Odcinek Specjalny: Adzajlowe Walentynki 2025

Nocna rozmowa dwóch zwinnych par o Agile w rodzinie. Co jest produktem? Kiedy i gdzie dobrze retro wychodzi?
Rozmawiają:
- Magda Blaschke-Michalczyk Adam Michalczyk
- Kate Hobler i Marek Hobler
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Kate Hobler: Cześć wszystkim, witam was serdecznie w kolejnym odcinku naszego podcastu. Znowu wygląda na to, że już nam taka nowoświecka tradycja się pojawia, bo tak jak i w zeszłym roku, w tym roku robimy podcast walentynkowy i znowu znaleźliśmy dla was ludzi niezwykłych, którzy też w swoim życiu zarówno zawodowym, jak i prywatnym coś z tym całym Agilem, z tą całą produktowością, z tą całą organizacją działają i korzystają z tego. Słuchajcie, witam serdecznie Adam Michalczyk i Magda Blaschke-Michalczyk. Cześć!
Adam Michalczyk: Cześć! Witamy bardzo serdecznie, my mamy jedną kamerę w domu, bo nas nie stać, ale…
Magda Blaschke-Michalczyk: Bo my się lubimy.
Adam Michalczyk: Bo się mieścimy w jednym kadrze.
Kate Hobler: Znam, byłoby bardzo ciężko.
Adam Michalczyk: Macie mało wąski kadr po prostu.
Kate Hobler: Też tak może być.
Adam Michalczyk: A jesteście daleko od siebie terytorialnie?
Kate Hobler: Cztery metry?
Adam Michalczyk: A w jednym pomieszczeniu?
Kate Hobler: Nie, to są dwa pomieszczenia dosłownie naprzeciwko siebie przez korytarz.
Magda Blaschke-Michalczyk: To jakbyśmy byli osobno w swoich miejscach, to by nas dzieliło jeszcze piętro. Bo Adam ma biuro na górze, a ja mam swój kącik na dole. Także jeszcze by nas piętro, schody by nas dzieliły.
Marek Hobler: Ale to da się, nie? Jesteśmy na jednym access point’cie, to tak powiem.
Adam Michalczyk: A no to gdzie access point mój, to serce moje, jak mówili starożytni.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak jest.
Rozmowa o kubkach i kawie
Kate Hobler: Słuchajcie, ja zgodnie z tradycją zapytam was, co macie w kubku, bo ja mam herbatę, moje ostatnie odkrycie, herbata jabłkowo-gruszkowa. Jest absolutnie mega.
Adam Michalczyk: Zaczekaj, w ogóle jaki delikatny product placement, taki niewinny product placement. No to teraz tutaj o produktowcach pisze przez przypadek. Na tym kubku akurat tak się wyświetliło. Oczywiście, że to product placement. Znaczy świadomość brandu. Magda, co masz?
Magda Blaschke-Michalczyk: Ja mam kaweczkę w moim kubku w kotki, w takim halloweenowym kubku w kotki.
Adam Michalczyk: Jaka jest kawa na noc?
Magda Blaschke-Michalczyk: W jednym z kubków. Tak, jest kawa na noc. Ale to Adam nie skomentował, że jakoś bardzo nie taki.
Adam Michalczyk: Nie, ja nie lubię, jak jest dużo różnych kubków w domu, ja lubię, jak są takie same. A ja mam kawę też, my pijemy decaf, bo ja nie mogę pić kawy normalnej i dlatego pijemy decaf po prostu, ale teraz taki znośny jest ten decaf, że… Spoko, spoko.
Kate Hobler: Tak jest, to cieszę się też, że rynek kawy jest taki dobry.
Adam Michalczyk: No to coś, coś, coś.
Magda Blaschke-Michalczyk: A ty co masz na kubeczku?
Marek Hobler: Ja mam na kubeczku Product Ownera prawej przedniej felgi. Są tacy ludzie, którzy mają duży wpływ na produkt.
Magda Blaschke-Michalczyk: Przypomniałam, że ten kubek, który dostałam od ciebie, taki niecenzuralny, który mógłby… Tak, ten… No ja mam taki kubek.
Adam Michalczyk: Szkoda, mu się urwał. Łóżko się urwało. No ale jakby ja tak patrzę na te kubki z pewnym ciepłem, bo to jest mój ulubiony kubek w ulubieńce, bo jest największy.
Kate Hobler: Dlatego właśnie te też robimy, tak? 450 mililitrów, przechodzą, nie chodzi. No, no jest bardzo sprytne.
Adam Michalczyk: To jest jeden, to są takie małe, a ten jeden, to nikt go nie bierze.
Marek Hobler: Chociaż te stare kubki zaczynają nam się powoli spierać, że tak powiem. Zachodzi napis. Jesteśmy w takim momencie, w którym czyszczę naszą szufladę kubkową ze starych kubków i robi się nowa przestrzeń. I Kate już ma taką szczęśliwość, że będzie mogła kupić nowe.
Kate Hobler: Tak jest, bo ja też jestem z tego obozu, że lubię mieć każdy kubek inny. Przepraszam.
Marek Hobler: Dobrze, no ale walentynki, jak już mówimy o świętach, to walentynki. Tak.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tam też było dużo miłości w tym serialu.
Marek Hobler: Tak.
Magda Blaschke-Michalczyk: W różnych aspektach.
Walentynki a komercja i Agile
Adam Michalczyk: No tak, ale walentynki, to teraz musimy znaleźć jakieś sprytne połączenie walentynek z Agilem, bo ci ludzie, którzy to słuchają, mogą…
Kate Hobler: Ale ja wiem, ja wiem, to jest największa komercja na świecie. No przecież walentynki to jest czysto komercja. To jest komercyjne święto, a na Agilu, szczególnie na tym takim dużym, skalowanym, to się naprawdę ostrą kasę też zarabia.
Adam Michalczyk: Znaczy ja nie wiem, mi się wydaje, że przez długi czas to się zarabiało, na każdym moja droga. Znaczy tam, nie rozwijajmy tego aspektu, ale znaczy to jest komercyjne, no ale to, czy to nie jest trochę, znaczy tam ta analogia jest ciekawa, bo…
Adam Michalczyk: I tutaj doszło do spłaszczenia tego. Spłaszczenia, znaczy komercjalizacja spowodowała, że to się zrobiło szalenie, szalenie płytkie, nie? Jakieś takie święta Bożego Narodzenia ograniczone do brodatek, ciężarówki wygenerowanej przez AI, a walentynki do tego, że musisz zabrać gdzieś żonę, bo się wkur… denerwuje. Mhm.
Kate Hobler: Tudzież ewentualnie upiec ciasto w kształcie serca.
Magda Blaschke-Michalczyk: Albo jak ktoś się, tak jak rozmawialiśmy wcześniej o Lego, to kupić — teraz są Lego kwiaty, Lego róże, można kupić, tak że…
Marek Hobler: No tak. Ale musisz wiedzieć, które żona już ma, żeby nie kupić takiego samego, bo to jest jakby…
Kate Hobler: No właśnie, czyli i tak się trzeba postarać? No po co?
Adam Michalczyk: Znaczy to jest święto, czyli święto starania się mężczyzn.
Kate Hobler: I ja powiem szczerze, że… Mhm. Fajnie by było, gdyby nie tylko.
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie no, oczywiście, że mężczyzn, tak, ponieważ… tak.
Marek Hobler: Ja powiem tak. Dla tych ludzi, którzy nas słuchają audią, to Adam robi super miny.
Magda Blaschke-Michalczyk: Weź ten, weź ten Pink Stuff. Oho, Pink Stuff.
Adam Michalczyk: Nie, to był klik, bo nie muszę sobie okularów wyczyścić. To był, to był taki bait, żeby oglądać jednak. Tak.
Marek Hobler: Czyli zapraszamy na YouTube’a, tak?
Adam Michalczyk: Ale nie, nie jest trochę tak, że to jest takie święto, które jest jakby, nie wiem, no mi się wydaje, że ciężar tego organizowania w związkach jest chyba bardziej na mężczyźnie. Przynajmniej tak jak ja to obserwuję.
Magda Blaschke-Michalczyk: No myślę, że tak jest. Ja przecież, wiesz, no to też tak obchodzimy, że w sumie to tego nie obchodzimy, więc…
Kate Hobler: My nie obchodzimy niczego. No mało rzeczy obchodzimy w sumie. Tak. U nas jest bardzo podobnie. Też gdyby nie to, że robimy ten podcast tutaj o walentynkach, bym nie pamiętała nawet. Ale to… No dobra, przepraszam, wszystkie serduszka w sklepach jeszcze i tak przypominają.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ja bym pamiętała, bo jest ten, jest boks walentynkowy w przedszkolu naszych dzieci, żeby dzieci mogły sobie ten… Więc tam ostatnio już dostałam od cioci w przedszkolu, że Pinknam, że syn może też jakimś koleżankom, bo on dostanie chyba dużo.
Adam Michalczyk: Ostatnio czytałem taką, taką książkę, z którą tutaj nawet gdzieś leży. Bo jak…
Adam Michalczyk: Kasia, korzystasz dokładnie z tego samego efektu, czyli wyglądamy inteligentniej, jeśli w tle są książki.
Adam Michalczyk: Ale prawdziwie wygląda, jak nie są kolorami posegregowane.
Kate Hobler: No to co ty? Zawsze odkładam na miejsce.
Adam Michalczyk: Tak mi się wydaje, ale…
Adam Michalczyk: Przepraszam, jak układasz książki, alfabetycznie?
Marek Hobler: Tam, gdzie się mieszczą.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak. Ja układam, ja układam zmiarami zazwyczaj, ale no Adam układa jak…
Adam Michalczyk: Nie, nie, wbrew pozorom jest tu pewien klucz. Tu jest poppsychologia. Tu są takie książki samorozwojowe jakieś. Tu są też tam samorozwojowy shit. Tam są książki o uczeniu się. Tu jest tam jakiś porządek w tym, nie? Fajnie by było, gdyby… bo to kolorami jest fajne, ale… Ale chyba za daleko dla mnie. Ja taką książkę ostatnio czytałem, która się nazywa Byung Chul Han i książka się nazywa „Społeczeństwo zmęczenia i inne eseje”. I ona się pisze tam o tym, że straciliśmy zdolność do świętowania. Że zdolność do świętowania, czyli do przeżywania sakrum, jest czymś takim, co w społeczeństwie konstrukcyjnym zanika po prostu, nie? I ja to obserwuję, bo to wbrew pozorom zawinę do Anżajna zaraz. Ja to obserwuję u siebie z perspektywy tego, że my jako przedsiębiorcy, tacy ludzie, którzy w zasadzie nie pracują na etacie, my trochę jesteśmy niewolnikami tej wolności, nie? Swojej, czyli tego, że w zasadzie cały czas trzeba być aktywnie gdzieś tam zaangażowanym w robienie biznesu, nie? I gdzieś tam to powoduje, że… Święta to jest po prostu dzień wolny od pracy z naszej perspektywy często, nie? W ogóle, że to jest dzień, w którym możemy sobie odpocząć od pracy, co powoduje, że to święto nie jest w kontekście świętości, sakrum, czegoś takiego wysokiego, tylko jest w kontekście pracy przeżywane, co jest ciekawe. I teraz…
Magda Blaschke-Michalczyk: Bo w moim przypadku to jest bardziej przeżywanie…
Adam Michalczyk: Piekła, że dzieci…
Magda Blaschke-Michalczyk: Piekła, że przedszkole jest nieczynne.
Marek Hobler: Adam, ja się z tobą silnie nie zgodzę.
Magda Blaschke-Michalczyk: Przeżywanie świąt, w tym przypadku małych dzieci, ma niewiele wspólnego z przeżywaniem czegokolwiek wzniosłego i w ogóle przeżywaniem. Przeżywanie jest klucz.
Świętowanie i zmiana w Agile
Adam Michalczyk: Chciałem do naszej roboty zawinąć w taki sposób, że jakby to, co ja pamiętam tamte 15 lat temu, co my robiliśmy,
Magda Blaschke-Michalczyk: To było czymś zupełnie innym,
Adam Michalczyk: Niż to, co ci ludzie dzisiaj próbują w firmach robić. W sensie ten Agile, który ja pamiętam z dotychczasów, jest czymś innym. I ostatnią dosadą do wniosku okazuje się,
Marek Hobler: Że w naszych mózgach to do pewnego zatarcia doszło,
Adam Michalczyk: Bo my zapomnieliśmy chyba o tym, że tam było dużo bólu też w tym wszystkim i dużo walki o to, żeby się nauczyć to robić, i jakby takiego osobistego poświęcenia, żeby robić to dobrze, żeby się nauczyć tych wszystkich rzeczy, które oni odkryli już w Stanach. I to, co się później wydarzyło, to my trochę zapomnieliśmy ludziom mówić te wszystkie rzeczy, że oni się muszą tych drobnych rzeczy też nauczyć, które my dziubaliśmy tam sobie po internetach, po książkach, czytając, próbując, robiąc inaczej. I gdzieś tam zaczęliśmy się ślizgać po tym metapoziomie, a na tym poziomie takim praktyk, takiej codzienności tego, że to trzeba wysiłek włożyć, że to trzeba się spiąć, że to chodzi o dowiedzenie czegoś na koniec sprintu. Z tym chyba nie trafiliśmy do ludzi. I znowu jakoś wypaczyła się ta esencja tego świętowania, czy tego przeżywania, tego bycia razem w pracy w jakiś inny sposób.
Adam Michalczyk: Taka przydługawa myśl.
Magda Blaschke-Michalczyk: Parallela.
Kate Hobler: Marek, ty się chciałeś nie zgodzić.
Praca i życie bez granic
Marek Hobler: Tak, ja się chciałem silniej nie zgodzić. Wydaje mi się, że ten taki wymysł tego, że święto to znaczy dzień wolny od pracy, to jest jakieś takie strasznie nowoczesne. Tak w sensie 100 lat naszego życia. Że dawniej, kiedy był, nie wiem, hodowca świnek, to jak przychodziła sobota albo niedziela, to wcale nie mógł powiedzieć: ja mam dzisiaj wolność, świnek nie karmię. Czy tam jakichś innych zwierzątek. Czy bananów. Tylko on każdego dnia musiał chodzić do tej pracy i pracować. Nieważne, czy sobota, czy niedziela. I karmić banany. I dla mnie, seryjnego przedsiębiorcy, który, nie wiem, jesteśmy razem z K-przedsiębiorcami już, nie wiem, pewnie ze 20 lat. Od pierwszych biznesów. To w ogóle, jakby, ja nie mam potrzeby czegoś takiego jak separacji pracy od domu. Ponieważ tak jak ten dawny hodowca świnek, to ja sobie siedzę wieczorem w łóżku i sobie czytam książkę i odpoczywam. I nagle nachodzi mi taka myśl, kurczę, ale to jest jakiś fajny sposób na usprawnienie mojej organizacji. Ja nie czekam do następnego dnia, do dziewiątej rano, żeby móc, teraz idę do pracy i teraz zacznę pracować. Tylko robię to, co chcę, bo mój ten taki bilans pracowo-życiowy, to nie jest oddzielenie czasem, dupy godzinami, tylko
Marek Hobler: Moja własna wewnętrzna wolność na to, że dzisiaj w zasadzie jest wtorek, dziesiąta rano, a mi się nie chce, więc dzisiaj nie będę pracował, tylko pójdę sobie do teatru.
Adam Michalczyk: To jest ciekawe, co mówisz z tego powodu, że ta różnica u tego gościa, który jest w ogóle niemieckim filozofem, wbrew pozorom, polega na tym, że polega na nierozdzieleniu strefy takiej profanum, czyli pracy od czegoś, co jest związane z wiarą, czy z duchowością. W tej narracji, którą pokazujesz, tam tej duchowości w zasadzie nie ma, bo to jest jakby cały ciąg tego bycia po prostu w życiu, takiego bycia, a hodowca świnek szedł do kościoła i potem jak poszedł do kościoła, przynajmniej w naszym kraju kulturowym, jak szedł do kościoła, to potem pił wódkę i nie wiem, co robił, ale to był dzień, który miał inny charakter. I on był poświęcony na niepracowanie, w taki bardzo zrytualizowany, może nieświadomy i tak dalej, ale to było coś innego i jakoś mnie to bardzo poruszyło, że gdzieś brakuje mi przynajmniej w życiu jakiegoś takiego sakralnego elementu, który by mi trochę równowagi w tym przyniósł.
Kate Hobler: Ale wiecie co?
Adam Michalczyk: To znaczy, że zacznę chodzić do kościoła, to raczej się nie wydarzy.
Marek Hobler: Możesz pić przy ognisku, też będzie spoko. Tak.
Kate Hobler: Ze mnie się swego czasu śmiali, że jeżeli ja przystąpię do prób kościoła, to zapłonę.
Adam Michalczyk: Któreś z tej pary zapłonie, ty albo Kasia.
Kate Hobler: Tak, myślę, że tak.
Kate Hobler: Niemniej wydaje mi się, że fajną rzecz powiedziałeś. To, z czym ja się nie zgodzę, to połączenie tego. Bo całkowicie się zgadzam z tym, że rzeczywiście to, co robiliśmy na początku, no przecież kurczę, ja tam u was bywałam. Tak? Dawno, dawno temu w tym Poznaniu.
Kate Hobler: Więc miałam okazję obserwować to absolutnie genialne przedsięwzięcie, które tam się wtedy odbywało. Ja do teraz używam przykładów stamtąd i co tam się ciekawego działo.
Kate Hobler: Niemniej wydaje mi się, jakby to, że porzuciliśmy tę codzienność tego, że tam były właśnie te małe rzeczy. Że tam było to, że rzeczywiście pracowaliśmy wspólnie nad czymś. Że rzeczywiście to był wysiłek grupowy. I ta relacja, czy te relacje, właściwie ta mnogość tych relacji doprowadzały do tego, że te osoby, które potrzebowały czegoś, co było ważne, dostawały je.
Adam Michalczyk: Tak.
Kate Hobler: Pojawił się właśnie w popularności tego szeroko pojętego Agile’a. Nie? To spłycenie było dlatego, że wolumen osób, które chciały w to wejść, był tak ogromny, że efekt był taki, że myśmy uczyli ludzi tylko i wyłącznie na podstawowym poziomie. Popatrzmy chociażby na najpopularniejsze te szkolenia scrum.orgowe. APS, PSM, PSM II. Nie? Nie, nie. Mówię o samym stricte agile’owym. Stricte ten Scrum Masterski. Jak głęboko my tam wchodzimy? Tam nie ma miejsca właściwie na praktyki.
Adam Michalczyk: My próbujemy, jeśli punktem odniesienia będzie PSM, APS, to załóżmy, że on troszkę się różni.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak.
Adam Michalczyk: Ale jeśli punktem odniesienia jest PSM, to to jest ważne szkolenie. Tak. Jakby ono ma pewną wartość, tylko ci ludzie, którzy przychodzą, to w 90% nie są gotowi na to, żeby to szkolenie przetrawić, żeby z niego wyciągnąć. A dwa, że ono jest po prostu, znaczy, że w tym aspekcie ono jest niedostosowane do potrzeb poznawczych ludzi na tym etapie, na którym oni się znajdują. Taka ludzi, którzy przyszli z nurtu, jest byłym kwiaciarką, ale słyszałem, że bycie Scrum Masterem to jest świetna praca, to teraz zostanę Scrum Masterem. A co robiłeś wcześniej? Byłem kwiaciarką, wcześniej studiowałem architekturę krajobrazu. I teraz będziesz kimś bardziej zręcznym w pracy z ludźmi, niż dobry wysezonowany menedżer po 20 latach. Coś się kurde nie wydarzy. I tego próbowaliśmy, to gdzieś tam była zmiana tego myślenia. Przecież to jest osią tego szkolenia. A takie staropolskie kuźwa weźcie tutaj, zróbcie refinement. Ja trochę się zderzam z rzeczywistością polską i boleśnie. Jestem strasznie sfrustrowany.
Magda Blaschke-Michalczyk: To jest taka bardzo polska specyfika. Po pierwsze tego, że niektórzy uznali, że to jest najprostszy sposób, by zostając Scrum Masterem, to jest najprostszy sposób, żeby się dostać do tego magicznego świata IT, w którym są te niebotyczne zarobki.
Kate Hobler: Tak, to jest 30 tysięcy po dwóch dniach szkolenia.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak, to jest 30 tysięcy po dwóch dniach szkolenia. Wiadomo, tak. To jest to. A drugie, to też jest jakaś taka polska specyfika, bo ja w tej chwili na przykład pracuję w firmie, gdzie w moim zespole jest jeden deweloper i to ze Szczecina.
Adam Michalczyk: Szczecin nie jest w Polsce.
Magda Blaschke-Michalczyk: Szczecin nie istnieje, jak wiemy, a cała reszta tak jakby jest międzynarodowa od Indie, Izrael, Litwa, takie klimaty. I tam w ogóle jest inna kultura.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak, ale w ogóle jest inne podejście tak jakby do pracy, do backlogu, do tego, jak są rzeczy, jaki jest proces od początku do końca, planningi, refinementy i tak dalej. Zupełnie się inaczej pracuje, niż jak pracowałam z ludźmi, którzy byli zespołami, które były tylko w Polsce. Jeszcze jak to byli na przykład całkiem młodzi deweloperzy, tacy mądrzy i świeży,
Adam Michalczyk: są bardzo… Nie, nie o to mi chodzi. A ja będę musiał się zgodzić.
Marek Hobler: Ale to brzmi nie bardzo jak urozmaicenie kulturowe ludzi za granicą.
Adam Michalczyk: Wiesz co, no tak. Ale urozmaicenie kulturowe trochę tak, tylko ta firma nawet jest chyba, kultura jest po prostu izraelska.
Magda Blaschke-Michalczyk: Trochę tak.
Adam Michalczyk: No to może.
Magda Blaschke-Michalczyk: Natomiast zupełnie inaczej się pracuje. Mimo, że tak naprawdę duża część…
Adam Michalczyk: To znaczy bardziej pragmatycznie i więcej tam jest o pracy trochę.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak, mimo, że duża część jest też osób z Indii. Naprawdę to tak spora część, powiedziałabym, że z tymi, z którymi pracuję to tak ze 70%. Co też, jak wiemy, różnice kulturowe może być różnie. A tam akurat jestem naprawdę pozytywnie zaskoczona tym, jak tam jest.
Kate Hobler: Super. Czyli ktoś to zrobił dobrze.
Magda Blaschke-Michalczyk: No.
Adam Michalczyk: Znaczy, czy to Scrum przypomina tak do końca, to też trudno powiedzieć. Znaczy to tak, no to można mieć pewne wątpliwości. Ale przynajmniej
Magda Blaschke-Michalczyk: Ktoś ma tę chwilę, żeby się zastanowić nad tym, co i po co chcemy zrobić, i nie wiem, jakie na przykład są, skąd będziemy wiedzieli, że to zrobiliśmy, nie?
Marek Hobler: Pytanie, co jest celem. Słuchajcie, no bo jeżeli celem jest to, żeby przyszedł Kate albo Adam, albo jakiś inny oficjalny Scrumowiec i przybił pieczątkę, że to jest prawdziwy Scrum, no to spoko. Ale jeżeli celem jest to, żeby to działało i firma przynosiła wartość, cokolwiek by to nie znaczyło, to nie musi być Scrum, nie?
Magda Blaschke-Michalczyk: Że to jest jak z tym powiedzeniem, że jak coś jest głupie, ale działa, to nie jest głupie, nie?
Adam Michalczyk: Nie, jeśli to jest punkt odniesienia, to jest trochę też mojego narzekania do takiego jakiegoś ujścia, bo ja jestem piekielnie zaskoczony tym, co się dzieje na rynku pracy i z deweloperami szczególnie, to, co się dzieje w ich głowach, bo ja jestem przerażony generalnie. Moja etyka pracy to po prostu dzwoni na tyle sposobów i tak często, że po prostu zaczynam się radykalizować jeszcze bardziej. Także nie, no ale to wracając, może zawińmy do jakoś do walentynek.
Magda Blaschke-Michalczyk: Walentynek z powrotem?
Agile w życiu prywatnym
Kate Hobler: To słuchajcie… Ja mam pytanie, w jaki sposób wam w życiu prywatnym te rzeczy się przydają? Gdzie to wykorzystujecie? To, co obserwujecie na co dzień w waszej pracy, tak? To, co umiecie w swojej pracy. Gdzie to się wam przydaje? I możecie powiedzieć, że nigdzie.
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie, przydaje się, przydaje się. Jak jeszcze zanim mieliśmy małe dzieci, to mieliśmy naszą ulubioną grę Overcooked, w której musieliśmy…
Adam Michalczyk: W której…
Magda Blaschke-Michalczyk: W której no to trzeba tę kooperację i rozdzielenie zadań, i trzeba mieć nową komunikację, żeby być w stanie przejść te trudniejsze levele. Jakieś te zdolności tego typu to na pewno. I wydaje mi się, że w ogóle jeżeli chodzi o takie rzeczy na co dzień, już tam abstrahując od gier, to na przykład my jesteśmy teraz na etapie tego, że szukamy i chcemy kupić dom. No i też dla mnie na przykład najłatwiejsze podejście do tego jest po prostu zrobić jakąś listę domów, w tym przypadku akurat taką starą menedżerkę, jak umawialiśmy się, no nie? No to zrobiłam oczywiście co? Zrobiłam tego Excela, w którym było wszystko napisane, łącznie z kontaktami, żeby się w tym po prostu nie pogubić. To też jest taki skill, który jest z pracy tak naprawdę.
Adam Michalczyk: No to Paula, ja myślę, że jeśli o mnie chodzi, to w codziennym życiu, znaczy ja generalnie myślę, że gdybym się nie zajmował tym, czym się zajmuję, to w ogóle nie byłbym, znaczy no nie byłbym tym człowiekiem, nie? Na pewno, ale też myślę, że…
Magda Blaschke-Michalczyk: Byłabym sobą, gdybym była inna. No tak, tak.
Adam Michalczyk: Chciałem powiedzieć, że ja jestem bardzo chaotycznym typem i ja mam bardzo dużą trudność w porządkowaniu rzeczy, i dla mnie ten taki pragmatyczny, porządkujący fragment Agile’a to jest mnóstwo jakichś kompensacyjnych strategii, które mi bardzo pomagają porządkować pewne rzeczy, porządkować chaos w mojej głowie i…
Magda Blaschke-Michalczyk: W twoim kalendarzu.
Adam Michalczyk: W moim kalendarzu to trudniej. To jest jeden aspekt, a drugi jest taki, że przez Agile’a to ja swoją jakąś tam drogę do swojej samoświadomości jakby prowadzę.
Kate Hobler: Myślę, że…
Adam Michalczyk: Nie wiem, chociażby to, że my jesteśmy w sumie razem, to jest jakaś tam… to jest to, to jest z Agile’em związane na pewno o tyle, że…
Magda Blaschke-Michalczyk: Środowisko nas…
Adam Michalczyk: Magda była moją uczennicą na szkoleniu, ale…
Magda Blaschke-Michalczyk: Wysłał mnie mój CTO, twój były szef.
Adam Michalczyk: Nasz przyjaciel.
Magda Blaschke-Michalczyk: I świadek na naszym ślubie.
Adam Michalczyk: To jest oczywiste.
Magda Blaschke-Michalczyk: Moja świadkowa tak naprawdę. To jest oczywiste.
Adam Michalczyk: To jest piękne.
Historie zaręczyn i ślubów
Kate Hobler: Powiem wam, że nas też połączył software, ale w trochę inny sposób. Myśmy się poznali przez błąd Tindera.
Adam Michalczyk: Dlaczego przez błąd Tindera?
Kate Hobler: Bo przeglądałam kiedyś gości, tak?
Adam Michalczyk: Aha, przez błąd Tindera w ten sposób, że wcale nie chciałaś w prawo go przesunąć.
Kate Hobler: Znaczy inaczej, nie wiedziałam, że kogoś przesuwam w prawo, bo Tinder mi się zwiesił, ja chciałam wrócić do zdjęcia pierwszego jakiegoś gościa, okazało się, że to wyszło piętro wyżej, a ja przesuwałam w prawo wszystkie profile.
Marek Hobler: Bo miałaś Samsunga.
Kate Hobler: Może miałam Samsunga, whatever, tak? Wiesz co? Wydaje mi się, że…
Adam Michalczyk: Ja bym się na twoim miejscu tutaj zatrzymał, bo jeśli przesuwałeś wszystkie profile w prawo to… i teraz mówisz, że tam był jakiś błąd i że to było powodem przesuwania wszystkich profili w prawo.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ale jej się zwiesiło, ona nie wiedziała, że tak jest.
Adam Michalczyk: Ja wiem, ja pamiętam, że był w moim życiu taki moment, kiedy ja też przesuwałem wszystkie profile w prawo i ze sporym zaskoczeniem było to, że nie wracają. A my pewnie mieliśmy inaczej, Kasia.
Magda Blaschke-Michalczyk: To nie jest nasza historia. Ale my mamy taką… nie wiem, czy można powiedzieć… z Winną mamy szybki time to market.
Kate Hobler: Myśmy też mieli dość szybki time to market.
Magda Blaschke-Michalczyk: Powiem szczerze.
Adam Michalczyk: No my się pobraliśmy po roku.
Magda Blaschke-Michalczyk: Niecałym roku bycia razem. A zaręczyliśmy się po trzech miesiącach. My też… to było spontanicznie, bo byliśmy na weselu znajomych i tak stoimy na rynku w Krakowie i tak stoimy przed restauracją i Adam mówi: “Aż bym ci się oświadczył, ale tak nie mam pierścionka”. No i weszliśmy do środka. Za chwilę Adam bierze mnie za rękę i wyprowadza mnie i mówi: “Idziemy na pub?”. A ja: “Co? Do Galerii Krakowskiej?”. A on mówi: “Tak”. Poszliśmy i kupiliśmy pierścionek. Tam pod palmą? No dokładnie przed galerią już wróciliśmy. Najlepsze było to, że wyszliśmy tak jak staliśmy. Adam… ja nawet bez telefonu byłam. Ty miałeś tylko telefon.
Adam Michalczyk: No tak, oświadczyny bez telefonu? Ale nie…
Magda Blaschke-Michalczyk: Bo bardziej chodzi mi o to, że pamiętasz, że mieliśmy jakieś tam przejścia z płatnościami?
Adam Michalczyk: Tam było dobrze, bo to było piękne dlatego, że okazało się, że z jakiegoś powodu ja nie mogę zapłacić kartą, więc generalnie na koniec dnia Magda zapłaciła za swój pierścionek.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tak? Ale ja nie miałam telefonu ze sobą.
Adam Michalczyk: Nie wiem.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ale czy ty Blikiem płaciłeś jakoś? To jakaś taka była ciekawa historia.
Adam Michalczyk: A wy jak? Powiedzcie.
Kate Hobler: A mój pierścionek zaręczynowy został wydrukowany na drukarce 3D i jest wielkości mojej głowy. Mogłam go założyć na udo naprawdę.
Adam Michalczyk: Znaczy to jakby znowu tutaj pozostawia to sporo przestrzeni na…
Adam Michalczyk: Jakby mam wrażenie, że coś z tą wielkością… Jeśli ona ci przysłała i powiedziała ci: “Wiesz, średnica palca to jest centymetr”…
Marek Hobler: A ja przeliczyłem na cale a potem znowu na kilometry? To był największy pierścionek. Przeskalowywałem go tak, żeby zmieścił się na stole do drukarki 22x22 coś takiego.
Adam Michalczyk: Może nie ma diamentu ale ma być imponujący tak?
Kate Hobler: Pamiętam, że jak go dostałam któregoś wieczoru przy łóżku po prostu kiedy byłam w koszuli nocnej totalnie rozczochrana i już bardzo mi się chciało spać i chciałam pójść spać… Tak strasznie się ucieszyłam i bardzo się cieszyłam, że nie dostałam tradycyjnego pierścionka bo lubię grać na nosie tradycji.
Magda Blaschke-Michalczyk: No wiesz ja poszłam do ślubu w koszuli i spodniach i tak jakby było mało co nie? W trampkach także tak jakby… W ogóle miałam problem bo bardzo wszyscy dookoła chcieli żebym ja poszła do ślubu chociaż w jakiejś sukience. Ja nie chciałam iść w żadnej sukience i tak jakby też nie mieliśmy wesela ogólnie takiego tradycyjnego. Mieliśmy obiad jakiś tam dla rodziców a tak to całą resztę napisaliśmy… Zaprosiliśmy ludzi na fejsie z napisem: “Na pewno byliście na którymś z naszych pierwszych wesel więc oszczędźmy sobie tego i chodźmy na piwo”.
Planowanie dnia z dziećmi
Marek Hobler: Ja tak trochę Kate myślę o tych Agile’owych rzeczach — wracając do Agile’a — że nasze śniadania często bardzo przypominają Daily takie prawdziwe Daily na którym nie jest tak że zaczynamy śniadanie i spowiadamy się o tym co ja wczoraj zrobiłem tylko dla nas śniadanie jest takim momentem kiedy z dzieciakami ustalamy między sobą co się dzisiaj wydarzy robimy plany.
Kate Hobler: Przechodzimy przez plany na przykład co się dzieje dzisiaj w zerówce.
Marek Hobler: Nasz sześciolatek ma infografikę której on jeszcze nie do końca czyta więc ma ikonki takie żeby wiedział co dzisiaj będzie planowane siedziałem zerówce więc przechodzimy przez plany
Kate Hobler: Jemu jest to potrzebne, żeby uspokoić głowę, żeby wiedział, czego się spodziewać dla danego dnia. Ale na przykład, kiedy jest weekend, to też robimy takie plany: “Dobra, słuchajcie kochani, co chcecie dzisiaj robić?” I bierzemy od każdego to, co chciałby zrobić, i próbujemy. Czasem się da to połączyć, czasem się rozdzielamy, czasem robimy jakieś rzeczy najpierw dla jednego, potem dla drugiego, potem dla trzeciego, potem dla czwartego.
Kate Hobler: Także to właśnie też jest takie realne planowanie dnia.
Adam Michalczyk: Więc tutaj mamy inaczej. Chyba przez to, że nasze dzieciaki są trochę w innym miejscu, to nasze planowanie dnia sprowadza się do tego, że trzeba jakoś w weekendy coś wymyślić, żeby zająć dzieciaki.
Kate Hobler: Bo one…
Adam Michalczyk: Nie mają za bardzo… znaczy tak: gdyby je spytać o to, co byście chciały robić, no to Tymek będzie chciał do Minecrafta, a Hela będzie chciała być przyklejona do mamy cały czas. Pytania tutaj klienta o produkt mogłyby spowodować się przekonanie.
Magda Blaschke-Michalczyk: No jeszcze wiesz, może ewentualnie dostać odpowiedź, że chce iść do sali zabaw albo do McDonalda.
Marek Hobler: No to wiesz, nasze dzieciaki podobnie mówią. Ten starszy mówi: “No to ja dzisiaj będę siedział, wreszcie mogę poprogramować cały dzień. Chcę programować”. Tylko dokładamy im takie pewne dodatkowe wymagania: “Okej, ale musimy dzisiaj pójść na dwór. Musisz zrobić dwa przewroty w przód”, coś w tym stylu.
Kate Hobler: Żeby…
Magda Blaschke-Michalczyk: No to u nas takim punktem “że coś musimy zrobić” takiego właśnie typu jest: “Dobrze, ale musimy pójść na spacer z pieskiem”, nie? Bo piesek też musi iść na spacer. To jest głównie… Tak jak ja na przykład jestem sama, bo Adam na przykład jest wyjechany do Bydgoszczy czy do Ameryki i jak ja zostaję sama z dzieciakami, no to tak jakby ktoś musi z tym pieskiem wyjść na spacer. Znaczy można go wypuścić do ogrodu, ale mimo wszystko trzeba jednak pójść z nim kawałek. No i tak jakby dzieciaki wiedzą, że musimy pójść z pieskiem.
Kate Hobler: To jest doskonały wydrych.
Magda Blaschke-Michalczyk: Element trochę tak… Z drugiej strony dla mnie to jest totalnie męczące, ponieważ mam trzy istoty, z których każda chce coś innego robić. Jedno psie dziecko chce iść na spacer i ono chce być na spacerze. Duże dziecko już go bolą nogi i ono już chce w sumie wracać do domu. A małe dziecko ono chce na ręce, bo nasza córka mała ma dwa tryby: albo “wszyscy za mną” i biegnie do przodu, albo “ja chcę na ręce”. To są tylko dwa tryby i one tak jakby… nie ma nic po środku. No i w tym wszystkim jeszcze jestem ja, która też bym coś chciała, ale tak jakby już na moje chcenie nie ma tutaj miejsca. Ale wiesz co? Wydaje mi się, że tutaj kwestia też tego jakiegoś tam doświadczenia zawodowego i przyzwyczajenia do znajdowania jakiegoś sposobu — wiesz — mitygowania ryzyka czy jakiegoś zarządzania tym sprawiła, że też jakieś usprawnienia mogliśmy wprowadzić do naszego życia. Na przykład tam takie bardzo prozaiczne typu kogoś do pomocy przy sprzątaniu. A ostatnio ponieważ wywaliło się całe nasze zakupy i gotowanie, to też przeszliśmy po prostu na pudełka. I tak jakby no to niby taka trywialna rzecz którą robi dużo ludzi ale no jest to pewien sposób ograniczenia sobie złożoności życia.
Kate Hobler: Delegowanie jakaś automatyzacja tak właśnie delegowanie
Adam Michalczyk: A wy mieliście okres pudełkowy?
Kate Hobler: Nie nie jeszcze nie mieliśmy chociaż powiem szczerze że ja bardzo długo myślałam ale ze względu na to że lubimy gotować to jest element przyjemności dla nas to nigdy do końca nie poszliśmy za tym
Retrospektywy rodzinne
Marek Hobler: Robicie sobie jakieś retra? Macie jakieś takie podsumowania z których coś wam wychodzi?
Adam Michalczyk: Wiesz co robiliśmy sobie ze dwa razy ale
Magda Blaschke-Michalczyk: Znaczy my to mamy bardziej jak
Adam Michalczyk: U nas to się nazywa kłótnia
Magda Blaschke-Michalczyk: Mamy to rzadko dosyć
Adam Michalczyk: Nie mamy kłótni generalnie nie umiemy kłócić za bardzo
Adam Michalczyk: Ale wiemy że jesteśmy jak dobry stary dobry zespół deweloperski Wiemy żeby nam się przydało ale właśnie dlatego tego nie robimy
Kate Hobler: To nam retra najczęściej wychodzą w łóżku
Kate Hobler: Leżymy obok siebie
Adam Michalczyk: Mam tu taki żart
Marek Hobler: Jedno…
Magda Blaschke-Michalczyk: Jak się zna…
Marek Hobler: Jest po 22 możesz…
Adam Michalczyk: Wiecie że są lepsze sposoby spędzania czasu w łóżku?
Adam Michalczyk: Nie, czytać książek, miałem na myśli.
Kate Hobler: Ja mówiłam o swoim podcaście.
Magda Blaschke-Michalczyk: I tutaj wchodzi ta rada: Magda, powstrzymaj swój ADHD-owy oversharing.
Adam Michalczyk: Tak, tak, tak.
Adam Michalczyk: Tak, tak.
Adam Michalczyk: Tak, ja nic nie powiedziałam.
Marek Hobler: To ja zmienię temat. Nam wychodzą też retra po wycieczkach z dzieciakami, kiedy już siedzimy w aucie, już spakowani, dzieci wreszcie doliczone, że każde dziecko jest w aucie, już wracamy, żeby nie było jak z Kevinem, to wtedy pytamy się: okej, co wam się podobało na tym wyjeździe i czy byście chcieli do tego wrócić?
Magda Blaschke-Michalczyk: Ja robię takie podsumowanie z dzieciakami, co żyli, jak razem z przedszkola: co było dzisiaj fajne, co mogło pójść czasami lepiej, no i oczywiście standardowe pytanie do przedszkolaków: co było na obiad?
Magda Blaschke-Michalczyk: To u nas.
Kate Hobler: To, co było na obiad, jest elementem planu. Tak jakby czytamy podczas planowania porannego, co jest na obiad, właśnie żeby dzieciaki nie były zaskoczone.
Marek Hobler: Nasz catering ma stronę internetową z jadłospisem. Niesamowite, fajna sprawa.
Magda Blaschke-Michalczyk: Dla placówki.
Adam Michalczyk: Fajnie. A powiedzcie, jakie są wnioski z takiego waszego retro? W sensie, coś możecie się podzielić, bez oversharingu oczywiście.
Kate Hobler: Na przykład w te ferie nie jedziemy na narty, bo okazało się, że wyjazd na narty to było coś, co nikt się do końca dobrze nie bawił.
Adam Michalczyk: Aha, okej, spoko.
Kate Hobler: Więc okazało się, że jakieś inne ferie sobie wybierzemy.
Adam Michalczyk: A, i potrzebowaliście do tego dojść, rozumiem, poprzez to, że…
Adam Michalczyk: …musieliście zobaczyć to, że każdy z was w zasadzie ma te narty w tyłku, raczej niż w sercu?
Marek Hobler: Były podzbiory ekipy, której się bardzo dobrze bawiły na nartach, ale były też ekipy, które nie jeżdżą i w zasadzie ja zawoziłem młodych na stok, tam marzłem, trzęsąc się, bo się nie ruszałem przez trzy godziny, czekając na dole, i potem musiałem zbierać zwłoki ze śniegu i tachać do auta.
Adam Michalczyk: To ja bym był w tym samym miejscu, bo ja też jestem niejeżdżący, więc…
Adam Michalczyk: …zrozumiałem to doskonale.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ostatni nasz wyjazd tego typu był, jak ja byłam w ciąży z Heleną, co skończył się tym, że Tymek się rozchorował, a ja spadłam ze schodów.
Adam Michalczyk: Tak, w ciąży spadła ze schodów i wylądowała w szpitalu.
Marek Hobler: Narty się wypięły?
Magda Blaschke-Michalczyk: Co?
Marek Hobler: Narty się wypięły?
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie, no to na nartach w piątym miesiącu ciąży, po schodach szczególnie. Ja jestem szanowana na niasztat.
Adam Michalczyk: A co jest z produktem w takim razie?
Kate Hobler: To jest bardzo dobre pytanie. Mi się wydaje, że to jest kwestia tego, żebyśmy my oraz w tym przypadku nasze dzieci, żeby były w stanie…
Kate Hobler: …dostosowywać się do tego, co przyniesie ten świat, który zaczyna być coraz bardziej szalony i niestabilny. Czyli te wszystkie PoC-e, te wszystkie retra, te wszystkie eksperymenty i próby dostosowania, bo nowa rzeczywistość, no to trzeba do niej dobić. Żeby to było też, żeby te umiejętności też nasze dzieciaki dostały. Czym ja to tak widzę?
Adam Michalczyk: Marek?
Marek Hobler: Myślę. Przez chwilę miałem taki pomysł, że sukcesem tego produktu będzie, kiedy dzieci sobie wyjdą z domu i przeżyją.
Kate Hobler: Trochę tak.
Marek Hobler: A jeśli będą szczęśliwe, to w ogóle super KPI.
Adam Michalczyk: Wiesz co, tonuj. Nie, jeśli terapia im będzie w stanie pomóc.
Adam Michalczyk: Moja najkochańsza, moja najkochańsza terapeutka – ja bardzo publicznie mówię o tym, że byłem w terapii długo i to nie jest nic oversharingowego – ale moja ulubiona terapeutka mówi, że różnica między nami a naszymi dziećmi jest taka, że my sobie sami płacimy za terapię, a za terapię naszych dzieci my będziemy płacili.
Rodzina jako produkt
Adam Michalczyk: Prawdopodobnie. Więc jakby w tę stronę sąd, to szczęście to ja… ale to tak żart. Ja sobie myślę, że dla mnie produktem jest rodzina. W zasadzie my jesteśmy sponsorami tego przedsięwzięcia w jakiś sposób i bierzemy na siebie odpowiedzialność stworzenia tego w jakiś taki sposób, żeby ono było jednak, nie wiem, może lepsze niż to, co my pamiętamy, a próbujemy cały czas te błędy naszych rodziców jakoś…
Adam Michalczyk: …jakoś zniwelować, jednocześnie popełniając błędy naszych dzieci.
Adam Michalczyk: Masowo.
Magda Blaschke-Michalczyk: Akceptować te błędy, które popełniamy.
Adam Michalczyk: Jakoś próbujemy ten produkt zrobić idealnym, ale w sumie tak na dobrą sprawę to teraz sobie pomyślałem, że my nawet tak na dobrą sprawę nie znamy naszego klienta. W sumie i nawet ten klient jest tak chimeryczny, że w sumie taki paskudny klient, bo on z jednej strony nie wie, czego potrzebuje, z drugiej strony to my w zasadzie musimy mu powiedzieć, czego on potrzebuje i nauczyć go tych potrzeb. No co za kiewień, ale czekaj.
Marek Hobler: A czy to nie jest w ogóle postawiliśmy tego na głowie? Czy to nie jest tak, że to my jesteśmy klientem?
Adam Michalczyk: My jesteśmy twórcą i tworzywem na pewno, w sensie to jest obustronne, bo tworzymy też ten produkt dla siebie. To jest rodzica mocno produkty wewnętrzne.
Kate Hobler: Produkty wewnętrzne, tak, o nie.
Marek Hobler: A może to jest projekt?
Kate Hobler: Na pewno.
Magda Blaschke-Michalczyk: Definiuj koniec.
Adam Michalczyk: Jeśli końcem jest wyprowadzenie się dzieci, Marek, to to jest projekt i w zasadzie można by do tego podejść jak do projektu i cisnąć na zakres, po prostu wychodzić z domu. I tutaj jest zresztą nawet są sposoby znane nauce, czyli troska o dobre wykształcenie dzieci, czyli szkoła z internetem.
Marek Hobler: Z internetem.
Adam Michalczyk: I to jest najlepszy sposób prawdopodobnie z realizacji tego projektu, czyli outsourcing do firmy, która się tym po prostu profesjonalnie zajmuje.
Magda Blaschke-Michalczyk: W sumie trochę outsourcujesz, oddajesz dziecko do placówki piekulczo-wychowawczej. Można jeszcze wcześniej.
Marek Hobler: Jest tam takie okienka specjalne.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ale to już, wiesz, ale to wtedy to są jeszcze inne opcje, o których można rozmawiać, które są jeszcze wcześniej, tak jakby.
Marek Hobler: To pytanie, czy osiągniesz KPI, tak?
Magda Blaschke-Michalczyk: No ale takie ryzyko jest tego projektu, że możesz jechać na ten zakres, skończyć to szybko ten projekt, tylko że wtedy on prawdopodobnie szybko do ciebie też wróci. Ale wiecie, to…
Kate Hobler: Ja myślę, że to nie jest jeden projekt. Ja myślę, że to jest po prostu cała seria małych projekcików, trochę jak sprinty, ale niekoniecznie takiej samej długości, a nawet bardzo różnej. Na przykład jesteśmy w tym momencie z Gniewkiem, czyli naszym młodszym, jesteśmy w tym momencie w projekcie “wieszamy kurtkę”. KPI to jest wieszanie kurtki w momencie, kiedy się wchodzi do domu.
Marek Hobler: A nie zwijamy w rulonik i rzucamy tam.
Kate Hobler: Pierwszy sukces, bo jak go odprowadzałam do żarówki, jak po niego przychodziłam, to patrzę, że jego kurtka i bluza wisi. I to było chyba pierwszy raz, kiedy coś takiego zauważyłam, że w szatni w żarówce wisi.
Adam Michalczyk: Czy to nie jest najbardziej takie, w sumie najgłębiej agile’owe, takie aspekty tego naszego funkcjonowania takiego prywatnego? To nie zdarzymy się, że pewien system wartości jednak wiemy, że raczej darcie mordy na dzieci…
Marek Hobler: Krótkoterminowo.
Adam Michalczyk: …średnio. Czasem trzeba, wiadomo, nikt nie powiedział, że nie jesteśmy hipokrytami, ale że raczej nie powinno być, że dyrektywne zarządzanie nie powinno być przeważającą tutaj metodą, aczkolwiek wiadomo, że czasami trzeba też zarządzać.
Kate Hobler: Dyrektywne zarządzanie jest potrzebne szczególnie w sytuacjach kryzysowych.
Magda Blaschke-Michalczyk: W takich sytuacjach.
Kate Hobler: To jest coś, co jest po prostu potrzebne, więc to nie jest tak, że powinniśmy demonizować to, ale rzeczywiście nie używać tego zbyt często.
Adam Michalczyk: Analogia między dyrektywnym zarządzaniem a darciem mordy jest taka, bym powiedział, dość… bo jakby dyrektywne zarządzanie, ja widziałem parę menedżerów, którzy robili dyrektywne zarządzanie przy rzucie biernej agresji, jeszcze zabawniejsze, no.
Magda Blaschke-Michalczyk: Darcie mordy byłoby lepsze.
Kate Hobler: Zdecydowanie.
Magda Blaschke-Michalczyk: Sytuację kryzysową w przedziałach wiekowych, bo tutaj sytuacje kryzysowe mogą być naprawdę różne, szczególnie przy dwulatce.
Kate Hobler: O tak.
Magda Blaschke-Michalczyk: Jechanie na kryzysie, my jesteśmy w projekcie “mamoza” w tej chwili i cokolwiek tata czasami popatrzy na dziecko i to jest…
Adam Michalczyk: Nie bije, jak ja widzę to.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ja nigdy nie widziałam, żeby on ją bił.
Marek Hobler: A przynajmniej nie zostawia śladów.
Adam Michalczyk: Nigdy, ale przecież nie bije, widzę, co spróbujesz zrobić.
Magda Blaschke-Michalczyk: Mydło w skarpetce, nie musisz.
Adam Michalczyk: Kasi do tego zapraszać.
Marek Hobler: Ja pomyślałem, jaka to wielka musiała być skarpetka, żeby tam Kasię mydło zmieścić.
Adam Michalczyk: Skarpety, myślę, że przywołanie Kasi i skarpety w jednym zdaniu nie jest takie łatwe.
Marek Hobler: To się nazywa śpiwór.
Adam Michalczyk: Wbicie dzieci Kasią w śpiworze, jakby to nie byłoby łatwiej namówić, żeby ona się rozpędziła po prostu, wszystko z rozpędu.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ona taka zdrowa jest, ona nie ma mocy takiej.
Adam Michalczyk: Trzeba by to rozbujać, Kasię.
Kate Hobler: Myślę, że to by się mogło dać zrobić.
Magda Blaschke-Michalczyk: Kochaj nas dalej, nie porzucaj nas.
Adam Michalczyk: Kupimy ci śpiwór.
Magda Blaschke-Michalczyk: Bez ciebie schniemy jak mokry chomik na patelni.
Adam Michalczyk: Bez ciebie jesteśmy brudni. Słuchajcie, ja myślę…
Kate Hobler: Że ta głupawka jest absolutnie cudownym momentem do tego, żeby pójść do brzegu.
Adam Michalczyk: Wszystkiego dobrego z okazji Walentynek. Wszystkie następne Walentynki były razem szczęśliwe.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ooo, żebyście znaleźli jakąś inną parę na przyszłość. To możemy za rok pogadać, zweryfikować, jak się nasze życie zmieniło, zrobić sobie retro.
Adam Michalczyk: Ja bym na pewno Andrzeja zaprosił z żoną, bo to mogło być takie ciekawe doświadczenie, bo tutaj będzie sharing. Teraz robi trochę inne rzeczy, gdzieś tam niestety musiała zakazić. No cóż, to się szerzy.
Kate Hobler: Ale długo się broniła.
Adam Michalczyk: Myślę, że tam jest jakiś potencjał. Super.
Kate Hobler: Dzięki za cynk. W takim razie zdecydowanie tak, jak się pojawiają…
Kate Hobler: Także będziemy ścigać.
Marek Hobler: Na tablicę Kanbanową.
Kate Hobler: Tak, na tablicę Kanbanową.
Marek Hobler: A no tak, najgorzej.
Kate Hobler: Słuchajcie, serdecznie wam dziękujemy. Wam również życzymy cudownych Walentynek, obojętne czy świętujecie, czy nie. Niech to będzie taki dzień, jaki sobie wymarzycie.
Adam Michalczyk: Doskonale.
Kate Hobler: I tak zrobimy.
Marek Hobler: Tego.
Marek Hobler: To się może odtaszkować, że jest dzień Walentynek. O, proszę.
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie, jakoś nas to nie ceni.
Marek Hobler: Nie, ale tak…
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie, właśnie zupełnie nie. Nie, my mamy absurdalny taki…
Adam Michalczyk: Mamy absurdalny sposób działania taki, że my zawsze sobie kupujemy prezenty nie z okazji.
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie, jakby…
Adam Michalczyk: To też jest fajne, bo tam jest więcej niespodzianki de facto i wtedy musisz na coś wpaść i nie ma zamówień, i jest jakoś…
Magda Blaschke-Michalczyk: Takie prezenty niespodzianki. A jak są okazje, to tak jakby mamy. A planujecie coś?
Marek Hobler: Ja jestem generalnie w spektrum autyzmu, bardzo neurospicy, i nie lubię zmiany, więc Walentynki są zmianą. To w ogóle nic przyjemnego, jest taka zmiana. Do tego jestem rebelem według jakiejś tam formy bieżenia ludzi. Jak ktoś mi mówi, że mam świętować…
Adam Michalczyk: Uważ słowa, misiu, uważ słowa.
Marek Hobler: Na pewno nie będę świętował wtedy, kiedy ktoś mi każe. O, świętowanie, tak? To w tę stronę. A z prezentami to jakby trudno, to jakby nikt nie jest w stanie kupić mi tego, co ja bym sam chciał kupić.
Kate Hobler: Oj tam, oj tam. A kto ci słuchawki kiedyś kupił i byłeś szczęśliwy?
Adam Michalczyk: Faktycznie, zobacz, to jest jakby książkowy spektrum, bo nie zauważył, że tam pluszowe serduszko Kasi jeszcze jest.
Adam Michalczyk: Które nie zdążył tam, ale Kasia to jest człowiek anioł, więc nie da się trafić w to serduszko tak celnie.
Marek Hobler: Kate ma dostęp do mojego dokumentu na Docsach, w którym mam spisane chciejki, więc potrafi.
Adam Michalczyk: O, a to jest bardzo chytre. To się nazywa Product Backlog.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ale wiesz, w naszym przypadku to byłby problem, bo jakbyśmy zaczęli robić taką listę, to zanim byśmy ją zrobili, to byśmy przede wszystkim rzeczy od nas udzielili, kupili. To jest cennik i szum.
Kate Hobler: No cóż, limity Work in Progress, co?
Adam Michalczyk: Limity samo prezentów.
Kate Hobler: O, na przykład nie.
Adam Michalczyk: Nie mógłbym zamawiać. Nie wiem, czy ty, Marek, też masz Aliexpressozę lekko, ale jest grana.
Marek Hobler: Tak, to jest najlepsze. Niespodzianka, zawsze coś zamawiam i…
Adam Michalczyk: Ojojojojoj, czekasz, czekasz, czekasz i po trzech tygodniach coś przychodzi. Co to było? Nie zamówiłem coś, ale to… A, wiem, pamiętam, że potrzebowałem do darmowej wysyłki bezprzewodowy termometr.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ale się przydał, bo działał lepiej niż te medyczne dla dzieci. I mierzyliśmy takim…
Adam Michalczyk: Takim pistoletem. Takim czerwonym, chamskim, takim warsztatowym, idealnym.
Magda Blaschke-Michalczyk: Lepiej mierzył niż te takie medyczne dla dzieci. Akurat nazgorska grypa wtedy dojechała.
Kate Hobler: To Marek, musimy sprawdzić, bo my mamy taki. Tylko to trzeba przetestować na dzieciach.
Marek Hobler: Wiesz co, ja koleżance lekarzowej, która jest lekarzem, kiedyś pożyczyłem kamerę termowizyjną. Bo ona sprawdzała właśnie, czy chorzy pacjenci mają tam takie… Jak mają jakieś takie zakażenie na ręce czy na skórze, to tam powinno być cieplej. I rzeczywiście okazywało się, że jest cieplej.
Magda Blaschke-Michalczyk: Zresztą zapalne, no.
Adam Michalczyk: Kamerę termowizyjną, powiedziałeś kamera termowizyjna?
Magda Blaschke-Michalczyk: Spinana do telefonu. Tylko nie mam w tej chwili w domu.
Marek Hobler: Widzisz, robisz teraz dokument chciejki i wpisujesz tam i priorytetyzujesz.
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie, to będzie otworzenie Aliexpress i po prostu zamówienie tego. To nawet nie ma po co być chciejek.
Kate Hobler: Wiesz co, Marek, ja myślę, że linka do twojej kamery termowizyjnej trzeba by było wrzucić w opis do filmiku.
Marek Hobler: Nie, nie, nie.
Magda Blaschke-Michalczyk: Linka ma filiacyjny.
Adam Michalczyk: A jaki znalazłeś racjonalne uzasadnienie kamery termowizyjnej?
Marek Hobler: Widzisz, w momencie, w którym kupujesz dom, to sprawdzasz zimą, gdzie ucieka ciepło. I wtedy myślisz sobie, że tu zainwestujesz te paręset złotych w kamerę termowizyjną, ale poprzez to, że potem uszczelnisz te wycieki, to w zasadzie masz wzrost inwestycji w jakimś czasie.
Adam Michalczyk: Marek, Marek, wilgotnościomierzem to drewno.
Adam Michalczyk: No bo jak kupujesz drewno od kogoś do kominka, no to przecież trudno zaufać człowiekowi, że to drewno jest faktycznie wyschnięte. Więc kupujesz wilgotnościomierz, a potem się okazuje, że ono faktycznie jest wyschnięte.
Adam Michalczyk: Ale już wiesz, gdzie ci ciepło ucieka.
Marek Hobler: Tak, wiem i nie opłaca się tego izolować, bo się nigdy nie zwróci.
Kate Hobler: Po prostu mamy cholernie zimną podłogę na parterze.
Magda Blaschke-Michalczyk: Ale to jest właśnie istota, przecież POC zrobił eksperyment, próbował w końcu sprawdzić, gdzie są, dalej nie ma sensu tego ciągnąć.
Adam Michalczyk: Wydaje mi się, że raczej bym to na karb kompulsywnych zakupów jednak złożył niż Agile, ale nie wiem.
Zakupowe eksperymenty i POC
Kate Hobler: Ja powiem tak. Jeden z najlepszych eksperymentów, który zrobiliśmy w naszym życiu zakupowych, to był eksperyment, w którym kupiliśmy najtańsze auto ówcześnie elektryczne dostępne w Polsce, które rzeczywiście działało.
Marek Hobler: Czy to Leafa? Dokładnie. Tak, posortowaliśmy po cenie i kupiliśmy najtańsze.
Kate Hobler: Tak, to jest Leaf, bo nadal go mamy.
Adam Michalczyk: Nie opłaca się sprzedawać, jak wiadomo, bo są niesprzedawalne.
Kate Hobler: Tak? A to nawet nie wiedziałam o tym. Tak. To nie planujemy w każdym razie, bo to jest najlepsza inwestycja, jaką zrobiliśmy, najlepszy eksperyment. To auto się nie psuje, kosztuje jakieś mega grosze i cudownie się nim jeździ.
Marek Hobler: A ponieważ mieszkamy w mieście, to jakby nasz codzienny dojazd do szkoły, do sklepu i z powrotem do domu, to są jakieś trzy kilometry, nie?
Kate Hobler: Mamy zasięg auta 30.
Adam Michalczyk: No i z gniazdka w zasadzie i po problemie, nie? Tak. No, takie auto koło komina, drugie w domu, no to wiadomo, że jak się ma aktywne takie życie zawodowe, to trochę bez tego ciężko, nie?
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie wiemy. No.
Pożegnanie i hasło na koniec
Adam Michalczyk: Dobrze, kochani, my idziemy zobaczyć, czy możemy, my idziemy zrobić retro w takim razie do łóżka, a…
Magda Blaschke-Michalczyk: Z pieskiem chyba trzeba wyjść. Tak jest.
Adam Michalczyk: To planning.
Kate Hobler: Wiecie, ja się po prostu czuję jak z takimi dobrymi znajomymi, którzy próbują wyjść, ale za każdym razem jakiś temat jeszcze się pojawia.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tylko pytanie, kto jest u kogo, nie?
Adam Michalczyk: To jest właśnie takie…
Magda Blaschke-Michalczyk: Gdzie jest z tym światłem?
Magda Blaschke-Michalczyk: Zaczęło się robić coś, jak uderzyłeś głową.
Marek Hobler: To jest automatyzacja, już jest 23:40, on teraz już daje znać, że to już jest…
Kate Hobler: Automatyzacja idzie spać, dokładnie. Już jest zmęczona.
Adam Michalczyk: Dobra, dobra, to my to rozkminimy i zrobimy to na tak zwanym poza antenie. Wysyłamy wam wielkie buziaki i ktoś, kto to obejrzy, no będzie miał naprawdę…
Marek Hobler: Ale czy to jest znowu ten moment, w którym mówimy, że jest jakieś hasło i ludzie jak to obejrzeli, to potem mają coś tam robić?
Adam Michalczyk: Wiesz co, do mnie nikt nie wrócił, nie?
Marek Hobler: Do nas się zgłosiły dwie osoby.
Kate Hobler: Tak, znaczy dużo ludzi komentowało, tak, ale jakby bezpośrednio niewielki odzew.
Marek Hobler: Magda, wybierz. Jesteś najbardziej kreatywna, bo jesteś najbardziej różowa, wybierz hasło, proszę.
Magda Blaschke-Michalczyk: Jezus Maria. O, Jezus Maria.
Kate Hobler: Doskonałe hasło. Doskonale, tak. To jest hasło na dosłuchanie, Jezus Maria.
Magda Blaschke-Michalczyk: Właśnie wyszła ze mnie ta kreatywność.
Adam Michalczyk: No. Ale to jest… Przerażenie. To jakby… Jezus Maria. W każdym razie, tych, co dosłuchali do końca, to jakby ja tylko się zastanawiam, czy wy naprawdę nie macie innego hasła? Nie macie takiego życia, nie?
Marek Hobler: Walentynki.
Adam Michalczyk: Walentynki szczególnie. Mam nadzieję, że słuchacie tego później. A jeśli słuchacie tego w walentynki, to może Tinder.
Adam Michalczyk: Jednak. To już w dzisiejszych czasach nie jest wstyd, nie? Chyba że macie partnera, bo wtedy…
Kate Hobler: To też zależy, jaki rodzaj związku.
Marek Hobler: To wartości, transparentność… Nie, nie idźmy tam, nie idźmy tam.
Adam Michalczyk: My mamy tam tyle historii.
Magda Blaschke-Michalczyk: Tam mamy…
Adam Michalczyk: Nie naszych. Nie.
Magda Blaschke-Michalczyk: Nie naszych.
Adam Michalczyk: Nie. No. Dobrze.
Kate Hobler: To na tej… Dobrze. To w kontekście transparentności, dobrej nocy, kochani.
Adam Michalczyk: Dobrej nocy. Dzięki. Pa. Hej. Hej. Pa.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Applying Professional Scrum™ (APS)Nie ucz się Scruma. Doświadcz go na własnej skórze
- Professional Agile Leadership™ – Essentials (PAL-E)Liderzy, którzy rozwijają zespół, zamiast go ograniczać





