Przejdź do treści

Folwarki i inne gusła - Płaskoziemcy Zarządzania

Folwarki i inne gusła - Płaskoziemcy Zarządzania

Kate zaprosiła Konrada Plucińskiego - psychologa i specjalistę od optymalizacji procesów wytwórczych do rozmowy o płaskoziemcach zarządzania.

W notatkach po tej rozmowie znajdziecie między innymi:

  • podnoszenie jakości procesów zarządczych
  • PM co sprzedał duszę diabłu
  • zarządzanie folwarczne
  • czego uczymy się od wielkiego SZU?
  • ewolucja jako pętla adaptacji i inspekcji
  • estymaty płaskoziemców
  • bat z AI
  • podział życia zawodowego i prywatnego
  • kanapka przygotowana po ciemku
  • Mama naszym pierwszym Kaizen-Coachem
  • sex czy proces? scrumasutra

Obiecane linki:

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Kate Hobler: Cześć kochani, witam Was serdecznie w kolejnym odcinku podcastu Pod Wierzbą. Dzisiaj kontynuujemy temat płaskoziemców. Dzisiaj mam ze mną gościa innego niż wszyscy do tej pory, który jest gościem, z którym chciałam od dłuższego czasu porozmawiać i doskonale, że się zdarzyło. Jest z nami Konrad Pluciński. Cześć, Konradzie.

Konrad Pluciński: Cześć, witam Państwa.

Kate Hobler: Jeśli nie znacie Konrada, znowu też chciałabym powiedzieć, pod którym kamieniem się chowaliście, ale jeśli nie znacie Konrada, to Konrad jest psychologiem, który od ćwierć wieku, słuchajcie, aż pracuje z organizacjami nad bardzo ładnie ujętym podnoszeniem jakości procesów zarządczych. Czyli jak ktoś tam czymś zarządza w tej organizacji, to Konrad jest w stanie zadziałać. Od pięciu lat tutaj żyje, zbliżył się do IT, więc siedzi też w tej całej zwinności, w tym całym Agile’u, ładnie mówiąc, i tym podobnych rzeczach.

Początki z Lean i Agile

Konrad Pluciński: Tak. Agile jest jakby moją drugą miłością. Może dlatego, że wywodzi się z Lean, na którym ja właściwie wyrosłem, jeżeli chodzi w ogóle o myślenie o organizacjach. To strasznie śmieszna historia. Kiedyś poznałem, milion lat temu, to jeszcze był głęboki XX wiek, Japończyka, który na początku lat 90. przyjechał do Polski. On opowiadał mi o systemie produkcyjnym Toyoty i to mi się w ogóle tak spodobało, jeszcze jak do tego dołożył, że to jest tam w ogóle w filozofii zen umieszczone. I dużo sobie potem czytałem, nagle się okazało, że to jest coś, co się dla nieskośnookich ludzi nazywa Leanem i to jest tak naturalny sposób działania dla mnie, że ja często nie pamiętam nazw jakichś konkretnych narzędzi, zresztą z Agile’em jest tak samo, natomiast ten mindset ćwiczę sobie od jakiegoś 92., 93. roku. Kurczę, sąć ta siwa broda. I dla mnie właśnie naturalną ewolucją było to przejście na Agile. Pamiętam pierwszą lekturę książki Jeffa Sutherlanda, Scrum, która wbrew pozorom nie jest dokładnie o tym, czym jest Scrum, tylko o jego drodze, jak do tego doszedł, od jego przygód w armii, jak tam był w West Point, właśnie jak zderzył się z systemem produkcyjnym Toyoty, to mnie też tak oświeciło tylko w drugą stronę. Czyli z Lean oświeciło mnie na Agile i w ten sposób też patrzę na rozwój organizacji. Jestem też psychologiem i pracuję nie tyle terapeutycznie, co jest taka usługa psychologiczna, która nazywa się counsellingiem, i mam bardzo wielu ludzi typu C-people. Niestety tajemnica zawodowa nie pozwoli mi opowiedzieć wielu anegdotek, natomiast płaskoziemstwo zarządzania właśnie wzięło się z tego, że miałem okazję, bo nie zawsze mogę to nazwać przyjemnością, dotknąć sposobu myślenia ludzi, którzy mają potężny wpływ na życie innych ludzi. I czasem to, co widziałem, było absolutnie przerażające. To jest taki hardkorowy przykład z lat 90., kiedy jeden z moich ówczesnych pryncypałów, totalnie zaburzona osoba, nawet tak klinicznie, zapytana przez swojego zaufanego radcę prawnego, ale dlaczego ty jesteś dla tych ludzi po prostu takim skubanym typem, to on, niestety wyglądając na to, całkiem szczerze powiedział, bo ja za ten mój interes to sprzedałem duszę diabłu i tą waszą nienawiścią to karmię mojego pana. I to było takie ups. Mówię, dobra, może czarne poczucie humoru, natomiast dość szybko, pomimo szalejącego wtedy potężnego bezrobocia, wrzuciłem wsteczny bieg. Z drugiej strony duża wdzięczność, bo sobie obiecałem, że postaram się nie mieć nigdy nad sobą szefa. Nie zawsze się to udawało, natomiast jakoś szczęśliwie zdarza mi się teraz trafiać dobrze, ale zacząłem właśnie zgłębiać ten aspekt człowieka w organizacji i tego, jak on funkcjonuje właśnie w funkcji zarządczej. I żeby było śmieszniej, to bycie dobrym liderem, dobrym przywódcą jest prostsze niż bycie złym. Natomiast ilość energii, którą muszą wkładać ci właśnie nasi płaskoziemcy, jest dla mnie w ogóle absolutnie bez sensu, natomiast z jakiegoś powodu oni to robią.

Kate Hobler: To czekaj, uderzyłeś w coś bardzo interesującego. Czyli to, że to jest łatwiejsze, żeby być dobrym liderem niż nie, to skąd my mamy tyle Januszeksów i tym podobnych rzeczy?

Konrad Pluciński: Wiesz co, to oczywiście tutaj jak zawsze ukłon do prof. Santorskiego i jego zarządzania folwarcznego. Ja myślę, że to jest taka długa świecka tradycja gnojenia innych ludzi, bo mamy naukowe dowody na to, że oczywiście stres, stres jest niezbędny do tego, żeby działać, on odpowiada za energię, która nas motywuje, natomiast po przekroczeniu pewnych granic, to podcina nam skrzydła. Teraz znowu, sama treść pracy już jest stresująca. Mamy kontakt z klientami, wytwarzamy jakieś produkty, rozwijamy się, a potem właśnie przychodzi taki, właśnie nie chcę użyć słowa Janusz, bo znam świetnych Januszy.

Kate Hobler: Mam tatę Janusza, mam wieśnia Janusza i mam wujka Janusza. Ja mam cebulę we krwi.

Konrad Pluciński: Przychodzi taki typek, taki właśnie płaskoziemca zarządzania i on sabotuje działanie organizacji, dorzucając tym ludziom do pieca. I no, wiadomo, że są też badania na to, że jest nadreprezentacja osób, które mają tam skłonności do dyssocjalnych zaburzeń osobowości, czyli tej oldschoolowej psychopatii, że jest też dość duży odsetek osób, które podążają w stronę zaburzeń narcystycznych. Natomiast znowu, duży odsetek, no to to jest 15%, a co z resztą? Mamy też badania Gallupa, które pokazują, że 80% ludzi piastujących dowolne stanowisko menadżerskie nie nadaje się do tej roboty.

Konrad Pluciński: I jakby nie można wszystkiego właśnie tłumaczyć, że o, tam się pchają psychopaci. Tak, pchają się, jest ich znacząca ilość w stosunku do innych zawodów, natomiast to nie jest tak, że można wszystko na to zwalić. I myślę, że to wynika z tego, że u nas jakby patrząc na biznes, no to tylko patrzymy przez pryzmat pieniędzy, zarabiania, wyciskania. Teraz jest taka świetna książka tam o prezesie bodajże General Electric,

Konrad Pluciński: kto zabił – tak – o Welshu – kto zabił kapitalizm? Że nagle przestajemy widzieć człowieka. A tak naprawdę myślę, że z biznesem to jest trochę tak jak jest taka świetna scena z Wielkiego Shoe’a*, gdzie Wielki Shoe uczy młodego jak się kantuje i młodemu to totalnie nie wychodzi. I Wielki Shoe pokazuje mu plik pieniędzy i mówi: „Przegrywasz bo grasz w to” – i mu macha tą kasą – „A powinieneś się nauczyć grać w karty”. I ja myślę że te wszystkie tam KPI-e,

Konrad Pluciński: zadowolenie mitycznych udziałowców nagle staje się ważniejsze niż zdrowie niż robienie biznesu. Robienie biznesu rozumiane jako odkrywanie eksperymentowanie usprawnianie procesów. Że oczywiście tamci płaskoziemcy też mają usta pełne tych haseł natomiast oni tego absolutnie nie rozumieją o tak. I co więcej to jest tak że znowu bycie sprawnym liderem łączy się z ciągłą zmianą a zauważyłem że właśnie osoby które nazywam mianem płaskoziemców zarządzania mają tak wysoki poziom lęku przed zmianą bo wiedzą że to by obnażyło ich niekompetencje więc ich przyspawanie do status quo jest niesamowite. I też kiedyś myślałem że tak jak w tym memie że to kiedyś brak wiedzy był powodem tego że ludzie nie byli zbyt chętni do wykorzystania swoich kompetencji intelektualnych natomiast już wiemy że to nie jest to bo miałem takie naiwne przekonanie że tam plucie faktami przynoszenie badań coś pomoże natomiast to w ogóle nie działa gdzie nagle zaczynam się doszukiwać grzebię w jakichś metaanalizach wyciągam jakieś badania w ogóle spod ziemi no i się nagle: „Aaa! To tylko teoria!” Ja nagle mówię: „No dobra twoja praktyka powoduje że firma pikuje że ludzie się zwalniają że mamy tak wysoki poziom ludzi na zwolnieniach więc mówię: To jest twoja praktyka natomiast tutaj mówisz: To tylko teoria”. Mówię: „Tak samo jak nie wiem grawitacja która musi być uwzględniana kiedy buduje się osiedla”.

Konrad Pluciński: Są na to matematyki są na to matematyczne równania na zarządzanie też jest kawał nauki. To jest tak samo jak z Agilem który niby tam is dead i co też ła serio podstawowy proces Agile’owy jakiego dotykamy od milionów lat jako planeta to jest ewolucja.

Konrad Pluciński: Ewolucja wytwarza MVP i to MVP albo się przyjmuje na rynku albo z tego rynku znika pętla inspekcji i adaptacji jest wszechobecna więc dlaczego w twoim biznesie nie będzie działać?

Lęk przed zmianą i rotacja

Kate Hobler: No, zgadza się. Wspomniałeś też o bardzo fajnej rzeczy, czyli to, że jest ten lęk przed zmianą, że są ci menadżerowie czy osoby zarządzające, które są gdzieś na jakiejś pozycji, które się trzymają po prostu wrośnięci w tę pozycję. W poprzednim odcinku rozmawiałam z Adamem Michalczykiem, czyli Zającem, i on powiedział takie coś, że menadżerów, którzy już się zasiedzieli w jednym miejscu w korporacjach, powinno się wypierniczać, żeby sobie poszli na chwilę na rynek, znaleźli coś innego. Jak chcą, to wrócą, ale żeby to się w jakiś sposób zmieniało i rotowało. Właśnie, żeby ten lęk przed zmianą ograniczyć, ale też, żeby się potencjalnie pozbyć tych, którzy nie wnoszą wartości. Tak? Niech sobie potencjalnie może znajdą inne miejsce, gdzie wnoszą wartość. A może nawet przebranżowią. Co o tym myślisz?

Konrad Pluciński: Bardzo dobry pomysł. Ja w ogóle uważam, że taka idea job rotation powinna być takim stałym procesem, oczywiście nadzorowanym przez HR-y, bo wiadomo, że z pracownika ochrony w szpitalu nie zrobimy chirurga.

Kate Hobler: Chociaż podobno bywały podobne przypadki, ale raczej pojedyncze.

Konrad Pluciński: Doktor Wilczur. Ale żeby w organizacji, właśnie żeby rozbić tę silosowość, nagle, właśnie nie nagle, w sposób absolutnie zaplanowany, przesuwać ludzi, żeby zmierzyli się z zadaniami kogoś innego, no bo firma jest zawsze, tak naprawdę, jednym organizmem, przez który przepływa albo produkt, który powstaje, albo informacja, jak w świecie IT. Natomiast przez to, że mamy takie myślenie, to na przykład albo KPI-e, które czasami ja się gotuję, jak o nich słucham, gdzie jeden silos, na przykład sprzedaż, ma KPI w postaci jak największej ilości zawartych kontraktów. Więc wiadomo, że oni będą grać na wynik. W ogóle nie interesując się, czy operacje to udźwigną. I może być tak, że w jednym procesie, ktoś dostaje premię, bo wow, zapolowałeś i tutaj tłustego klienta nam przyniosłeś, a kogoś innego rozstrzeliwują, bo nie jest w stanie udźwignąć, bo takich tematów ma 500. A jeszcze nie daj Boże, ta firma mierzy się z byciem lean albo agile. No przecież jesteście zwinni. To sobie poradźcie. Natomiast każda metoda ma jakąś swoją krańcową wartość, jeżeli chodzi o wydajność. Wiadomo, że można usprawniać. Czy to właśnie metodami leanowymi, czy agile’owo się doskonalić. Natomiast to nie jest tak, że z miesiąca na miesiąc, będziemy mieli przyrost efektywności o 200%. To też tak, jak jest ten słynny wykres tej Doliny West przy zmianie, że uwielbiam rysować w powietrzu, że jest właśnie pyk, mamy krańcową efektywność jednej metody, wprowadzamy drugą i następuje spadek, bo ludzie muszą nauczyć się po nowemu. A wszyscy myślą, że, znaczy nie wszyscy właśnie, płaskoziemcy zarządzania, że pyk, no to teraz wprowadzamy lean i będzie tak. Tak, oczywiście. Nie będzie. A jak przenoszę, to mówię, zobaczcie, tak działa generalnie zmiana. Macie dziecko i na czworakach ono w pewnym momencie osiągnęło krańcową efektywność przemieszczania się z punktu A do punktu B. Postanowiło, tak jak tatuś, tam się spionizować i się przemieszczać z punktu A do punktu B, używając innej techniki. To mówię, czy od razu wstało i poleciało? Mówię, nie, wręcz przeciwnie właśnie efektu, bo to było, a, bach. Jeszcze trzeba było, ile czynności tam, tatuś z mamusią się czołgali, wszystkie tam narożniki zabezpieczali, żeby nie odwiedzać SOR-u za często. I mówię, zobaczcie, w domu umiecie, przychodzicie do pracy, jakby wam pół mózgu urwało. Nagle oczekujecie cudów, które są w ogóle niezgodne z rzeczywistością. To jest dokładnie tak samo, jak liczenie na przykład, że w ogóle waterfall działa. Bo to jakby waterfall zakłada, przynajmniej na czas projektu, niezmienność świata. A tutaj na przykład nagle Ministerstwo Finansów wpada na pomysł, ej, macie raportować, czy wasz kontrahent jest czynnym podatnikiem VAT. I pyk, zmiana. Teraz słynny KSeF, który wchodzi, wszyscy tam już stają w blokach od paru lat, bo to mają być cuda niewidy. On się co prawda właśnie przesuwa, a decyzja o przesunięciu też jest informowana w pewnym momencie, a nagle kupa firm już tam porobiła jakieś kroki.

Kate Hobler: Tak.

Konrad Pluciński: No i teraz waterfallowo dalej powinna kroczyć tą drogą, bo się okazuje, że to będzie zupełnie inny KSeF. I właśnie takimi przykładami można sypać jak z rękawa. I potem siadasz z jakąś tam radą mędrców, tymi wszystkimi tam CEO, CTO, CPO, ble, ble, ble. I wiesz, rozmawiasz z nimi i jest taka ściana.

Konrad Pluciński: Tak samo jak to, o czym był też jeden z artykułów na temat tych płaskoziemców zarządzania, że płacąc ludziom za czas zabijamy ich kreatywność. Ja mówię, jak kupujecie samochód, to ile osób i przez ile czasu go składało? I nagle nikt nie wie. Ja mówię, to skąd wiecie, że zapłaciliście za te swoje tam super limuzyny, tam pół bani? Dlaczego? I to jest, a mówię, a z drugiej strony na przykład od nas jako dostawców oprogramowania oczekujecie, że my wam powiemy, że dziesięciu ludzi przez dwieście siedemdziesiąt cztery godziny coś zrobi.

Kate Hobler: Mhm. Czyli poczekaj, czyli w takim razie też te estymaty są rodzajem płaskoziemstwa?

Głupie estymaty i mierniki

Konrad Pluciński: Znaczy, głupie estymaty.

Kate Hobler: O, o, o, zdefiniuj proszę głupie estymaty. Już po prostu nie mogę się doczekać.

Konrad Pluciński: Bo no to jest oczywiste, że na przykład idąc rano po mój ulubiony tam żytni chlebek, chcę, żeby on był i żeby on miał określoną jakość, którą poznaję dzięki temu. Mniam organoleptycznie, moje kubki smakowe dokonują oceny.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: Natomiast dostawca tego pieczywa właśnie musi być na tyle, nie wiem, zwinny, wylinowany i tak dalej, żeby wiedzieć w jaki sposób na godzinę szóstą trzydzieści dostarczyć do mojego ulubionego punktu odbioru pieczywa ten chleb. I to jak on się będzie optymalizował w środku to oczywiście trzeba mierzyć. Tylko, tylko tutaj właśnie, mierniki muszą być odporne na prawo Goodharta, który mówi, że miernik jakby czasami pociąga za sobą działania i można stworzyć idealny wykres, wszystko się świeci na zielono, tylko nie powstaje żadna wartość. Natomiast tak naprawdę najprostszym miernikiem jest na przykład to, czy coś co miało powstać na godzinę szóstą rano powstało.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: Jeśli tak, ptaszek. Jeśli nie, no to robimy sobie cykl PDCA, sprawdzamy tam co możemy poprawić, co nie poszło, czy to był akcydent, no jakby cały, cały ten cykl. Natomiast po pierwsze, znowu, nauka pokazuje, to nawet pierwszy psycholog, który dostał Nobla, nomen omen z ekonomii, udowodnił, że ludzie są bardzo słabi w planowaniu rzeczy w czasie.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: To daje nam nawet najprostszy przykład, że wiesz, masz, jakbym teraz spod swojego domu odpalił GPS-a, jak szybko dojadę do Warszawy, w konkretne miejsce, to będę miał jakby od strony analitycznej wszystkie dane, bo wiemy co do metra jaka jest odległość, wiemy na każdym odcinku jaka jest maksymalna prędkość, no i system wyestymuje. Kurczę, pokażcie mi człowieka, który dojechał dokładnie tak, jak mu pokazał GPS, wpierając się na wręcz fizycznych danych, no fizycznych i takich legislacyjnych.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: I w życiu jest dokładnie tak samo, czyli estymata jest tylko pewną hipotezą. Właśnie tutaj trzeba rozróżnić właśnie estymacje od wskaźników, bo to jest tak, że jak nawet oszacujemy, że w ciągu tam 6 miesięcy postawimy jakiś feature, no to to jest tylko oszacowanie. Tak. Natomiast klient to słyszy, że ja już tam w ogóle krwią się podpisałem i zobowiązałem, bo wiem, że właśnie Ministerstwo Finansów wprowadzi jakąś zmianę, bo wiem, że, nie wiem, statek w kanale sueskim postanowi zadriftować i rozwali łańcuchy dostaw na długie miesiące, więc jest to takie właśnie dość naiwne myślenie i estymujemy dla siebie, żeby wiedzieć w ile czasu chcę zrobić, bo z klientem jak się umówimy, że nie wiem, jest właśnie, że dnia tam 1 czerwca ma wejść, że się będzie odptaszkowywał ten VAT-owiec, to wtedy ja muszę tak zarządzić swoimi procesami, żeby do tej daty to się wydarzyło.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: Po to estymuję, żeby powiedzieć, no dobra, jeżeli te warunki, które znam będą okej, to dopłynę tam na tego pierwszego. Natomiast po to pracujemy w krótkich sprintach, żeby zobaczyć, o kurczę, ale w tym tygodniu coś się zmieniło, to jak ja muszę się zmienić do tych warunków i przeestymować to, co myślałem tydzień temu, żeby dalej klientowi dostarczyć tą wartość, do czego.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: Czy muszę poprosić mojego kolegę, który umie jeszcze szybciej kodować, czy muszę, nie wiem, przyspieszyć z analizą i to jest wszystko właśnie działaniem zarządczym.

Kate Hobler: Mhm.

Konrad Pluciński: Natomiast jak się jest takim zarządcą folwarcznym, no to kazałem wam zrobić, a wy tempelenie macie zasuwać. Ja co najwyżej pójdę do sklepu, bo miałem zwykły VAT, a teraz będę miał VAT podłączony do AI, żeby… Lepiej was tam katował.

Kate Hobler: Który będzie mówił hop, hop, hop, hop, hop, tak?

Konrad Pluciński: Tak. To pracowałem na przykład,

Konrad Pluciński: To akurat jest przyjemność, z takim genialnym architektem systemowym i on na przykład właśnie był katowany przez takiego płaskoziemcę zarządzania, który tylko w tabelkach, bo tam podłączyli, ile on tam sobie klika na klawiaturze.

Kate Hobler: No i on sobie klikał mało.

Konrad Pluciński: Bo co się okazało? To był facet, który miał w swoim pokoiku trzy ściany w tablicach i on jak widział w swojej głowie ten system, to on go najpierw rysował. On potrafił stać przy tych tablicach, w ogóle było bardzo fajne tak od strony poznawczej, popatrzenie, bo ja jestem właśnie od tego linowego audytu, czyli idź i zobacz, wszystko dzieje się w gęba, więc jak zobaczyłem, że faceta, którego uważam za bardzo mądrego, tam punktują, że tam masz za mało story pointów na godzinę, to żeby zobaczyć, jak on pracuje. I on pracował tak, że był architektem systemowym, natomiast on obraz tego systemu tworzył na tych tablicach. Zresztą w bardzo mądry sposób. Tak. A tam nikt kabelka mu nie podetknął, żeby zobaczyć, ile on tam tych mazów zrobił.

Konrad Pluciński: No i tam właśnie jeden z panów dyrektorów się cały czas gotował, że tutaj zamówiliśmy super system do szpiegowania, czy on tam odważnika na spacji nie położył, żeby nas oszukać, bo to przecież ludzie to złodzieje i tak dalej. To też jest takie typowo płaskoziemcze.

Konrad Pluciński: Natomiast nie rozumiał, jaką wartość ten człowiek, bo on sobie tak narysował już pewien, tam wszystko sobie pozmazywał, potem siadał i to przerysowywał i zajmowało mu to godzinę, półtorej, bo jeszcze tam pewnie jakieś refleksje się nasuwały. No i było, patrzcie, to jest złodziej. Nie dość, że tyle zarabia, to dwie godziny pracuje.

Konrad Pluciński: A jak jeszcze pozwoliłem sobie złośliwie dorzucić kamyczek, to powiedziałem, ej, na przykład, a jak on przez sześć godzin myśli? To było, no lepiej, żeby się wziął do roboty. Ale to jest pracownik umysłowy, czyli to chodzi mu za myślenie.

Konrad Pluciński: To wtedy zapadło takie kłopotliwe milczenie, ale to też wynika z takiej chyba naszej historii, że praca, to wiesz, musisz tam, górnik się musi nafedrować. Oczywiście mega szacunek dla górników. Spędziłem parę lat pracując z chłopakami z kopalni. Pozdrawiam i jak zjechałem na tysiąc metrów pod ziemię, to zrozumiałem, czym to jest.

Konrad Pluciński: I tam o dziwo, mimo tego, że były czasami twarde zasady zarządzania, to one były w zderzeniu z taką potęgą, jaką jest górotwór, że tam okej, jakby można było uprawiać różne głupoty, powiedzmy biurowo-administracyjne, natomiast sama praca, no tutaj była wymuszana przez siły tak potężne, że nawet płaskoziemcy zarządzania, mimo rozlicznych prób, nie byli w stanie się tam z tym zderzyć. Ale to też nie chodzi o to, żeby ludziom aż tak zaciskać pętlę na szyi. Chociaż praca umysłowa, tak nas Wszechmogący stworzył, że jest bardziej energochłonna niż praca fizyczna. O czym znowu też płaskoziemcy zapominają, bo tylko siedzisz na tyłku i sobie coś klikasz na komputerze.

Kate Hobler: Tak, co to za praca, bo nie widać.

Konrad Pluciński: A to jest znowu związane z tym, że nie ma zrozumienia dla konieczności regeneracji tego narzędzia.

Konrad Pluciński: Tego właśnie, jak wpływa omawiany na samym początku stres, że jeżeli chcę mieć wydajnego pracownika, który efektywnie myśli, i tam efekt jego myślenia przekłada się na dolary, to ja muszę zapewnić odpowiedni maintenance jego głowy.

Praca umysłowa a fizyczna

Kate Hobler: Tak. To mi przypomina ciekawy artykuł, właściwie kilka różnych artykułów, które gdzieś tam dobiły się do moich feedów, że wśród pokolenia Z, szczególnie tego młodszego, tych młodszych, którzy dopiero co wchodzą na rynek pracy, oni świadomie wybierają pracę fizyczną ponad pracę umysłową. I się zastanawiam, czy to nie jest właśnie związane z tymi przekonaniami płaskoziemczymi tych 80% osób, które nie powinny być na stanowiskach kierowniczych.

Konrad Pluciński: Może tak być. Chociaż ja, jak patrzę na te różne pokolenia, to też zastanawiam się, czy nie ma czegoś takiego… Ja się na przykład czuję trochę mentalną Zetką. Bardzo wiele rzeczy się nauczyłem od młodszych kolegów i to było takie, wow, stary, ale ty świetnie myślisz. Jestem fanką Zetek. Mam nadzieję, że też ten transfer jest w drugą stronę, bo my Xy też mamy parę fajnych rzeczy do zaoferowania. Natomiast to jest kwestia pokoleniowa, bo pamiętam, że w skądinąd świetnej książce Cala Newporta, Deep Work, on podawał mnóstwo przykładów ludzi, którzy osiągali super wyniki w corpo i nagle zaczęli robić customowe motocykle, poszli w stolarkę, w coś takiego, co jest właśnie namacalne. Chociaż kurczę, tworzenie customowych motocykli też jest kawał pracy intelektualnej. Ja myślę, że jakby nie ma takiej pracy, w której nie powinno się myśleć. W ogóle zachęcam. Ja czasami tak o sobie lubię, ja lubię sobie pomyśleć, że to, co jest efektem mojej pracy, to sprawienie, że ludzie zaczną myśleć. Chociaż trochę. Jakoś tam… Bardzo przeciążająco.

Kate Hobler: Fajne, podoba mi się.

Konrad Pluciński: A jeszcze lepiej jakby myśleli, a jeszcze dzięki temu potrafili być szczęśliwi. Bo jestem przekonany, że… Znaczy znowu, jak dowodzą badania, jeżeli mamy wysoki poziom szczęścia, to nasza efektywność zawodowa również wzrasta. Więc podcinanie skrzydeł i sprawianie, że ludzie są w pracy nieszczęśliwi, jest działaniem absolutnie… Sabotażysty. Jeżeli ktoś to robi. Poza tym też to, do czego zachęcam, kadrę menadżerską, żeby na przykład eksperymentowali z tymi średnio modnymi rzeczami jak Agile w każdym innym środowisku. Ja w ogóle też nie lubię takiego podziału, o ma tam życie prywatne, życie zawodowe oddział. Kurczę, tylko kot ma więcej żyć niż jedno. Mamy jedno swoje własne i dzielimy je pomiędzy różnego rodzaju aktywności. I to takie oświecenie spłynęło kiedyś na mnie, jak wdrażaliśmy 5S, czyli takie…

Kate Hobler: A myślałam, że…

5S w domu i w pracy

Konrad Pluciński: Antymarnotrawcze środowisko pracy w dużym zakładzie produkcyjnym. I był taki opór, żeby właśnie tam zastanowić się racjonalnie, gdzie powinny leżeć narzędzia, że jak wziąłem młotek, to ten młotek tam wraca. I dorośli ludzie nie byli w stanie tego ogarnąć. Ja w końcu tak w absolutnej bezradności, mówię, stajecie, dobra, w ogóle idźcie mi stąd, ale mówię, macie pracę domową. Zróbcie po ciemku w nocy kanapkę. No to oni też tam, no psycholog coś tam świruje. No ale paru podjęło te rękawice. Przyszło, ja mówię, no co, udało się. No udało się. Ja mówię, a dlaczego? No jak to dlaczego? No bo tak, chleb leży w tym miejscu, nóż tam. Ja mówię, o, serio? I teraz co z tego wynika? I pamiętam, że ten taki efekt wow, to jest tak jak z pomysłowego Dobromira, jak mu tam ta piłeczka skakała i nagle… To było coś niesamowitego. Ja mówię, zobaczcie, wy macie 5S od dziecka. Wy to macie we krwi. Wasza mama była waszym pierwszym, kurczę, kaizen coachem. I mówię, a przychodzicie do pracy i dla was jest trudnością odłożenia. Jak wyciągacie, mówię, widelec ze zmywarki, to nie zastanawiacie się, czy dzisiaj go wsadzicie, nie wiem, tam, gdzie skarpetki albo do zamrażalnika. Tylko działacie według pewnego standardu. A przychodzicie do roboty i tego nie ogarniacie. Co z wami jest nie tak? Tak samo jak właśnie ci sami płaskoziemcy potrafią być na przykład świetnymi rodzicami.

Kate Hobler: Mhm, o tak.

Konrad Pluciński: A proces wychowywania dziecka, no właśnie chociażby z tym chodzeniem, jest procesem zarządczym. I mówię, to nie jest tak, że to dziecko tam próbuje stanąć na dwóch nogach, przewraca się, a ty podchodzisz i jak chodzisz i tam go pałujesz. Znaczy mam nadzieję, że oni tak nie robią. I mówię, i nagle, zobacz, najpierw przygotowujesz, patrzysz, czy przed tą zmianą nie ma jakichś zagrożeń. W ogóle robisz całą analizę ryzyk. A tutaj nagle w robocie, tylko dociskasz śrubę i tam twierdzisz, że tam kontrola najwyższym, to jest jakieś takie bzdurne powiedzonko.

Kate Hobler: Najwyższą formą zaufania.

Konrad Pluciński: Tak, no gdzie, tak samo jak właśnie z wdrażaniem KPI-ów. Mówię, jedziesz do pracy i poruszasz się w środowisku, które jest mocno KPI-owane. Ale masz tylko ważne, bo masz prędkościomierz, masz poziom paliwa. Mówię, to są też KPI-e. I one ci pozwalają podejmować decyzje zarządcze. Więc wymyśl takie KPI-e dla swojego procesu, które będą pozwalały ci podejmować decyzje. A nie jakieś tam właśnie godzino story pointy, czy jakieś tam pierdoloty.

Kate Hobler: Tak, albo takie, które wszyscy mają.

Konrad Pluciński: Tak.

Kate Hobler: No.

Konrad Pluciński: Oczywiście znowu, dobre owskaźnikowanie wymaga pomyślenia. Znaczy inaczej, najpierw zrozumienia, na czym polega mój proces. Dopiero potem dokładam do tego wskaźnik, po którym poznam, czy proces działa zgodnie z tym, jak ma działać. Mówię, no nie wiem, dzieciak przychodzi ze szkoły. To co robisz? Sprawdzasz, czy mieści się w normie. Bierzesz mu termometr i patrzysz. No to jakby masz KPI-a. I zgodnie z tym wynikiem podejmujesz decyzje.

Konrad Pluciński: I właśnie takie to samo sprowadzanie do rzeczy, w których ludzie mają wprawę, pomaga. Ale też jest to działanie w drugą stronę. Bo ja też jedną nóżką właśnie siedzę w tej pomocy psychologicznej. No i sporo pracuję z parami.

User story w związku

Konrad Pluciński: I na jednym ze szkoleń agile’owych, na którym opowiadałem o tym, jak tworzyć dobre user story, to był taki efekt olśnienia. Też nie pod prysznicem.

Kate Hobler: Szkoda, kurczę.

Konrad Pluciński: Byłoby to zadziwiające.

Kate Hobler: W dziwnych miejscach się olśniewa.

Konrad Pluciński: Gdzie też był jakiś taki opór. A, to user story, to jest w ogóle bez sensu.

Konrad Pluciński: Wtedy tak jak to padło, że bez sensu, to ja mówię, nie no, jak bez sensu? Przecież to ma właśnie głęboki sens, bo jeżeli mam coś zrobić, to muszę wiedzieć, dla kogo to robię. Bo jeżeli odkryję, że o, zróbmy jakiegoś feature’a, kto będzie z tego korzystał? Nikt. No to może go nie róbmy.

Konrad Pluciński: Że jest potrzebny jakiś ktoś, który czegoś konkretnego potrzebuje. I tego czegoś potrzebuje z jakiegoś powodu. No i jeszcze muszę mieć sposób, jak poznać, że ten ktoś dostał to, czego oczekiwał. I tak zamilkłem na dłuższą chwilę. Grupa tam się kręci. I ja mówię, słuchajcie, uprawiacie seks? I nagle takie milczenie.

Konrad Pluciński: Ja mówię, bo zobaczcie. Czy każdy z was jest usatysfakcjonowany przebiegiem tego procesu?

Kate Hobler: Niech zgadnę. Taki śmiech.

Konrad Pluciński: Tak, taki śmiech, ale tak jakby już patrząc, kto i jak się śmieje, wiedziałem, komu to nie idzie.

Konrad Pluciński: I mówię, słuchajcie, a czy osoba, z którą realizujecie ten proces, rozumie, jakie są wymagania wobec tego procesu? A oni mówią, ha, ha, ha, ha, ha. Ja mówię, no bo zobaczcie. W związku macie różne, występujecie w różnych rolach. Jesteście tam mężami, żonami, kochankami, przyjaciółmi, matkami, ojcami i tak dalej. No i teraz, jak tylko spojrzymy na tę rolę jako Hanka, to zastanówcie się, czego potrzebujecie w tej roli i z jakiego powodu. I nagle było takie uuu. To wtedy był mój drugi moment olśnienia i tak powstał projekt Skrama Sutra.

Konrad Pluciński: Gdzie pracuję z parami, które są w jakichś tam kryzysach albo trudnościach, albo chcą podnieść jakość swojego związku, bo wbrew pozorom można też wpaść do psychologa, żeby powiedzieć, kurczę, jest super, ale chcę, żeby było lepiej.

Związek jako produkt i backlog

Konrad Pluciński: I to, jak patrzyłem, jak ta metoda właśnie się rozwija, gdzie tworzymy backlog związku, to jest w ogóle… Brzmi to mało romantycznie, natomiast robimy sobie taki planning, na którym tworzymy właśnie… Nie, planning to robimy później. Najpierw sobie tworzymy backlog, no bo jest potrzeba, mamy produkt pod tytułem związek, on ma jakieś feature’y, są użytkownicy tego produktu i właśnie opisujemy je w formie user story, na przykład tam, jako mężczyzna oczekuję czegoś tam, ponieważ to powoduje, że czuję się jak król lew, no i tam poznam to po tym, że robisz moją ulubioną szarlotkę i mówisz, kochanie, jak pięknie nam przykręciłeś półeczkę. Na poziomie takich obserwowalnych zachowań. Co więcej, właśnie jako mężczyzna mam prawo do tego, żeby mieć wiele różnych oczekiwań. No i sobie tworzymy taki backlog, robimy refinement, że na przykład co to znaczy, poczuć się bardziej męskim, czyli jakby dokładnie to samo, co tam chcę, żeby to szybciej się otwierało, co to znaczy szybciej i planujemy właśnie sprinty, gdzie oni w związku sobie pracują nad konkretnym wymiarem tej relacji. Poza tym tutaj się bawię kostką, która jest świetną metaforą. Tutaj ukłony dla Waldka Olbrycha, z którym pracuję nad Dice Dilemma, że właśnie to, co zabija i zarządzanie, i też życie w relacjach, to jest patrzenie tylko z jednej perspektywy i ktoś sobie patrzy i mówi, o, moje życie, kostka z jednym oczkiem.

Konrad Pluciński: A ktoś inny mówi, nie no, przecież to życie to ma sześć oczek. I uczę ludzi patrzeć na to, jak to jest wielowymiarowe, że właśnie jesteś kobietą, żoną, matką, jesteś przyjaciółką dla swojego partnera, że fajnie by było. I teraz, na czym to wszystko polega?

Życie jako złożona kostka

Konrad Pluciński: I powiem Ci, że taka właśnie, najpierw to było tak o, że właśnie odzieram z romantyzmu, ten związek to tak się albo samodzieje, albo tam spada na mnie grom z jasnego nieba, a potem to jak się rozpada, no to znaczy, że to nie było to, to nie była ta druga połówka jabłka.

Kate Hobler: Komedie romantyczne nas skrzywiły.

Konrad Pluciński: My żyjemy w mnóstwie takich przekonań, tak samo jak w firmach żyjemy w mnóstwie przekonań, typu tam pracownicy są leniwymi złodziejami i jak nie ma ekonoma z batem, to oni nie pojadą. Że kreatywność to jest coś, co tam im bardziej będę go naduszał na grdykę, to tym bardziej będzie kreatywny. I ludzie sobie tak płyną z tymi przekonaniami. Właśnie Agile może być też świetną odpowiedzią na pokazanie, że zobacz, ten świat jest strasznie złożony. To jest tak jak ta słynna zasada, że jak mamy trzy wymiary, cenę, czas realizacji i zakres, no to zamrażasz tylko jedną rzecz. Bo jak zamrozisz wszystkie trzy, to wiadomo, że to już możemy od razu rzucać ręcznik na ring.

Kate Hobler: No tak, dobrze, tanio, szybko, nie?

Konrad Pluciński: Tak.

Kate Hobler: Wybierz dwie, a jedna jest stolicą Maroka.

Konrad Pluciński: Tak. O, pamiętam. Ja tam trzymałem przygodę z rabatem, ale to może na inne spotkanie. Dlatego właśnie taka praca z płaskoziemcami jest trudna, ponieważ jakby musisz im objaśniać świat, jeszcze stawać na rzęsach, żeby znaleźć metodę dotarcia. Tak. Że jakby zdjęcia NASA nie wystarczą, to może chodźmy na wycieczkę śladami Phileasa Foga i zobaczysz, że idąc w jednym kierunku jesteś w stanie dojść w to samo miejsce, z którego wystartowałeś. Tylko to też jest strasznie męczące. Tak właśnie ta moja robota, tego Digital Transformation Chiefa, którą teraz piastuję, wysysa czasami wszystkie siły. Co też jest chyba taką właściwością płaskoziemców, że oni właśnie tym swoim zapieczonym sposobem myślenia tak cię, wiesz, osaczają. A jak dołączymy do tego władzę, którą dysponują, no to, wiesz, naprawdę, musisz być albo bardzo kreatywna, albo w pewnym momencie się poddajesz.

Kate Hobler: Powiem Ci szczerze, że próbuję zrozumieć, jak to się stało, że od płaskoziemców zarządzania przeszliśmy do dobrego seksu, idąc po drodze po cudownym chlebie kurzyckim i kanapkach po ciemku. Ale niemniej jest to absolutnie cudowna droga. Szczególnie, że tak naprawdę myśmy na walentynki nagrali razem z moim mężem i Anetą i Radkiem Orszewskimi właśnie podcast a propos zwinności generalnie szeroko pojętej w życiu prywatnym. I rzeczywiście jakby te elementy, które my stosujemy… Oni są bardzo kanbanowym małżeństwem, my jesteśmy scrumowym małżeństwem z moim mężem, ale wnioski były bardzo podobne. Rodzina jest jakimś zespołem. W rodzinie można rozmawiać w taki sposób, na rodzinie się można uczyć. I rzeczywiście prywatne przypadki, przykłady, to jest coś, co daje do myślenia. Bo tak jak mówiłeś, życie nie jest częścią pracową i częścią prywatną. Znaczy ja rozumiem, że istnieją mechanizmy radzenia sobie z trudnymi sytuacjami, które pozwalają to oddzielić, ale to nie jest raczej cel. Ta spójność tego, żeby to życie prywatne i życie zawodowe było podobne, żeby nie trzeba było tych masek zakładać. Myślę, że to jest bardzo fajny cel, więc możemy się uczyć właśnie na życiu prywatnym.

Konrad Pluciński: Zresztą o Lean w życiu prywatnym nie tak dawno Agata Nowak na LinkedInie napisała świetny tekst. I właśnie to pokazuje, i nasza droga w tej rozmowie, że życie jest bardzo złożoną kostką. I dopiero korzystamy w pełni z jego dobrodziejstw, kiedy jesteśmy w stanie sobie w głowie tam to przekręcać, patrzeć, co się dzieje z tej strony. Rodzina jest pełnoprawną firmą. Ma budżet, ma kogoś, kto podejmuje decyzje, musi sobie radzić z oporem tych, którzy mają realizować jakieś zadania. Przy czym tutaj to jest metafora i absolutnie się odcinam od tego, że firma to rodzina. Nie, nie. Nie mieszajmy dwóch systemów walutowych. Natomiast są pewne uniwersalne mechanizmy, które rządzą tym, w jaki sposób ludzie funkcjonują w różnych sytuacjach społecznych. Czy to właśnie praca, dom. Że to nie są właśnie zupełnie inne miejsca funkcjonowania naszego umysłu. Tylko musimy się nauczyć, kurczę, być dobrymi ludźmi. Jak to zabrzmiało.

Kate Hobler: Zabrzmiało to bardzo górnolotnie, ale to się trochę do tego sprowadza. Bo powiem szczerze, że dobry szef, dobry lider, to jest po prostu dobry człowiek, któremu my możemy zaufać. On nam powie, do czego my próbujemy dążyć i my razem z nim czy z nią będziemy chcieli to osiągnąć. To nie jest tak, że oni stoją naprzeciwko swoich zespołów i w tym momencie trzeba się ścierać, bo zespół ma jedną rację, a lider ma drugą rację. Nie, to powinno iść w jednym kierunku.

Konrad Pluciński: Tak, przy okazji dobry nie znaczy tam pobłażliwy, przymykający oko. Czyli trochę tak, jak właśnie dobry rodzic, który wspiera i pomaga przełamywać trudności. Nie pobłaża, no ale też nie wsadza do schowka na szczotki, jak nie przynosi się samych szóstek.

Kate Hobler: No, zdrowe granice.

Konrad Pluciński: Dlatego, tak jak powiedziałem na początku, to jest bardzo proste.

Konrad Pluciński: To tak trochę jak ze Scrumem, że jest to właśnie proste, ale niełatwe.

Kate Hobler: Tak, trzynaście stron, ale nauczyć się dostosować w praktyce — tak jak z grą w szachy. Bardzo lubię to porównanie. Instrukcja do gry w szachy to jest może pół strony. A ile pracy ludzie wkładają do tego, żeby w ogóle pójść na turniej szachowy i zdobyć chociażby kategorię piątą?

Konrad Pluciński: Tak i to już znowu wracamy do teorii złożoności — do tego, że świat jest skomplikowany a dla płaskoziemców jest płaski. I takie oderwanie ich i przeniesienie w świat 3D jest sztuką. Oczywiście znowu są narzędzia — trochę tam autopromocji — zachęcam do odwiedzenia strony Dice Dilemma i w ogóle zapoznania się z tym czym jest dylemat kostki jak można pracować z zespołem i ze sobą też bo my w środku też jesteśmy taką kostką.

Konrad Pluciński: To też może być fajnym otwierającym doświadczeniem. I nie lękajmy się eksperymentować ponieważ pętla inspekcji i adaptacji towarzyszy tej planecie od jej zarania o tak! Nie udawajmy że nie jesteśmy częścią tej milion-setletniej historii.

Podsumowanie i zaproszenie do kontaktu

Kate Hobler: Tak jest! Cztery i pół miliarda lat historii!

Konrad Pluciński: Inspekcji adaptacji!

Kate Hobler: O tak zdecydowanie która zmienia długość cyklu w zależności od tego co robimy super! Ja dorzucę oczywiście te wszystkie linki o których mówiłeś Konradzie do opisu filmu ci którzy nas słuchają mam nadzieję że też są w opisie podcastu ale powiem szczerze że nie wiem czy to się da zrobić; najgorszym wypadku jeżeli nas słuchacie na jakiejś platformie na której te linki się nie pojawiają możecie przerzucić na YouTube’a tam na pewno będą zarówno teksty Konrada o płaskoziemcach zarządzania bo uważam że są bardzo fajne ten tekst Agaty Nowak o którym wspomniałeś przed chwilką też tam dorzucimy no właśnie prace kostkami super cudownie cię było gościć dziękuję!

Konrad Pluciński: To ja dziękuję za zaproszenie mam nadzieję że następnego spotkania już totalnym realu super skończymy tatuażach!

Kate Hobler: No właśnie słuchajcie wyglądajcie gdzie Konrad może pojawić najbliższym czasie więc jeżeli znajdziecie go jakimś wydarzeniu konferencji tym podobnych zdecydowanie warto człowiekiem porozmawiać!

Konrad Pluciński: Można też napisać LinkedIn odpisywałem!

Kate Hobler: Jeszcze łatwiej super dzięki bardzo miłego dnia usłyszenia!

Konrad Pluciński: Dobrego dnia cześć!

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

  • OrgScapes CoreKopiowanie od influencerów nie działa też w świecie biznesu
  • Diagnostyka organizacjiWiecie, gdzie jest organizacja i od czego zacząć zmianę
  • Dla organizacjiKolejna zmiana, a w firmie nic się nie zmieniło. Szukasz wsparcia dla całej organizacji, nie tylko dla siebie.

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce