak, bo różnorodność jest siłą, ale różnorodność też jest wyzwaniem. Trzeba umieć zbudować współpracę i komunikację z ludźmi, którzy są zupełnie inni od nas. Dlatego nas tak przyciąga do tych ludzi, którzy są podobni, którzy są w zasadzie naszą kalką, czyli mają takie cechy jak my, bo my bardzo dobrze ich rozumiemy. Wiemy, czego się po nich spodziewać, wiemy, w jaki sposób się z nimi komunikować. A kiedy ktoś jest inny, to jest dla nas zagadką. Czasem to wyzwanie okazuje się zbyt trudne, więc idziemy po prostu na łatwiznę. I to nie jest dobry kierunek, bo właśnie w tej różnorodności jest naprawdę siła. Z tej różnorodności wychodzą nam najlepsze efekty.

Marek Wyszyński: Spotkałem się kiedyś z takim komentarzem, z taką opinią, że wszelkiego rodzaju testy osobowości, czy CliftonStrengths to jest test osobowości czy nie, to sobie zaraz pogadamy, ale że wszystkie tego typu testy opisują bardziej twój obecny stan umysłu niż to, jaką osobą naprawdę jesteś. Jak to jest w przypadku tego testu? Czy my tu jednak mówimy o takim stanie umysłu? I ja w piątek wieczorem po całym tygodniu pracy odpowiem inaczej niż na przykład w niedzielę wyspany, bo mój stan umysłu będzie inny, bo zostawię pracę za sobą, bo zostawię pewne problemy za sobą. Czy tu jednak on jest skonstruowany w taki sposób, żeby nie można go było, w cudzysłowie, tak łatwo oszukać?

Test a stan umysłu

Renata Krupiarz: Tak, w cudzysłowie, bo każdy test można oszukać. Kiedyś ktoś nawet powiedział mi, że akurat tego konkretnego nie można. Więc ja się zawzięłam i udowodniłam, że można, i wykonałam to badanie w taki sposób, że to, co teraz mam na samym końcu moich talentów, naturalnie w moim raporcie pojawiło się na samym początku, ale to było bardzo trudne. To było ogromne wyzwanie i ja uważam, że udało mi się to wyłącznie dlatego, że ja bardzo dobrze znam ten temat, bardzo dobrze się w nim poruszam. Natomiast czytając ten raport, ja od razu wiedziałam, że to w ogóle nie jestem ja. Więc na pewno wykonując to badanie w zgodzie ze sobą, odpowiadając tak, jak jest, nasz nastrój, nasze samopoczucie raczej nie wpłynie na jego wynik. Dlatego, że to, o co nas pyta to badanie, to pyta nas o nasze doświadczenia w kontekście naszych zachowań, w kontekście naszego sposobu myślenia. My tam nie oceniamy, czy to dobrze, czy źle, nie oceniamy właśnie, czy jesteśmy komunikatywni, czy bardziej entuzjastyczni, czy bardziej smutni, więc tu nie ma takich etykiet. Odpowiadając na te pytania, oceniasz, które zachowanie jest ci bliższe. To badanie naprawdę trudno byłoby oszukać tak za pierwszym razem. Jeżeli wykonujemy je jeszcze raz, to możemy wpłynąć niechcący na ten wynik, jeżeli wcześniej pracowaliśmy nad tym pierwszym wynikiem. Czyli wiemy już, jakie pytania nas czekają, wiemy już mniej więcej, jakie są cechy Gallupowe, co tam się za nimi kryje, więc możemy wpłynąć na ten wynik, chcąc wypaść trochę inaczej. Natomiast to i tak jest trudne.

Marek Wyszyński: A mogłabyś powiedzieć dosłownie tak w dwóch, trzech zdaniach, jak wygląda taki test? Jak, oczywiście bez zdradzenia szczegółów, ale jeśli idzie o samą jego formułę.

Renata Krupiarz: 177 pytań. Do godziny wypełniania. Na każde pytanie bardzo krótki czas właśnie po to, żeby odpowiedzieć jak najbardziej instynktownie, żeby nie mieć czasu na zastanawianie się, czy to jestem ja albo jaki chcę być, która odpowiedź będzie słuszna. Odpowiadam zgodnie z tą swoją pierwszą myślą. Stąd też trudniej jest ten test oszukać. I w zasadzie tyle. Jest taka konstrukcja: które ze zdań jest bliższe tobie.

Marek Wyszyński: Czy to jest zawsze testowane 177? Czy tu jest większa pula, z której po prostu pytania są niejako przypadkowo wybierane do akurat tego testu, który tobie przyjdzie rozwiązywać? Czy to już jest tajemnica, której nie wolno wam zdradzać?

Renata Krupiarz: Zawahałam się przez chwilę, ale to już jest chyba tajemnica. Myślę, że nie jest to tajemnica. Natomiast ponieważ ja sama wykonywałam to badanie dwukrotnie, to może z tej perspektywy powiem, że mam wrażenie, że jednak te pytania były nieco inne.

Marek Wyszyński: Trochę już dotknęliśmy tego tematu i tutaj mówiliśmy właśnie o tej twojej historii zawodowej, gdzie tu był jeden rodzaj feedbacku skoncentrowany tylko na tym, jakie są te twoje braki, niedociągnięcia, nad czym masz pracować. Znowu, żeby komuś się bardziej przypodobać finalnie. Z drugiej strony właśnie ktoś, kto podkreślił te twoje mocne strony, od razu je zauważył albo od razu zauważył twoje pewne zachowania jako te mocne strony. Więc chciałem teraz dojść do tego, po co ten test robić. Po to, żeby się lepiej poczuć samemu ze sobą i powiedzieć: o dobra, taki jestem. Więc jak ktoś teraz przyjdzie do mnie z feedbackiem, mówi: źle się komunikujesz, to mogę: haha, nieprawda. Tu mam w PDF-ie, że ja się komunikuję w taki sposób. Bo wiadomo, że można go używać jako tarczy. Ja się spotykałem z takimi zachowaniami: no taki jestem. No już takim mnie Panie Boże stworzyłeś i takim mnie masz. Ale właśnie po co sobie finalnie taki test robić? I tu możemy się może bardziej skoncentrować — czy tak czy inaczej będziemy wracali do tego środowiska biznesowego — bo tak jak mówisz dla ciebie się to w ten sposób zaczęło, ale w życiu osobistym też jak najbardziej. Nie jest tak, że w pracy będziemy mieli jedne wyniki testu tego CliftonStrengths a w życiu osobistym będziemy mieli inne wyniki bo to po prostu opisuje no to jacy jesteśmy. No ale właśnie jaki jaki jest ten ostateczny cel?

Cel i wartość testu

Renata Krupiarz: Ja tak złapałam tylko pociągnę ten wątek bo to bardzo często mi się pojawia podczas rozmów z różnymi osobami. Wynik jest ten sam czyli i w życiu zawodowym i w życiu prywatnym i może ci na przykład wyjść w twoim top 5 że masz cechę zgodności. Ale to co bardzo często słyszę: wiesz co ale ja chyba trochę inny jednak jestem w tej mojej zgodności w pracy a inny jestem w tej mojej zgodności w domu. I tak może być czyli trochę inaczej zarządzamy tym swoim talentem w domu a inaczej w pracy. Bo to co jest bardzo ważne jak dostajesz ten raport możesz go sobie oczywiście przeczytać i tak jak powiedziałeś możesz go użyć jako tarczę: taki jestem już natomiast na pewno największa wartość z tego badania jest taka że wynik jest twoją podstawą do dalszego rozwoju. To jest świadomość którą trzeba o sobie zbudować ponieważ tam przeczytasz sobie w raporcie kilka zdań o tobie część będzie ci pasowała część nie będzie zgodzisz się pokiwasz głową schowasz do szuflady i nic z tym więcej nie zrobisz wartość zerowa

Renata Krupiarz: Więc kiedy dostajesz raport, czytasz, decydujesz, które zdania są twoje, które nie, czyli de facto oceniasz, jakie masz talenty, a jakie niekoniecznie. Później zaczynasz się zastanawiać, czy te twoje talenty działają na twoją korzyść, czy niekoniecznie. Zaczynasz pewnie czytać, co to znaczy dojrzałość, niedojrzałość talentu. Jaki może być potencjał tych talentów, a jakie mogą być jego ciemne strony. Zaczynasz szukać tego w twoim codziennym zachowaniu. I więc zbierasz sobie te refleksje na temat tego, jak twoje neutralne talenty, ponieważ sam talent jako opis zachowania nie oznacza, że to jest coś dobrego, czy to jest coś złego. To jest po prostu opis twojego sposobu funkcjonowania w świecie. No i teraz ty, czy ten sposób jest adekwatny do sytuacji? Czy on działa na twoją korzyść? Czy powoduje, że jesteś efektywny, że lepiej sobie radzisz z wyzwaniem? Że dobrze współpracujesz, że osiągasz efekty? Czy być może powoduje, że zamykasz się w tak zwanej swojej piwnicy talentu i ograniczasz swoją efektywność, powodujesz dyskomfort u ludzi w twoim otoczeniu? To jest cały materiał, który ty musisz o sobie zgromadzić. I na podstawie tych wszystkich refleksji następnie zaczynasz budować swoje mocne strony, czyli powodować, że twoje talenty będą dojrzałe, świadomie zarządzane, że one przestaną być takim nawykowym zachowaniem.

Renata Krupiarz: Będziesz świadomie po prostu je kontrolował. I na tej podstawie budujesz swoją mocną stronę, czyli ten twój wyróżnik, bo właśnie o to chodzi. To też wcześniej bardzo fajnie powiedziałeś, że ludzie bardzo często chcą się dopasować, a powinni chcieć się wyróżnić. Do tego może cię doprowadzić praca na twoim wyniku.

Marek Wyszyński: Dotknęłaś już tego tematu pracy nad tym swoim wynikiem i właśnie o to chciałem trochę teraz podpytać. No bo OK, mamy te wyniki, będziemy z nimi pracowali. No w jaki sposób, to już, no to już jakby, no to mówię, to różnie w różnych przypadkach możemy pracować, możemy się skoncentrować na tych naszych top 5. Możemy się może koncentrować na tych, które, no właśnie, uważamy, że albo ktoś uważa, że nie są tymi optymalnymi, ale jesteśmy w takim środowisku, gdzie dane zachowania są bardziej pożądane i ktoś jednak będzie chciał, żebyśmy się komunikowali, żebyśmy byli ekstrawertykami, żebyśmy się komunikowali w taki, a nie inny sposób.

Marek Wyszyński: I chodzi mi bardziej o to, czy jeśli ja dostanę te wyniki dzisiaj, ale przez 5 lat będę pracował z kimś, kto jednak cały czas będzie mi mówił, to są te twoje niedociągnięcia, pracuj z tym, czy pracuj z tamtym, jeśli ja pójdę i za 5 lat zrobię sobie ten test ponownie, to czy wyniki mogą być diametralnie różne, czy jednak on wchodzi tak głęboko w to, jacy naprawdę jesteśmy, że to nie powinno, nie powinno być aż tak drastycznej różnicy, bo jakieś różnice pewnie mogą być.

Marek Wyszyński: Czy ja to upraszczam może za bardzo?

Zmienność talentów w czasie

Renata Krupiarz: Różnice mogą być.

Renata Krupiarz: Bo tu generalnie odpowiedź jedna nie istnieje, tak, na to pytanie, bo tu wiele rzeczy będzie miał na to wpływ. Samo badanie jest dosyć stałe. Z tego, co pamiętam, to kiedy narzędzie dostaje ocenę 1, to oznacza, że za każdym razem, kiedy używasz tego narzędzia, wynik jest dokładnie ten sam, jest niezmienny. Za każdym razem będziesz miał ten sam wynik. Akurat badanie CliftonStrengths ma tę zmienność na poziomie 0,7. Czyli dopuszcza jednak, że ten wynik może ci się zmienić. Ale dlaczego? Bo generalnie trzeba by pewnie dojść do tego,

Renata Krupiarz: Czym jest w ogóle talent. Wcześniej powiedziałam, że talent to jest powtarzający się schemat myślenia, odczuwania i zachowania. I kiedy on się kształtuje? On się kształtuje wtedy, kiedy rozwija się nasz mózg. Także de facto to są nasze połączenia neuronalne. Więc to jest oczywiste, że najbardziej on się kształtuje mniej więcej do dwudziestego pierwszego roku życia. Tak to Gallup określa. Najbardziej intensywnie bodajże do szesnastego. Więc w ogóle kiedyś Instytut Gallupa mówił, że talenty są absolutnie niezmienne. To było wiele lat temu. Natomiast teraz już wiemy, że mogą być zmienne w związku z tym, że mamy do czynienia z neuroplastycznością mózgu. Więc ty się nie zmieniasz, jeżeli zdecydujesz, że się nie zmieniasz. Czyli jak przestajesz się rozwijać, to nic się już nie zmienia. Natomiast wiadomo, że w dorosłym życiu podejmujemy naukę. Uczymy się pewnych rzeczy, zdobywamy wiedzę. Zaczynamy pracować nad pewnymi aspektami, więc te talenty mogą się rozszerzać. One mogą troszeczkę ewoluować, ale to nie będzie drastyczna zmiana. To będzie pewna taka przestrzeń.

Renata Krupiarz: Ja wykonywałam to badanie jeszcze raz i u mnie tam zmieniły się chyba dwie czy trzy cechy takie z top dziesiątki, czyli w zasadzie większość została taka sama. Są jakieś tam różnice w kolejności, ale to jest naprawdę różnica delikatna. Nadal moją główną cechą jest uczenie się. To jest taka cecha, czyli ten talent do tego, żeby cały czas się rozwijać, żeby czytać, żeby zdobywać nową wiedzę. To jest coś, co jest moją motywacją w ogóle życiową, nawet nie do pracy, tylko taką motywacją życiową, to po co ja w ogóle na tym świecie funkcjonuję. I to się nie zmieni nigdy. To jest mój talent niezmienny. I każdy z nas będzie miał kilka takich kluczowych, core’owych talentów.

Renata Krupiarz: Większość osób, które wykonują jeszcze raz badanie, z którymi się spotkałam, mają właśnie takie delikatne zmiany. Od czasu do czasu jest tak, że skoczy nam jakaś cecha, którą od razu wiemy, że my de facto jej nie mamy. I pamiętam ostatnio miałam taki przypadek właśnie, kiedy osoba wykonała jeszcze raz badanie. Wcześniej miała cechę, która się nazywa aktywator w swoim Top 5. I to jest taka cecha, która zwykle charakteryzuje osoby, które uczą się w działaniu, które nie boją się ryzyka, które bardzo chętnie wskakują do nowych zadań, do nowych projektów, zapalają się do nich bardzo szybko. Często jeszcze nie ma całego planu, jest jakaś taka wstępna decyzja, a one już chcą działać. No i nagle, po chyba trzech latach, kiedy ta osoba powtórzyła badanie, do Top 5 wskoczyła rozwaga. To jest z kolei taka cecha, która przeważnie…

Marek Wyszyński: Przeciwwaga trochę, nie?

Renata Krupiarz: Niekoniecznie przeciwwaga, ale to przeważnie tutaj pojawia się taki talent do tego, żeby zanim podejmę decyzję, to rozważam ryzyka i konsekwencje. Czyli jestem jednak bardziej, mniej na to ryzyko łakomy, niż osoby z aktywatorem. I zaczęliśmy analizować, z czego to wynika. Bo to jest praca konsultanta, żeby odpowiedzieć na pytanie, jak to się stało. Niby niezmienne, a jednak coś tu, nawet nie coś, tylko diametralnie ta cecha się zmieniła. No i okazało się, że osoba ta całkowicie zmieniła obszar pracy przez te ostatnie dwa czy trzy lata. I została postawiona w takim miejscu, gdzie musiała podejmować naprawdę bardzo ważne strategiczne decyzje. Decyzje obarczone ogromnym ryzykiem. Więc ona wyuczyła się w tym czasie tego takiego, wiesz, jednak bardziej bezpiecznego zachowania. Ona ograniczyła tego swojego aktywatora. Natomiast jak zaczęliśmy analizować, która z tych cech jest po prostu, jest bliższa tej osobie, z którą się bardziej utożsamia, gdzie jednak tych więcej zachowań swoich widzi, to okazało się, że jednak w tym aktywatorze, że ta rozwaga jest taka chwilowa, wymuszona po prostu tym konkretnym zadaniem, które ta osoba w tym momencie wykonuje.

Marek Wyszyński: Ok, ale to fajnie, bo akurat też mam aktywatora w swoim top 5, tak że to bardzo dobrze wiedzieć.

Marek Wyszyński: Ale właśnie, czy to jest tak, że… No bo tu nie ma tych, tak jak powiedziałaś, nie ma tych talentów przeciwstawnych, ale…

Marek Wyszyński: Ok, do tego, żeby zrozumieć, że te talenty nie są przeciwstawne, czasami potrzeba konsultanta, żeby właśnie przejść z nią, z nim przez taki raport, bo czasami można patrzeć… Ok, jeden talent, jedna cecha wyparła inną, tak jak mówimy, wręcz, można powiedzieć, leżącą trochę na drugim biegunie, czy ja sprzedałam, sprzedałem duszę, czy ja jakby działam wbrew temu, co jest dla mnie naturalne. Ja może za daleko z tym idę, nie? Ale tak właśnie zastanawiam, no bo dostajesz taki raport i nie umiejąc go dobrze przeczytać, albo nie mając tej pomocy, można wyciągnąć nie najszczęśliwsze wnioski. O to mi chodzi, że raport jest zły, ale sposób, w jaki my go przeczytamy, może nas skłonić do nie najzdrowszych zachowań wobec nas samych.

Rola konsultanta i dynamika cech

Renata Krupiarz: Tak, zgadza się zdecydowanie. Oczywiście, jeżeli bardzo dobrze się wczytamy w raporty, zrobimy to wielokrotnie, będziemy go analizować, poszukamy trochę podcastów, poszukamy trochę nagrań, zaczniemy rozmawiać z innymi osobami, które mają te cechy, to wiadomo, że rozszerzamy tę swoją wiedzę. I to jest takie podejście, które może sprawić, że samodzielnie pracując nad swoimi talentami, jesteś w stanie dojść do naprawdę wielu wniosków. Natomiast większość osób, które po prostu czytają raport, nie dochodzi do aż tak głębokich refleksji. Czyli tak bardzo ślizgają się po powierzchni. I co z tego, że mam cechę naprawiania? Coś tam o sobie przeczytam w tym raporcie, ale w zasadzie nie wiem, co z tym zrobić. Co więcej, osoba, która ma doświadczenie z wieloma osobami, analizowała już niejeden raport, jest w stanie pokazać coś, czego sam z raportu nie wyczytasz, a mianowicie w jaki sposób te cechy wpływają na siebie. Mówimy o czymś takim jak dynamika cech. I właśnie ta dynamika powoduje, że każdy z nas jest tak bardzo unikalny. Nawet jak spotkasz osobę o identycznym top 5, co jest bardzo rzadkie, 1 do 33 milionów, to chyba jeszcze mniej niż trafienie w totolotka. Ale jak trafisz osobę o identycznym top 5 w takiej samej kolejności, to i tak może się zdarzyć, że jest duże prawdopodobieństwo, że ona będzie jednak inna niż Ty. Nie będziecie zupełnymi bliźniakami. Również dlatego, że to, co wychodzi Ci w raporcie pod nazwą, powiedziałeś chociażby o aktywatorze przed chwilą, że masz aktywatora.

Renata Krupiarz: Możemy się spotkać z tym i wielu konsultantów też już idzie w tym kierunku, bo to jest uproszczenie, które ułatwia życie.

Renata Krupiarz: Nazywają tę nazwę, czyli aktywator, mówią, że to jest talent. Natomiast to jest uproszczenie, ponieważ de facto to jest tak zwana cecha, z angielskiego theme, czyli pod tą cechą możesz mieć kilka, kilkanaście, a nawet kilkadziesiąt różnych talentów. I to już Cię różnicuje od innego aktywatora. Czyli konsultant pozwoli Ci zweryfikować, pozwoli Ci odkryć, jakie talenty Ty masz pod tą cechą. Od tego zaczęłam tę myśl, że pokażę Ci właśnie też połączenia. Co to znaczy, że Ty masz aktywatora z ukierunkowaniem na przykład czy właśnie aktywatora z rozwagą. Pewne połączenia są częstsze, pewne są rzadsze. Konsultant też Ci pewnie wskaże kierunki, które Ci pozwolą lepiej zrozumieć właśnie to, jak te cechy na siebie wzajemnie oddziaływują.

Marek Wyszyński: Tu przejdziemy sobie zaraz pokrótce przez mój test i zobaczymy. Ale przychodzi mi teraz na myśl taka sytuacja. Ja pracuję już od kilku lat na stanowiskach menedżerskich w firmie. Tak sobie myślę, że byłoby super, gdybym ja wręcz był konsultantem.

Marek Wyszyński: Wiedział dokładnie o sobie dużo, ale był też w stanie na przykład: wchodzę do nowego zespołu, mam to szczęście, że każdy w zespole może sobie zrobić taki test, ja wtedy będę po prostu z każdym potrafił pracować. Jeszcze w jakiś sposób będę w stanie może wykorzystać pewną dynamikę w zespole, pewnego zbioru talentów czy pewnego zbioru cech. Oczywiście mówimy o jakimś tam hurraoptymistycznym scenariuszu, ale to byłoby idealne, mam wrażenie, gdyby na przykład ludzie, którzy są na stanowiskach kierowniczych, mieli, no dobrze, przynajmniej magistra z psychologii, byli trenerami w wielu różnych dziedzinach, bo naprawdę dużo łatwiej byłoby im zrozumieć układy, w jakich pracują. No bo to są mimo wszystko bardzo skomplikowane układy, w które wchodzimy, zatrudniając się w mniejszych czy większych firmach. Ale chciałem Cię zapytać, co to w ogóle… no wiem, manager super, oczywiście żartuję, upraszczam. Kto powinien sobie taki test robić? Czy to jest tak, że każdy powinien? Ok, no to już wiemy. A czy to jest tak, że każdy powinien, bo to Ci jednak może trochę rozjaśnić po prostu sposób, w jaki działasz i unaocznić pewne sprawy, i trochę zrozumiesz dzięki temu, jak działasz w danych sytuacjach? Czy tak jak mówimy, najlepiej, żeby menedżerowie w firmach, czy ludzie, którzy pracują w zespołach, nie wiem, Scrum Masterzy i tego typu role, powiedzmy sobie, takie test robili, a reszta to się w sumie nie musi przejmować.

Kto powinien zrobić test?

Renata Krupiarz: Nie, no ja zdecydowanie stoję na stanowisku, że każdy powinien zbadać swoje talenty i każdy powinien nad nimi pracować, i każdy powinien przede wszystkim wiedzieć, w jakich okolicznościach jego talenty mają szansę rozwinąć swój potencjał, mają szansę rozwinąć skrzydła. Ta świadomość naprawdę wiele rzeczy zmienia. Człowiek zaczyna być taki bardziej aktywny. Człowiek zaczyna bardziej świadomie zarządzać sobą, swoją karierą, zadaniami, w które się angażuje, projektami, w które wchodzi, relacjami, które buduje. Także to jest ogromna wartość dla absolutnie każdej osoby. Natomiast poruszyłeś bardzo ważny wątek, ponieważ ja też zdecydowanie stoję na stanowisku, że każdy menadżer powinien znać talenty swoich ludzi. W ogóle każda osoba, która pracuje z innymi osobami, nie musi być menadżerem, może po prostu pracować projektowo z tymi osobami. Dlatego, że talenty pozwalają nam zrozumieć siebie wzajemnie. Nie trzeba być psychologiem, nie trzeba być konsultantem Gallupa, żeby się tego nauczyć. To jest oczywiście proces i kiedy ja pracuję z całymi zespołami, a tak mówię najbardziej, dlatego, że wtedy mamy już perspektywę 360 stopni, wszyscy zaczynają się doskonale rozumieć. I jak pracuję z zespołami, to przeważnie większość czasu poświęcam właśnie menadżerowi na to, żeby on dobrze zrozumiał swoich ludzi, żeby przede wszystkim nie przyszło mu do głowy, że wystarczy wziąć do ręki raport Top 5 i wyciągnąć wnioski. Przed tym przestrzegam, to nie są etykiety. To trzeba naprawdę bardzo dobrze zrozumieć człowieka, porozmawiać z nim, pewnych rzeczy się upewnić, pewne rzeczy zweryfikować, żeby zrozumieć, z czego wynikają jego zachowania. Więc to, że ktoś ma Naprawianie, Czar, Aktywatora, Rozwagę, to naprawdę może znaczyć bardzo wiele rzeczy. Więc ja zawsze zachęcam do tego, żeby menadżer stał się coachem, żeby potrafił zadawać dobre pytania. I w zasadzie, jeśli miałabym taką jedną najważniejszą myśl z tego wszystkiego, co chciałam dzisiaj przekazać, jeżeli miałabym ją zdefiniować, to byłaby to myśl: Twój raport to nie jest magiczna kula. To nie jest tak, że ktoś weźmie do ręki Twój raport, czy to konsultant, nawet certyfikowany Instytutu Gallupa, czy to menadżer, czy ktokolwiek inny, i on Ci powie, jaki Ty jesteś. On Ci tego nie powie. Do tego musisz dojść Ty sam. A osoba, która jest w tym wprawiona, zada Ci dobre pytania, żebyś Ty to po prostu w sobie odkrył. I uczę menadżerów tego, zachęcam ich do tego, żeby rozmawiali ze swoimi ludźmi. Pokazuję im, jak to robić, jak zrozumieć swojego człowieka.

Marek Wyszyński: Powiem Ci, że raz w swojej karierze spotkałem się z czymś takim. Co prawda mnie już w tej firmie nie było, ale wiem, że od któregoś momentu firma, w której pracowałem, duże ogólnoświatowe korpo…

Marek Wyszyński: Wprowadziła testy osobowości, akurat nie Cliftona, ale w momencie, w którym ktoś chciał aplikować na stanowisko menedżerskie, musiał zrobić jakiś test osobowości, żeby jakieś gremium zadecydowało, czy na podstawie tego testu my cię dopuścimy do stanowiska menedżerskiego. I tu nie było nawet już za bardzo dyskusji, tylko było takie binarne kryterium. To są wyniki. To są wyniki testu. My je ocenimy i powiemy ci, co dalej. Mówię, to znowu było pewne wypaczenie, wynaturzenie tego w ogóle, czemu takie testy mogą służyć. Tak mi się wydaje. No bo znowu była ocena testu bez kontekstu. Więc mówię, no to samo tak jak mówisz, etykietki, nic ponadto. Ale mówię, raz coś takiego widziałem i właśnie chciałem się zapytać, czy można by coś takiego zrobić, oczywiście zakładając, że jednak robimy to po bożemu, mamy tych konsultantów na pokładzie, mamy to zrozumienie. No bo powiedzmy, że od menedżerów oczekuje się bardzo często pewnego zbioru kompetencji, pewnego zbioru cech.

Marek Wyszyński: Na przykład umiejętności przekonywania ludzi, zjednywania ludzi, organizacji pracy i tak dalej, i tak dalej. Są takie cechy, które możemy, powiedzmy, uznać za uniwersalne dla dobrych menedżerów ogólnoświatowo. Znowu to upraszczam, ale no wiadomo, że myślimy o pewnych zbiorach cech, które jednak zawsze fajnie mieć. Czy można by coś takiego było zrobić? Czy to już jednak mówimy o patologizacji w ogóle tego, co to jest?

Test w rekrutacji i karierze

Renata Krupiarz: Mogę się odnieść konkretnie do CliftonStrengths, nie oceniając innych badań. CliftonStrengths mówi, że absolutnie nie jest narzędziem rekrutacyjnym. I może być oczywiście tak, że jest użyty dodatkowo. I znam takie firmy, które oferują swoim kandydatom wykonanie badania, natomiast wyłącznie dla nich samych, żeby to była jakaś dla nich taka wartość dodana. Są firmy, które uznają takie badanie za powiedzmy tam 10% decyzji. Czyli jak już nie wiemy, kogo wybrać z dwóch fantastycznych osób, no to zerkniemy, jakie ma badanie. Natomiast ja generalnie w rekrutacji nie używałabym badania CliftonStrengths, za tym też stoi Instytut Gallupa. Ale paradoksalnie o mocnych stronach w rekrutacji jak najbardziej Instytut Gallupa mówi. Tylko mówi to w troszeczkę inny sposób. Czyli drogi menedżerze, powinieneś zastanowić się, kogo w swoim zespole potrzebujesz w kontekście uzupełnienia tych ludzi, których masz. Wcześniej mówiliśmy o różnorodności. Masz osoby bardzo analityczne, masz osoby super nawiązujące relacje. No to może ci jeszcze brakuje kogoś, kto jest dobry tak PR-owo i będzie bardzo fajnie pokazywał pracę zespołu. Czyli ty możesz jako menedżer i do tego zachęcaj, to też zawsze robię, kiedy pracuję z zespołem, możesz sobie stworzyć taką mapę zespołu, zobaczyć, jakie talenty macie, a jakich nie macie. Być może to jest wskazówka do tego, że ich potrzebujecie. Natomiast zawsze trzeba pamiętać o tej rzeczy. Chyba wcześniej już o tym mówiłam, że kiedy my mamy jakieś talenty, to my też mamy potrzebę do tego, żeby w ten określony sposób się zachowywać i musimy też mieć dobre okoliczności do tego, żeby te nasze talenty mogły rozkwitać. Więc mamy po prostu potrzebę, żeby zachowywać się zgodnie z naszym talentem. W związku z tym, jeżeli my zatrudnimy kogoś tylko po to, żeby uzupełnić sobie tę mapę, a nie wykorzystamy później tego talentu, to to nie ma sensu. To musi być bardzo świadome. Czyli rekrutacja w oparciu o mocne strony, to jest definiowanie, kogo ja potrzebuję w związku z tym, jakie wyzwania mam, jakie zadania mam do podziału, co będziemy teraz robić i co nam przyniesie sukces. Także ta osoba, którą dołączamy, ma uzupełnić nam właśnie tę różnorodność, ma tę skalę poszerzyć, ma poszerzyć nasz punkt patrzenia. Bo każdy z nas patrzy w swoim kierunku. Potrzebujemy jeszcze trzech głów co najmniej, żeby patrzeć w 360 stopniach.

Marek Wyszyński: Chciałem teraz trochę wrócić do tej sytuacji, bo mówimy, że nie powinno być używane przez firmy w kontekście rekrutacji jako kryterium wejścia. Ale czy to jest coś, co może nam pomóc w budowaniu kariery? Idę na rozmowę kwalifikacyjną i już mi się zdarzało na rozmowach kwalifikacyjnych jakieś dotykanie tego. Wtedy to się jeszcze nazywało Strength Finder. Ale ok, słuchajcie, bo jakie są twoje mocne strony? To jest pytanie, które się mimo wszystko cały czas jeszcze bardzo często pojawia na rozmowach. I wtedy wyciągasz taki wydruk. Proszę bardzo.

Renata Krupiarz: Tak, jak najbardziej.

Marek Wyszyński: Tutaj macie moje mocne strony.

Renata Krupiarz: Jeżeli trafimy na osobę, która zna to badanie i wie, co się za tym kryje, to fantastycznie. Gorzej, jeżeli trafimy na kogoś, kto to potraktuje jako etykiety. Zawsze warto wyjaśniać, co się pod tymi konkretnymi cechami kryje. Natomiast generalnie dla samego siebie świadomość swoich talentów może pomóc nam budować ścieżkę kariery taką bardzo świadomą.

Marek Wyszyński: To było moje następne pytanie. Właśnie, czy warto tego używać wchodząc na rynek pracy albo już na nim będąc i dochodząc do jakiejś ściany, mając pewien kryzys wiary albo: OK, ja chcę… To, co robię przez ostatnie 15 lat już mi się przestało podobać. Szukam czegoś innego, tylko nie do końca wiem czego. No to taki test może być dobrym punktem wyjścia. Znowu chodzi o to, żeby go nie upraszczać.

Renata Krupiarz: Tak i to znowu też jak najbardziej podkreślam, bo gdybyśmy uprościli… Mój własny przykład. Wyobraźmy sobie osobę idealnego trenera. Pierwsze co przychodzi nam do głowy… Czyli ciebie? Nie.

Renata Krupiarz: Idealnego trenera pod kątem talentów Gallupa? Ja ci powiem dlaczego zareagowałam że nie — idealny trener miałby czar komunikatywność i rozwijanie innych.

Renata Krupiarz: Zdradzę ci że to są takie trzy cechy które mam pod koniec mojego raportu talentów Gallupa czyli de facto ich nie mam i to są zachowania dla mnie absolutnie nienaturalne co nie znaczy jednak że ja nie jestem dobrym trenerem albo że się nie odnajduję w tej roli ja tę rolę uwielbiam czerpię z niej bardzo dużo radości i energii zdarza mi się słyszeć też dobry feedback więc zakładam że robotę robię dobrą więc absolutnie nie ma takich cech które by nas predysponowały do jakiegoś zawodu i zobacz można by to odczytać właśnie w drugą stronę czyli jak mam jakiś zestaw cech to na pewno się w tym sprawdzę — nie ma takiej możliwości żeby w taki sposób czytać raport talentów Gallupa bo możemy naprawdę może nas to doprowadzić tylko w maliny i krzaki

To co może nam podpowiedzieć Gallup i analiza twojego raportu to to czego ty potrzebujesz — też już tego słowa użyłam — czego potrzebujesz jakie są twoje oczekiwania ten taki idealny idealna przestrzeń dla ciebie żeby twoje talenty mogły rozkwitać jak na przykład masz cechę rozwagi — duże prawdopodobieństwo że ty potrzebujesz przestrzeni na wyważenie ryzyk i konsekwencji więc jest duże prawdopodobieństwo że jak trafisz w takie środowisko gdzie trzeba podejmować decyzję już teraz

Renata Krupiarz: przedwczoraj, to możesz być tam po prostu sfrustrowany. Przecież też nie w stu procentach, bo ja pamiętam taką osobę, która miała w swoim top 5 rozwagę i intelekt. Więc obie cechy, które sugerowały, że tego czasu na przemyślenie potrzebuje dużo i ona fantastycznie się odnajdywała w takim dynamicznym środowisku, ale też dlatego, że ona była ekspertem w tym, co robiła i podejmowanie decyzji to było podejmowanie decyzji na bazie swoich doświadczeń wcześniejszych, więc niewiele rzeczy musiała dodatkowo brać pod uwagę. To nigdy nie jest takie zero-jedynkowe. Ale możesz określić to, czego ty potrzebujesz, żebyś ty po prostu wiedział, że jak będziesz pracowała w firmie rekrutacyjnej, to po prostu to zweryfikuj. Jak ja bym teraz szła na rozmowę rekrutacyjną, to pierwsze, co bym się chciała upewnić, to czy ja będę miała przestrzeń na to, żeby realizować swoje własne pomysły i projekty, bo mam w swoim top 5 wizjonera, naokrągło wpadam na jakieś fantastyczne idee, które chcę wdrożyć. Jeżeli ktoś by mnie posadził, no właśnie, jakby ktoś mnie posadził z gotowym konspektem i powiedział: „Idź, poprowadź to szkolenie”, to ja bym umarła z nudów, po prostu. Więc ja wiem, że ja muszę to zweryfikować, czy ja będę miała na tyle autonomii, na tyle możliwości, żeby realizować swoje pomysły, czy ja będę się mogła cały czas rozwijać, czy będzie na to przestrzeń w tej organizacji. Więc to jest dla ciebie taki materiał, z którym idziesz i weryfikujesz, no bo przecież rozmowa rekrutacyjna jest rozmową partnerską.

Marek Wyszyński: OK. Wiesz, cały czas dotykamy tego rynku pracy, tego środowiska biznesowego. No i nie da rady od tego uciec, oboje się w tym poruszamy. I tak jak mówisz, pracujesz bardzo często z menedżerami. I właśnie, w którymś momencie życia musimy trochę sobie wybrać tę karierę. I bardzo często robimy to dość wcześnie i nieświadomie, bo już na poziomie liceum często trzeba wybrać studia, które niejako zdeterminują, przynajmniej na początku, to, co będziemy robili. I wiesz, ja się tak zastanawiam, kiedy jest ten dobry moment, żeby zrobić taki test. Czy to jest prezent, który powinniśmy sobie fundować na osiemnastkę, kiedy powoli już zaczynamy myśleć o tym, z czego będziemy zdawać maturę, na jakie studia trafimy i gdzie finalnie, mówię, być może przez pierwsze kilka lat wylądujemy, albo wiedzieć, że mamy predyspozycje jednak do tego, żeby być jednak zawsze na swoim, być tym wizjonerem, być przedsiębiorcą, a nie kimś, kto będzie pracował na czyjś rachunek. Czy kończąc studia i chcąc zweryfikować, czy faktycznie ta ścieżka kariery jest dla nas, czy tak jak już mówiłem wcześniej, wypalamy się i może chcemy zrobić coś innego. Czy jest taki dobry moment, albo czy są lepsze i gorsze momenty, bo ten test odpowiednio zinterpretowany zawsze da nam multum informacji i potencjał do pracy nad tym, jacy jesteśmy, czy gdzie chcemy pracować, ale właśnie, czy jest taki dobry, najlepszy moment w życiu, żeby w ogóle pomyśleć o takim teście?

Renata Krupiarz: Każdy moment jest dobry. Badanie CliftonStrengths ma trzy wersje.

Marek Wyszyński: Który jest lepszy?

Renata Krupiarz: Tak. No więc są trzy wersje. Jest wersja dla dzieci. Ona jest uproszczona, więc można ją zrobić po to właśnie, żeby podpowiedzieć takiemu młodemu człowiekowi, myślę, bardzo ważną rzecz, że dobry, wartościowy jest taki, jak jest. Że ma swój potencjał, że warto, żeby był sobą, że nie musi być nikim innym. I to jest bardzo dobry kontekst.

Marek Wyszyński: Ale to mówimy o kilkuletnich dzieciach, kilkuletnich? Jakby o jakim tu wieku?

Renata Krupiarz: Mówimy o dzieciach kilkuletnich, tak, dokładnie w takim wieku szkolnym. Później mamy też wersję dla uczniów, czyli tu już mamy takie bodajże od 15. roku życia. To jest taka wersja właśnie dla uczniów z raportem specjalnie przygotowanym właśnie dla uczniów w bardzo podobnym kontekście, ale już taki troszeczkę jednak głębiej wchodzący w talenty, bo mniej więcej około 16. roku życia większość z tych naszych połączeń neuronalnych już jest na tyle stabilna, już na tyle szeroka, że najchętniej właśnie wybieramy te ścieżki, więc jesteśmy już w stanie je zdefiniować. Więc tu już jest taka dodatkowa właśnie wartość, żeby człowiek zaczął zastanawiać się nad tym, w czym jest dobry, co mu sprawia przyjemność.

Renata Krupiarz: Jaki obszar jest dla niego szczególnie ekscytujący, ponieważ jednym z przejawów wykorzystania talentów jest właśnie taka pewna satysfakcja. Ja lubię to robić, ja się lubię tego uczyć, to mnie interesuje. Ja nie robiłam tego badania tak wcześnie, więc też nie wiem, jaką wartość daje z tej perspektywy odbiorcy. Natomiast jak sobie myślę o sobie samej, to gdybym zrobiła to badanie mniej więcej w pierwszym, może drugim roku pracy zawodowej, takiej już poważnej pracy, to myślę, że wiele rzeczy w moim życiu potoczyłoby się troszeczkę inaczej. I na pewno zyskałabym większą pewność siebie. I właśnie to takie zbudowanie na tym, że jest coś, w czym jestem dobra i powinnam się właśnie w tym rozwijać. Więc uważam, że generalnie ten wiek, taki właśnie po studiach, gdzieś początki kariery zawodowej, może być dla nas najciekawszy, bo też możemy naprawdę wiele rzeczy odkryć u siebie, których jeszcze nie przepracowaliśmy. Kiedy spotykam się z takimi osobami, które już mają ze sobą wiele doświadczeń, a spotykam się z takimi osobami, które już pracują od 30 lat zawodowo, nawet od 40, i one bardzo często, kiedy rozmawiamy sobie o ciemnych stronach talentów, to mówią mi: byłem w tym miejscu mniej więcej 15 lat temu. Czemu wtedy na ciebie nie trafiłem? Gdybym wtedy trafił, to zupełnie inaczej potoczyłoby się moje życie zawodowe albo podjąłbym jakieś zupełnie inne decyzje. Wiele rzeczy bym zrozumiał. Wystarczy coś zrozumieć, żeby nam było łatwiej.

Renata Krupiarz: Także każdy moment jest dobry. Nawet wtedy, jak mam już ze sobą x lat doświadczeń, bo zawsze jest coś, co odkrywamy w takim procesie i coś, co jeszcze możemy zrobić, czym jeszcze możemy zarządzić. Ale im wcześniej właśnie w tym takim życiu zawodowym odkryjemy swoje talenty, tym moim zdaniem lepiej dla nas.

Marek Wyszyński: Wiesz, tak zacząłem się zastanawiać, że im dłużej jesteśmy na tym rynku pracy, czy im dłużej żyjemy i im więcej mamy doświadczeń, co może smutne, tym bardziej cyniczni możemy być, gdzie wtedy od razu może się taki pojawić nawet niezdrowy dystans do takiego testu. Dobra, to i tak nie ma sensu, to i tak się nie uda, bo życie czy praca i tak są do dupy i one nie mają być przyjemnością, tam nie ma być łatwo. Dlatego właśnie się zastanawiam. Wiadomo, że jeśli podejdziemy do tego świadomie, to korzyść może być olbrzymia, tak jak już nieraz wspominałaś w trakcie tej rozmowy. Dlatego się pytam. Może być faktycznie trudniej z mojej perspektywy. Im starsi jesteśmy i im więcej razy gdzieś tam, mówiąc brzydko, po tyłku w życiu dostaliśmy. I po prostu mamy dystans i taki chłodny cynizm w podejściu do wielu tego typu rzeczy.

Renata Krupiarz: To prawda.

Renata Krupiarz: To myślę, że w takiej sytuacji warto się zastanowić, jeżeli inwestujemy w to sami. Na pewno jeżeli inwestujesz w wykonanie badania, to z taką świadomością, że trzeba później zainwestować właśnie w tę refleksję, w rozwój swoich talentów. Czyli jeżeli chcesz zainwestować, chcesz nad tym popracować, to wykonaj badanie. Jeżeli myślisz, że wykonasz badanie, a to zmieni twoje życie, to się nie wydarzy. Tak po prostu. Albo jeżeli chcesz zrobić to badanie tylko po to, żeby je zrobić, to też nie ma sensu.

Marek Wyszyński: No i tutaj dochodzimy, można powiedzieć, do sedna tego, o czym już mówiliśmy parę razy. Robimy taki test. 177 pytań, godzina. Mnie chyba to zajęło dokładnie 35 minut, z tego co pamiętam, bo tam się pojawia jakieś podsumowanie. I tak jak czytałem, to dużo ludzi pisało, że to mniej więcej między 30 a 40 minut faktycznie trwa.

Marek Wyszyński: Możemy dostać dwa rodzaje wyników. Ten raport pełny, który się jakby skupia na tych naszych pięciu topowych cechach. Przepraszam, raport uproszczony, który się skupia na tych pięciu naszych topowych cechach, tam je dość mocno rozwija. Albo ten pełny raport, który podsumowuje wszystkie te 35 talentów, wskazując, szeregując je, tak? Niejako od tych, które są dla nas najmocniejsze, do tych… Właśnie teraz pytanie, czy mogę użyć sformułowania najsłabsze, czy tych mniej naturalnych dla nas?

Renata Krupiarz: O, to już lepiej. One nie są najsłabsze. One są po prostu dla nas nienaturalne.

Marek Wyszyński: No właśnie, powiedz mi,

Marek Wyszyński: jaka jest różnica? OK, tu mamy więcej informacji, ale czy warto w ogóle robić ten prostszy? Albo jaka jest ta faktyczna wartość z tego pełnego?

Wybór raportu i dalsze kroki

Renata Krupiarz: Ulubiona odpowiedź trenera. To zależy.

Marek Wyszyński: To zależy, oczywiście.

Renata Krupiarz: Ja zwykle zachęcam do raportu, jeśli już robić, to całego, czyli wszystkie 34, nie 35 cech.

Marek Wyszyński: Przepraszam.

Renata Krupiarz: Natomiast znowu, to zależy od tego, jak bardzo jesteśmy świadomi siebie albo jak bardzo chcemy nad tym pracować. To znaczy, jeżeli chcemy zrobić na przykład z ciekawości, chcemy zobaczyć, czy to w ogóle będzie coś, co nam się do czegoś przyda, to można zrobić TOP 5 na początek. To się nie opłaca finansowo. Czyli jeżeli zdecydujesz później rozszerzyć to badanie, no to gorzej na tym wyjdziesz. Natomiast masz jakąś podstawę i też można na tej TOP 5 pracować i dużo ciekawych wniosków z tego wyciągnąć. Natomiast jeżeli jesteśmy takimi osobami, które od lat inwestują w swój rozwój, które niejedno badanie już wykonały, które poświęcają czas na to, żeby budować swoją świadomość, to TOP 5 to może być za mało.

Renata Krupiarz: Ponieważ Gallup mówi nam o tym, że statystycznie większość z nas ma około 10 mocnych cech, czyli w około 10 cechach mamy największe nasilenie talentów. Najwięcej tych talentów mamy. Ja utożsamiam się nawet z moją pierwszą trzynastką. Cała ta trzynastka jest bardzo u mnie widoczna. Znam takie osoby, które z pierwszą ósemką i to tak bardzo silnie, że uważają, że ta pierwsza TOP 5 to naprawdę jest za mało. Więc jeżeli mamy dużą świadomość siebie, to musimy sobie to rozszerzyć, bo wtedy po prostu mamy więcej informacji. I ja zachęcam do 34. Jest też jeszcze jedna opcja. Ona jest dosyć świeża i to jest raport menedżerski. Taki typowy raport w kierunku rozwijania swojej roli menedżerskiej. Wtedy odkrywamy swoją TOP 10.

Renata Krupiarz: Także trzy możliwości w zależności od tego, czego po prostu potrzebujemy.

Marek Wyszyński: OK.

Marek Wyszyński: No to przejdźmy do tego następnego kroku. Wykonuję test, dostaję te wyniki, ściągam sobie PDF ze strony Gallup.com. I co dalej? Idę do konsultantki, konsultanta.

Marek Wyszyński: Jeżeli się na to decyduję. Tak, tak, tak, tak. Oczywiście. Można sobie przeczytać albo wydrukować, albo zapomnieć w ogóle, że taki test robiłem. Chociażby z racji tego, że kilkaset złotych na niego wydaliśmy, to nie miałoby sensu. Ale załóżmy, że chcę dalej ze sobą pracować, bo zakładam, że po to ten test robimy, żeby faktycznie pomogło nam to w pracy. Nawet nie chcę powiedzieć nad sobą, bo to mi się od razu kojarzy z poprawianiem słabych stron, więc pracy ze sobą. To moim zdaniem brzmi może trochę lepiej. Ale właśnie, no co dalej z takim testem, czy może nie testem, z takim raportem zrobić?

Renata Krupiarz: Trzeba zdecydowanie zacząć od odkrycia swoich talentów. Wcześniej już mówiłam o tym takim skrócie myślowym, czyli o tym, że mówimy, że wizjoner, naprawianie, bliskość, aktywator, że to są talenty. To są cechy, talenty są ukryte pod nimi, więc musimy je odkryć. Czyli musimy dowiedzieć się, jakie konkretnie zachowania, jakie schematy myślowe nam się pojawiają pod tą cechą, czyli na przykład moja Zgodność jako cecha. Tutaj akurat ja mam kilka talentów. Umiejętność słuchania.

Renata Krupiarz: Kiedy ktoś przy mnie, na przykład jestem na jakimś spotkaniu biznesowym, kiedy ktoś w moim otoczeniu zaczyna komunikować się w taki sposób, że widzę, że za chwilę ktoś może czuć się urażony albo zaczyna mówić coś, co nie do końca jest prawdą, nie do końca tak jest. Ktoś inny ma do tego wątpliwości. Ja mam czułki na to nastawione. Od razu to widzę. Czuję wręcz całą sobą, że coś tu za chwilę może wybuchnąć. Oprócz tego mam też

Renata Krupiarz: Zgodności, niechęć do konfliktów. Kiedy te emocje zaczynają buzować, ja automatycznie czuję potrzebę ucieczki albo zrobienia czegoś, żeby temu zaradzić. Czyli tu masz opis kilku zachowań, opis kilku schematów myśli, które się pojawiają u mnie w głowie, kiedy jestem w takiej sytuacji. I mniej więcej w taki sposób zaczynamy się zastanawiać, co oznaczają twoje cechy. Czyli kiedy jesteś w jakiejś sytuacji, to co tam się konkretnie dzieje. Więc na przykład pod twoim Wizjonerem, bo to jest twoja cecha numer jeden, szukalibyśmy takich w twojej pamięci, szukalibyśmy twoich doświadczeń, kiedy myślałeś o przyszłości albo kiedy jakaś idea przyszła ci do głowy. Kiedy one ci przychodzą, w jakim kontekście się pojawiają, co później z nimi robisz, jak na nie reagujesz, jak reagują na nie inni, jeżeli je innym przedstawiasz. Czyli analizujemy różne sytuacje związane z tym, co jest w korze tego Wizjonera, czyli nastawienie na przyszłość i chęć tego, żeby ta przyszłość była lepsza, chęć zmiany przyszłości. Więc szukamy twoich charakterystycznych zachowań właśnie pod Wizjonerem. Czego jeszcze szukamy? Przede wszystkim szukamy przejawów używania tego jako potencjału, ponieważ mówiłam wcześniej, że talenty są neutralne. Czyli to, że masz Wizjonera, to jeszcze nic nie znaczy. Może oznaczać, że w ogóle go biznesowo nie używasz, myślisz o przyszłości, ale nic z tym nie robisz. A może oznaczać, że jesteś innowatorem w swojej organizacji, czyli działasz na korzyść organizacji czy na swoją własną, na korzyść swojego zespołu, zachęcasz innych do działania, sprzedajesz im te idee. Więc szukamy tego, jaki jest efekt tego twojego Wizjonera. Czyli czy ty wykorzystujesz w pełni jego potencjał. Ja wskazałabym ci pewnie możliwości, w jakich kierunkach ten Wizjoner może swój potencjał wykorzystać, ale głównie bazowałabym na tym, co ty już teraz robisz, jakie są twoje wspomnienia z tym związane, a szukalibyśmy też tych momentów, w których być może ten Wizjoner twoją efektywność ogranicza albo nie jest do końca jeszcze efektywny. Czyli to są ciemne strony Wizjonera. Więc to byśmy sobie rozważali w trakcie takiego spotkania, przechodząc, ponieważ ty masz raport 34, przez całą twoją dziesiątkę, szukając twoich talentów.

Marek Wyszyński: Bo widzisz, patrzę teraz sobie na ten pełny raport i na ostatnim miejscu mam Achiever. Nie wiem, bo po polsku, wiesz, ja to mam ochotę tłumaczyć jako Osiąganie.

Renata Krupiarz: Osiąganie.

Marek Wyszyński: No co, ja nie chcę nic osiągać? Właśnie, czy ja to mogę w taki sposób zinterpretować? Wiesz, no bo ja mam wrażenie, że też trochę jestem wytresowany na to, żeby z automatu patrzeć na te nie top 5, a bottom 5, żeby od razu patrzeć na to, co jest słabe, nad czym można by się było, wydawać, muszę popracować, bo to są te moje niedociągnięcia, niedoskonałości. Czy ja nie chcę osiągać? Czy ja nie jestem niespójny? Czy ja nie lubię rywalizacji? Bo tak, wiesz, patrzę na te swoje dolne pięć cech. Jakby właśnie, jak tutaj nie zwariować, nie? Jak się patrzy w taki raport i dojść do wniosku, kurde, jestem beznadziejny, nie?

Renata Krupiarz: Okej, złapię inny wątek na sekundkę, bo powiedziałeś, że ty chyba jesteś wytresowany w tym, żeby patrzeć właśnie tam na te ostatnie cechy i zastanawiać się nad swoimi słabościami. Pytanie, czy jesteś wytresowany w tym? Czy to może być twój naturalny sposób patrzenia?

Marek Wyszyński: Wiesz co, no właśnie tak się zastanawiam, bo tak jak już mówiliśmy na samym początku rozmowy, kwestia właśnie tego, jak wyglądały moje pierwsze doświadczenia zawodowe, może jak wyglądało w ogóle, wiesz, mój czas jeszcze na studiach, czy w liceum, czy to w jakiś sposób, wiesz, no czasami można powiedzieć, rodzice podchodzili do tego, jakie oceny wynosiliśmy z domu, tylko znowu pytanie, czy ja zawsze taki byłem? Czy jednak po prostu trochę w ten sposób się ukształtowałem, zostałem ukształtowany? Wiesz, ciężko mi tutaj powiedzieć, ale no to jest mój naturalny odruch, tak? Mam wrażenie, to jest mój naturalny odruch, nie do końca. Wiadomo, że odruchy też możemy wywoływać, jakby… Mamy naturalne odruchy, ale mamy też takie, które możemy wytresować, nie? Dlatego mówię, a to mi się, wiesz, kojarzy z czymś takim jednoznacznie złym. Patrzenie na te złe strony dla mnie jest zawsze takie jednoznacznie złe, bo mnie bardzo często doprowadzało do bardzo złego samopoczucia. Dlatego ja od razu mam tutaj, wiesz, same negatywne konotacje, nie?

Renata Krupiarz: Ja złapałam ten wątek.

Renata Krupiarz: Wiesz, dlaczego złapałam ten wątek? Bo twoja druga cecha to naprawianie. Więc to jest bardzo charakterystyczne. Ja też ci wcześniej zdradziłam, że ja też mam naprawianie w swoim top 10, więc na mnie też jest naturalne patrzeć od razu na to, co jest słabe. Tam mówiłeś jeszcze o tym, czy tego się nauczyłeś w tym okresie wcześniej formatywnym od rodziców, później może nawet w pracy. Generalnie tylko jakaś tam część naszych talentów jest genetyczna. Większość jednak w okresie socjalizacji zdobywamy, więc one się u nas wykształcają. Ale pomijając tę kwestię, zapytałeś o osiąganie. Z tego wyszło to pytanie. Ta cecha, którą masz na samym końcu, to jest zwykle taka cecha, w której ty nie masz takiego swojego silnika motywacyjnego. Czyli jest wielce prawdopodobne, że mając na samym końcu osiąganie, mając na samym końcu rywalizację, to nie są tego typu zachowania, które dodają ci energii, które same z siebie powodują, że tobie się chce. Te cechy, które my mamy na samym początku, to są właśnie cechy, które nas energetyzują. Nam się chce. Mamy satysfakcję wtedy, kiedy coś naprawimy, albo kiedy wdrożymy jakąś nową ideę, albo kiedy nawiążemy bliskie relacje. Nawiązuję teraz do twojego wizjonera, sprawiania i bliskości. Osoba, która ma wysoką rywalizację, ona czerpie ogromną radość z tego, że może z kimś się ścigać. Osoba, która ma wysoko osiąganie, uwielbia po prostu wrzucać na swoją listę zadań różne zadania i je wykreślać. Czyli dla niej ogromna motywacja jest wtedy, kiedy czasem nawet tak fizycznie sobie wykreśli z listy zadania. I to jest po prostu taki obszar, który nas interesuje, który jest dla nas ważny, który jest źródłem naszej motywacji. Jeżeli my jakąś cechę mamy na samym końcu, to nie znaczy, że to jest nasza słabość. To znaczy, że my z niej nie czerpiemy tej energii i satysfakcji. Jak ci wcześniej mówiłam, że nie mam komunikatywności, znaczy, że cechę komunikatywności mam na samym końcu, dokładnie na 34. To nie oznacza, że ja się nie umiem komunikować, że ja nie umiem rozmawiać, że ja nie umiem przekazać moich myśli słowami. To tylko oznacza, że to nie jest rzecz, która jest dla mnie najważniejsza. Mówiłam też to wcześniej, że komunikacja jest dla mnie narzędziem. Komunikacja nie jest dla mnie przyjemnością samą w sobie. Gdybym miała komunikatywność na pierwszym miejscu, uwielbiałabym sam proces mówienia. Co o tym myślisz? Jak ci się to układa w głowie?

Marek Wyszyński: Wiesz co, mam wrażenie, że mi się układa bardzo, bo… To wiesz, jak widzę, zastanawiam sobie tego wizjonera, którego mam na pierwszym miejscu, z tym achieverem, z tym osiąganiem, który jest u mnie na końcu, to tak sobie myślę. Ja bardzo często miałem wizję odnośnie tego, gdzie będę, co się będzie działo. I to mnie motywowało. A nie ten zapieprz, który jest czasami potrzebny do tego, żeby tam być. Wiesz, znowu to uproszczę. Mam nadzieję, że nikt tego ode mnie z pracy nie słucha. Ale to zawsze, że mnie może motywować właśnie ta wizja, to, jaki ja będę, gdzie ja będę, może nawet stanowisko, na którym mógłbym być. Ale nie to wypróbanie żył i flaków, żeby za wszelką cenę to osiągnąć. Bo mi nie chodzi o to, żebym ja dostał odznakę: „Marek, jesteś fajny”, tylko bardziej widzę siebie po prostu w pewnych kontekstach, w pewnych sytuacjach. OK, fajnie było tam być, bo mógłbym wtedy zrobić to, to i tamto. A też na przykład wiem, że ja, mam wrażenie, że ja bym się bardzo fajnie na przykład odnajdywał w startupach, ale znikał z nich po kilku miesiącach. Bo ja mam pomysł, ja mam wizję, ja bym chciał coś zrobić. Ale ja też widzę po sobie, że ja nie do końca jestem najlepszą osobą, żeby dociągać tematy od A do Z, jeśli nie będę miał pomocy. Bo mówię, ja mam tę wizję, ja wiem, co bym chciał osiągnąć, ale ja zawsze potrzebuję innych trochę, żeby to zrealizować, których znowu chyba bardziej nakręcają właśnie te achievementy, tak, niż sama wizja.

Renata Krupiarz: Piękny wątek poruszyłeś teraz i chociażby dlatego warto odsłonić cały raport, szczególnie kiedy pracujemy w zespole. I w sensie, że cały zespół odkrywa swoje talenty. Bo my dzięki temu jesteśmy w stanie dobrać sobie tak zwanych partnerów strategicznych czy partnerów efektywnościowych. Osoby, które nas uzupełnią w tym, co nas nie kręci. I to nawet nie chodzi o same zadania. Czyli, że ja lubię to zadanie, tego nie lubię, to ty weź. To nawet nie o to chodzi, tylko chodzi o to, że te osoby podadzą nam, rzucą nam szalupę, kiedy będziemy tonąć. Czyli jak nasza motywacja będzie się kończyć, bo fajną rzecz powiedziałeś, że chyba byś się nadawał do startupów. Mam osobę o bardzo podobnych cechach jak ty, która właśnie zmieniła w tym kierunku swoje życie, bo ona uwielbia zaczynać. Ona uwielbia ten moment, kiedy tworzy się koncepcja, jakieś tam pierwsze kroki tej idei jeszcze tak, ale potem to już niekoniecznie. I właśnie ta osoba potrzebuje później kogoś z zespołu, kto będzie ukierunkowany, kto będzie uwielbiał osiągać, kto będzie miał potrzebę domknięcia tego zadania. Więc ty, widząc, że masz właśnie chociażby osiąganie na samym końcu, wiesz, że potrzebujesz kogoś, kto będzie nastawiony, żeby to doprowadzić do końca, kto będzie miał właśnie z tego satysfakcję. Więc my dzięki temu jesteśmy w stanie też budować na swoich mocnych stronach, ponieważ nikt z nas nie jest doskonały. Więc potrzebujemy innych ludzi, żeby nas uzupełnili. I właśnie dzięki zrobieniu sobie talentów Gallupa jesteśmy w stanie tak sobie podobierać zespoły projektowe czy zespoły zadaniowe, czy partnerstwa właśnie takie dwójkowe, żeby mieć to takie uzupełnienie talentowe. Czyli mnie kręci to, ja super mam energię właśnie stworzenia koncepcji, a ty dociągniesz resztę, żebyśmy to doprowadzili do końca, żeby nam się to udało.

Marek Wyszyński: Ale to znowu ktoś może mówić: dobra, ten sprzedał wizję, a teraz to już mu się robić nie chce. Bo też, też jakby… Czasami to mogą być naprawdę przeciwstawne bieguny. No wiesz, jak ja patrzę na numer 1, numer 34, to ja widzę to wręcz jako takie trochę przeciwstawne bieguny, można powiedzieć, tego samego czasami, że OK, ja tu sprzedam wizję, ja wiem, gdzie my chcemy być z produktem, z usługą, czymkolwiek, co robimy, no ale dobra, no to teraz ktoś musi się wziąć do roboty. Weźmy się i zróbcie trochę, znowu upraszczając, ale mówię, bo ja nieraz widziałem takich wizjonerów, którzy przychodzili i sprzedawali mi wizję, nie tylko mi, bo najpierw najprostszy przykład, transformacja organizacji. Ja się zawsze trochę, ja z racji tego właśnie chyba swojego wizjonerstwa, ja się zawsze trochę podpalałem tą wizją. Mój cynizm już nie pozwalał mi wierzyć w to, że ta transformacja się uda w stu procentach, bo zbyt wiele widziałem już po prostu takich, które gdzieś się rozłaziły. Przez to być może, że brakowało tych achieverów, którzy faktycznie by dopilnowali, żeby to się zadziało, albo było ich zbyt mało w stosunku do tego, ile organizacja w danej chwili potrzebowała, bo to raz będziemy potrzebowali więcej takich ludzi, raz więcej takich, raz więcej takich. Znowu upraszczając to mocno, ale mimo wszystko.

Renata Krupiarz: To, co jest ważne, myślę, w pracy na talentach Gallupa, a teraz bardzo mocno znowu wchodzimy w biznes, natomiast zawsze, kiedy rozmawiamy sobie o talentach Gallupa w kontekście właśnie ich wykorzystania w biznesie, to mówimy o tym, że powinniśmy być nastawieni na to, żeby ludzi dopasowywać do ról, do zadania, nie do stanowiska, tylko do roli, jaka jest teraz do wykonania. Więc w ogóle taka praca zwinna, dobieranie zespołów zwinnych, to tu już w ogóle talenty Gallupa pasują idealnie, bo my nie jesteśmy tylko i wyłącznie w swoim jednym zespole, w którym pracujemy zawsze, każdy ma identyczne zadania. Tylko pracujemy w różnorodnych projektach, różne konfiguracje tego zespołu są potrzebne, różne umiejętności, więc my cały czas możemy wykorzystywać swoje talenty w różnych projektach, pięknie dobierać właśnie na podstawie talentów Gallupa, żeby nam nikogo nie zabrakło. I fantastycznie, jeśli organizacja jest właśnie na to otwarta, kiedy wdraża talenty Gallupa, żeby ludzie mogli się przesuwać, żeby oni nie byli tylko w tym jednym miejscu, bo wtedy nie wykorzystamy ich talentów. Wtedy możemy pracować nad lepszą współpracą, nad lepszą komunikacją, ale zawsze może się zdarzyć ktoś, kto będzie czuł, że na tym konkretnym stanowisku to jednak swojego potencjału nie wykorzystuje.

Marek Wyszyński: Wiesz, ja mam wrażenie, że tak jak mówisz, znowu wróciliśmy do tego środowiska biznesowego, ale ja mam wrażenie, że na przykład w budowaniu związków czy z innymi ludźmi, czy związków takich partnerskich, nie powiem damsko-męskich, bo to byłoby straszne uproszczenie tego, jakie związki możemy tworzyć, ale par z drugą osobą, to też się może cholernie przydać. Ja na przykład wiem, że moją żonę cholernie denerwuje moje wizjonerstwo, bo ja czasami lubię, potrafię z nim popłynąć albo żyć nim tylko i wyłącznie, żyć tymi wizjami, zamiast trochę się skoncentrować na tym, co jest tu i teraz. I mówię, to były takie starcia, ale też widzę, że to, jak budowałem relacje przez całe swoje życie, czy te mniej, czy bardziej romantyczne, to jednak kurczę, gdybym to wtedy miał, to już byłoby mi łatwiej, nie?

Renata Krupiarz: Tak, to jest taka anegdota, która zawsze przypomina mi się w takim kontekście. Pamiętam taką osobę, która miała w swoim top 5 rozwagę i analityka. Ta osoba zdradziła mi, że kiedy wiele lat temu podejmowała decyzję, czy oświadczyć się swojej przyszłej małżonce, to rozważyła plusy i minusy, bardzo dokładnie przeanalizowała, że to na pewno jest ta osoba. Także jak najbardziej do związków też może się przydać. Ja w ogóle, jak rozmawiam z różnymi osobami, to bardzo często słyszę, a mój mąż to jest całkiem inny niż ja. Właśnie czasem zestawiam różne talenty, pokazując te kontrasty, też pokazując, jakie są cechy na samym końcu, to słyszę, że ja rzeczywiście nie mam tej cechy, ale moja małżonka ją ma na 100%, dyscyplina we wszystkim.

Renata Krupiarz: Coś nas przyciąga, tak? W ludziach tak związkowo, którzy są zupełnie inni niż my. Ale coś innego jeszcze też wyłapałam z tego, co mówiłeś i znowu wrócę do kontekstu biznesowego, że to, co nam dają też talenty Gallupa, to ogromne zrozumienie tej różnorodności, ale takie prawdziwe zrozumienie. Także nie takie tylko, że są ekstrawertycy, introwertycy i już, tylko że my rzeczywiście myślimy tymi swoimi takimi charakterystycznymi dla nas filtrami i nie ma w tym złych intencji. I to nie jest nic złego. I tu też od razu przypomina mi się taki menedżer, który chciał wystartować projekt talentowy w swoim zespole i powiedział mi, że ma taką osobę w swoim zespole i uważa, że ta osoba jest strasznie leniwa i ma nadzieję, że jak zrobi mu te talenty Gallupa, to znajdzie w nich odpowiedź dlaczego. I później odkrywaliśmy sobie te talenty Gallupa i oczywiście pominęłam milczeniem ten wątek bycia leniwym. Natomiast potem odkryliśmy sobie te talenty Gallupa i tam się okazało, znowu akurat do tego zestawienia wracam, ale jakoś tak przypomniało mi się po prostu.

Renata Krupiarz: Rozwaga, intelekt, analityk i dyscyplina. Te cztery cechy zapamiętałam z top piątki plus bardzo dużo jeszcze cech z myślenia strategicznego, więc osoba, która pracuje bardzo dużo, tylko że w swojej głowie.

Marek Wyszyński: W swojej głowie, dokładnie.

Renata Krupiarz: A to nie jest zauważalne dla menedżera, który ma osiąganie, ukierunkowanie, aktywatora, czyli jest bardzo dynamiczny, robi bardzo dużo, tak wiesz, zewnętrznie, zauważalnie, bardzo jest taki energiczny i od razu widać, wszędzie jest go pełno. Czyli dwie osoby o takim kontrastującym sposobie zachowania. Ani jedna nie jest leniwa, ani druga nie ma tego takiego schematu słusznego. Obie są autentyczne. Obie osoby mają potencjał w swoim, w swoich własnych talentach. No i teraz pytanie, jak mogą się porozumieć? Jak mogą dostrzec swój wzajemny potencjał? Jak mogą z niego czerpać? I ten proces okupiony naprawdę wieloma warsztatami, wieloma spotkaniami i zespołowymi, i indywidualnymi skończył się na tym, że ten menedżer do mnie powiedział: ja teraz rozumiem tego człowieka i ja teraz zaczynam go doceniać. I to dla mnie był… To był ogromny sukces.

Marek Wyszyński: No to mega, mega budujący. No i tak jak już mówiliśmy parę razy w trakcie tej rozmowy, dla menedżerów rozumienie tego powinno być

Marek Wyszyński: No, niemalże wymaganiem. Ja cały czas jednak będę do tego wracał. Ja wiem, ja teraz wiem, że mnie to cholernie na pewno pomoże. Jeszcze chcę dotknąć tej swojej ostatniej cechy z dwóch stron. Ja pamiętam, że robiłem już jakiś czas temu wystąpienie dla studentów, trochę o przyszłości project managementu, o tym, jak będą wyglądały środowiska pracy. I pamiętam, że jednym z takich moich punktów podsumowujących było: ok, tu narzędziówka, tu, powiedzmy, jakieś procesy mogą wyglądać tak czy tak, ale — i tu znowu projektowałem bardzo mocno chyba siebie — budujcie relacje, bo bez relacji w biznesie jest cholernie ciężko. No ja mam jako jedną z top 5 cech bliskość. Ja bez budowania relacji nie potrafię pracować. Po prostu nie umiem. I tak właśnie mówię, że ja to wręcz zacząłem projektować na innych, ale chciałem cię też zapytać, bo wymienialiśmy trochę maili przed samą rozmową. Ja ci w którymś momencie zadałem takie, powiedzmy, osobiste pytanie i mówisz: o, ty to masz bliskość też pewnie wysoko. I chciałem cię zapytać trochę o ciebie. Czy bycie konsultantem CliftonStrengths skrzywia? Bo ty już zawsze patrzysz na świat przez pryzmat tej 34? Czy możesz się tego uwolnić? Bo to było dla mnie takie… Tak, ja i bez tego bym ci powiedział, że ja tę bliskość czy relacje mam wysoko, bo to już tyle już o sobie wiedziałem. Ale to była taka twoja pierwsza reakcja. Znaczy odpowiedziałaś na pytanie, tak, tak, wszystko okej, ale ty to pewnie masz relacje wysoko. Taka ta pierwsza reakcja. Czy ty potrafisz jeszcze patrzeć na świat jakby bez tego filtra 34?

Renata Krupiarz: Nie, nie potrafię, absolutnie Marek, nie potrafię. Chociaż ja zawsze każdemu powtarzam: uważaj, uważaj, żebyś nie zaczął traktować tego w tym tekście etykiet. Nie zgaduj, jakie talenty ma ta osoba. Sama to robię, bo tak jak powiedziałam, to jest skrzywienie zawodowe. Natomiast jestem bardzo, bardzo w tym ostrożna i po tych set już osobach, z którymi miałam okazję się spotkać, to oczywiste, że ja dostrzegam już pewne schematy, że ja widzę, z czego wynikają pewne zachowania. I ja pewnie mogłabym się nawet skusić, żeby powiedzieć ci, jaki jesteś w sprawie twojego raportu i pewnie wiele rzeczy bym trafiła. Ale nadal jestem z tym ostrożna, bardzo na to uważam. I to, co jest chyba najważniejsze też, że ja zaczęłam patrzeć na każdego właśnie pod kątem potencjału. Czyli tak jak kiedyś na samym początku sobie myślałam, postrzegałam, że pewne cechy są fajniejsze od innych, pewne cechy bardziej predysponują do sukcesu, inne nie. To ja teraz widzę, że to w ogóle nie jest prawda i absolutnie każda cecha jest wyjątkowa i unikalna. I ja mam ogromne zrozumienie dla ludzi teraz. I to jest chyba taka największa wartość. I ja nawet się aż tak bardzo nie odcinam od tego, że ja naturalnie te talenty w ludziach widzę, dlatego że ja jestem teraz otwarta na absolutnie każdego dzięki temu. I ja od razu interpretuję te talenty właśnie jako coś fajnego, jako coś absolutnie wyjątkowego.

Podsumowanie i kontakt

Marek Wyszyński: Okej, super. No bardzo, bardzo fajne. A mi się myślę, że też podsumowanie tego, o czym mówiliśmy. Chciałem ci ogromnie podziękować za tę rozmowę i za otwarcie oczu na to, czym jest CliftonStrengths, czym nie jest, jak można go wykorzystywać nie tylko w życiu zawodowym. Wiadomo, że my się obracamy głównie wokół niego, ale tak jak przed chwilą powiedziałaś, ten potencjał jest przeogromny tego, co my możemy z tym zrobić i jaki potencjał możemy dostrzec u innych, niezależnie od tego, w jakiej relacji z nimi się znajdujemy. Także ogromne dzięki za poświęcony czas. Na sam koniec chciałem ci jeszcze zadać jedno pytanie. Gdybyś mogła opowiedzieć, gdzie słuchacze mogliby cię znaleźć, gdyby chcieli dowiedzieć się więcej albo zrobić taki test i później usiąść z kimś kompetentnym i przez niego przejść po to, żeby zrozumieć siebie lepiej.

Renata Krupiarz: Zachęcam do kontaktu na LinkedInie czy na Facebooku. A gdyby ktoś w ogóle szukał konsultantów Instytutu Gallupa, to na stronie Gallupa.

Renata Krupiarz: Są wszyscy certyfikowani konsultanci. Tam możecie znaleźć przeróżne osoby. Ja zachęcam was do tego, żebyście znaleźli kogoś, z kim poczujecie też chemię, bo to też jest bardzo ważne, żeby to był ktoś, z kim będziecie czuć się dobrze i swobodnie. Więc jeżeli macie jakieś pytania, zachęcam, można się ze mną jak najbardziej kontaktować. A jeśli chodzi o dalszą pracę, poszukajcie takiej osoby, z którą będziecie czuć się naprawdę dobrze i która pozwoli wam się rozwijać, bo to nie jest praca jednorazowa. Ja zawsze zachęcam do tego, żeby zaplanować sobie co najmniej dwie sesje. Po to, żeby na pierwszej porozmawiać o talentach, żeby stworzyć sobie taką świadomość do obserwacji, a później, żeby zacząć się zastanawiać już na drugiej sesji nad tym, jak można te swoje talenty rozwijać w mocne strony.

Marek Wyszyński: Super. Renato, jeszcze raz ogromne dzięki za prawie półtorej godziny wspólnie spędzone. Mam nadzieję, że do usłyszenia.

Renata Krupiarz: Dziękuję ci, Marku, bardzo za tę możliwość. Mam nadzieję, że pomimo tego, że komunikatywność na 34, to jednak coś ciekawego opowiedziałam.

Marek Wyszyński: W życiu bym nie powiedział, absolutnie.

Renata Krupiarz: Dziękuję bardzo. Hej.

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce