Co i jak mierzyć w Agile’u?

Rozmawiają: Paweł Lewiński, Marek Wyszyński
Gość 10. odcinka, Paweł Lewiński, opowiada o miarach w Agile’u w rozmowie z Markiem Wyszyńskim. Jak przekonuje Paweł – “Spojrzenie na twarde dane, jak proces jako całość jest ułożony i jak przebiega, bardzo ładnie pokazuje, co tak naprawdę się dzieje w sposób obiektywny.”
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Marek Wyszyński: Witam was w podcaście Zwinnej Kawy, w którym rozmawiamy o zwinności w biznesie i nie tylko. Dzisiaj gościem odcinka jest Paweł Lewiński. Cześć, Paweł.
Paweł Lewiński: Cześć, witam serdecznie.
Marek Wyszyński: Chciałem cię poprosić, żebyś się na początku może przedstawił i powiedział trochę o sobie naszym słuchaczom, czym się zajmujesz, jaki jest twój background.
Paweł Lewiński: Nazywam się Paweł Lewiński, jestem Scrum Masterem i na co dzień w software housie pomagam zespołom w najbardziej optymalny sposób realizować potrzeby klientów i tworzyć produkty.
Marek Wyszyński: Ale bycie Scrum Masterem to nie jest jedyna rzecz, którą się zajmujesz, nie? Bo masz jeszcze taką działalność po godzinach, może nie jak Batman, gdzieś tam w masce, w pelerynie, ale są jeszcze inicjatywy, którymi się zajmowałeś i takie, którymi się zajmujesz też w swoim, że tak powiem, wolnym czasie, prawda?
Paweł Lewiński: Zawsze bardzo chętnie i lubię to robić, dzielę się wiedzą, w związku z tym, jeżeli chodzi o tematy te zwinnościowe, agile’owe i Scrum Masterskie, tak, jakiś czas temu założyłem z kolegą Marcinem taki portal agile-labs.pl, miejsce zwinnych eksperymentów, gdzie właśnie dzielimy się wiedzą i naszymi doświadczeniami związanymi z tym, w jaki sposób bawić się, eksperymentować, próbować, jeżeli chodzi o techniki, narzędzia, frameworki, z którymi się spotykamy i w ramach tego tworzymy różne ciekawe, dodatkowe materiały, którymi też się dzielimy. A ostatnio zrobiliśmy nawet coś unikalnego, myślę, że na skalę światową.
Marek Wyszyński: O, to co takiego, jeśli możesz się pochwalić?
Kurs metryk procesowych
Paweł Lewiński: Tak, mogę, czekałem, aż zapytasz, bo chciałem tak napięcie zbudować w ten sposób. Tworzyliśmy kurs metryk procesowych, jeżeli chodzi o podejście zwinne w wytwarzaniu oprogramowania. Z mojej wiedzy takich kursów jest bardzo niewiele na świecie, ja znam może ze dwa albo trzy, także nasz jest pod tym kątem unikalny. I jest po polsku, jest takim całościowym zebraniem informacji związanych właśnie z używaniem, rozumieniem i wykorzystywaniem metryk, czyli tej esencji zwinności, jeżeli chodzi o empiryczne podejście do pracy.
Marek Wyszyński: No właśnie, bo to jest temat, o którym ja mam wrażenie, że się mówi dość rzadko, albo z mojej perspektywy i w mojej karierze dużo się mówiło o filozofii, która się wiąże ze zwinnością, bo to jest bardzo fajny, chodliwy temat i o tym się fajnie gada. Mówiło się często o dowożeniu, niedowożeniu i tak dalej, natomiast nigdy się nie spotkałem z jakimś kompleksowym rozwiązaniem poświęconym metrykom. To może powiedz, jakie? Jakie są te metryki? Bo mamy to nasze osławione velocity, które często jest używane przeciwko zespołom. Chyba że ja myślę zupełnie nie w tę stronę, więc gdybyś mógł to rozwinąć.
Velocity i story pointy
Paweł Lewiński: Metryka velocity, jeżeli jest używana, to rzeczywiście jest to taka najbardziej popularna. Wynika to z tego, że najbardziej popularnym sposobem estymowania rzeczy, które chcemy robić, są story pointy. I tutaj taka ciekawa obserwacja, że te story pointy i w związku z tym planning poker, właśnie velocity, bardzo blisko — no tak się akurat złożyło, tak się potoczyło — że są bardzo mocno utożsamiane w ogóle ze zwinnością i ze Scrumem. I to bardzo często działa w ten sposób, czy często obserwuję, czy słyszę takie wręcz właśnie utożsamienie tych dwóch rzeczy, że Scrum, no to znaczy, że robimy w story pointach i patrzymy na velocity. Natomiast w Scrumie nie ma czegoś takiego nawet jak story pointy. W związku z tym jest to tylko jakieś narzędzie. Czy powinno być traktowane jak story point? To jest tylko narzędzie dodatkowe, które potencjalnie można wykorzystać czy użyć, natomiast jak zacząłem się tym interesować i wokół tego krążyć, to okazało się, że to jest mega fascynujący temat, jeżeli chodzi o same story pointy, że to nie jest tak do końca. Plus właśnie użycie takich bardziej twardych danych, nieopartych na, w pewien sposób, subiektywnej ocenie osób, a ile to jest story pointów, jest dużo efektywniejsze, dużo prostsze, dużo bardziej bogate, jeżeli chodzi o zastosowanie w projektach i dzięki temu możemy więcej i lepiej zobaczyć, jak nasze procesy pracują, jak one wyglądają, co się tam dzieje. A jak zobaczymy to, to jesteśmy w stanie to pokazać i o tym porozmawiać i potencjalnie coś z tym zrobić. Jest to taka bardzo duża zaleta zobaczenia tego, jak to działa. Ja to zawsze bardzo lubię. Na przykład, jak wchodzę do projektu, który już działa — niedawno też miałem taką sytuację — który już był projekt i ludzie mieli, każdy miał jakąś opinię, czy ten projekt idzie tak albo inaczej i tymi opiniami każdy się dzieli, natomiast takie spojrzenie właśnie na twarde dane, jak ten proces jako całość jest ułożony i jak przebiega, bardzo ładnie pokazywał, co tak naprawdę się dzieje, w sposób obiektywny. I to bardzo fajne narzędzie jest do tego, które można wykorzystać. I tu jeszcze tylko taka jedna uwaga, bo wspominałeś o velocity używanym przeciwko zespołom. Metryki też mogą być używane i niestety często są, no bo tak jest, natomiast absolutnie tak być nie powinno i te metryki nigdy nie mogą służyć do tego, żeby używać ich właśnie przeciwko osobom czy zespołom. To jest zupełnie inny cel.
Marek Wyszyński: Wszystko to kwestia tego, kto z nich korzysta, bo wypaczyć można każde, nawet najfajniejsze narzędzie. Tak jak zawsze. Tak jak mówiłeś, wchodzisz do zespołu, rozmawiasz z ludźmi, słyszysz, że idzie dobrze, że idzie źle, że jest dowożone, że nie jest dowożone, że jakość jest taka, śmaka, owaka. I to też jest rzecz, z którą chyba wszyscy się już zetknęliśmy w tej branży. Ile ludzi, tyle opinii. A jak chcemy podejmować decyzje, no to one jednak powinny być oparte o fakty, o dane. Wtedy będą prawdopodobnie lepsze. Znowu, no to kwestia tego, co to znaczy lepsze. Ale powiedz mi, na jakie ty właśnie metryki patrzysz? Poza tym, tak jak mówisz, velocity, obiektywne story pointy, Mendeja, cokolwiek, w jakiś sposób na pewno zawsze mierzymy to tempo naszego dostarczania i jakie kawałki pracy będziemy w stanie dostarczać klientom, bo to jest taki naturalny odruch zarówno klientów, czy nawet nas samych, żeby trochę wiedzieć o sobie lepiej. Ale powiedz mi, na co ty jeszcze zwracasz uwagę?
Paweł Lewiński: Za chwilę powiem, na co jeszcze zwracam, znaczy w ogóle jakich metryk używam w projektach. Natomiast jeszcze chciałem tak rozwinąć to, co ty powiedziałeś, że o tym temacie, jak o temacie się niewiele mówi. I to jest też moja obserwacja, wynikająca właśnie z tego, że te wszystkie miękkie tematy — znaczy może nie rozróżniając nawet na miękkie i twarde — ale te tematy związane właśnie z tym, jak to zrobić, żeby było miło, porozmawiajmy, jak się czujemy i tak dalej, one też jak najbardziej są ważne w życiu zespołu.
Paweł Lewiński: Natomiast te tematy związane z metrykami wymagają takiego, nie że matematycznego, bo ja też nie jestem matematykiem, nie jestem statystykiem, ale gdzieś rzeczywiście są, mimo że są w centrum tak naprawdę właśnie tego Scruma na przykład, nie? Gdzie ten empiryzm powinien być na piedestale i na pierwszym miejscu. No to te inne dookoła rzeczy, tak jak je tam opisałeś i określiłeś, każdy na pewno jak się rozejrzy, to takie rzeczy znajdzie dookoła. No jednak grały pierwsze skrzypce. I wynika to prawdopodobnie z tego, że tak czy inaczej nie jest jakaś tam bariera wejścia. Ja sam tę drogę też przeszedłem, jeżeli chodzi o poznanie metryk. Tak jak mówiłem, nie jestem matematykiem czy statystykiem. Nie jestem nawet byłym deweloperem.
Paweł Lewiński: To ten próg wejścia jest wysoki i tak zakładam, że może to z tego wynikać, że nie jest to tak popularny temat niestety, jak powinien być. Natomiast przez to tracimy właśnie możliwość używania tego narzędzia do optymalizacji, do wsparcia zespołów, do optymalizacji pracy, do poprawy. I wracając do twojego, już bezpośrednio do pytania, jeżeli chodzi o pracę w zespołach, to pierwsze co, to trzeba zacząć od takich metryk kanonicznych, nazwijmy to. One się wywodzą trochę z Kanbana, ale z powodzeniem można je stosować również w Scrumie. Tak naprawdę w każdym systemie pracy. I to co jest istotne właśnie, że one nam pokazują cały system pracy, jakkolwiek on jest zdefiniowany. Czyli pokazują nam nie pracę poszczególnych osób, znaczy też to można zobaczyć, ale pokazują nam cały system, jak on działa, co się tam w środku dzieje. I to jest też ta bardzo duża zaleta, którą sobie cenię. I jeżeli chodzi o te rzeczy takie kanoniczne, które ja używam w projektach, to jest przepustowość tego systemu, czyli ile rzeczy przechodzi, przepływa przez nasz system pracy. I to obojętnie czy w Scrumie, czy Kanbanie. Ale rzecz, rzecz nierówna.
Marek Wyszyński: No to znowu. No to musisz o jakieś uśrednianie się pokusić. No bo właśnie story pointy, czy jakakolwiek estymacje miały trochę, nie powiem, że miały działać przeciwko takiemu podejściu, natomiast chodzi o to, żebyśmy wiedzieli ile mniej więcej pracy. Bo ile rzeczy, no to mówię, to te rzeczy powinny być w miarę podobne do siebie. Żebyśmy mogli je liczyć. Chyba, że ja to błądzę trochę.
Paweł Lewiński: Nie, znaczy nie błądzisz, ale tak jest takie przekonanie, że żeby używać na przykład właśnie przepustowości, to rzeczy powinny być takie same. One nie powinny być takie same. One powinny, jeżeli chcemy, to dobrze jest, jeżeli są w zbliżonej wielkości, ale tak na koniec dnia się okazuje, że to nie ma znaczenia. Ponieważ no statystycznie rzecz biorąc, jedna rzecz będzie mniejsza, jedna będzie większa. I tyle. Jedna potrwa trochę dłużej, jedna potrwa trochę krócej. I patrząc całościowo, ten system w jakiś sposób te rzeczy przetrawi, przemieli. Czy one w jakiś sposób przez tę pracę przepłyną. To co jest też ważne, to się okazuje, że jakby teoria pokazuje, że wielkość rzeczy nie ma znaczenia, czy nie ma aż takiego wielkiego znaczenia. Ponieważ to co jest ważniejsze, to są ryzyka związane z tym, co się w tych zadaniach znajduje, albo które mogą się uzewnętrznić. Bo może być jakaś mała rzecz, ale z dużym ryzykiem i tak będziemy ją robić dłużej. I to ma bardzo duży wpływ na to, jak szybko rzeczy rzeczywiście przepływają przez nasz system pracy. W związku z tym to jakby nie powinniśmy się ograniczać i mówić, a nie, nie róbmy tego, bo nie mamy identycznie takich samych rzeczy w naszym backlogu. To nie ma znaczenia tak naprawdę. To jest nieintuicyjne, bardzo nieintuicyjne, ale tak jest. Jeżeli ktoś się będzie z tym czuł lepiej i to na przykład No Estimates proponuje,
Paweł Lewiński: Basko Duarte, żeby po prostu zweryfikować sobie rzeczy bardzo szybko, czy to jest rzecz, którą uważamy, że zajmie nam na przykład mniej niż dwa tygodnie. Nie wiem, jeśli mamy dwutygodniowy Sprint, czy jakąkolwiek inną miarę sobie będziemy przypłatać. I tyle. I to jesteśmy w stanie dosyć szybko zrobić, bez story pointów tak naprawdę. I wtedy ewentualnie możemy to podzielić, ale też bez zagłębiania się jakiegoś bardzo, bardzo dużego. Istotne jest też to, że bardzo często nawet jak będziemy coś dyskutować, to bardzo wielu rzeczy nie wiemy. Tak czy inaczej ta praca nasza nad oprogramowaniem jest pracą twórczą. I nawet jeśli robimy któryś raz z kolei tę samą albo podobną funkcjonalność, to zawsze jakiś kontekst może być inny. Zawsze coś innego może się wydarzyć. Może być jakaś nieskończona ilość scenariuszy.
Marek Wyszyński: Gdzieś w tym wszystkim mamy ten mityczny biznes. I mam wrażenie, że z kim by się nie rozmawiało, to ten biznes jest zawsze ten krok dalej, niż miejsce, w którym jesteśmy. No ale oni jednak chcą, oni chcą dostać na koniec określony efekt. Ich trochę może nie zawsze interesować, że to jest proces twórczy, albo nie do końca rozumieją, jak przebiega ten proces twórczy, że są pewne zmienne czynniki, że nawet oni czasami są tym zmiennym czynnikiem. Nadal chcemy być przewidywalni. Finalnie wszyscy chcą, żeby zespół, w którym pracujemy, był przewidywalny, żeby zobowiązywał się do dostarczenia pewnej wartości, pewnego efektu i faktycznie temu zobowiązaniu później sprostał. No i wszystkie te metryki służą finalnie chyba tylko temu, nie? Tak naprawdę, znowu, my tu jesteśmy po to, żeby wykonać pracę, dostarczyć pewną wartość naszym klientom.
Paweł Lewiński: To jest znów dobry przykład tego, że biznes na koniec dnia właśnie chce wiedzieć na kiedy. Tu jest taki, na przykład jest taki warsztat, który czasami prowadzę, czy story pointy są jak lotnisko w Radomiu, gdzie rozmawiamy o tym właśnie, że te story pointy, to co wiem na początku, że są takie popularne, używamy. Natomiast to jest jeden z elementów, który ja obserwuję, to jest takie przeliczanie. Ludzie i tak myślą w godzinach, jeżeli nawet jest jakaś dyskusja. No właśnie. Ludzie przeliczają to na story pointy, a na koniec dnia i tak te story pointy są znów przeliczane na czas. Czy to w postaci, ile się zmieści w Sprincie, czyli tak naprawdę też funkcja czasu, albo gdzieś na kiedy coś tam będzie dostarczone.
Marek Wyszyński: Jezu, ile się Exceli już natworzyłem, które robią te klasy. To są takie spekulacje, bo zawsze był jakiś menadżer gdzieś tam w firmie, który prosił o coś takiego. No bo ludzie chodzą na urlopy. I teraz skąd wiedzieć, ile my mamy story pointów w sierpniu albo we wrześniu, jak ludzie będą na urlopach i że dostarczymy mniej. No bo finalnie prawdopodobnie dostarczymy trochę mniej, bo mamy mniejszą moc przerobową. Więc to się w jakiś sposób przeskaluje. Ale ludzie chcą wiedzieć od razu. I mam wrażenie, że nawet ten biznes czasami zapomina, że on chce określoną wartość i on się zaczyna koncentrować na tym, ile, ile, ile, na kiedy to będzie. A co będzie, to już może nie do końca ważne.
Paweł Lewiński: To jest ważne, bo dla nich przede wszystkim problematyczne jest to, że bardzo często ta rozmowa właśnie wygląda tak, że z jednej strony my jesteśmy ci dobrzy, a tamci są ci źli. My coś chcemy, a oni nam nie chcą dać, albo odwrotnie. A to do niczego nie prowadzi, bo później właśnie będzie takie pimpowanie: na ile obiecacie, że to zrobicie? Na kiedy? Na wtedy. Dajcie mi datę. No to jakaś data się pojawia. Później ta data jest niedotrzymana i się zaczyna: obiecaliście! Jesteście inżynierami, powinniście wiedzieć, ile to zajmie. Tak czy inaczej to odbieranie — to jest taka moja teoria właśnie — że jesteśmy inżynierami i powinniśmy wiedzieć, ile coś zajmuje, właśnie ma jakieś zastosowanie do takich prac inżynieryjnych w dotychczasowym rozumieniu przemysłu, nazwijmy to. Natomiast prawda jest też taka, że nawet prace inżynieryjne bardzo często — większość projektów okazuje się — nawet mimo że są przeliczone, przekosztorysowane i do ostatniej śrubki policzone, to na koniec dnia się okazuje, że i tak coś się przedłuża. I tu przykłady można mnożyć, by nie wskazywać palcem: nie wiem, lotnisko w Berlinie, które już nie wiem ile lat jest po terminie i nie wiem ile setek milionów — jeżeli nie miliardów euro — po budżecie. No i tak najzwyczajniej w świecie jest. Natomiast bardzo ciężko jest o tym pamiętać i wziąć to pod uwagę. A tak jak mówię, ten aspekt pracy twórczej jest bardzo istotny. W związku z tym to przeliczanie się odbywa niestety. Natomiast używanie właśnie metryk podstawowych — czyli na przykład przepustowości —
Paweł Lewiński: pozwala nam uzyskać ten sam efekt informacyjny; dodatkowo zobaczyć, w jaki sposób nasz system działa tak naprawdę, co się w nim w środku dzieje i tak naprawdę podjąć jakieś działania czy eksperymenty związane z tym, żeby go w jakiś sposób usprawnić, poprawić, polepszyć i znów zobaczyć na danych, jakie te zmiany czy eksperymenty przyniosły efekt jeżeli chodzi o dostarczanie. I tu nie mówię tylko na zasadzie takiej: jak będziemy dostarczać więcej historyjek to znaczy że lepiej bo dostarczamy więcej znaczy szybciej no bo tutaj ta wartość biznesowa czy jakość i tak dalej to wszystko ma znaczenie także ta sama szybkość dostarczania jest z mojego punktu widzenia mniej istotna czy nie powinna być tym głównym obszarem rozmowy No właśnie To nie jest taśma produkcyjna
Marek Wyszyński: Tak jak wspomniałeś mówię że to nie jest taśma produkcyjna my nie mamy wypluć tysiąca jednostek na koniec jakiegoś tam okresu nie wiem godziny dnia tygodnia miesiąca tylko znowu no mamy tę wartość biznesową którą też w jakiś sposób można mierzyć Nie wiem czy to jest kolejna metryka której dotykacie czy nie
Paweł Lewiński: Znaczy, no, wartość biznesowa akurat nie wchodzi w zakres takich metryk procesowych, bo tutaj się skoncentrujemy na procesie, natomiast istotne jest to, że właśnie przy użyciu tych metryk można z biznesem rozmawiać i na podstawie tych metryk również można używać prognozowania statystycznego. To tak brzmi właśnie może: „Ojejku, nasza teraz tutaj wiedzie statystyka, a statystyka nie była moim ulubionym przedmiotem w szkole”, to, co mówiliśmy wcześniej, że to dlatego może nie jest takie popularne, natomiast tak naprawdę to jest fantastyczna rzecz, która działa najzwyczajniej w świecie, ponieważ po pierwsze pokazuje nam potencjalne na przykład zakończenie jakiegoś projektu czy realizację jakichś zadań, również z określeniem prawdopodobieństwa, z jakim to się wydarzy, także ma silne podstawy do tego, czy mam jakieś założenia, czy mam jakieś dane historyczne i na tej podstawie jesteśmy w stanie przewidzieć, znaczy ten system, model jest w stanie nam pokazać, jakie są potencjalne i z jakim prawdopodobieństwem wyniki działań, które przeprowadzamy. I to jest świetna rozmowa, bo zmienia wtedy totalnie optykę właśnie takiej rozmowy, a na kiedy to będzie i ktoś: „No, powiedz mi datę, masz mi powiedzieć datę” i ktoś w końcu przyparty do muru taką datę rzuca, natomiast tutaj rozmawiamy o zakresie, ilości czasu i prawdopodobieństwie, z jakim może się to wydarzyć, zadziać. I taki standardowy przykład rozmowy z biznesem to jest: jeżeli chcesz coś wcześniej, spoko, może się to wydarzyć, ale prawdopodobieństwo na przykład tego zmienia się, czy zmniejsza się o tyle, czy jesteś w stanie przyjąć, czy zaakceptować ryzyko, które się wiąże na przykład z jakimiś działaniami, które ty chcesz podjąć. I ta rozmowa staje się znów oparta o dane twarde. W ten sposób nasz system w tej chwili działał, do tej pory tak to wyglądało, w związku z tym to my możemy zaproponować i teraz rozmawiajmy o tym, co tutaj zrobić. Taki przykład właśnie z projektu ostatniego,
Paweł Lewiński: znaczy ostatniego czasu projektu, gdzie mieliśmy właśnie prognozowanie statystyczne, wiedzieliśmy, kiedy coś potencjalnie może się zakończyć i w pewnym momencie uznaliśmy, że chcemy ten czas skrócić do kolejnego wydania aplikacji, w związku z tym musimy poprzesuwać rzeczy, które w tym na początku, kiedy zaczynaliśmy pracę, zostały tak wrzucone, czy chcemy to, to i to, też to chcemy nadal, ale po prostu to musi być przesunięte na kolejne wydanie. I ta rozmowa była bardzo przyjemna, sympatyczna i taka właśnie ze zrozumieniem, że nie da się tego, jak to powiedzieć,
Paweł Lewiński: nie ma tu magicznych rozwiązań, które w jakiś magiczny sposób zrealizują tę wartość biznesową, którą chcemy zrobić. I jedna ważna uwaga, że to się różni tym od właśnie tego estymowania, to bardzo chciałem podkreślić, że to estymowanie jest obarczone bardzo dużą ilością heurystyk, błędów poznawczych osób, czy zespołów, które biorą w tym udział,
Paweł Lewiński: pewnych oczekiwań.
Marek Wyszyński: Powiedziałbym, że nawet w stu procentach, bo to jednak estymują to po prostu ludzie, a jakby tak jak mówisz, błędy poznawcze są podstawą naszego działania trochę, jakby można tak powiedzieć, ten bias jest czymś, co pozwala nam z jednej strony przeżyć i reagować na odpowiednie sytuacje, a z drugiej strony tak naprawdę obarcza niemalże każdą decyzję, jaką podejmujemy w życiu. Oczywiście temat, który moglibyśmy sobie dużo bardziej pogłębić, ale mówię, jednak to estymowanie jest ekstremalnie subiektywne. Jakby bardziej się chyba nie da.
Paweł Lewiński: Zdecydowanie jest subiektywne, mimo że staramy się, żeby właśnie takie nie było i staramy się albo tak działać. Są historie z zespołów, które się nauczyły na przykład używać story pointów i im to działa. Ja tu absolutnie nie przeczę, że tak jest, ponieważ każdej metody się można w jakiś sposób nauczyć i używać, jeśli używamy jej dobrze. Natomiast częściej te historie niestety są mniej szczęśliwe i czy używamy story pointów, czy godzin, czy czegoś jeszcze innego, no to niestety tu nie mamy na to wpływu. Wszystkie rzeczy działają. Przy modelu tak samo one działają, w sensie, że też jesteśmy podatni na pewne
Paweł Lewiński: Nasze takie myślenie w jakiś sposób, natomiast model pozwala nam na to, że po pierwsze jesteśmy w stanie zrobić kilka różnych przeliczeń czy prognoz bardzo szybko, w związku z tym to nie zabiera dużo czasu, a po drugie ogranicza nas w ten sposób, że eliminuje maksymalnie, jak się da, właśnie tę subiektywność rzeczy, które robimy. Także takie modelowanie statystyczne to jest coś, co moim zdaniem świetnie działa i mam na to przykłady ze swoich projektów, gdzie rzeczywiście model miał, nazwijmy tak w cudzysłowie, rację, kiedy zaczynaliśmy nad czymś pracować. Zrobiłem nawet kiedyś takie porównanie, że wyestymujmy coś i padły jakieś tam estymacje, model mówił co innego, i się okazało na koniec, że to właśnie model był bliższy rzeczywistości. I jeszcze jedna ważna rzecz, taka zupełnie nieintuicyjna i którą ciężko zaakceptować, jest to, że rozpoczynając pracę nad zadaniami, nawet jeżeli one są zrefinowane, to tak naprawdę nigdy nie jesteśmy w stanie właśnie przewidzieć, kiedy praca nad danym zadaniem się skończy i cały zbiór zadań, które mamy do zrobienia, wykazuje wszystkie cechy zdarzeń losowych. I to jest już coś, co w ogóle ludzi wytrąca z takiego bezpiecznego samopoczucia, bo my chcemy kontrolować rzeczy. Tu ktoś przychodzi i mówi, że to wszystko jest losowe i wtedy już to jest bardzo, bardzo nieintuicyjne. Natomiast w rzeczywistości tak jest.
Marek Wyszyński: Ale powiedz mi, czy ten model faktycznie, spotkałeś się z tym, że ten model jest w stanie dać wam trochę tego spokoju? Bo tak jak mówisz, my sobie lubimy planować, my lubimy kontrolować. To jest też taka jedna z naturalnych ludzkich potrzeb. Niewiele ludzi jest się w stanie odnaleźć w jakimś…
Paweł Lewiński: Znaczy spokoju… Nie powiem, w chaosie.
Marek Wyszyński: Model będzie prawdopodobnie tym dokładniejszy, im dłużej on działa, im więcej ma danych, na bazie których funkcjonuje. Czy on faktycznie daje wam ten spokój, że w jakiś sposób prorokujecie to, co się będzie działo, bo macie narzędzie, które na podstawie obiektywnych danych, które wy mu dostarczacie, faktycznie coś wam przewiduje? Oczywiście robię z tego jakąś sztuczną inteligencję w tym momencie, ale jednak to jest praca na liczbach finalnie.
Paweł Lewiński: Tak, natomiast ważne, żeby zawsze pamiętać, że to jest tylko model. To nie jest magiczna kula, to nie jest magiczny prorok, który mówi: o, tak to zostało i tak się stanie, a teraz słowo się rzekło i tak się stanie. Nie, to tak nie działa. To jest jakiś model, który możemy użyć. Natomiast jeżeli chodzi o ilość danych, to wbrew pozorom, żeby przeprowadzać takie rzeczy, właśnie nie musimy mieć nieskończenie dużej ilości danych i nie wiadomo jak długo czekać na to, żeby model nakarmić, że tak powiem. Tak naprawdę można to zrobić, mając jakieś założenia albo dosłownie kilka, kilkanaście danych historycznych i to już jest wystarczające. To też takie jest… Nie wiem, w sumie w szkole mnie przynajmniej tego nie uczono. Nie wiem, czy tego uczą w jakikolwiek sposób, ale to jest taka ciekawa rzecz, żeby mieć 90% pewność jakiegoś zdarzenia, to wystarczy mieć 11 próbek. I to jest takie, ale jak to tylko 11 punktów, nie? 11 obserwacji, 11 skończonych zadań tylko, żeby już wiedzieć, jak system działa. Okazuje się, że tak. Czyli ta liczba obserwacji nie jest aż taka duża. I to też jest tak à propos zalet metryk, że one są szybkie. Szybko można ich zacząć używać. Nie trzeba czekać lat, żeby uzbierać nieskończoną ilość danych.
Marek Wyszyński: Ale wiesz, wracając trochę do tego podstawowego tematu naszej rozmowy, mówiliśmy o tej estymacji, o tym velocity, prędkości, jak zwiemy, tak zwiemy. Mówiliśmy o tej przepustowości, która jest dla Ciebie taką ważną daną i takim ważnym kryterium tego, jak patrzycie na swoją pracę. Co jeszcze? Jakie jeszcze są te dane, które zbieracie? Jakie są te metryki, które są kluczowe? Oczywiście już nie chcę, byś nam w tej chwili tutaj pełen kurs zrobił tego, bo tym się zajmujesz powiedzmy gdzie indziej, ale powiedz mi jeszcze, na jakie dane patrzycie, żeby faktycznie znowu nie estymować, nie zgadywać i nie opierać się na tych błędach poznawczych, a jednak mieć te twarde dane, które powinny jednak dać tę większą pewność.
Cycle time i WIP age
Paweł Lewiński: Jeżeli chodzi o inne metryki, to jest to tak zwany cycle time albo lead time. Tutaj niestety, bądź stety, jest bardzo dużo różnych definicji. Każdy definiuje to sobie po swojemu, czasami nawet niektórzy się może nie kłócą, ale tam są — nie to, nie tak, to powinno być inaczej — ale to już jest tylko kwestia definicji. Na koniec dnia chodzi tak naprawdę o to, żeby się umówić po prostu, kiedy włączamy zegar, kiedy mierzymy rozpoczęcie pracy, rozpoczęcie działań nad zadaniem, a kiedy wyłączamy ten zegar. I to jest bardzo świetna metryka, bardzo fajnie działająca i w Scrumie, i w Kanbanie, pokazująca nam właśnie to, jak nasze zadania, które wchodzą do systemu, po jakim czasie one z tego systemu wychodzą i co się tam dzieje w środku. Można to zobaczyć właśnie wykorzystując wizualizację tych danych, obserwować różne trendy czy różne wzorce, które jesteśmy w stanie tam zaobserwować i w związku z tym też również na tej podstawie wiedzieć czy obserwować lepiej nasz system i znów o tym porozmawiać, co możemy zrobić, żeby na przykład skrócić czas dostarczenia zadań, żeby biznes otrzymał jakąś wartość wcześniej. I to są bardzo fajne rozmowy znów właśnie na poziomie takiej rzeczywistej rozmowy, nie o tym, co mi się wydaje, że albo o — my jesteśmy szybcy, wolni, obojętnie — tylko znów patrzymy, jak całościowo nasz system działa. Bardzo fajną taką metryką jest metryka, która powinna być stosowana tak naprawdę na każdym Daily, jeśli się spotyka zespół, i powinniśmy sobie patrzeć na work in progress age, czyli tak po staropolsku mówiąc, czyli jak długo nasze zadania już w systemie są, jak długo, ile czasu one już — rzeczy, nad którymi rzeczywiście aktualnie pracujemy, jak długo one tam przebywają. I tu znowu, wracając do danych historycznych, możemy wtedy zobaczyć pewne poziomy, że na przykład w kroku jakimś do tej pory w naszym systemie zadania zajmowały ileś czasu, teraz jakieś zadanie na przykład zajmuje więcej czasu i tak naprawdę…
Marek Wyszyński: No tak, jesteś w stanie wąskie gardła w miarę szybko wyłapać na czymś, nie?
Paweł Lewiński: Tak, to można od razu zobaczyć, zauważyć, jak to się dzieje i tak naprawdę takie Daily, które jest rozmową — no ja wczoraj robiłem to, a dzisiaj będę robił tamto — zmienia się w Daily, na którym rozmawiamy: patrzcie, tu jest zadanie, które no przekracza już nasze dotychczasowe czasy realizacji i po prostu tu się skoncentrujmy, tu coś zróbmy, dlaczego tak się dzieje, nie wiem, jest jakiś bloker, ktoś potrzebuje pomocy, no cokolwiek innego i o tym rozmawiamy tak naprawdę, a nie o tym, że…
Marek Wyszyński: No tak, że większość tych narzędzi wspierających, te zwinne tablice nawet, ma automaty, nie? Które są w stanie ci to gdzieś zwizualizować szybko nawet, to nie są rzeczy, którymi ty się musisz zajmować na co dzień, bo Jira na przykład, no którą wszyscy tu znamy, kochamy i nienawidzimy jednocześnie, daje takie rzeczy wręcz prosto z pudełka, nie? Pokazuje ci…
Paweł Lewiński: No niestety nie, nie, niestety tutaj…
Marek Wyszyński: A kurczę, to może ja działam na jakichś pluginach, wiesz? Bo ja wiem, że takie rzeczy bardzo często w Jirze miałem, że ona pokazywała ten… ten age, podkreślała kolumnę, kolorowała i tak dalej, i tak dalej.
Paweł Lewiński: To korzystałeś z pluginów, to są dodatki do właśnie Jiry. Sama z siebie Jira no nie do końca daje takie wartościowe…
Paweł Lewiński: Metryki czy wizualizację metryk. Jest z tym trochę problemów, przynajmniej takich, których ja używam albo te, które chciałbym widzieć. I żeby to zautomatyzować, to potrzeba do tego jakichś dodatkowych pluginów, krótko mówiąc, które tę pracę zautomatyzują, czy ją nam uproszczą. A w najgorszym razie zawsze można coś przekleić do tego nieśmiertelnego Excela, wiadomo. Zawsze można coś przekleić do tego nieśmiertelnego Excela, na którym, jak wiadomo, cały świat stoi i też go wykorzystać i użyć. I przeważnie to, jeżeli nie mamy dziesiątek czy setek zadań na tablicy, mamy jakiś duży projekt czy duży zespół, to też nie są jakieś strasznie pracochłonne czy skomplikowane rzeczy. I można się tym pobawić i można zacząć to wykorzystywać i to bardzo fajnie zmienia, znaczy zmienia, usprawnia, daje dodatkową warstwę, na którą możemy patrzeć na Daily. I to polecam wszystkim słuchaczom, żeby wykorzystać to i popatrzeć. I w ogóle zobaczyć przede wszystkim, jak te rzeczy w danym dniu, jak to wygląda, czy te nasze rzeczy przepływają, czy właśnie gdzieś coś się zakorkowało, zablokowało z jakichkolwiek przyczyn, bo przyczyny mogą być najróżniejsze.
Marek Wyszyński: Patrzycie jeszcze na coś jeszcze? Bo wspomnieliśmy już właśnie o tej przepustowości, o tym średnim wieku.
Marek Wyszyński: Możemy też sobie mówić, wiadomo, o tym limicie na Work in Progress.
Paweł Lewiński: To tu tylko sprostuję, to nie jest średni wiek.
Marek Wyszyński: Znaczy średni wiek w danym statusie. Brakuje mi może trochę polskiego odpowiednika, bo wiem, o czym myślę. Patrzymy, ile dane zadanie spędza w danym procesu, w danym kroku. Więc mówię, tak, więc to jest wiek średni tego konkretnego statusu.
Marek Wyszyński: Ciężko mi to wyłożyć tak, jakbym chciał, ale rozumiem, o co chodzi.
Paweł Lewiński: Spoko, spoko. Nie, tak się śmieję, bo teraz to się też wiąże z tym, że my jesteśmy przyzwyczajeni przez szkołę, bo intuicyjnie wiemy, zostaliśmy nauczeni, co to jest średnia. I ta średnia tak się otacza nas też z każdej strony i wszelkie dane, jak nie wiem, gdzieś tam w telewizji, czy gdziekolwiek widzimy, czy w internecie czytamy, to wszędzie są średnie.
Paweł Lewiński: Natomiast niestety jest tak, że średnia ma niskie prawdopodobieństwo wystąpienia i w związku z tym w ogóle nie powinna być używana. To taki jest zawsze żart, ha, ha, ha. Suchy żart prowadzącego, że jeżeli wejdzie Bill Gates do jakiegoś baru, tak, to średnio statystycznie wszyscy są milionerami, tak, czy jak idziemy z psem na spacer, to mamy średnio trzy nogi i tak dalej. Także takie żarty suche są. I dlatego ta średnia nie jest najlepszym rozwiązaniem. Są do tego lepsze rzeczy i można powiedzieć, że jest teoria, żeby w ogóle średnich nie używać, bo one nie są na tyle miarodajne, czy po prostu nam ukrywają przed nami pewne rzeczy, to jedna rzecz, i druga rzecz jeszcze na dodatek są bardzo podatne na wartości skrajne i w związku z tym ta transparentcja… No tak, bo one zaburzają od razu nam mocno… …procesu, tak. Transparentcja tego, co chcemy się dowiedzieć, jest bardzo duża.
Paweł Lewiński: Mhm.
Paweł Lewiński: Ale nie wiem, czy tak… nie tylko o tych metrykach weszliśmy, czy to…
Marek Wyszyński: Tak, no bo znowu, finalnie trochę poruszamy się cały czas w ramach tego, na kiedy to będzie. Bo to jest takie hasło, z którym ja ciebie kojarzyłem w ogóle od dawna, tak? Kiedy widziałem cię gdzieś tam na LinkedInie, to zawsze było na kiedy to będzie, na kiedy to będzie, na kiedy to będzie. I to jest już pytanie, które my pracując w tym biznesie…
Marek Wyszyński: Słyszymy pewnie najczęściej, tak? Albo… No jeszcze jest drugie pytanie, dlaczego to tak długo trwa. Ale to są takie rzeczy, z którymi się spotykamy pewnie bardzo często. No właśnie, bo cały czas chcemy wiedzieć, na kiedy to będzie. My chcemy wiedzieć, klient chce wiedzieć, na kiedy on zobaczy realny efekt, albo rzadziej niestety, jaki efekt będzie widział w konkretnych miejscach w czasie. I powiedz mi, czy te modele też są w stanie, tak jak mówiłeś, że model czasami wam pomógł, albo to model miał rację, a nie wasze założenia, tak? Już o tym wspomniałeś w którymś momencie. Ale czy właśnie patrzycie na to też z tej strony? Okej. Mniej więcej, jaki będzie ten przyrost wartości, albo co będzie widział klient w konkretnych miejscach w czasie, jeśli cały czas mówimy o jakichś tam konkretnych wydaniach, cały czas pracujemy w jakiejś kadencji. No bo to też jest, powiedzmy, bardzo często narzucone właśnie przez naszych klientów, przez ten biznes. I… No i samo to iteracyjne podejście do tego. Jednak staramy się patrzeć na to w tych, w miarę możliwości, małych kawałkach.
Paweł Lewiński: Znaczy, no to jest oczywiście bardzo różnie. Niestety jest tak, że to iteracyjne podejście jest bardzo trudne do osiągnięcia w takim najlepszym wydaniu. Bo to, co ja obserwuję, tak naprawdę tą iteracyjność przeważnie ludzie po prostu traktują jako takie mini waterfalle, nazwijmy to. No po prostu potniemy na mniejsze kawałeczki i będzie git. I wtedy jesteśmy zwinni. Natomiast dla mnie ta zwinność jednak jest czym innym. W sensie rzeczywiście wydajmy coś szybko i rzeczywiście dostańmy, czy zbierzmy jakąś informację zwrotną od klientów z rynku bezpośrednio, obserwujmy to, patrzmy na to. Na przykład jakaś, znaczy nie wiem czy śmieszna, czy… Może mniej śmieszna, czy smutna rzecz jest taka, że wiele razy widziałem, że klienci nie byli nawet zainteresowani na przykład, żeby mieć jakieś statystyki ze swoich produktów. Albo jeżeli nie mieli, to się okazywało, że nikt ich nie używał. I w związku z tym później był nowy pomysł, czy jakaś nowa funkcjonalność, czy cokolwiek innego. No i to się kończyło tak naprawdę. No bo tak wymyśliliśmy, no to zróbmy tak, nie?
Marek Wyszyński: Mhm.
Paweł Lewiński: I to jest trochę odległe jednak od tej zwinności, tak jak ja ją rozumiem i jak próbuję właśnie pomagać zespołom, żeby ona wyglądała. Także wracając jeszcze do twojego pytania, czy jesteśmy w stanie to powiedzieć, jak to będzie wyglądało w czasie? No właśnie dzięki modelowi, czy prognozowaniu statystycznemu jesteśmy. I co jest też ważne, wszelkie zmiany, czy wszelkie rzeczy, które się zadzieją w trakcie naszej pracy, jesteśmy też bardzo szybko, czy od razu jesteśmy w stanie je zauważyć, pracując z metrykami i też przemodelować w związku z tym, zaktualizować naszą, w sensie rozumianą naszą i biznesu wiedzę na ten temat. I tu wracam do tego, co już powiedziałem, że wtedy ta rozmowa schodzi na inny poziom. Rozmawiamy o czymś innym, nie obwiniamy się, a obiecaliście, a nie dostarczyliście, a coś tam. Tylko rozmawiamy o zupełnie innych rzeczach. No i przede wszystkim to, co jest ważne, to się dzieje szybko. Dzieje się dużo wcześniej. To nie jest tak, że na koniec projektu, tydzień przed końcem się okazuje, o kurczę, ale tu jeszcze jest dużo do zrobienia. Tylko tak naprawdę jesteśmy w stanie porozmawiać o tym, nazwijmy to w cudzysłowie na starcie projektu, czy zaraz po starcie, bo już się czegoś nauczyliśmy. Coś się dowiedzieliśmy, coś się zmieniło, już wiemy, jak to wszystko działa. Jesteśmy w stanie na to zareagować, ponieważ te rzeczy, metryki nam to pokazują. I ta rozmowa jest wcześniej. A dzięki temu biznes też się czuje poinformowany, bezpieczniejszy. Oni też dzięki temu na tej podstawie mogą pracować, mogą lepiej planować swoją pracę. Wiedzą, jak to wygląda, zaczynają to rozumieć, zaczynają też być częścią tego dostarczania i przestajemy właśnie być tak na zasadzie my dobrzy, oni źli.
Marek Wyszyński: No właśnie, bo cały czas kluczową rzeczą w tym zwinnym dostarczaniu w ogóle, w tej chwili pracy w jakimkolwiek środowisku jest zaufanie. Jedna sprawa to jest to, że my musimy sobie w zespole ufać i musimy móc na siebie liczyć. Natomiast druga sprawa jest taka, że my musimy też budować to zaufanie pomiędzy nami a klientem. Bo wiadomo, że zaufanie w takich biznesowych relacjach najlepiej buduje się przez wyniki, po prostu. Poprzez pewne zobowiązanie. I później sprostanie temu zobowiązaniu. A jeśli nie, to przynajmniej dobrą komunikację i tłumaczenie. I tak jak mówisz, znowu te modele, te metryki też są w stanie w tym pomóc. Tak jak mówisz, to nie jest tylko tak, że ok, dostaliście x user stories teraz, dostaniecie x user stories za tydzień albo takie i takie. I tu wam zrobimy demo i jest fajnie. Tylko tak jak mówisz, nawet korzystając z tych modeli i z tych danych pracujących, czujecie się z waszymi klientami.
Paweł Lewiński: No tak, staramy się i to jest wartościowa praca, która przynosi w długiej perspektywie korzyści. Natomiast też trzeba mieć świadomość, że na początku, tak samo jak zespoły się tego uczą, tak jak rozmawialiśmy, że to nie jest popularny temat, a w związku z tym rzadko kiedyś się zdarza, że ludzie mieli już wcześniej dobre doświadczenia związane z metrykami. A wręcz przeciwnie. Właśnie mieli te doświadczenia albo słyszeli o tych doświadczeniach, albo czytali i albo mają takie wyobrażenie, że te doświadczenia z metrykami są negatywne. W związku z tym ta praca jest trochę długa, nazwijmy to tak, czy wymagająca. Tak samo jest od strony biznesu, który też tego wcześniej prawdopodobnie nie używał. Jest duża szansa, że nie używał. W związku z tym też musi się tego nauczyć, zobaczyć jak to działa. I to zaufanie musimy między sobą zbudować jak najbardziej. I te metryki w tym pomagają. Jest to na pewno jeden z ważnych elementów takiego budowania zaufania i w ogóle współpracy w zespole rozumianym właśnie jako ten zespół całościowy, czyli biznes plus zespół deweloperski.
Marek Wyszyński: Chciałem cię jeszcze zapytać o to, czy ty masz jakąś taką swoją ukochaną, ulubioną metrykę. Czy jest coś takiego, na co patrzysz? Czy patrzysz bardziej albo na co patrzysz w pierwszej kolejności, kiedy tak jak mówisz zaczynasz pracę z nowym zespołem? Czy to jednak jest kompleksowy model, w którym te wszystkie metryki, już o których mówiliśmy, muszą być mierzone? A może jeszcze kilka jest takich, o których nie powiedzieliśmy, więc dorzuć je, jeśli możesz. Wiesz, od czego zacząć? Czy da się jakoś to robić stopniowo, czy jednak kurde dobra, chcemy mieć sensowny model, no to wiadomo im więcej danych, tym ten model będzie dokładniejszy.
Paweł Lewiński: Ja osobiście nie mam jakiejś mega ulubionej metryki, którą stawiam przed innymi, mówiąc: oto jest ta najlepsza i jedyna, która rozwiązuje wszystkie problemy. Staram się używać wszystkich metryk, tu wspominaliśmy o skumulowanym diagramie przepływu dla przykładu, ponieważ każda daje nam jakiś inny kąt widzenia, inne spojrzenie i opowiada historię troszeczkę z innej perspektywy i to jest wartościowe. Natomiast istotne jest to, że z punktu widzenia zespołu takie podejście, że wchodzi, proponujemy: dobra, to dzisiaj zaczynamy używać tam sześciu metryk, strzelam, też nie jest dobre, no bo tak jak wspominaliśmy, no te doświadczenia przeważnie są nie najlepsze albo się tylko wydaje, że są nie najlepsze. No i trzeba też zawsze pamiętać, że to tak czy inaczej jest jakiś tam dodatkowy wysiłek dla zespołu. W związku z tym nie jest to najefektywniejsze z mojego doświadczenia, takie mówię wrzucenie od razu nie wiadomo jakichś bardzo dużych ilości metryk, także ja bazując na doświadczeniu swoim prywatnym, osobistym bardziej wolę wprowadzać to krok po kroku. Nauczmy się, popatrzmy na jedną, zrozummy ją, popatrzmy na drugą, zacznijmy stosować, zacznijmy rzeczywiście używać. Zacznijmy rzeczywiście dostrzegać wartość w tych metrykach i tak krok po kroku będziemy sobie ten arsenał, nazwijmy to, czy wachlarz rozszerzać. To jest jedna rzecz, a druga rzecz, że zawsze też jest miejsce i coś do czego zachęcam, że prędzej czy później pojawiają się też takie metryki zespołowe, które zespół jest w stanie już sobie powiedzieć: co my chcemy wiedzieć o naszym systemie pracy, no chcemy wiedzieć to i to, a jak to możemy zmierzyć. I powstaje jakaś metryka, która nie jest, nazwijmy to nawet nigdzie opisana, bo ona jest taka nasza, kontekstowa, to co my chcemy rzeczywiście wiedzieć, my sami ją zbudowaliśmy i sami na nią patrzymy. A to jest już jeszcze fajniejsze pod tym kątem, że wtedy to jest już takie typowo, my jako zespół to stworzyliśmy, my jako zespół to narzędzie zbudowaliśmy i je wykorzystujemy. I to jest bardzo fajne, bo wtedy to jest zespół, zespół stworzył tę metrykę i to jest nasze, my to wykorzystujemy, my korzystamy z informacji, które ta metryka nam przynosi. I to jest bardzo, bardzo fajne, żeby móc z zespołem wręcz dojść do czegoś takiego, do takiego momentu, że sami zastanawiamy się co i dlaczego chcemy zmierzyć jeszcze.
Marek Wyszyński: I nie mówimy tu o takich, no tych takich najpopularniejszych typu poziom zadowolenia zespołu, tylko mówimy tu o tym aspekcie jednak procesowym, tym jak dobrze nam idzie praca, czy jakiekolwiek metryki, które wyjdą od zespołu po prostu zawsze będą wartościowe, bo to jest jednak ta zdolność do refleksji.
Paweł Lewiński: Zadowolenie zespołu też może być używane, ja osobiście akurat go nie używam, ale znam zespoły, które go używają, to jest fajne, jeżeli zespół tego potrzebuje, chce, widzi w tym wartość, to jak najbardziej tak używajmy. To też nie jest tak, że… Ktoś ma pomysł i powiedzmy, nie, nie, tej metryki to nie. Też używajmy, jeżeli widzimy w niej wartość i przynosi ona rzeczywiście nam korzyści. A takim papierkiem lakmusowym tego, jakie korzyści metryki przynoszą, to jest taki test, pomyślcie na przykład o ostatnim okresie, jeżeli odpowiedz sobie na pytanie, czy odpowiedzcie sobie na pytanie, czy na podstawie tych metryk, które zbieracie, które obserwujecie, czy podjęliście jakąkolwiek decyzję. I to jest bardzo fajny papierek, pokazujący nam, czy to nie jest taka sztuka dla sztuki, bo, nie wiem, kazali, bo coś tam, bo coś tam, tylko czy rzeczywiście to jest takie pokazanie, że ta metryka rzeczywiście jest takim narzędziem, które pozwala nam coś, o czymś zdecydować, jakąś, mówię, wprowadzić, eksperyment, zmianę, cokolwiek. I jeżeli odpowiedź jest twierdząca, no to super, to właśnie o to chodzi w metrykach, żeby one pomagały nam podejmować lepsze decyzje niż te, których albo byśmy nie podjęli, bo byśmy nie wiedzieli, że trzeba, albo które czasami podejmujemy na zasadzie takiego przeczucia, czy popatrzenia w sufit, to może teraz to, czy tamto. Także te metryki, które zespół stworzy, jeżeli to jest zadowolenie zespołu, czy jakakolwiek inna rzecz, czy już idąc jeszcze dalej, tak jak mówię, co my chcemy, co my chcemy osiągnąć i jak to możemy zmierzyć, to już jest jeszcze ten kolejny krok w świat tych metryk. I tu chyba nie wiem, czy są jakieś ograniczenia.
Marek Wyszyński: Na chwilę obecną wydaje mi się, że nie.
Paweł Lewiński: Wszystko to, co zespół potrzebuje, uważa za użyteczne, na koniec dnia zawsze w jakiś sposób można zmierzyć i w związku z tym mieć tego metrykę.
Marek Wyszyński: Mhm. Ale powiem Ci, że tak jak Cię słucham, no bo tu jeszcze wspomniałeś o diagramie przepływu, zaraz sobie podsumujemy, ale wszystkie te metryki. Natomiast wiesz, mi się to, kurczę, jawi jako ogrom pracy. To jest jednak spora ilość danych, którą trzeba regularnie zbierać, analizować, stworzyć jakiś, znowu mówię, szablon, model, który będzie to w jakiś sposób obrabiał. I… Czy no mówię, można to w jakiś sposób zautomatyzować wręcz, nie? I wiadomo, że dobrze jest dążyć do czegoś takiego. Ale właśnie, czy to nie jest faktycznie ogrom pracy i nie tworzy trochę ze Scrum Mastera takiego statystyka? Tylko i wyłącznie. Czy zostaje jeszcze, albo ile czasu zostaje na te inne aspekty tej pracy? Z Twojego doświadczenia oczywiście.
Automatyzacja i interpretacja metryk
Paweł Lewiński: To, co możemy zautomatyzować, to zbieranie i wizualizacja tych danych. Interpretacji danych nie zautomatyzujemy. No wiadomo. To jest kwestia właśnie doświadczenia, czy wiedzy, krótko mówiąc. Z którą właśnie się w kursie metryk dzielimy. Ponieważ z danych, czy z wizualizacji można też wyciągać wnioski nie do końca dobre, czy czasami wręcz błędne. Także na to jak najbardziej trzeba zwrócić uwagę. Natomiast to nie jest tak, że te metryki mają przykryć całą, pozostałą działalność Scrum Mastera i tego, co on robi w zespole. Tak jak mówiłem. Jeżeli mamy to zautomatyzowane, czy nawet robimy to ręcznie. Przy, myślę, że większości projektów jest to jak najbardziej do zrobienia, jeżeli robimy to regularnie i rzeczywiście tego używamy. I tyle. Natomiast to zastanowienie się, zwłaszcza na początku, żeby Scrum Master był w stanie podpowiedzieć, czy wesprzeć zespół właśnie w interpretacji tych danych i ich prawidłowego używania, jest jak najbardziej istotne. No ale tak samo jak ludzie… Gdyby się nauczyli korzystać ze story pointów i przemnażać to sobie w głowie i, że tak powiem, używać tego sposobu pracy, no to tak samo możemy używać, nauczyć się używania metryk i wykorzystywać je z dużo lepszym efektem. W związku z tym to jakby nie widzę niebezpieczeństwa, że skończy się właśnie, tak jak powiedziałeś, że Scrum Master ma być jakimś statystykiem. Ta statystyka i matematyka też, to jest takie fajne, że jakby pod kątem tej bariery wejścia, o której mówiłem na początku, rzeczywiście z mojej perspektywy ona jest wysoka. Natomiast po jej przejściu okazuje się, że tam też to nie jest jakaś zaawansowana matematyka kwantowa, czy fizyka kwantowa, tylko to są dosyć proste rzeczy, takie obiektywnie rzecz biorąc. I się śmieję, że skoro ja je ogarnąłem, to każdy może je ogarnąć. To nie jest zaawansowana statystyka albo matematyka.
Marek Wyszyński: Mówiłeś właśnie, że nie jesteś matematykiem, że nie programowałeś. To kim jesteś z wykształcenia?
Paweł Lewiński: Ja kończyłem SGGW w Warszawie i swoją pracę zawodową zaczynałem w ogóle poza światem IT. Zupełnie nic nie związane. Ponieważ byłem menadżerem pola golfowego. Także temat chyba całkiem dosyć odległy od świata IT. I przez wiele, wiele lat w tym obszarze się poruszałem. Bardzo fajny sport i bardzo fajny temat. Natomiast w którymś momencie zawodowym przeszedłem zmianę zawodową właśnie w świat IT. Zresztą bardzo fajnie, bo wymyśliłem po prostu swoją aplikację mobilną, która teraz by chyba była, bardzo na czasie, bo służyła do porównywania cen benzyny. I tak to przejście z biznesu czy z biznesu pól golfowych do świata IT mój nastąpił. No i tam dosyć szybko pojawił się właśnie Scrum, który bardzo pasuje do mojego sposobu myślenia i realizacji zadań. Także ta zwinność, że tak powiem, bardzo odpowiada mojemu sposobowi myślenia i działania. Dobrze się tu uzupełniamy. No i dlatego się między innymi tym, a później się bardzo dobrze czuję w tym, żeby się tą wiedzą i doświadczeniem dzielić na warsztatach, spotkaniach, meetupach czy kursach.
Marek Wyszyński: Słuchaj, kończąc podcast, podsumujmy sobie może te metryki, jeszcze ostatni raz. Wspominaliśmy o tym średnim czasie w statusie, wspominaliśmy o, czy nawet nie, może nie do końca wspomnieliśmy, ale o diagramie przepływu, o przepustowości.
Podsumowanie i pierwsze kroki
Paweł Lewiński: Co jeszcze tam się powinno znaleźć na tej liście? Jeżeli będziecie szukać jakichś materiałów, co mam nadzieję nastąpi po wysłuchaniu tego podcastu, to polecam bardziej używać słów angielskich, wpisywać na ten temat dużo więcej materiałów i to tylko jedna uwaga, że tak jak wspominałem na przykład, jeżeli chodzi o cycle time i lead time, jest bardzo dużo różnych definicji, różnych. Czasami można powiedzieć nawet, że są sprzecznych albo wykluczających się i tak samo, jeżeli chodzi o inne obszary metryk, też można spotkać opisy, koncepcje i one nie do końca, czasami są wręcz prawidłowe, czasami można spotkać też sporo błędnych opisów jakichś metryk czy spojrzenia na metryki. Także tutaj zawsze daję taką małą gwiazdeczkę, że trzeba zwracać na to uwagę i dobrze, trzeba po prostu zwracać na to uwagę i te metryki podstawowe, tak nazwijmy, w dużym cudzysłowie kanoniczne, czyli na przykład właśnie cycle time, throughput, cumulative flow diagram czy WIP age, to są te rzeczy, na które w pierwszym kroku proponuję, zachęcam, żeby zwrócić uwagę i sobie o tym poczytać czy pooglądać. W związku z tym to są takie najlepsze pierwsze kroki, które pozwolą nam już dużo zobaczyć. Jeżeli gdzieś miałbym w ogóle pierwszy krok skierować, to myślę, że ten cycle time jest taki najbardziej obrazowy, w dużym cudzysłowie, można powiedzieć dużo się tam dzieje, jest dużo kropeczek, w związku z tym jest akcja, jest napięcie i można dużo fajnych rzeczy zaobserwować, dużo różnych wzorców i na tej podstawie po prostu sobie krok po krokiem z zespołem rozmawiać i jako zespół rozmawiać i wokół tego próbować coś poprawić, naprawić bądź poeksperymentować. W związku z tym takim najlepszym, najbardziej naturalnym krokiem to są właśnie te metryki, nazwijmy to podstawowe. Kanban je wymienia jakby z automatu, w Scrum jest bardziej jakiś burn down chart, burn up chart, tego typu rzeczy. Je też można, ich też można używać, też one coś obrazują i tu później już można wchodząc w ten świat metryk, poznajemy go coraz lepiej, coraz więcej rozumiemy, tak jak mówię, nie jest wysoki próg wejścia, nie ma się co oszukiwać, ale mówię, mój przykład pokazuje, że można go pokonać i naprawdę cieszyć się potem z tego, jakie możliwości to daje.
Marek Wyszyński: Na koniec mam jeszcze tylko jedno pytanie. Powiedz mi, gdzie ciebie i Marcina szukać, żeby z tego kursu metryk skorzystać? Albo kiedy?
Gdzie szukać kursu i więcej
Paweł Lewiński: W pierwszym kroku można sobie na pewno wejść na jlabs.pl i tam pobrać sobie taki rysunkowy przewodnik po Kanbanie i zapoznać się, czy używać go po prostu, żeby z tą metodą pracować i jednocześnie dostawać takie na bieżąco informacje, które z Marcinem przygotowujemy i którymi się dzielimy, ponieważ robimy dużo spotkań, dużo fajnych wydarzeń związanych właśnie z szeroko rozumianą wiedzą z Agile, natomiast ten empiryzm zawsze gdzieś tam gra dosyć przewodnią rolę w tej chwili. Natomiast wchodząc na www.kursmetryk.pl też tam można się zapisać po prostu na taką listę oczekującą, ponieważ myślę, że w tym roku jeszcze chcemy zrobić kolejną możliwość dołączenia do kursu. Natomiast w tej chwili pracujemy z kursantami, którzy zapisali się, zdecydowali się na nasze poprzednie otwarcie. Także jeżeli ktoś jest zainteresowany tym tematem, to można sobie właśnie wejść. My tą wiedzą się dzielimy, można się zapisać, także zawsze być jako pierwszy poinformowany, jeżeli coś się będzie wokół tego działo i spotykać się na wszystkich innych spotkaniach Agile Labsów, które robimy. I dzieje się.
Marek Wyszyński: Tak, sam miałem okazję nawet być, występować na jednym z nich, także polecam zdecydowanie, no bo zapraszają tylko najlepszych next-men. Zdecydowanie tak. To więc opowiedz mi jeszcze na koniec, jaki jest koszt takiego kursu u was? Albo jaki będzie, kiedy on wróci już możliwość zapisu?
Paweł Lewiński: Pierwsze otwarcie kursu, które zrobiliśmy na końcówkę zeszłego roku 2021, to było takie otwarcie VIP właśnie dla osób, które zaufały nam i zaufały tej wizji kursu jako idei. W związku z tym to była cena taka otwarciowa, nazwijmy to, promocyjna. Natomiast ile będzie kosztował kurs w drugim i każdym kolejnym otwarciu, w tej chwili nie jestem w stanie powiedzieć, nie chcę zrzucać się z jakimiś liczbami, ponieważ nie mamy w tej chwili jakiejś konkretnej liczby w głowie. Także najlepiej po prostu się zapisać i wtedy te wszystkie informacje się trafią bezpośrednio do rąk zainteresowanych.
Marek Wyszyński: W takim razie ja się już zapisuję i czekam na kolejną edycję kursu. Pawle, ogromne dzięki za poświęcony czas i za podzielenie się wiedzą. I życzę powodzenia w szerzeniu wiedzy na temat metryk w Scrumie, w Agile’u.
Paweł Lewiński: Bardzo serdecznie dziękuję za zaproszenie. Bardzo serdecznie dziękuję za wszystkie pytania. I dla wszystkich słuchaczy wszystkiego zwinnego.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Professional Agile Leadership™ – Evidence-Based Management (PAL-EBM)Decyzje na faktach, a nie na opiniach
- Mierzenie i wartość biznesowa w tworzeniu oprogramowaniaMasz mnóstwo miar, a nadal nie wiesz, czy idziesz w dobrą stronę
- Professional Scrum™ with Kanban (PSK)Praca płynie, zamiast stać w kolejkach





