Co za KOSMOS! Czyli OCAI w praktyce - studium przypadku.

Jest to zapis webinaru przeprowadzonego w ramach ACCPL.
Prowadząca: Kate Hobler: https://www.linkedin.com/in/kate-hobler/
Link do murala: https://bit.ly/2BSGd2c
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Kate Hobler: Dobra, no to słuchajcie kochani, witam Was serdecznie, cieszę się, że mamy fajną grupkę. Wiem, że całkiem pokaźna grupka też planuje obejrzeć nagranie, bo nie była w stanie tutaj być fizycznie. Ja rozumiem, że godzina 12 to nie jest zbyt wygodna, szczególnie dla tych, którzy pracują tak w przeciągu całego dnia, ale może udało mi się trafić w lunch pewnych osób, więc mam nadzieję. Niestety u mnie sytuacja techniczna wymaga tego, żeby robić spotkanie absolutnie do godziny 17, a najlepiej do godziny 15, więc ta 12 akurat dla mnie jest całkiem w porządku, ale dla tych, którzy nie mogli, to zapraszam do nagrania. Słuchajcie, to, co ja Wam chciałam przedstawić, aha, w ogóle tak, dla tych, którzy nie mieli okazji poznać, ja się nazywam Kate Hobler, kiedyś miałam na nazwisko Terlecka i pod takim nazwiskiem jeszcze mnie w internetach można znaleźć. Ja jestem szkoleniowcem, konsultantem, byłam Scrum Masterem, jestem właścicielem firmy, byłam Product Ownerem, byłam liderem w korporacji, w mniejszej firmie, także troszeczkę tego gdzieś tam w mojej historii się czai. Jedną z rzeczy, która mnie urzekła, generalnie w szeroko pojętym Agile’owym świecie, jest skupienie się na dowodach i skupienie się na odczytach, miernikach tego, co rzeczywiście widzimy jako fakty, nie domysłach. Wiadomo, że domysły są fajnymi przybliżeniami, jeżeli nie mamy dostępu do faktów, ale jeżeli możemy mieć dostęp do faktów, świetnie. Tutaj chciałam Was zaprosić do tego, żebyście ze mną razem odkryli, zupełnie tak, jak ja odkrywałam te dane związane z badaniem kultury jednej z organizacji. Była to fenomenalna przygoda i mam nadzieję, że Wam się też spodoba.
Wprowadzenie do badania kultury organizacji
Kate Hobler: Parę lat temu miałam okazję przeprowadzić takie badanie dosyć szerokie dla całej organizacji, która miała się transformować i na bazie tych badań zostały podjęte decyzje dotyczące, od którego miejsca rozpocząć transformację.
Nawigacja po Muralu i icebreaker
Kate Hobler: Też było to znowu bardzo ciekawe, to był troszeczkę eksperyment. Czy to wystarczy, czy badanie kultury wystarczy, żeby określić to miejsce? W tym przypadku, spoiler, wystarczyło. Ale to zobaczycie dlaczego, tutaj Wam pokażę zaraz wyniki. Zapraszam Was serdecznie do Murala, którego link macie w czacie zoomowym, a dla tych, którzy nas oglądają na nagraniu, jest w opisie nagrania poniżej. Jak wejdziecie sobie na tego Murala, to zapraszam Was, dla tych, którzy Murala znają, otwórzcie sobie outline. Dla tych, którzy nie znają Murala, to po prawej stronie u góry na pasku szarym, jak już sobie kliknęliście, jest taka ikonka z trzema kropkami i trzema kreskami. Jak sobie ją klikniecie, to po prawej stronie otworzy Wam się panel. Wtedy ta ikonka się zakoloruje na różowo. Na tym panelu jest 10 jakby elementów, to są trochę jak slajdy tak naprawdę, tylko dzięki temu, że one cały czas są otwarte, macie dostęp do nich wszystkich, jeżeli potrzebujecie wrócić do jakiegoś i śledzić coś, co było wcześniej, to jak najbardziej możecie sobie po tym chodzić. Ten Mural jest cały poblokowany, to znaczy nie da się tam na nim nic przesuwać. To jest po pierwsze ochrona dla tych, którzy nie mają doświadczenia z Muralem, po drugie dlatego, że tak naprawdę do tego Murala będziemy tylko co najwyżej dodawać jakieś notatki, a nie będzie żadnej edycji. Tutaj nie będzie bezpośredniej pracy z tymi materiałami, także ja o nich będę opowiadać i będę chciała też zaprosić Was do tego, żebyście zobaczyli, jakie macie wnioski z tego, co widzicie. Także zapraszam Was serdecznie, że jeżeli sobie na tym outlinie klikniecie numer 1, to przyzoomuję Was do takiego wstępu. Co za kosmos OCAI w praktyce. Udało się? Tak? Super. No to świetnie, pierwsze koty za płoty, już wiecie, jak się używa Murala.
Kate Hobler: Częściowo. Tak naprawdę zachęcam Was też do jednej rzeczy. W momencie, w którym chcecie dodać notatkę, najłatwiej jest zrobić to w taki sposób, że kliknąć dwukrotnie w dowolne miejsce. Zapraszam Was teraz, żebyście to zrobili. Kliknijcie dwukrotnie. O, już widzę, super, pojawiają się karteczki. Na tych karteczkach wpiszcie swoje imiona.
Kate Hobler: Ja też to zrobię. No. Mamy dwie Asie, mamy jedną Kate. O, jest Jaga. Super. Ekstra. Słuchajcie, no to widzicie, teraz potraficie dodawać karteczki. Jak potraficie dodawać karteczki, to potraficie robić notatki. Jeżeli zauważycie coś ciekawego, jeżeli chcielibyście też o coś podpytać, oprócz tego, że możecie mi jak najbardziej przerywać, to jest wręcz wskazane. Zapraszam Was do tego serdecznie, bo ja mam czasem tendencję do zagadywania się w czymś, a może coś będzie innego dla Was interesujące, więc proszę, przerywajcie mi. A tym razem zapraszam Was do takiej króciutkiej rundki, takiego troszeczkę icebreakera. Proszę Was, żebyście w — to jest uwaga — siedem słów. Siedem słów się przedstawili. Kto ma ochotę?
Kate Hobler: Chwila na myślenie.
Asia: Potrzeba chwili, żeby tych siedem było. Aha.
Asia: Ja mam. Jestem Asia. Jestem Scrum Masterem w Pentacomp.
Asia: Mogę skopiować?
Uczestnik: Nie!
Asia: Bo my pracujemy razem, więc… Mamy tak samo na imię.
Asia: Mega.
Asia: Jaga, chcesz? Bo ja mam. Mam tylko dwie. Proszę, Jaga.
Jaga: Lubię rozumieć, co się wokół mnie dzieje.
Kate Hobler: Ekstra.
Kate Hobler: Ktoś jeszcze podejmuje wyzwanie? Nie.
Asia: Hej, lubię rozumieć, dlaczego coś robimy… O, brakuje mi słowa.
Asia: Ale generalnie dlaczego. Dla mnie ważne. Tak, sześć.
Asia: Dobra, super. Nie doliczyłam.
Kate Hobler: Słuchajcie, no wiecie, postawiłam przed Wami wyzwanie na poziomie tworzenia haiku, więc to nie było łatwe.
Kate Hobler: Dobra, to lecimy dalej w takim razie.
Model wartości konkurujących i wymiary OCAI
Kate Hobler: Słuchajcie, zapraszam Was teraz do kliknięcia sobie na outline numer 2. Tutaj jest coś takiego jak wymiary OCAI. To jest takie szybciutkie przedstawienie, czym jest OCAI. Ten wykres, który tutaj widzicie, te wymiary, one bywają przedstawiane w bardzo różny sposób. To znaczy, ten wykres bywa kopnięty odrobinę, ten wykres bywa przewrócony na drugą stronę, ma czasem zamienione osie. W zależności od tego, kto jakby to obrabia, w taki sposób to jest zrobione. Ja to tutaj dostosowałam do wykresów, które nam kiedyś wyszły. To, co jest ważne, to jest to, tak naprawdę, nie jest ważne, czy po prawej stronie jest hierarchia, czy po lewej jest hierarchia, czy po prawej jest adhokracja, czy po lewej jest adhokracja. Ale jak ze sobą współpracują te rzeczy na tym wykresie. Ten wykres to jest wykres tak zwanego frameworku, czy właściwie modelu Competing Values państwa Quinna i Camerona, który został opracowany właściwie dość dawno temu, to były chyba lata 80. Nawet przyznam, że nie popatrzyłam, jaki to jest horyzont czasowy. To nie jest bardzo świeża rzecz. W każdym razie państwo zauważyli, że w firmach i nie tylko w firmach, ale generalnie w populacjach ludzkich występują pewne wartości, które są sobie przeciwstawne. To znaczy, jeżeli w danej organizacji jednego jest dużo, to drugiego powinno być niewiele. I na bazie tego zrobili taki wykres, który pokazywałby jakby dwa wymiary.
Kate Hobler: Wygląda to tak. Jeżeli popatrzymy na te ciemniejsze strzałki. Chodzi o nastawienie na przykład na wnętrze i zewnętrze. Przez wnętrze i zewnętrze rozumiemy nastawienie na wewnątrz organizacji. Czyli coś, co się dzieje w środku. Czyli to, co jest na zewnątrz, co otacza naszą organizację, czy właściwie naszą populację, jest mniej ważne dla nas, niż to, co się dzieje wewnątrz. Jeżeli mówimy na to zewnętrze, to wręcz przeciwnie. To, co wewnątrz jest dla nas mniej interesujące, niż to, co się dzieje na zewnątrz. Nasze skierowanie jest właśnie zewnętrzne. Drugi wymiar to jest wymiar elastyczności versus stabilności. Czyli w przypadku elastyczności, czyli to, że coś się zmienia, to, że możemy uczestniczyć w procesie tych zmian, to, że możemy te zmiany wprowadzać, to, że możemy się dostosowywać, jest bardzo ważne. Czyli w zależności od tego, jakie rzeczy nas otaczają, czy wewnątrz organizacji, czy na zewnątrz, to dla nas wartością jest to, żeby się zmienić. Na drugim końcu jest stabilność. Dla nas to, żeby się nie zmieniać. Czyli jeżeli już raz ustalimy na przykład jakąś strukturę, to bardzo dobrze się czujemy w tym, żeby ta struktura pozostała niezmienna. I na tych dwóch osiach zostały umieszczone takie jakby…
Cztery typy kultur organizacyjnych
Kate Hobler: Określniki kultury, takie słowa kluczowe, słowa kodowe, które pokazują, jaka kultura wynika z wyznawania danych wartości. I teraz tak, pójdźmy od prawej strony, czyli tutaj na tym wykresie od hierarchii. W momencie, w którym mamy nakierowanie na wnętrze i na stabilność, czyli patrzymy do środka naszej organizacji i wartością dla nas jest stabilność, tworzy się hierarchia. Czyli taka struktura, w której układamy się w jakiś sposób. To niekoniecznie musi chodzić o hierarchię taką schodkową. To może być hierarchia nawet dość płaska, tak długo, jak jest ona jakby stała i w miarę stabilna. Ale są tam jasne zasady dotyczące, mogą to być ścieżki raportowania, mogą to być jakieś odpowiedzialności wobec obszarów, także to jest hierarchia. Hierarchiczny właśnie zarówno może być model taki schodkowy, jak i hierarchiczny może być na przykład holakracja. Także tutaj ten zakres jest dość duży. Jak przejdziemy dalej w dół, to mamy rynek. Rynek to jest wykres stabilności i zewnętrza. O co chodzi? Przez rynek rozumiemy taką organizację, która dąży do zaspokojenia potrzeb swojego rynku. Właśnie to jest to nakierowanie na zewnętrze, czyli to, że jesteśmy na jakimś, konkurujemy, bardzo mocno konkurujemy. Na rynku staramy się być pierwsi, tak naprawdę pozycja tego lidera. To co na przykład widać w amerykańskich filmach lat 90., szczególnie tych, które mają biznes, tam bardzo mocno widać tę kulturę rynkową. Z jednej strony chodzi o to, że jak już jesteśmy wewnątrz, jesteśmy stabilni, jesteśmy liderem rynku, to świetnie w takim razie, to właśnie o to chodzi. Czyli chcemy osiągnąć stabilność jednocześnie i liderstwo rynku. Teraz w dzisiejszych czasach z aż tak szybko zmieniającego się rynku ta kultura może mieć zadyszkę. Bo to jest właśnie to, żeby zdobyć większość rynku i już tam siedzieć.
Kate Hobler: Kolejny element to jest adhokracja. Adhokracja to mamy zewnętrzną elastyczność. W adhokracji bardzo często podaje się jako przykład różnego rodzaju fundacje. Bo one mało się, mało je obchodzi to, jak one są zorganizowane wewnątrz. One mają misje i one chcą robić dobrze. Więc one są bardzo elastyczne, bo jeżeli się okazuje, że na przykład nie wiem, jesteśmy fundacją zajmującą się ochroną dzikich zwierząt albo koni na przykład. Wykupujemy konie.
Kate Hobler: Działamy praktycznie cały czas, działamy gdzieś tam na granicy opłacalności. Czyli ledwo co dajemy radę z zajmowaniem się naszymi podopiecznymi. Więc w związku z tym musimy być bardzo, bardzo elastyczni. Szukać różnych, nowoczesnych rozwiązań. To są właśnie kultury adhokratyczne. W kulturach adhokratycznych to są też kultury właśnie takich firm z misją. Bardzo mocno misyjne. I ostatnią kulturą, tym obszarem kultury jest kultura klanowa. Tutaj jak widzicie jest elastyczność oraz wnętrze. W kulturach klanowych najczęściej, to jest kultura klanowa czasem nazywana też kulturą rodzinną. Zresztą w niektórych tłumaczeniach OCAI na inne języki to się tłumaczy jako kultura rodzinna właśnie. To jest kultura, w której występują zwykle takie mostki, które naprawdę przypominają rodzinę. Są one kierowane mocno na wnętrze, to znaczy opiekujemy się tymi osobami, które są wewnątrz tej organizacji bardzo mocno. Więc tutaj najczęściej są to organizacje mocno zespołowe, ale jednocześnie są mocno elastyczne. To znaczy zarówno zespół jest w stanie dostosować się mocno do sytuacji, która się pojawia, jak i te zespoły mogą zmieniać swoje składy tak długo, jak tylko tak naprawdę pojawia się potrzeba z zewnątrz.
Pytania uczestników o przykłady kultur
Kate Hobler: Tak to wygląda w telegraficznym skrócie. I teraz pytanie do Was. Jakie macie pytania, albo co byście dodali do tego?
Jaga: Podasz przykład takiej klanowej organizacji?
Kate Hobler: Przykład z nazwy? No tak.
Jaga: Albo typ organizacji, albo przykład z nazwy.
Kate Hobler: Wiadomo, że elementy Google’a są klanowe i wiadomo, że klanowe są, klanowość jest bardzo obecna w na przykład SpaceX. Jest znana z tego. To jest organizacja, która tam jest klanowo-adhokratycznie tak naprawdę. W tamtym kierunku jest przesunięta ta organizacja. Tam są zespoły, które zajmują się właśnie tymi, które zajmują się tym transportem kosmicznym. Są zajarani tym, a jednocześnie właśnie to są dość stabilne grupy. Też w produkcji gier często pojawia się kultura klanowa. W firmach, które produkują gry. Dzięki.
Zwinność a kultura organizacyjna
Kate Hobler: Dobra, kochani, czyli tak. Tak to wygląda w telegraficznym skrócie. O tym modelu Competing Values dużo można poczytać. Polecam. Też właśnie dużo przykładów firm można znaleźć. Teraz też to, co się pojawia, to to, że generalnie zwinność jest wspierana inaczej. To jest jeden z mitów trochę, że zwinność jest wspierana tylko i wyłącznie przez kulturę klanową. Nie jest to prawda. To bardzo ciekawie opisał w swojej książce, właściwie zbadał w swojej książce Dominik Maximini, który na bazie tego modelu, na początku na modelu Schneidera — dla zainteresowanych, model Schneidera jest bardzo podobnym modelem, ale potem sam pan Schneider przyznał, że nie został wystarczająco dobrze zbadany i nie powinien być używany jako baza do dalszych publikacji. Więc Dominik Maximini, który pisał wtedy książkę o tym, jakie rodzaje kultury wspierają Scruma i generalnie zwinność, przerzucił się właśnie na ten model.
Charakterystyka badanej organizacji
Kate Hobler: Dominik przekonał się w swoich badaniach, że to, czy zwinność jest wspierana, nie do końca zależy od tych tutaj wymiarów kultury, ponieważ żadna z nich nie była statystycznie istotnie, nie była skorelowana wystarczająco, żeby być statystycznie istotna w jego badaniach. Także taka ciekawostka. To teraz zapraszam was w takim razie do numeru trzy w outline. Numer trzy — są technikalia. Czyli, krótko mówiąc, o jakiej firmie mówimy. To jest organizacja międzynarodowa rynku regulowanego. Nie jest to bank, ale jest to rynek bardzo silnie regulowany. Około 140 tysięcy ludzi na całym świecie. Głównie oddziały w danym kraju są mocno od siebie niezależne, ale współpracują. Na przykład ten oddział, który jest badany, rozpościerał się na dwa kraje.
Wyniki ogólne badania OCAI
Kate Hobler: Badana organizacja, rozmiar badanej organizacji w momencie badania to 1781 osób. Rozmiar próbki to jest 934 osoby. Wyszło równo 27,7% całości. Uznaliśmy to za wystarczającą próbkę całości całej organizacji. Staraliśmy się co prawda dojść do 50, ale okazało się, że to jest właściwie niemożliwe do zrobienia. Mimo tego, że ankieta OCAI trwa, jak ktoś naprawdę chwilę nad tym siedzi, to 15 minut, to jednak przekonanie uczestników do tego, żeby wzięli w niej udział, wcale nie jest takie proste. Więc teraz zapraszam was do czwórki. Ja właśnie ujawnię, jak wygląda pod czwórką, jak wyglądają wyniki ogólne. Chciałam, żebyście się na chwileczkę pochylili nad tym i przypatrzyli się, co tam się dzieje, i zapraszam was do tego, żebyście pomyśleli, co tu widzicie. Czy widzicie tutaj jakieś interesujące wyniki?
Jaga: Oczekiwane, to jest oczekiwane przez ludzi, przez organizacje?
Jaga: Nie wiem, Craig, Craig nie słuchacie, przynajmniej ja cię nie słyszę.
Kate Hobler: Przepraszam, nie odmutowałam mikrofonu tutaj fizycznie.
Kate Hobler: Każdy uczestnik jest pytany o to, jak jest teraz, jak ocenia kulturę teraz, oraz jak chciałby, żeby było. Dlatego to, co jest teraz, to jest jakby aktualny odczyt, a oczekiwane to jest to, co by chcieli. Tutaj Piotr mówi, że spójność teraz i oczekiwanych jest zaskakująca, nie? To prawda, rzeczywiście bardzo, bardzo niewielka różnica. Tutaj oczywiście to jest zaokrąglone do pełnego procenta, tak? Tutaj w tym przypadku. Jak widzicie, to wszystko się sumuje do setki, bo w ankiecie jest tak, że każdy musi rozłożyć 100 punktów pomiędzy te cztery kultury, tam nie da się tego ominąć.
Kate Hobler: Natomiast tak, rzeczywiście spójność jest niesamowita. Wygląda na to, że wszyscy mają kulturę dokładnie taką, jakby chcieli mieć.
Kate Hobler: Coś jeszcze was zastanawia?
Jaga: Że to jest takie symetryczne.
Jaga: Nie, ale serio, znaczy to jest za symetryczne.
Kate Hobler: Tak jest.
Kate Hobler: Zauważcie, że jakby te klan i rynek, czyli właściwie to są kultury, które są praktycznie sobie przeciwstawne, jakimś cudem są ujęte jako te dominujące, tak? Czyli zarówno chcemy być klanowi, czyli zarówno chcemy być wewnętrzni i elastyczni, jak i rynkowi, czyli zewnętrzni i stabilni.
Kate Hobler: Coś tutaj jest nie tak. Jak zobaczyłam te wyniki po raz pierwszy, to ja tak na to popatrzyłam i myślałam, że nie, no niemożliwe.
Asia: I zaczęłam przeglądać te dane.
Kate Hobler: Jezu, co się jędziłam nad tym Excelem, no te tabelki, tabelki, tabelki… Nie, nie, nie, no to po prostu dane są spójne. O co chodzi? Wszystko wydaje się w porządku.
Analiza wyników czterech organizacji
Kate Hobler: No więc zaczęłam patrzeć bliżej. To, co było ważne w tym badaniu, to co jest, to co naprawdę Wam polecam robić w każdym badaniu OCAI, to jest ustrukturyzować go pod względem — znaczy zrobić mu metryczkę pod względem tego, jak zorganizowana jest ta organizacja, którą badamy. Czyli jeżeli mamy jakieś działy, czy jakieś silosy, obszary, kręgi, zespoły — te wszystkie rzeczy trzeba tam zaznaczyć. Nie chodzi oczywiście nam o indywidualne odpowiedzi, tylko chodzi o to, żeby poznać, czym różnią się organizacje. Tutaj było tak, że były organizacje, które jeszcze rozciągały się pomiędzy dwa kraje, więc były zarówno podzielone krajami, jak i były podzielone takimi funkcjonalnymi obszarami. Bo tam już tutaj były zarówno development, jak i była sprzedaż, jaki był marketing — czyli tak naprawdę była cała zamknięta organizacja zdolna do dostarczania całego produktu. Więc zapraszam Was teraz pod numer pięć. Zobaczcie sobie, jak wyglądają wyniki czterech organizacji. Tutaj było ich jeszcze kilka więcej, ale tutaj akurat wzięłam wyniki z czterech najciekawszych organizacji. Zobaczcie, co Was tutaj dziwi, zaskakuje.
Jaga: Mówiąc o organizacjach — chodzi Ci o dział? Tak? W tym przypadku to jest dział? Strukturalny?
Kate Hobler: Tak. Czyli każda z tych organizacji ABCD miała oddzielnego swojego szefa — jednego — i oni się łączyli na poziomie wyżej.
Kate Hobler: Czyli tutaj to jest struktura raportowania stricte.
Asia: No dobra. Ale znowu jest taka bardzo symetryczna… ale już trochę inna niż te zbiorcze wyniki.
Jaga: Ona jest jeszcze węższa.
Asia: Symetryczna? Tak! Ale jest symetryczna.
Asia: Oczywiście ten klan i rynek tutaj mocno…
Asia: B jest bardziej klanowa… D jest rynkowa… ale one nam się razem wzięte znowu będą…
Asia: …trochę niwelować… znaczy pośrodkują się.
Jaga: Czy to jest funkcjonalnie dzielone? Kate? W sensie: czy D to na przykład mogłaby być sprzedaż albo coś takiego?
Kate Hobler: Tak! I dokładnie D to była sprzedaż! To był dział sprzedaży z homeopatycznym dodatkiem marketingu! Świetny strzał!
Jaga: No to ja jeszcze mam typ na A… ale jestem strasznie ciekawa co by to było…
Kate Hobler: Zaraz Wam pokażę coś więcej… bo wskoczymy troszeczkę głębiej w A… Czyli rzeczywiście D to rzeczywiście jest sprzedaż! A jak myślicie: B – co to może być? Jaki to może być dział? Development? Bardzo blisko! To jest R&D – czyli taki development ale ten bardzo kreatywny! A C?
Dualizm kulturowy w marketingu
Asia: Takie strasznie stabilne… Management?… Jeszcze raz?… HR?… Jakiś management… A nie management jakiś? Znaczy obydwie jesteście blisko… To był właściwie zbiór takich funkcji HR-owo-finansowy – takie organizacje funkcyjne… usługowe wewnątrz… Natomiast A? Zaraz Wam powiem co było! Zapraszam Was teraz do tej najciekawszej czyli A! Pięknie widzicie szóstkę – ja odsłaniam! Zobaczcie: czyli HR-owo-finansowe C… Dobra bo patrzyłam na A… Okej… Także popatrzmy na A! O tu widzicie… Kierownicy są bardziej zainteresowani rynkiem niż pracownicy?… I nie był dział sprzedaży… To musi być coś pracującego bezpośrednio dla rynku… Marketing?! Tak!! Marketing!! I tu naprawdę schodząc niżej nawet już poziom kilkunastoosobowych zespołów menedżerów piątka plus kilkunastu pracowników nadal niesamowicie rozciągnięte wyniki więc poszliśmy dalej konkretnymi wywiadami gdzie zadziałał bardzo ciekawy dualizm
Kate Hobler: Krajowy. To znaczy to, że to były dwa kraje, sprawiło, że jeden kraj ciągnął bardzo mocno w kierunku klanowości swojego marketingu, a drugi ciągnął w kierunku rynkowości swojego marketingu. I to było związane z tym, że jeden marketing był bardzo mocno, bardzo blisko działający z developmentem, a to było związane tylko i wyłącznie z tym, że oni przy tym developmencie fizycznie siedzieli. Po prostu byli na tym samym piętrze, więc wiecznie w kuchni siedzieli i gadali. Drudzy natomiast od developmentu byli daleko, byli bardzo blisko sprzedaży. I ta sprzedaż właśnie, ponieważ ona ciągnęła bardzo mocno rynkowo, no to w tym momencie, mimo tego, że to była malutka organizacja, to ona się rozciągała właśnie kulturowo.
Kate Hobler: Zobaczcie też na jedną ciekawą rzecz. Jak wygląda porównanie tego, jak odbierają kulturę menedżerowie, a jak pracownicy? Co tutaj widzicie?
Asia: No kierownikom się wydaje, że jest bardziej klanowo, niż w rzeczywistości pracownicy to tak oceniają, nie? Pracownicy widzą, że jest właśnie to większe ciśnienie na rynek, nie?
Kate Hobler: Tak. Zobaczcie, że to, co widzą pracownicy versus to, co widzą menedżerowie, to jest prawie że lustrzane odbicie. To pokazuje, że menedżerowie są potencjalnie zbyt daleko od swoich pracowników, dlatego że mają zupełnie inny ogląd sytuacji. Albo z jakiegoś powodu ogląd sytuacji jednych albo drugich jest mocno rozjechany.
Kate Hobler: Więc tutaj to było właśnie, z jednej strony właśnie był ten dualizm kulturowy ze względu na dwa kraje, rozciągający ten wykres w tym kierunku, w którym właściwie on nie powinien być rozciągnięty. No i właśnie to lustrzane odbicie menedżerów i pracowników. Zresztą to lustrzane odbicie menedżerów i pracowników jest bardzo częste w organizacjach, które chcą się transformować, dlatego że oni czują pismo nosem, że tam jest coś nie tak z tą transparencją. Dlaczego? Dlaczego my jako menedżerowie, nam się wydaje, że jest świetnie, a w rzeczywistości potem po samych wynikach biznesowych wcale tego nie widać. Także tutaj jest zwykle taki wielki, wielki znak zapytania.
Kate Hobler: Wielki znak zapytania na tym.
Asia: Ale bo ja nie wiem, jak to narzędzie jest skonstruowane, ale czy ta różnica jest rzeczywiście tak drastyczna? Tak. Między tym poczuciem klanowości? Ok, no dobra. Jest rzeczywiście.
Kate Hobler: Bo to jest, tutaj tak naprawdę różnica, znaczy to jest tak. Różnica teraz, przepraszam. Trzydzieści dwa a czterdzieści trzy to jest jakby pozbawienie trzech innych obszarów jednej trzeciej wartości. Czyli to jest tak duża wartość. Czyli jeżeli by zrobić równo, to by było tylko dwadzieścia pięć z każdej strony. Więc tutaj różnica tych jedenastu punktów to jest różnica praktycznie połowy wymiaru. Także to jest rzeczywiście bardzo, bardzo duża rzecz. W zależności od rozmiaru organizacji czasem tutaj przyglądamy się pojedynczym punktom. Czyli jeżeli coś ma pięć punktów różnicy, to już czasem jest sytuacja, w której rzeczywiście bardzo, bardzo mocno trzeba się temu przyjrzeć.
Kate Hobler: To, co tutaj jest też ciekawe, to jest to, że zobaczcie, że zarówno w obrębie menedżerów, jak i w obrębie pracowników stan teraźniejszy i oczekiwany jest dość spójny. To znaczy jednym i drugim wydaje się, że jest całkiem nieźle. Bo rzeczywiście tak było. Oni mieli, jednym i drugim całkiem dobrze się pracowało.
Asia: Problem, menedżerowie chcieliby większej hierarchii. Tutaj tak jest troszkę to.
Jaga: Ale się zastanawiam, czy to nie jest tak, że oni myślą, że takie działanie ad hoc to jest trochę typu gaszenie pożarów w burdelu i że lepiej, jakby to było trochę bardziej uporządkowane. Zastanawiam się, czy tam z tyłu coś takiego u nich nie działa. Że dla nich takie działanie, że tak powiem, koncentracja na działaniach takich, nie da się powiedzieć, no ad hocowo, jest tożsama z chaosem.
Kate Hobler: Czasem tak. To się zgadza. Tam jest też tak, że akurat tutaj OK było przeprowadzone całe po angielsku. Więc ponieważ to nie były grupy, których pierwszym językiem był angielski, to tutaj rzeczywiście pewne niuanse językowe mogły mieć znaczenie. Więc myśmy tak naprawdę tutaj nie zwracali uwagi na różnice takie mniej więcej dwu-, trzypunktowe, bo zrzucaliśmy je potencjalnie na karb właśnie niuansów językowych. Mimo tego, że oczywiście język angielski to był język domyślny całej korporacji, to fakt, że nieanglojęzyczni jako pierwsi to wykorzystywali, no to trzeba w tym momencie troszeczkę delikatniej podejść do tych różnic. Gdyby to były wyniki, które byłyby po polsku, to pewnie na przykład tej różnicy wśród pracowników, czyli tego, że mamy w adhokracji dwanaście versus piętnaście, przyglądalibyśmy się bliżej. Bo to już jest, to już mimo tego, że tu wydaje się niewielka różnica, to zwróćmy uwagę w takim razie, co dokładnie. Też jest tak, że jeżeli macie bezpośrednio wyniki z OCAI, tam jest też takich pięć obszarów, które OCAI bada. I te obszary, zaraz wam dokładnie powiem, jakie one są.
Kate Hobler: Tylko sobie też tak po prostu z głowy ich nie potrafię wymienić.
Kate Hobler: Przepraszam, sześć. Jest tak, jest coś takiego jak ogólna charakterystyka organizacji, czy jakby całość. Jest styl przywództwa, jest styl zarządzania pracownikami, co jest nie różną rzeczą niż samo przywództwo. Potem jest spójność. W wersji oryginalnej to brzmi organizational glue, czyli coś, co sprawia, że ta organizacja jakby działa jako całość. Potem są priorytety strategiczne oraz kryteria sukcesu, czyli co znaczy sukces dla naszej organizacji. Pytania pod każdą kulturę są z każdego z tych obszarów. I pytanie jest, jak to oceniasz. Także tutaj też można wskoczyć głębiej w to i zobaczyć, które są obszary, ale powiem wam, że tutaj wskakuje się głębiej już w momencie, w którym jakby zidentyfikujemy obszar, który powinien, który ma być transformowany jako pierwszy i wtedy zwyczaj do planowania transformacji już stricte krok po kroku używa się już tych konkretnych wyników z każdego z tych obszarów.
Kate Hobler: Dobra, to popatrzmy sobie na B. Zobaczcie, co ciekawego można podpatrzeć w B.
Asia: No te wykresy są prawie identyczne.
Kate Hobler: Dokładnie tak. Tutaj te wahnięcia są właśnie na poziomie takim… Jedyne wahnięcie, które tutaj jest większe, to jest teraz versus oczekiwane, to jest kierunek, że chcielibyśmy być hierarchiczni u pracowników.
Kate Hobler: Także to jest właściwie jedyna różnica, która jest wystarczająco duża, żeby zwrócić na nią uwagę.
Kate Hobler: Słuchajcie, to co byście powiedzieli o tej organizacji? To jest R&D, przypomnę. To może tutaj wrzucę to na karteczkę.
Asia: No co? Spójna. Menedżerowie i pracownicy mają podobne wyobrażenia o tym, jak pracują, jak chcieliby pracować?
Uczestnik: Tak.
Kate Hobler: Rzeczywiście widoczność, spójność jest bardzo wysoka.
Kate Hobler: To przejdźmy dalej. Do tego wrócimy. Zobaczmy organizację C.
Jaga: Kate, a masz takie dane jak średnia długość czasu zatrudnienia? W sensie jakiś współczynnik rotacji albo coś takiego?
Kate Hobler: Miałam, ale nie mam zebranego. To znaczy te dane po prostu zostały w tamtej firmie. Nie mam ich nigdzie. Miałam. Znaczy miałam wgląd w te dane.
Kate Hobler: A C co to było? C to było takie usługowe, prawno…
Jaga: A zresztą. Mhm.
Uczestnik: Menedżerowie są zadowoleni z tego, jaki jest mniej więcej.
Asia: Dużych zmian tutaj nie oczekiwaliby. A pracownicy mają mocny rozjazd między tym, co by chcieli, a co jest. Poza tym skupieniem na rynku. To w innych obszarach to tam się mocno różni.
Jaga: Ale skoro jest tak, że pracownicy dobrze wiedzą, jak jest, to znaczy ocena rzeczywistości jest prawdopodobnie jako prawda.
Kate Hobler: Tak, zobaczcie, ocena rzeczywistości jest taka sama praktycznie. Mhm.
Kate Hobler: Jak myślicie, co mogło wpłynąć na to, że to oczekiwanie ma aż tak dużą różnicę?
Jaga: Pracownicy zobaczyli, jak A i B pracują?
Kate Hobler: Nie, nie, nie. Oni nie mieli kontaktu. To było zanim pojawiła się jakakolwiek zmiana, a też nie znali wyników, bo one się pojawiły naraz.
Asia: No co, pracownicy chcą mniej tego gaszenia pożarów, tak? Trochę mniej hierarchii, a więcej takiej rodzinności, klanowości, tak? Mhm. Tak. No generalnie nie są zachwyceni tym, jak im jest chyba. Czyżby mieli jakiś konflikt z menedżerami?
Asia: Też nie, bo wtedy menedżerowie też by mieli jakieś wahnięcia większe.
Kate Hobler: Aha, aha. To podpowiem wam tak. Tutaj znowu namieszała jedna jednostka. Ze względu na to, że tak naprawdę w tej klanowości po prostu takie walnięcie do góry temu całemu wykresowi nadał HR.
Kate Hobler: Dlatego, że oni widzieli potrzebę, oni widzieli wielką potrzebę pójścia w kierunku klanowości, szczególnie że HR bardzo mocno się zajmował działem R&D, bo on był młody, ten dział, więc znowu zbliżenie się do tego działu sprawiło, że tam się walnęło do góry.
Asia: Czyli tak naprawdę byśmy powiedzieli, że to tak nie jest jedna organizacja, tylko trochę tak dwie nam się tutaj.
Kate Hobler: Dokładnie. I właśnie to jest świetny wniosek, bo to jest też jedna z tych rzeczy, która się okazała, że tutaj, mimo tego, że to była organizacja wsadzona całkiem do jednego worka, to okazało się, że jej rozdzielenie, przynajmniej funkcyjne, może mieć bardzo pozytywne skutki. Bo te kultury są różne. Mimo tego, że to są organizacje, które gdzieś siedziały blisko siebie i właściwie bardziej dlatego zostały tak zorganizowane, ale okazało się, że kultura szczególnie jednej z nich jest różna, więc może warto by było spróbować coś tam pomodyfikować tę organizację.
Kate Hobler: Także bardzo dobry kierunek. No słuchajcie, popatrzmy w takim razie jeszcze na organizację D.
Kate Hobler: Czyli sprzedaż.
Asia: Managerowie zadowoleni, pracownicy ciutkę mniej, ale też bez tragedii.
Kate Hobler: Tak naprawdę bardzo spójny, bardzo wszystko zadowolone. Kultura rynkowa, wahnięcia z oczekiwanym bardzo niewielkie. Zauważcie tutaj, jaka jest olbrzymia spójność oczekiwanego. Teraz jest odrobinkę się różni, ale spójność oczekiwanego jest taka sama praktycznie i u managerów, i u pracowników.
Asia: No tak, do kierunku tak.
Kate Hobler: To teraz mam takie pytanie.
Kate Hobler: Popatrzcie na wszystkie cztery organizacje i pomyślcie, w której warto rozpocząć zmianę? Która będzie właściwie zmianą kulturową? Która będzie wprowadzała zwinność? Jak myślicie, która organizacja się do tego nadaje i dlaczego? I uwaga, tutaj nie ma złych odpowiedzi. To są tylko punkty widzenia.
Asia: Dział R&D ma bardzo dużą zależliwość. Widzimy, tak? Bo wystarczy, że HR ma trochę z nimi kontaktu.
Asia: Tak. Wystarczy, że ci od sprzedaży, tak chyba? Czy któryś z nich siedział gdzieś blisko i też im szło w górę. Tak, tak, tak.
Kate Hobler: Tak. Właściwie marketing tutaj.
Asia: A, marketing to był.
Kate Hobler: Marketing i promocja. Właściwie i PR. To był marketing i PR wsadzone do jednego worka. Rzeczywiście, jak najbardziej R&D mogłoby się nadawać na pierwszą zmianę. Co jeszcze by się mogło nadawać do zmiany i dlaczego?
Asia: No to tam, gdzie są duże różnice między tym, czego byśmy chcieli, bo ci będą chętni do tego, bo mają coś na zasadzie kryzysu, tak? Oni czują potrzebę zmian.
Kate Hobler: Tak, zdecydowanie. Czyli tam, gdzie jest duża różnica, czyli tam, gdzie jest mocne odbicie lustrzane, czyli ten marketing, tak? Potencjalnie ten PR, tak? Bo tam jest duże, tam jest to mocne odbicie tak naprawdę i w jednym, i w drugim kierunku.
Kate Hobler: Jaga, jesteś zmiotowana.
Jaga: To już wszystko rozumiem. To jest ciężkie pytanie, bo myślę, że to jest trochę tak, że dopóki tam nie posiedzisz, to nie odpowiesz na to pytanie. Bo zarówno tam, gdzie się tak rozjeżdża, bo są te dwie kultury, czyli co to był właśnie? To był właśnie marketing, tak? Był taki bardzo rozjechany. Tam można by zobaczyć, czy by się nie dało wyrównać tego w którąś stronę, tak naprawdę. Czyli ja sobie myślę, że ta kultura nie była aż tak bardzo rozjechana. Jak i wydaje mi się, że spokojnie można by to było na przykład na sprzedaży oprzeć. Bo oni są bardzo mocno rynkowo zorientowani, w związku z tym przy dobrych metrykach oni będą w stanie robić cały czas zmiany w kierunku osiągania jeszcze lepszych wyników. Nie chodzi o sprzedażowe, chodzi mi o rzeczy, o które się zmierzy po prostu. I nie powinni mieć, powinni łatwo łapać koncepcję, że to służy do uzyskania przewagi konkurencyjnej, że jesteśmy w stanie to mierzyć.
Jaga: Tak.
Kate Hobler: Zdecydowanie, jak najbardziej. To są bardzo dobre powody. Słuchajcie, każdy z tych powodów tak naprawdę, które tutaj padły, to są powody, które są właśnie w momencie, w którym nie znamy organizacji, każdy z tych powodów jest wystarczająco dobrym powodem do tego, żeby rozpocząć transformację akurat tam. No?
Kate Hobler: Ja wam w takim razie opowiem, gdzie tam się zaczęła transformacja. Tam tak naprawdę transformacja zaczęła się w D. Znaczy w organizacji D. Ok. I teraz tak, dlaczego? Jakie było myślenie za tym? Mimo tego, że D była bardzo, bardzo spójna, tak? I tutaj rzeczywiście te różnice były niewielkie, to, co nas przekonało do tego, żeby rozpocząć transformację od D, która potem, nawiasem mówiąc, zaczęła wciągać kolejne działy po łańcuchu wartości. Tutaj akurat zaczęliśmy od samego końca łańcucha wartości i to też całkiem wyszło. Całkiem dobrze wyszło i to też był jeden z powodów. Ale najważniejszy powód to jest spójność oczekiwania. Czyli spójność tego, co jest oczekiwane.
Kate Hobler: Tutaj tak naprawdę zastartowaliśmy w D od wspólnego celu. I doszliśmy do wniosku, że to jest najważniejsza rzecz, ponieważ tutaj była właśnie sprzedaż, która działała na bardzo różnych rynkach. Mimo działania na bardzo różnych rynkach i mimo tej kultury rynkowej, czyli teoretycznie właściwie mało zwinnej, to oczekiwanie tej kultury, oczekiwanie tych zmian, nawet konkretnych zmian, było na tyle silne, pomimo tego, że te zmiany były małe, że pozwoliło tę zmianę zrobić szybko. I w momencie, kiedy udało się tę zmianę tam zrobić szybko, ta organizacja stała się pilotem. To, że tam się pojawiła zmiana i ona rzeczywiście coś przyniosła, można ją było obserwować i właściwie każdy mógł ją obserwować, bo ta sprzedaż była blisko, to ona stała się takim właśnie punktem zapalnym.
Kate Hobler: I ta sprzedaż zaczęła właśnie ciągnąć po wartości, bo jak sprzedaż mówi: “Dobra, słuchajcie, to my w takim razie teraz, żeby to dobrze zrobić, to musimy zacząć wciągać ten development. Jak już zaczniemy wciągać ten development, to musimy też wciągać marketing.” I to się zaczęło dziać tak, że z tego zaczęły się robić zespoły interdyscyplinarne. Wiem, że oni sobie zbadali kulturę, bo my już tam, dawno nas już tam nie ma. Myśmy im pomogli to tylko zastartować. Całkiem fajnie sobie po tym poradzili. Efekt jest taki, że właściwie z tych organizacji ABCD teraz ludzie są praktycznie w tych samych zespołach. Także oni stworzyli z nich zespoły interdyscyplinarne, ale właśnie wszystko się zaczęło od tego wspólnego celu w tym obszarze sprzedaży.
Asia: Fajnie, fajnie. Cieszę. Słuchajcie, Jaga.
Jaga: Podoba mi się, bo na warsztatach przez dwie godziny ludziom tłumaczyłam, dlaczego wspólny cel jest ważny, więc cieszę się, że weszło Ci to samo.
Kate Hobler: Dokładnie, dokładnie. Po prostu użyliśmy dźwigni, która już była wbudowana w tamtą organizację. Wyszło super. Wiadomo, po drodze było mnóstwo wybojów i problemów: osobistych, kulturowych, edukacyjnych i tym podobnych. Ale była to genialna przygoda. A obrabianie tych danych, powiem Wam szczerze, jeszcze nigdy w życiu nie miałam tyle zabawy z obrabianiem danych, co wtedy. Ja się konsultowałam chyba ze wszystkimi, których znałam wtedy, jak to obrabiałam, bo nie wierzyłam swoim oczom.
Jaga: Fajne. A powiedz mi tak praktycznie, to jest tak, że te ankiety są jakoś płatne? Te narzędzia są jakoś płatne? Czy jak to wygląda z robieniem OCAI?
Kate Hobler: To wygląda tak, że sam test jest ogólnodostępny. Znaczy pytania do tego testu można swobodnie sobie ściągnąć. My akurat mamy zrobione tak, że my to po prostu mamy zrzucone do narzędzia testowania, do Survey Monkey chyba. Tak, do Survey Monkey. I po prostu tam Survey Monkey to jest robione. Ale jest też coś takiego jak OCAI Online. Tam można sobie zrobić swoje własne, takie indywidualne. Dla większych grup jest już płatne. I są tam też ludzie, którzy pomagają to zinterpretować. Także sam test można sobie zaimplementować i zrobić. Ja uważam to za bardzo wartościowe. Jeśli chcecie, mogę Wam dać linka do takiego testowego. Mamy taki z paroma pytaniami z OCAI, które można sobie po prostu przeklikać. Dobra, wrzucę też. Nie mam problemu.
Kate Hobler: Wrzucę linka w takim razie do tego. To jest taki test, który jakby podsyłam. Jak ktoś nie zna OCAI, to macie, przeklikajcie się, tak?
Jaga: Super.
Kate Hobler: Także w OCAI Online dostaniecie, jeżeli chcecie się przeklikać, to tam dostaniecie jakby od razu wyniki na twarz. U nas nie. Ja to muszę jakby obrobić, więc wyników nie będzie. Więc też polecam to OCAI Online. Też jest bardzo fajnie.
Jaga: Powiedz mi, jak to się tak stworzyło? Znaczy, bo rzeczywiście, tak jakbym miała powiedzieć, to dla mnie w dużej mierze te wymiary są niezależne od podejścia do zwinności. Tak, raczej. Natomiast interesownie, czy używaliście jeszcze czegoś poza tym do diagnozowania tamtej organizacji? Czy też i czy Wam coś wspinało? W sensie, czy Wam… Znaczy, tam trochę z ciekawości mi się nie zgadza, jak diagnozowaliście. Bo…
Kate Hobler: Znaczy tak, jeszcze oprócz OCAI użyliśmy jeszcze testu Gallupa, tych dwunastu pytań. I te dwanaście pytań też pokazało bardzo ciekawie… Tak naprawdę te dwanaście pytań pokazało obszary jakby trochę pod innym kątem. Też te dwanaście pytań pozwoliło nam zobaczyć, gdzie przebiegają te granice w tych takich właśnie rozjechanych pionowo…
Asia: Pionowo.
Kate Hobler: …organizacjach. Okazało się, że w ogóle ten test Gallupa to jest test, który potem był powtarzany najczęściej w tej organizacji, bo on był robiony co trzy miesiące regularnie. I tam rzeczywiście widać było zmiany. Zrobiliśmy też na ich potrzeby taki test zwinności. To znaczy już konkretne elementy wynikające z kultury i planowania wspierające zwinność. Tam wtedy powstało 45 pytań bodajże, tak, 45 pytań z takich dziewięciu obszarów. Tam jest na przykład świadomość wizji i misji, tam jest wspieranie samoorganizacji, wspieranie pracy zespołowej, obecność jakby elementów związanych z frameworkiem. Także takie zarówno mechaniczne, jak i właśnie takie troszeczkę głębiej wchodzące w kulturę rzeczy. Także tego używaliśmy i mierników, które oni zbierali, a czasem nie patrzyli na nie. Bo na przykład były zespoły, właściwie tacy szefowie takich value streamów, którzy zbierali informacje na temat jakby odbioru ich value streamów za pomocą NPS-a albo podobnych mierników wśród klientów i bardzo fajnie to pokazało tak naprawdę, jak zorganizowana jest, jak organizacja powinna być ułożona produktowo. Także to też nam dało dużo danych. No i tak jak wspomniałeś, takie typowe mechaniczne organizacyjne rzeczy, czyli jakieś tam turnover, jakieś wyniki finansowe itp. To nam dało rzeczywiście w tym momencie całkiem dobry obraz organizacji.
Jaga: Fajne, fajne. No ciekawe, w tym miałabym powiedzieć tak na pierwszy rzut oka, to ta organizacja nie miała złej kultury.
Kate Hobler: Nie, nie miała złej kultury. Ale powiem Wam szczerze, że bardzo rzadko spotykam się z sytuacją, w której ta kultura jest bardzo zła. Ostatnio na przykład odezwała się do nas jedna organizacja i mieliśmy okazję rozmawiać tam z zarządem i na pytanie: “Słuchajcie, czy robiliście OCAI? I tak, co Wam wyszło? Klan, w jakim stopniu? 42%”, tak, wow. Co Wy tu robicie, tak? Na pierwszy rzut oka. Ale rzeczywiście okazuje się, że jakby te zmiany tutaj na tych wymiarach kultury nie ma aż tak dużo, ale to, żeby pojawiły się wartości, które wspierają tę kulturę i żeby one były widoczne, to tutaj jest praca. Właściwie praca jest bardziej na przejrzystości, która jest wbudowana w kulturę, niż bezpośrednio tak naprawdę na zmiany kultury tutaj na tych wymiarach.
Jaga: No ciekawe, ciekawe. Fajne bardzo. Bardzo mi się podoba.
Kate Hobler: To się cieszę. Jeżeli przyniosłam Wam taką wartość i zainspirowała Was w jakiś sposób, to był mój cel.
Jaga: Zdecydowanie, zdecydowanie. Myślę, że fajne właśnie, żeby zobaczyć w swoich organizacjach, jak to jest, tak chociażby w celach edukacyjnych, bo to, co nam się wydaje, jak się ma do tego, co jest naprawdę.
Kate Hobler: Tak jest, tak jest.
Jaga: Fajne, fajne. A często powtarzacie takie badania w firmach? W sensie często używacie akurat OCAI do diagnostyki?
Kate Hobler: Tak, zawsze. To znaczy, jeżeli tylko wchodzimy do organizacji, to albo używamy OCAI istniejącego już, albo robimy swoje. Bo to jest, po prostu widzimy, że bez tego ani rusz, znaczy nie mamy podstaw do tego, żeby rozmawiać o potencjalnej zmianie kultury.
Jaga: Mhm. A jakieś inne narzędzia rozważaliście? Takie badające kulturę?
Kate Hobler: Patrzyliśmy jeszcze na inne, ale są inne narzędzia, teraz Ci nie powiem z głowy, jak to wyglądało, ale każdy z nich ma dużo bardziej skomplikowany test. Więc olbrzymim atutem OCAI jest to, że to jest test, który się robi w maksymalnie 15 minut, więc on nie jest zbyt obciążający. Są rzeczywiście testy, które są dużo dokładniejsze, ale one wymagają badaczy, wywiadów strukturyzowanych. W momencie, w którym rzeczywiście potrzebujemy bardzo dokładnej diagnostyki i możemy zainwestować dobrych parę dni w to, super. Ale mi się wydaje, że najbardziej, że na zasadzie zwrotu inwestycji OCAI po prostu nie ma sobie równych.
Jaga: O, fajnie. Piotrek, rozwiniesz?
Jaga: Chyba że Piotrkowi nie działa mikrofon, bo widzę, że tylko pisze, a nie mówi.
Kate Hobler: No to wygląda. Jak napisze, to powiemy. Piotrek napisał, że koleżanka używała w badaniu KWO — kwestionariusz wartości organizacyjnych. I potwierdził, tak, nie działa mikrofon.
Jaga: Okej. To ten, to KWO szczęście jest też do zobaczenia, bo to może być ciekawe. W ogóle, znaczy, wiesz, chodzi mi o to, że strasznie ciekawe byłoby, żeby ktoś miał dane z różnych typów badań w jednej organizacji, tak, żeby można było de facto, wiesz, popatrzeć, jak te, jak te, jak się na siebie nakładają, bo to jest najciekawsze zawsze.
Kate Hobler: Ja bym też bardzo chętnie zobaczyła i niestety, my jako organizacja konsultancka nie jesteśmy w stanie tego zrobić, bo jakby nikt, nikt nam za to nie zapłaci. Nikt, nikt nie będzie, a nawet jeżeli by nie musieli płacić, to nie chcą poświęcać tyle czasu, to musi po prostu, ktoś by musiał to zbadać z wewnątrz, więc spodziewam się, że niektórzy specjaliści HR-owi mogą mieć takie dane.
Jaga: Okej. No to ciekawe, ciekawe. Bardzo inspirujące. Dzięki, Kate, w ogóle. Mega, mega fajne to było.
Kate Hobler: Bardzo się cieszę, ja Wam też serdecznie dziękuję. Słuchajcie, linka do, do tego testowego, tego wrzucę zarówno na kanał, tam na acc.pl, jak i też dla tych, którzy są zainteresowani, którzy będą oglądać nagranie, to też będzie link pod, pod, pod nagraniem.
Jaga: Dobra. Piotrek, to podpytaj, jeśli możesz, bo Piotrek powiedział, że może podpytać, ja myślę, że byłoby bardzo fajne, bo, bo tam jest parę takich, znaczy jedną z rzeczy, która mi się wydaje, że, że może być dla wszystkich ciekawa, to jest po prostu tą dziewczynę, która mówiła o tym leadershipie z tymi badaniami do doktoratu. To na kanale kiedyś poleciało. I ona będzie na początku czerwca o tym opowiadała. Okej. I ona ma jakieś fajne badania, jakieś fajne robiła, więc myślę, że to mogło być też ciekawe. No zresztą jest to ten taki aspekt leadership, a w ogóle kultura organizacyjna to jest coś, co mnie zaczyna coraz bardziej fascynować. Mhm. No, super.
Kate Hobler: Tak, tak, rzeczywiście, no to nawet, nawet, nawet tak tylko, tylko czując, że te leadershipów wspierające daną kulturę, tak naprawdę kreujące daną kulturę, to to jest, to jest klucz tak naprawdę do zmiany organizacyjnej.
Jaga: Super. Bardzo, bardzo dzięki, Kate, jeszcze raz.
Kate Hobler: Też Wam serdecznie dziękuję. W razie pytań… Dzięki wielkie. Aha, mural zostaje, to znaczy murala nie kasuję, pod tym linkiem będziecie w stanie do niego sobie, do niego sobie zajrzeć. Jeżeli chcecie tam coś, nie wiem, dopisać, dorzucić jakąś karteczkę, jak najbardziej można. A tymczasem dziękuję Wam serdecznie.
Jaga: Kate, ale my tym filmem z tego możemy się dzielić, bo rozumiem, że on będzie publiczny, bo mam dużo ludzi, którym bym to podesłała.
Kate Hobler: Dokładnie, ja go wrzucę na YouTube’a, także spokojnie będzie można to, będzie można to, będzie można to udostępniać. Super, super.
Jaga: Dzięki wielkie jeszcze raz.
Kate Hobler: Trzymajcie się w takim razie. Wy się też trzymajcie. Do zobaczenia. Pa, pa.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- OrgScapes CoreKopiowanie od influencerów nie działa też w świecie biznesu
- Diagnostyka organizacjiWiecie, gdzie jest organizacja i od czego zacząć zmianę
- Dla organizacjiKolejna zmiana, a w firmie nic się nie zmieniło. Szukasz wsparcia dla całej organizacji, nie tylko dla siebie.





