Płaskoziemcy Agile #:3 Herezje Pana Zajonca

Kate kontynuując kontrowersyjną serię o rzeczach które są nie takie, zaprosiła do spowiedzi Adama “ZAJONCA” Michalczyka.
Niektóre z poruszonych tematów:
- drużyna wyznawców agile
- czy Agile to sekta?
- pokora konsultanta
- czy zwinność wprowadza się zwinnie?
- manager duszpasterz
- efektywność - co to znaczy?
- konflikt Scrum Mastera z zespołem
- krzywda w transformacji
- czy każdy konsultant przytulał kiedyś drzewa?
- uwaga: ostre frameworki!
- czy konsultanci powinni wziąć odpowiedzialność za zmianę?
- rant o ACCPL
Chcecie więcej Adama?
https://www.linkedin.com/in/adammichalczyk/
Strona ACCPL:
https://www.meetup.com/pl-PL/agile-coach-camp-poland/
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Kate Hobler: Cześć kochani, witam was serdecznie w kolejnym odcinku naszego podcastu Pod Wierzbą. Seria Płaskoziemcy, która się ostatnio bardzo ładnie rozchodzi. Tym razem udało mi się upolować pewnego pana, którego znowu chyba nie za bardzo trzeba przedstawiać. Tak zwany Zając, czyli Adam Michalczyk. Gość, który zjadł zęby na niejednej firmie, która jest zarówno związana ze zwinnością, jak i taka, o której moglibyście nie pomyśleć, że tam może być. Cześć Adam, miło cię tu mieć.
Adam Michalczyk: Cześć. Jak tak mnie przedstawiasz, to ja mam wrażenie, że to dla wszystkich ludzi, którzy mnie nie znają, to jest takie, co za gość. Chciałem na to słowo zaczynające się na Z i kończące się na B. A w środku jest niezbyt taka może błyskotliwa osoba. Ale spoko, no ja tak zajmuję się zwinnością od dłuższego czasu i jakby jakoś to idzie.
Kate Hobler: Super. Słuchaj, ja dzisiaj mam w kubku po prostu herbatę, a ty?
Adam Michalczyk: No już wszystko wypiłem, także…
Kate Hobler: Co za kozak, wziął i zlewkę pokazał.
Adam Michalczyk: Dlatego nie mogę pić, bo to jest od podlewania kwiatów.
Kate Hobler: Cudowne, piękne.
Adam Michalczyk: A ten kubek mi się podobał. Pogniót.
Kate Hobler: No to kurczę, to jakiś taki z jakością na bakier.
Adam Michalczyk: Wiesz co, technologia, zlewki, te sprawy.
Kate Hobler: Doskonale. Jesteśmy rzeczywiście w tym obszarze technicznym. I możemy porozmawiać o technologii, takiej technologii, technologii. Ale może spróbujemy…
Adam Michalczyk: A jeszcze coś pamiętamy?
Kate Hobler: Mam nadzieję. Ostatnio obserwowałam, jak ktoś programował w Pythonie.
Adam Michalczyk: Ja też lubię popatrzeć na uczciwą pracę. Wiele rzeczy mnie tak cieszy.
Kate Hobler: No właśnie. Słuchaj, ja bym cię chciała tutaj pociągnąć trochę za język. W kontekście właśnie takiego płaskoziemstwa. Czyli co jest czymś takim, co gdzieś tam sprawia, że w środku się gotujesz? Mimo tego, że na zewnątrz zawsze ustatkowany, spokojny. No chyba, że rzuca żart po bandzie.
Adam Michalczyk: A ty nie… Wczoraj się poznaliśmy? W sensie? Ja ustatkowany i jakby niewyrażający tego, co mam na myśli?
Kate Hobler: Ja nie powiedziałbym, że niewyrażający.
Adam Michalczyk: To jest coś na siebie, które dawno nie słyszałem.
Kate Hobler: Nie powiedziałbym, że niewyrażający, ale zawsze profesjonalny.
Adam Michalczyk: No to miłe, dziękuję.
Kate Hobler: No właśnie. Ale co jest takiego, co cię tak podpala, jak słyszysz po raz kolejny? I myślisz sobie, o Boże, kolejny.
Doświadczenie i postawa wobec herezji
Adam Michalczyk: Wiesz co? Nie wiem, chyba coraz mniej rzeczy. Tu trochę ci zepsuję narrację, ale zaraz dojdę. Zaraz cofnę. Ale trochę ci zepsuję narrację, bo chyba z wiekiem, czy z doświadczeniem to… Wyrobiłem sobie ostatnio taki nawyk patrzenia na swoje jakieś przekonania, czy na swoje osądy rzeczy, przez pryzmat trochę swojego doświadczenia, nie? I myślę sobie, że staram się doświadczać jakby tego, co ludzie mają, tych pomysłów, które ludzie mają, jak dziwne by nie były, jak głupie by nie były, nie oszukujmy się. Przez pryzmat tego, w jakim miejscu są, kto ich uczył, jakby w którym miejscu się wzrastali, co wiedzą, jakie mają jakieś tło swoje, nie? I mnie się denerwuje. Bo jakby wiesz, że ja dosyć mam… Sporo taki, myślę, żywy temperament i ja się generalnie lubię nie zgadzać i lubię mieć swoje zdanie. Natomiast, no to nie powinno… Znaczy, czuję, że nie powinno mi to przeszkadzać zrozumieć drugiego człowieka, nie? W sensie, ja też taka postawa jakiegoś nudzonego, sarkastycznego, od razu z tych buca, bo często to niestety ekspertom jest w udziale. Typu, widziałem wszystko. Ja to wam wszystkim malutcy teraz powiem. To jest postawa, w której ja się śmieję z siebie po prostu, nie? Z siebie z kiedyś. Jak kiedyś mówiłem ludziom, że nie powinni na stand-upach stać, bo to jest niezgodne z literą prawa. I jakby byłem adwokatem tego zdania. Cudownie. Wiele lat temu i… No co? Chuzdy płaskoziemca na u. Nie? No, to jest jeden aspekt, ale to tak myślę, że kontekst. A drugi jest taki, że chyba, wiesz co, najbardziej to u nas mnie płaskoziemstwo drażni.
Kate Hobler: Czyli u nas, czyli w jakiej grupie?
Płaskoziemstwo w środowisku Agile
Adam Michalczyk: Wiesz co, u nas w tej, wiesz doskonale o jakiej grupie mówię.
Kate Hobler: Wiem, wiem, ale słuchacze mogą nie wiedzieć.
Adam Michalczyk: Czyli w wesołej drużynie miłośników Agile. Czy, jak to można powiedzieć, w drużynie wyznawców Agile.
Kate Hobler: O, tak.
Adam Michalczyk: A tym bardziej w drużynie ludzi, którzy sprzedają Agile. Bo wydaje się, że mamy pewien interes w tym, żeby sobie nie obniżać krzesła. Żeby mieć określone zdanie i się z nim przybijać jakoś, nie? A też ludzi, którzy są bardzo jakoś… W tej grupie widzę ludzi, którzy… O! Którzy…
Adam Michalczyk: Dużo, długo to robią i dochodzą do takiego miejsca, w którym dochodzą do wniosku, że po prostu świat nie jest gotowy na moją sztukę jeszcze, nie? Że oni nie rozumieją, nie? W sensie, że to oni nie rozumieją, a ja to rozumiem, ale oni już są tak głupi, że nic, nie? I nic, i nic, nie? Nie zauważając tego, że pośrodku tej nieefektywności czy braku sukcesów jest jedna osoba.
Adam Michalczyk: Wiesz, jak się dookoła patrzy i widzi się głupców, to można zacząć być podejrzliwym, że się ściąga niewłaściwych ludzi, nie?
Kate Hobler: Tak myślę.
Adam Michalczyk: Więc to jest ta grupa. I myślę, że tutaj jest dużo i my mamy sobie dużo do zarzucenia, nie?
Kate Hobler: Mhm. A jak to się dzieje w takim razie, że niby osoby, które widziały naprawdę dużo, miały do czynienia z wieloma różnego rodzaju organizacjami, firmami, frameworkami i tak dalej, doprowadzają do stanu, w którym są tak bardzo przekonane o swojej nieomylności, pomimo wielu porażek, że zaczynają twierdzić, że no dobra, to ja jestem w tym momencie mądra, a cała reszta w ogóle nie. Jak myślisz, jak do tego dochodzi?
Adam Michalczyk: Sekta.
Kate Hobler: Sekta. Sekta.
Adam Michalczyk: Nie no, sekta. I tu mówię bez… Znaczy troszkę tu podszedłem do prowokacji, ale sekta. Dlatego, że no takie zachowanie… Znaczy grupy religijne często, nie? Które są małe, są niszowe. One szukają wewnętrznej spójności w syndromie oblężonej twierdzy. Bardzo często to są grupy, które szukają wspólnego wroga. To są grupy, które budują swoją spójność na tym, że my wiemy, a inni nie wiedzą. Cały świat jest przeciwko nam. Cały świat próbuje nas od jednego słowa tutaj… Tutaj wpisz dowolnie wybrane bóstwo, Boga, zestaw bogów, zespół bogów czy kosmitów. I płaskoziemcy, nie? To… Żeby jakoś złagodzić dysonans poznawczy u siebie, znaczy niezgodność rzeczywistości z jakimś tam naszym przekonaniem na jej temat, no musimy zacząć kłamać wobec siebie. Sobie, nie? Sami. Znaczy musimy zbudować obraz. Tak jak teraz jest wojna w wiadomym kraju. I ja myślę sobie, że ludzie, którzy mieszkają w tym drugim kraju, który nie jest najbardziej ulubionym krajem naszym ostatnio, kraju matrioszek i kolei transsyberyjskiej, tamci obywatele są, myślę, przekonani o słuszności swoich działań. I to jest znane zjawisko polegające na tym, że gdyby oni mieli sami przed sobą przyznać, że jestem częścią bandy, która generalnie wzięła najsłabszego w szkole i spuszcza mu wpierdol, bo ma ochotę, no to tak by im się głupio trochę zrobiło, że… Bo musielibyśmy przyznać, że są świniami, nie? A my jesteśmy częścią czegoś, co jest faktycznie paskudne, nie?
Adam Michalczyk: Więc żeby zgodzić ten dysonans poznawczy, możemy wpaść w taką… I to ma niestety bardzo przykre konsekwencje, dlatego że to powoduje, że my przestaliśmy, chyba czy duża część z nas, czy zdarza nam się tego nie powiedzieć, na tym poziomie uogólnienia to i tak nie ma żadnego znaczenia, ale straciliśmy kontakt często z tym, że my jesteśmy takimi rzeczami, które naprawdę są do zmiany, nie? Do usprawnienia, do zrobienia inaczej w organizacjach, bo nie mówimy ani językiem bańki produktowej, ani nie mówimy językiem bańki technologicznej, tylko stworzyliśmy sobie swoją własną bańkę i my mamy bardzo dużo mądrych rzeczy do oddania, do zaoferowania, do powiedzenia,
Kate Hobler: do zrobienia, mam nadzieję, po pierwsze,
Adam Michalczyk: ale przez to, że jakby nie wychodzimy, czy nie wystarczająco rozumiemy tych naszych klientów, ich problemy faktycznie, nie? To możemy nie mieć, ta skuteczność może być niska po prostu, nie?
Długi cykl feedbacku i pragmatyzm
Kate Hobler: Czyli z tego, co słyszę, mamy pewien problem z taką religizacją tego, co powinno być pragmatyczne i zamienia się to w wierzenia. Gdzieś czytałam jakiś czas temu bardzo ciekawą opinię, która mówi o tym, że generalnie szeroko pojęty management consulting, zwinność także tam jest, ale nie tylko zwinność, bo tam są też różne inne podejścia, narzędzia, frameworki i inne tego typu rzeczy, mają ten problem, że mają straszliwie długi cykl feedbackowy. Ta pętla feedbacku to jest, w najlepszym wypadku to są miesiące, często lata, a jakby tego było mało, to na tym jest jeszcze,
Kate Hobler: Połączenie wielu różnych rzeczy, które bardzo ciężko od siebie odseparować. Bo jeśli na przykład robimy zmiany w kierunku, załóżmy, że próbujemy skrócić lead time, tak? Prosta sprawa. No to okej, my próbujemy robić to jakimiś narzędziami związanymi na przykład, nie wiem, z zespołami, które tam są, ale ten lead time, on może się skracać, bo na przykład rynek zaczyna iść do góry i mamy klientów, którzy potrzebują czegoś, co jest mniejsze potencjalnie, nie? Więc ten lead time, on sam się zaczyna skracać, niezależnie od tego, co robimy. Więc to, co my sprzedajemy, też jest częściowo podyktowane, znaczy inaczej, zaczyna się od wiary, że to rzeczywiście może działać. Ale teraz jak do tego wrócić z pragmatyzmem, tak? Od tego właśnie wyreligizowania, jak, nie wiem, czytanie z listu świętego Szwabera do deweloperów, tak?
Adam Michalczyk: Do deweloperian, bracia.
Kate Hobler: Do deweloperian. Och, doskonałe, dziękuję.
Potrzeba konsekwencji i energii w organizacjach
Adam Michalczyk: Kradnę. Wiesz co? No tylko tu jeszcze, do tego to ja bym jeszcze spojrzał, znaczy do tego bym dołożył jeszcze to, że my rzadko wiemy, czego potrzebują od nas ci nasi klienci, nie? Bo oni chcą zmienić jakiś kawałek tam swojego procesu, czy jakoś tam wpłynąć na zmniejszenie tego lead time’u, nie? Na powierzchni to jest to. No ale teraz tak, my wchodzimy do organizacji, jeśli chcemy przyjąć taką klasyczną pozycję Agile Coacha, no to dajemy im jakąś naszą wiedzę niszową i oczekujemy tego, że po drugiej stronie będzie ktoś na tyle świadomy, że on sam tę zmianę wprowadzi, pociągnie tę zmianę, nie? Co się nie dzieje generalnie, bo te organizacje, które się chciały zmienić i mają do tego siłę i kompetencje i kadrę, która jest w stanie to zrobić, to one już się zmieniły albo nie potrzebują nas, nie? Moim zdaniem. I to jest ten kawałek. Ja myślę, że organizacje od takiego management consultingu potrzebują czegoś innego. Ja czytam, że są przynajmniej dwie inne rzeczy, które potrzebują. Pierwsza to jest konsekwencja, w sensie to jest to, czego ja coraz więcej widzę u moich klientów, czyli tego, że oni nie chcą tego, żebym ja im pomógł zorganizować zespoły, tylko żeby ktoś pomógł im zarządzać po prostu, nie? Żeby ktoś im na przykład powiedział, że zwinność nie musi być zwinnie wprowadzana i jakby moment przejścia z jednego miejsca do drugiego to jest moment, który łączy dwa światy, nie? Łączy dwie rzeczywistości organizacyjne i nie da się użyć narzędzi, przynajmniej z moim zrozumieniem, nie? Nie da się użyć narzędzi tego nowego świata czy tego świata po zmianie do tego, żeby zmienić stary świat po prostu, bo to jest niemożliwe, nie? Dlatego, że to są dwa zupełnie różne paradygmaty w ogóle myślenia o organizacjach i my czasami jesteśmy do tego, moim zdaniem, żeby pokazać granice i żeby pozwolić tym ludziom użyć jakichś narzędzi, które są z różnych miejsc, dlatego, żeby wywołać zmianę organizacyjną, czy to w kierunku lead time’u na miłość boską, czy w kierunku zmniejszenia organizacji, czy zwiększenia efektywności, no że to, czyli ta konsekwencja, czyli danie im tej konsekwencji i to jest jedna rzecz, a druga moja nauka z ostatnich tygodni, w zasadzie miesięcy, to jest nauka taka, że organizacje potrzebują działania, że organizacje bardzo potrzebują energii po prostu, dlatego, że, i co jest bardzo trudne jako konsultant, bo my z założenia nie bierzemy odpowiedzialności.
Kate Hobler: Jednak, nie?
Adam Michalczyk: A organizacje tego najbardziej potrzebują, bo w czasach postpandemicznych, myślę, że dramatyczny problem jest z tym, że ja już widzę którąś kolejną organizację, która ma problem z pisaniem maili, która nie jest w stanie doprowadzić do tego, żeby mail miał znaczenie w organizacji, to jest straszliwie głupie, bo chodzę po nieskończonych spotkaniach w różnych organizacjach.
Adam Michalczyk: I widzę, że to są spotkania, które powinny być mailem po prostu, albo to są spotkania, które powinny być menedżerem, który przychodzi i robi takie staropolskie ogłoszenia duszpasterskie, nie? Kochani, w organizacji to i to się stało, to będzie miało na nas taki wpływ, a od dzisiaj będziemy pracować w taki sposób, bo tego potrzebujemy, nie? Zamiast tego jest piętnaście spotkań, jest rozmawianie, jest ustawianie, jest wypracowywanie rzeczy, której wszyscy wiemy, jak powinna wyglądać. Ci, którzy są w stanie podjąć poinformowaną decyzję, wiedzą, jak ona powinna wyglądać, nie? A nawet jeśli nie wiedzą do końca, to lepsze jest podjęcie jakiejś decyzji niż wypracowywanie w cudzysłowie czegoś, szczególnie w sytuacji, kiedy to są rzeczy, które są dotkliwe dla uczestników tej gry, nie? W sensie, jeśli masz zespół, który po prostu ścierpi, nie? I nie dowozi, nie kontroluje swojego procesu, nie umie planować — pewnie ty się nie spotykasz, ja też rzadko z takimi zespołami — ale to nie jest kwestia tego, żeby ich spytać, jak oni by chcieli może być łaskawie rozważyć to, żeby zacząć dostarczać, tylko żeby im powiedzieć: tak nie może być. W sensie, to nie jest akceptowalne, nie? Nie, tak nie będziemy robić, nie? Nie opresyjnie, grzecznie, sympatycznie, w sposób kulturalny i współczesny, ale powiedzieć: nie, nie? I to jest, czyli z jednej strony to jest to, że energia do zmiany i takie przywództwo, w sensie pociągnięcie tych ludzi i konsekwencja, czy powrót do tego, że menedżerowie są od konsekwencji, a druga rzecz to jest to, że po prostu to jest jego energia, nie? Czyli decyzja, zrobienie czegoś, nie? Nie kwestionowanie ciągłe i chodzenie dookoła, nie?
Kate Hobler: Czyli zamiast przytulania drzew i paraliżu decyzyjnego jest przywództwo, które robi.
Adam Michalczyk: Ale przytulanie drzew już chyba mamy ze sobą. Mam nadzieję. Patrząc po tym, co się dzieje w organizacji, znaczy po tym, że organizacje wyrzucają Scrum Masterów, chociaż teraz się znowu zmienia, bo jest więcej zgłoszeń do Scrum Masterów, a teraz jest jeszcze piętnaście procent w tym miesiącu, jak mi wczoraj powiedział Andrzej.
Kate Hobler: No to jakby to bez sensu.
Adam Michalczyk: Jeśli masz mieć menedżerską rolę, która nie jest menedżerem i obok menedżera, który nie robi pracy menedżera, bo ktoś mu powiedział, że nie powinien, no to coś jest srogo popieprzone, nie? No i jakby masz dwie role menedżerskie w zespole, które robią to samo, ale źle, to może lepiej miejmy jedną. I niech ona to robi źle, ale przynajmniej taniej.
Rola Scrum Mastera a delivery management
Kate Hobler: No, ta para słów, które ostatnio się przewija w kontekście zwinności, w kontekście Scrum Mastera, czyli delivery management, to jest coś, co zaczyna nabierać porządnego tempa, mam wrażenie.
Adam Michalczyk: To dobrze?
Kate Hobler: Nie wiem.
Adam Michalczyk: A jak jest twoje, to dobrze, a jak jest twoje, to źle? Teraz ja cię wyciągnę na odpowiedzi trochę.
Kate Hobler: Okej, to dobrze, jeżeli to jest coś, co stanie się sprawcze. Czyli jeżeli doprowadzi, jeżeli będziemy mieć — obojętne, czy to będzie zamiast Scrum Masterów, czy to będzie po prostu Scrum Master, będziemy jeszcze do zrobienia delivery management, czy to będzie tak, że to w ogóle pojawi się jakaś nowa triada, w której coś takiego będzie — tak długo, jak będziemy doprowadzać do tego, żeby to się działo. I żeby to się działo w sposób, który jest odpowiedni, czyli na przykład, nie wiem, jakość jest odpowiednia do tego, czego my potrzebujemy w tej organizacji. Nie za niska, nie za wysoka, tak? Adekwatna. Co?
Adam Michalczyk: Adekwatna.
Kate Hobler: Tak, adekwatna, nie? Jeśli będzie się działo to, co powinno się dziać, czyli nie uwieszamy się na pięknych wymaganiach, które będą stupięćdziesięciosiedmiostronicowymi PDF-ami, tylko doprowadzamy do tego, żeby powstało coś, co przynosi jakiś zysk temu komuś, kto z tego będzie korzystał. To to uważam, że jakkolwiek by to nie wyglądało, super. Szczerze powiedziawszy, ja mam gdzieś Scruma samego w sobie. To jest bardziej kwestia tego, do czego ja próbuję doprowadzić za pomocą, jeżeli to narzędzie wybiorę, nie? Więc myślę, że tak. Złe to będzie to, jeżeli powstanie kolejna rola menedżerska. Więc jeżeli sobie będzie w jednym miejscu Product Owner, Product Manager, Line Manager, Project Manager, Scrum Master, Leader i Delivery Manager, no to jakby tak powiedzieć… Widziałam kiedyś firmę…
Adam Michalczyk: Bardzo dobrze dla PKB.
Kate Hobler: Nie do końca, bo ta firma padnie.
Adam Michalczyk: Znaczy to zależy, na ile jest dotowana. Wierzysz w to, co mówisz? Bo ja nie mam dowodów do końca na to, nie? W sensie poziom nieefektywności, który obserwuję w różnych miejscach, jest taki, że gdyby nieefektywność miała być powodem upadania firm, to ja tego nie widziałem.
Kate Hobler: Ja myślę, że teraz jesteśmy… Nie, inaczej. Niekoniecznie nieefektywność, ale nieumiejętność przekształcenia efektywności, którą mamy do tej pory, w inną, która właśnie jest potrzebna. Tak pięknie w taki sposób upadły…
Adam Michalczyk: Poprawy, kochana, poprawy. Tak uciekasz, unikasz tego, ale to chodzi o poprawę efektywności.
Kate Hobler: Nie, coś ty. Nokia była masakrycznie efektywna w kontekście produkowania telefonów z klawiaturami.
Adam Michalczyk: W kontekście wymagań rynku, nie? No właśnie. Nie efektywna w słowie efektywna — czytaj: nakład pracy do rezultatu — tylko efektywna w sensie efektywna w oddziaływaniu na klienta.
Kate Hobler: Okej, dobra. Jeżeli taką efektywność patrzysz, to jakby rękami i nogami się podpisujesz.
Adam Michalczyk: Nie, to co do twojego punktu widzenia też masz rację, nie?
Kate Hobler: No.
Adam Michalczyk: Czyli świetnie, że się zgadzamy ze sobą.
Kate Hobler: To niesamowite. Dziękuję, dziękuję.
Adam Michalczyk: Nie, a wiesz co? Znaczy tak. Tylko ja sobie myślę o tym w taki sposób: że to taki mi się stary dowcip przypomina o gościu, który poszedł na bazar sprzedać psa i wraca do domu i żona pyta: „Jak tam?”, a on mówi: „Sprzedałem psa”. Nie?
Kate Hobler: Nie! Ale wiesz za ile poszedł?
Adam Michalczyk: Za milion! „No ale nie masz pieniędzy.” „No tak! Ale wymieniłem na dwa koty po pięćset tysięcy.” Jakby… Wiesz? Niedziałający system dostarczania wartości — w którym są Scrum Masterzy… Często jest związany… Czy tam Scrum Masterzy… Scrum… Wszystko jedno. Często jest po prostu obrazem tego, że w organizacji nie ma zarządzania i jakby teraz wasze pójście do Scruma było rozpaczliwą próbą zrobienia czegoś inaczej — oczywiście w taki sposób żeby nic nie zmieniać — jak zwykle. A teraz zrobimy jakby na odwrót i teraz powiemy sobie: rozwiązaniem jest usunięcie Scrum Mastera — przy czym nic się nie zmieni w organizacji znowu. Zróbmy Kanban! Zrobiliśmy nieefektywną… O błagam! Radek!
Kate Hobler: Spoko spoko Radka jeszcze będę mitygować.
Adam Michalczyk: Widzę dla Radka tutaj wielką przestrzeń ale on jest w tym samym… No jakby powiedz mi kto robi Kanbana? Nie? Natomiast myślę że to jest taki trochę zwodniczy kawałek bo ja się… Dla mnie celem teraz jest to żeby Scrum Master był delivery managerem ale w takim sensie żeby był sprawczy dowoził robił robotę brał odpowiedzialność na siebie — w sensie napierdalał no! W sensie to ma być tak że albo go zwolnią bo próbował za bardzo albo próbował za słabo no miłość boską nie?! W sensie po coś tu nie jesteśmy. Jakby dla mnie jeśli Scrum Master nie jest od czasu do czasu w delikatnym konflikcie ze swoim zespołem — i to o delikatnym konflikcie mówię delikatnie nie? Tym twórczym — to jest jakaś porażka totalna nie?! W sensie ten człowiek ma mieć taki kontakt z organizacją żeby wiedział że organizacja za nim stanie no matter what ale jednocześnie musi wiedzieć że organizacja oczekuje od niego tego czy od niej tego że będzie dym nie?! W sensie że jeśli coś będzie się działo to będzie pierwszą osobą która rękę podniesie a jeśli nie to zostanie zwolniony nie?! No bo i tak proste może prostackie ale jakby znowu: ja widziałem… W Allegro pracowałem sto lat temu ze mnóstwem fajnych delivery managerów ze sporą ilością fajnych delivery managerów i jakby niewiele się różnili od dzisiejszych niektórych Scrum Masterów a ich efektywność była wypadkową ich wiedzy menedżerskiej dojrzałości ludzkiej a nie tego czy umieli Scruma czy nie. Problem jest taki że Scrum doskonale to odsłania.
Kate Hobler: Tak.
Adam Michalczyk: Ale to nie rozwiązuje żadnego problemu.
Kate Hobler: Tak tak. To tylko spuszcza wodę z bajorka w której siedzi krokodyl a krokodylem nadal trzeba się zająć.
Adam Michalczyk: Ja wolę szambo ale szanuję twoje bajorko z krokodylem.
Kate Hobler: Wiesz co co tam w tym bajorku pływa to już sobie możesz wyobrazić.
Adam Michalczyk: Takie Indie bardziej?
Herezja: zwinność nie musi być zwinnie wprowadzana
Kate Hobler: O na przykład może być! To słuchaj ja cię jeszcze pociągnę za język o jedną herezję którą wypowiedziałeś wcześniej: że zwinność nie musi być zwinnie wprowadzana. Jestem przekonana że tylu osobom zapaliły się gdzieś tam czerwone lampki czerwone flagi: Jezus Maria co ten Zając gada!
Adam Michalczyk: Zapraszam zapraszam!
Kate Hobler: No!
Adam Michalczyk: Jak to jest? To jest coś dziwnego.
Kate Hobler: Nie żebym się dziwiła, ale jestem ciekawa, jak ty to wytłumaczysz.
Adam Michalczyk: Nie wiem, dla mnie to jest zupełnie oczywiste. W sensie zwinność to jest zwinność, a zarządzanie zmianą to jest zarządzanie zmianą. To jest jedno. A dwa, jak masz organizację pełną trolli… Boże, no. Ty wiesz i ja wiem. Byłaś w jednej organizacji i wypracujmy sobie rolę. Jakie jest znaczenie roli? Jakie są tam sratatata, nie? I po co to komu? W sensie, no fajnie. Masz ludzi, którzy są w zmianie. Nie wiedzą, co się z nimi stanie. Boją się. W sumie my, wchodząc tam i wprowadzając coś, nic nie tracimy, bo faktura i tak będzie zapłacona. A oni mają do stracenia wszystko. Swoje dziesięć lat miejsca w organizacji. Dziesięć, piętnaście lat tego, jak budowali sobie relacje. I część z nich, menedżerowie, już nie ma żadnego kontaktu z developmentem od wielu lat, a myślą, że są cały czas developerami. I w zasadzie mają wszystko do stracenia, bo nigdy nie poszli na rynek sprawdzić, czy można znaleźć pracę jako szef, jako menedżer w IT. Straszna rzecz. To powinno być zakazane w ogóle. Organizacje powinny kopać w tyłek takich menedżerów. W ogóle menedżerów w IT, żeby wyszli gdzieś i wrócili, żeby zobaczyli, że to nie jest już koniec świata.
Adam Michalczyk: I teraz po drugiej stronie masz takich pajaców jak my. No, zróbmy warsztat. O, może tutaj się zastanówmy, jak to zrobić.
Kate Hobler: Nie, to nie zadziała.
Adam Michalczyk: Zrobiliśmy ludziom, robimy ludziom krzywdę. W tym sensie, że z ich perspektywy to my robimy im krzywdę. Niech to będzie zupełnie jasne. Robimy im krzywdę. Na pewno w ich postrzeganiu. A jeśli popatrzymy na to, że my wprowadzamy bardzo duże zaburzenie do ich świata, o które oni się nie prosili, to my robimy im krzywdę.
Kate Hobler: Tak naprawdę całkiem.
Skuteczność transformacji mierzona odejściami
Adam Michalczyk: Mimo że mamy dobre intencje, dobre chęci i w ogóle wspaniałe przeświadczenie o tym, że nasz sposób działania jest dobry. Więc ja często mówię i ludzie tam robią… Skuteczność twojej transformacji jest mierzona ilością zwolnionych osób. Po prostu. Jeśli masz organizację, w której robisz transformację dużą, która powoduje, że ludzie mają inaczej funkcjonować, inaczej myśleć o pracy, inaczej się organizować i ani jedna osoba nie odeszła, ani nie została zwolniona, w szczególności nie została zwolniona, no to chyba nie wywołałeś żadnej zmiany. Albo zmiana jest powierzchowna zupełnie.
Adam Michalczyk: No jak. Pewien bank kiedyś, rozmawiałem z takim bardzo ogarniętym menedżerem z jednego banku, już tam kawałka banku, no to powiedziałem i to była jedna z niewielu osób, która mówiła: no tak, oczywiście, przecież jak zrobiliśmy transformację, to pierwszą rzeczą zrobiliśmy program dobrowolnych odejść. I to nam się świetnie sprawdziło, to było coś, co super w ogóle zrobiło robotę. Nie wiem, może znam taką spółkę giełdową dużą, w której zadziały się podobne rzeczy, przy czym tutaj więcej ludzi po prostu odeszło samych z siebie i to też menedżerów dużych. I wszystkim to wyszło na zdrowie. Wszystkim to wyszło na zdrowie, szczególnie tej organizacji, dlatego że ta organizacja usłyszała, jak kluczowi ludzie, tacy, którzy byli rozpoznawalni w tym systemie, zostali rozpoznani jako ludzie, którzy odchodzą, że z tego powodu, no to wszyscy ci, reszta, musiała podjąć decyzję poważną, czy ja jestem tu i będzie tak, jak będzie, czy ja jestem na zewnątrz, tak jak on. To jest zajebiście dobrze. Ci ludzie się świetnie mają na rynku. To są często super specjaliści. Wiem, gdzie ci ludzie są teraz niektórzy i robią super robotę i są szczęśliwi. Ci, co są w środku, to trochę charczą, trochę nie charczą na to, co się dzieje, co się stało, ale generalnie przynajmniej cała organizacja wie, że idziemy w tę stronę i że to nie są żarty, że to nie jest powierzchowne, to nie minie za tydzień, bo potem masz, wiesz, takie zastępy ludzi, którzy się chowają pod miotłą. I wiesz, że jak tylko będzie gorzej w organizacji, w sensie niech będzie jakiś kryzys, jakikolwiek, cokolwiek przestanie działać, to oni wyciągną wtedy argument, którym była zmiana i źle zrobiona, ale my wiemy, jak to robić, bo jeszcze pamiętamy. No i też takich historii parę widzieliśmy pewnie, nie?
Adam Michalczyk: Jakby płaskoziemcy, znaczy nie wiem, może jestem płaskoziemcą, ale kiedyś było takie podejście. Przecież pamiętasz, no ludzie tak, my tak o tym myśleliśmy przez wiele lat, nie?
Kate Hobler: Mhm. Też oczywiście. I sprawdziło ci się to? Wiesz, etap przytulania drzew i bycia ekstremistką, to ja zdecydowanie mam, znaczy ja taki miałam.
Adam Michalczyk: Ja nie, ja chyba nie. Znaczy ja mam za sobą, ale chyba tu nie wjechałem nigdy, bo jestem chamem po prostu.
Kate Hobler: Wiesz, miałeś całkiem dobre otoczenie, w którym miałeś okazję zaobserwować to, to całkiem z głową było robione, nie? Tam dawno, dawno temu w Allegro.
Adam Michalczyk: Wiele mądrych ludzi, no.
Kate Hobler: No, także tak. I ja sama pamiętam, przecież ja na moim blogu kiedyś napisałam tekst pod tytułem „Menadżerowie w Scrumie to jest w ogóle jakaś pomyłka, po co w ogóle, po co oni są w korporacji”, nie?
Adam Michalczyk: To tak mówiłem sam, to to sam mówiłem, no.
Kate Hobler: Także mam wrażenie, że każdy człowiek, który gdzieś tam w tym biznesie jest, prędzej czy później przechodzi przez taki etap i jeżeli przejdzie przez ten etap, to już zaczyna potem dopuszczać do siebie, że istnieje coś więcej, tak? Niż jedna metoda, od którejkolwiek byśmy nie rozpoczęli, że istnieją inni ludzie, że to jest zdecydowanie bardziej skomplikowane niż trzy odpowiedzialności, tak? I mamy sobie zespół, tak? Tudzież flow, nie? I parę założonych mierników. I tam są ludzie, tam jest polityka, tam jest organizacja, z którą trzeba czasem zamordę, bo to są metody, które przemawiają do tych ludzi, tak? Przyjdziesz do nich i powiesz, a może byśmy tutaj coś tam, Panie Karolu, coś tam, coś tam? No nie, nie, nie, to nie, to nie przejdzie. Robimy tak, tak i tak, nie?
Adam Michalczyk: No.
Kate Hobler: I mierzymy to, co wychodzi.
Adam Michalczyk: Wiesz co, no ja bardzo jestem po stronie, teraz ostatnio też jakoś to ze mną jest, że my nie jesteśmy od robienia organizacji jakąś, tylko my jesteśmy od oddziaływania w ogóle na organizację, nie? W sensie od tego, żeby umożliwić ludziom oddziaływanie, czy organizacjom oddziaływanie na siebie i tworzenie siebie, nie? Ale mam do ciebie pytanie, Kasiu. Jakie jest twoje płaskoziemstwo? Zostawmy tylko, wiesz, ulubionego płaskoziemcę twojego, z twojej prywatnej wendety, bo jakby ja mam cykla bzule sumienia na tę rozmowę, ale takie jakieś mniej oczywiste może.
Kate Hobler: Moje ulubione płaskoziemstwo?
Adam Michalczyk: Widzisz, wołasz innych, żeby się wyprzęglali tutaj z tematów, a sama nie, wiesz, no. Widzisz, tak ci podcasterzy dzisiaj, przyjść, nie, na gotowe, z kogoś wyssać, a samemu nie powiedzieć. To teraz świeć oczami.
Kate Hobler: Dobrze będę. Tak naprawdę już w dwóch, już się trochę wyprztykałam, bo już dwa odcinki nagrałam, to jest trzeci, więc trochę gadałam, ale chyba ten ekstremizm to jest mój absolutnie ulubiony. Bo ostatnio mój mąż Marek stwierdził, że można by spróbować rozważać frameworki w ogóle i narzędzia w kontekście, uwaga, ostre frameworki, można się pokaleczyć. Bo wprowadzanie tego na „ja wierzę”, tak, a nie na zasadzie, no to może mieć jakiś sens w tej sytuacji i wspierać nasze cele, mam wrażenie, że to jest coś, co jest pierońsko niebezpieczne.
Adam Michalczyk: Ale można na „ja wierzę”. Pod warunkiem, że jesteś CEO.
Kate Hobler: Wiesz co, nawet CEO można zmienić. Nawet Elona Muska można było wypierniczyć z Twittera. Nie? Jego akcjonariusze, akcjonariusze Tesli, efektywnie wypierniczyli go z X-a.
Adam Michalczyk: No czy efektywnie, czy nie ma wpływu, to ja nie wiem, nie?
Kate Hobler: A nie, nie, nie, ja nie mówię, że nie ma wpływu. Nie jest CEO.
Adam Michalczyk: Jakby tak. Tak, na wiarę, no jeśli jesteś, ale to jest, tylko dobija, moim zdaniem, to dobija do twojej myśli, bo jeśli twoje pieniądze są na stole, to rób, co chcesz. W sensie, jeśli ty chcesz sobie wprowadzić, wiesz, framework, hop na konia, czy hop na krowę, to sobie wprowadzaj. Jak to są twoje pieniądze, to alleluja. To prawda.
Kate Hobler: My jako konsultanci, czy ci z zewnątrz, my właściwie operujemy czyimiś pieniędzmi w próbie zmiany organizacji, więc ja się nie dziwię, że trzeba takiego człowieka dobrać naprawdę z należytą starannością, bo właściwie on nie ponosi odpowiedzialności.
Adam Michalczyk: Albo wziąć odpowiedzialność.
Kate Hobler: Albo wziąć odpowiedzialność. I myśleć tylko o swoich pieniądzach. Tak, tak.
Kate Hobler: Pamiętam dawno, dawno temu parę osób przyjęło pozycję w jakiejś firmie. Tylko że problem był taki, że mieli tak dużą władzę w tej firmie, że nabruździli bardziej, niż gdyby to zrobili, nie mając tego. Nie mając tej odpowiedzialności. Więc szczerze powiedziawszy, mi się perspektywa tego, że przyjmujesz pozycję w danej organizacji, z którą pracujesz, bardzo podoba. Powiem Ci za jakiś czas. I to jest coś, w co ja wierzę, ale to nie jest coś, co ja wiem. Bo ja sama, z wyjątkiem swojej własnej organizacji, nie przyjęłam u klienta pozycji od piętnastu lat.
Adam Michalczyk: No to ja Ci powiem, jak jest ze mną, z doświadczeniami z tym. Na razie jestem niesamowicie szczęśliwy, bo pracuję, spodziewałem się trochę znacznie gorszego stanu, czy znacznie gorszych rzeczy. Też doświadczony różnymi organizacjami, a spotkałem — tutaj nie mam zapłacone za to — a spotkałem niesamowitych ludzi, naprawdę. W sensie kawał takiego świeżego myślenia. Karolina, niesamowita osoba w ogóle, z energią bomby atomowej, naprawdę. Bardzo reproduktywną. Piotrek, który jest blisko sercu, Łukasz i Tomek, i Scrum Masterzy, też bardzo tacy niewyrwani z granatem od pługa, ani po przyspieszonym kursie bycia Scrum Masterem, tylko tacy ludzie, którzy tam coś raczej wiedzą.
Kate Hobler: Jeszcze też wsad od kolegów.
Zespoły nie powinny decydować o wszystkim
Adam Michalczyk: Z jakiejś tam podrzędnej firmy, które tam, że mają niby bardzo dużo procent, nie wiem, coś tam alkoholowe, takie powiązania, i się głównie YouTube’em zajmują i podcastami, a z tym Agilem to wiadomo. I jeszcze tam ich rękę widać, więc trzeba wszystko odkręcać. Oczywiście żartuję. Więc niesamowity setup i też wspaniali ludzie, i naprawdę taki mam dobry czas. W sensie mam teraz Pawełka, który siedzi przy oknie, ja przychodzę często do biura i po prostu mordo mi się cieszy, jak przychodzę do biura, patrzę na niego i witam go, i czy dzisiaj będziesz udawał, że pracujesz, czy będzie tak jak zwykle. On mi się odszczekuje jakoś w pięknym stylu i wracam do tego, że można mieć relacje z ludźmi w pracy i to jest cudne. I to jest naprawdę takie wartościowe i tego mi bardzo brakowało. A i też wpływ jest inny. Jak masz swoje i musisz iść — dzisiaj byłem na spotkaniu, musiałem powiedzieć, że będę robić to i to, czy ktoś ma jakieś pytania, i musiałem dostać parę strzałów i zostawić jeszcze przy tym dobre wrażenie i się nie wymądrzać, tylko usłyszeć. Duża lekcja pokory, także ja się bardzo cieszę, że już tam taką prywatę i dużo pozdrowień. A przeciągając to jeszcze, to jeszcze pewne płaskoziemstwo, które z kolei jest, myślę, takie, którego ja nienawidzę, i to jest płaskoziemstwo pod tytułem, że zespoły powinny decydować o wszystkim, co nie jest organizacją pracy swojej własnej. W sensie taka wiara w to, że to „take it to the team” doprowadzone do takiego absurdu pod tytułem, bo my nic nie mówimy zespołom. I tutaj do wszystkich, którzy mnie słyszą, zespoły naprawdę, jeśli zespół nie jest w stanie dostarczyć jednego Sprintu w całości,
Kate Hobler: to oni nie mają capacity do tego,
Adam Michalczyk: żeby zarządzać czymkolwiek innym, jak swoimi zadaniami w Jirze. W sensie niech najpierw zaczną
Kate Hobler: zadaniami w Jirze zarządzać,
Adam Michalczyk: bo na miłość boską. W sensie tak tego kraju nie zbudujemy, jak tak dalej pójdzie. W sensie to jest niestety… Tak jest. To jest smutne.
Kate Hobler: Nie musimy u Hackmana iść najbardziej w prawo, nie o to chodzi. Super. Ja bardzo chętnie kontynuowałabym tę rozmowę i chyba musimy się umówić na jeszcze jedną. Najchętniej za jakiś czas, bo bardzo jestem ciekawa, jak twój właśnie eksperyment z wzięciem odpowiedzialności będzie się…
Adam Michalczyk: Na moich tutaj podcastach gościnnych w plecach się będziemy wiedzieć.
Kate Hobler: No, dokładnie tak. Tak, tak, tak.
Adam Michalczyk: Nie ma nic miło, czy nic źle?
Kate Hobler: To ty mnie zawsze przejrzysz. Zając, co ty myślisz?
Adam Michalczyk: Powiedz mi lepiej, czy grzecznie jedziesz na CoachCamp, czy nie w tym roku?
Kate Hobler: Ja już byłam.
Adam Michalczyk: Ty już byłaś. I jak było właśnie?
Kate Hobler: Beznadziejnie. Nie wiem do końca, ponieważ opiekowałam się niestety pewnym sześciolatkiem, ale byłam miejscami.
Adam Michalczyk: Coraz młodsi ludzie przyjeżdżają na te kampy.
Kate Hobler: Ale powiem wam, tak, coraz młodsi, nie? Ale powiem, że w tym, w czym miałam okazję uczestniczyć, było naprawdę fajnie. Przede wszystkim bardzo się cieszę, że nie musiałam dojeżdżać prawie sześciu godzin, tylko trochę powyżej dwóch.
Adam Michalczyk: No, dobra.
Kate Hobler: To jest jeden z tych elementów.
Adam Michalczyk: Ale miejscówka jest lites? Jest fajna. Organizatorom się udało znaleźć coś takiego znacznego? Tak.
Kate Hobler: Tak, udało się zdecydowanie. Co prawda hotel jest tuż przed, znaczy inaczej, nie, w trakcie remontu,
Adam Michalczyk: bo połowa budynku jest. Czy to jest jakieś przekleństwo? W Mościckim ten zestaw, to spa, które nigdy nie działało, a teraz tu jest remont? Jezu.
Kate Hobler: Ale wiesz co, akurat ten remont nikomu nie przeszkadzał. I mówię całkiem serio. Tak. Więc jakby miejscówka jest naprawdę fajna, więc jakby coś Agile Coach Camp rękami i nogami polecam. Fajnie wyszło. No i przyszłotygodniowe pewnie też będzie fajne, gdyby nie to, że na innej konferencji w tym momencie będę, bo jadę na duże śniadanie turkusowe, to też bym była.
Adam Michalczyk: Oj, tu mam dwa żarty, ale już zostawię dla siebie, bo jakby ci co mają wiedzieć, to wiedzą, jakie ja tutaj żarty bym zostawił. Życzę ci bardzo dobrej konferencji z całego serca, żeby ci to tam dobry czas, a i też te weekendy takie spędzane na, poza domem i to jest też dla, z wiekiem wiesz co, ty jesteś ciągle młoda, ale z wiekiem to jest coraz bardziej, to jest coraz bardziej przesrane, że jakby to tyle kosztuje człowieka.
Kate Hobler: Wiesz, nasze roczniki chyba nie są daleko od siebie, więc jakby…
Adam Michalczyk: No ty na pewno jesteś młodsza, znaczy wyglądasz młodziej.
Kate Hobler: Aha, to kiedyś to sprawdzimy, jak wtedy pokażemy dowody, to zobaczymy.
Adam Michalczyk: Niech Marek tego nie otwiera, bo będzie, że cię tutaj podrywam, ale…
Kate Hobler: Marek to będzie obrabiał, więc spokojnie, na pewno będzie wiedział.
Adam Michalczyk: Nie no dobra, nie będziemy tego teraz wyciągać, ale to na poza anteną może będziemy sobie, sobie pokażemy, kto ma dłuższy PESEL.
Kate Hobler: Mhm, mikrofon.
Adam Michalczyk: Tak. Wiesz co, no ja mój mam na wierzchu.
Kate Hobler: No niestety, mój jest schowany.
Adam Michalczyk: No, to masz pojemnościowy, to wiesz.
Pożegnanie i żart o rabacie za dosłuchanie
Kate Hobler: No, słuchaj, ja dzięki bardzo, uwielbiam z tobą gadać, mam nadzieję, że znowu się to zdarzy, a tymczasem dzięki.
Adam Michalczyk: Tak bardzo to nie ciągniesz do tego, tak nie zadzwonisz, nic, ja nie wiem, to coś… Kasia kłamie, Kasia,
Kate Hobler: Kasia kłamie.
Adam Michalczyk: w każdym razie do was słuchających, żebyście mieli tutaj też, bardzo was, bardzo wam dziękuję, że przesłuchaliście, nikt tego prawdopodobnie nie słuchał. Jeśli dosłuchaliście do tego miejsca i chcecie szkolenie, to jak przyjdziecie do któregoś z nas po szkolenie, to dostaniecie rabat, nie? Na hasło dosłuchałem, możecie dostać rabat. To się nie zdarzy, ale będziemy wiedzieć, że ktokolwiek na ziemi przesłuchał to do końca, nie?
Kate Hobler: No dobra, to jakby…
Adam Michalczyk: Nie ustaliliśmy tego, tak że Kasia się może wyprzeć.
Kate Hobler: Nie, nie wypieram się, to jest dobry pomysł,
Adam Michalczyk: szczególnie,
Kate Hobler: że hasło to jest dobry pomysł, a może dosłuchałem, może dosłuchałem z żyrafą, żeby nie było takie proste?
Adam Michalczyk: Albo jestem osobą dosłuchaną, osobą dosłuchującą. Zostałem osobą dosłuch… O kurde.
Kate Hobler: Dobra, dosłuchową, dosłuchaną.
Adam Michalczyk: Tam jest forma dokonana. Dobrze. A Marek przyjeżdża na drugi kamp?
Kate Hobler: Marek już był teraz, uczestniczył w całości.
Adam Michalczyk: No tak, uczestniczył. No dobra, no to trudno, czyli bez rodziny, bez rodziny Hoblerowatych, w takim razie.
Kate Hobler: Niestety, już, właśnie już były.
Adam Michalczyk: Będę się dobrze bawił w takim razie.
Kate Hobler: Doskonale. Mogę wrotki odnieść. Cały basen dla ciebie.
Kate Hobler: No, super. Dzięki bardzo i do usłyszenia.
Adam Michalczyk: Do usłyszenia.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Applying Professional Scrum™ (APS)Nie ucz się Scruma. Doświadcz go na własnej skórze
- Professional Agile Leadership™ – Essentials (PAL-E)Liderzy, którzy rozwijają zespół, zamiast go ograniczać
- Mistrzostwo Agile CoachinguNajtrudniejsze przypadki, z którymi zostajesz sam





