Przejdź do treści

SCRUM jako papierek lakmusowy - Podcast Zwinnej Kawy #16

SCRUM jako papierek lakmusowy - Podcast Zwinnej Kawy #16

Kate Hobler i Marek Hobler w kolejnym odcinku Podcastu Zwinnej Kawy:

  • co mówi nam że SCRUM nie działa
  • jak zdiagnozować swoją organizację po daily
  • jak zbudować cel sprintu

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Marek Hobler: Hej wszystkim, tutaj podcast Zwinnej Kawy. Dzisiaj mamy gościa specjalnego. Kate Hobler. Trenerkę, konsultantkę, ponoć matkę polskiego Scruma, a prywatnie moja żona. Kate.

Kate Hobler: Cześć.

Marek Hobler: Widzę, że przewracasz oczami.

Kate Hobler: No właściwie trochę tak. Matka polskiego Scruma, Boże. Okej, dobrze. Przejdźmy nad tym. Jakie jest pierwsze pytanie?

Marek Hobler: Pierwszy punkt, a nie jest takie. Ja mam mój kubek. To jest pierwszy start, na którym wziąłem udział ze Szwecji. Mam w nim wodę gazowaną. Masz kubek, szklankę? Co masz w środku?

Kate Hobler: Mam i kubek, i szklankę. Czym się pochwalić?

Marek Hobler: Kubkiem. Kubki są zawsze lepsze.

Kate Hobler: To jest kubek. Niemniej jest łyżka, dlatego, że w środku jest jedna z najlepszych rzeczy do jedzenia, jaka istnieje. Mianowicie to są rozmoczone herbatniki w mleku.

Marek Hobler: Ja bym powiedział, że jest podział. Zdania są podzielone na temat tego, czy to jest najlepsza rzecz, jaka istnieje, ale… Jest. Rozumiem. Dobra, Kate. Ale nie przyszliśmy tutaj do herbatników. Ściągnąłem cię na ten odcinek, żeby pogadać o papierku lakmusowym. Cała historia dla mnie wzięła się stąd, że byłem u ciebie na jakimś szkoleniu. Ostatnio chodzę do ciebie na szkolenia podglądać, co tam się dzieje. I ludzie mówili, u nas coś tam w Scrumie nie działa. A ty trochę powiedziałaś, okej, ale to nie jest tak, że Scrum jest zepsuty, tylko to u was nie działa i to coś znaczy. Chciałabyś coś więcej powiedzieć na temat? Chodziło o papierki lakmusowe, nie? Czyli, nie wiem, komuś nie działa review.

Kate Hobler: Mhm.

Marek Hobler: Albo może nie działa mu Sprint. Albo może mają Daily i nie widzą z nim wartości.

Scrum jako papierek lakmusowy

Kate Hobler: Mhm. To jest tak, w ogóle cały Scrum jest trochę tak zbudowany, że jeśli ci coś nie działa, to cię o czymś informuje. To znaczy, wiesz, to jest coś takiego jak, jak boli, to to jest informacja. Tak? To jest informacja na przykład, bo jak boli kolano, to znaczy, że coś tam jest prawdopodobnie zepsute. Stan zapalny, nie wiem, stał się, jakby twoje kolano stało się wykrywaczem mebli w ciemnym pokoju, tak? Albo nagle się okazuje, że, nie wiem, przesiliłeś je, tak? Kiedyś miałam zresztą taką historię, że moje kolano zdarzało się, że nie działało. To znaczy, ten problem z przewodzeniem nerwowym w kolanie okazało się, że to była w ogóle fizyczna sprawa. Teraz mam ich szóstka, idę sobie, idę, nagle kolano przestaje działać i się wywalam, nie? Także, co prawda nie bolało, ale była to informacja, nie, że coś tam jednak nie działa. No i w Scrumie właściwie wszystko, co się wprowadza, ma za zadanie informować nas o czymś. Jeśli nie da się tego zrobić, to ma nas o czymś poinformować. I są szczególnie dwa takie miejsca, które wyjątkowo dobrze działają, jako właśnie takie papierki lakmusowe. I jednym takim papierkiem lakmusowym jest Daily.

Marek Hobler: Mhm.

Kate Hobler: To jest jedna z pierwszych rzeczy, na które zwracam uwagę, kiedy mówię o lakmusach. Kiedy przychodzę do firmy. I ile różnych Daily widziałam. Pamiętam, że kiedyś w jednej firmie jakby od razu wszyscy wiedzą, że chcę poobserwować Daily. Jeżeli przyjdę popracować z jakimś zespołem czy z organizacją, chcę zobaczyć, jak wyglądają Daily. No i przyszłam do pokoju, w którym był wielki telewizor. To było jeszcze przed covidem, to było grubo przed covidem. I do tego telewizora ustawiła się kolejka. Tak mniej więcej piętnastu osób.

Marek Hobler: Jak do konfesjonału, nie?

Kate Hobler: Tak, tak, tak, tak. I z drugiej strony w pewnym momencie ten telewizor został włączony, on był oczywiście sprzężony z kamerą. I tam po drugiej stronie pojawiła się grupka osób wyglądających jak tacy naprawdę stereotypowi deweloperzy. Nawet mieli koszulę w kratkę. I jakby tam tych osób było też w okolicach dwunastu, tylko wszyscy się mieścili w kadrze, nie byli jako kolejka.

Marek Hobler: Mhm.

Patologiczne Daily w praktyce

Kate Hobler: I potem nastąpiło coś, co no opadło mi tu w szczęko. I bo najpierw odbył się rodzaj właśnie takiego konfesjonału. Tych osób po drugiej stronie. Jak się potem okazało byli z Wysp Brytyjskich. Też pracujący w jednym miejscu. A potem odbył się rodzaj konfesjonału takiego właśnie osoba po osobie wchodzącego w kadr właśnie z tych piętnastu osób. Trwało to no gdzieś w okolicach godziny.

Marek Hobler: To brzmi jak zdecydowanie więcej niż te piętnaście minut z podręcznika, nie?

Kate Hobler: Nie gadaj.

Kate Hobler: Generalnie ja po pięciu minutach miałam absolutnie dość. Bo ja widziałam, że to absolutnie nic nie wnosi. Ci ludzie nie pracują razem. Każdy ma swoje zadania. I reszta zwraca na to uwagę, bo musi. Były tam też osoby, które wyglądały troszeczkę inaczej. Wydaje mi się, że byli to jacyś przełożeni, managerowie. Ponieważ bezpośrednio z nimi nie pracowałam, nie wiem na sto procent. Natomiast to było jedno z ciekawszych daily, żeby tak powiedzieć, które widziałam.

Marek Hobler: Czyli paręnaście ludzi spotykało się jeszcze zdalnie, tak? I wzajemnie spowiadali się z tego, co udało im się zrobić wczoraj, tak?

Kate Hobler: A właściwie czego się nie udało zrobić. Także to było… Na bazie tego… Ja wiedziałam, że to nie jest zespół. To nie jest nawet wiele zespołów. To są ludzie, którzy pracują indywidualnie. To są ludzie, którzy nie interesują się swoją pracą nawzajem. To są ludzie, którzy nie pomagają sobie nawzajem. Nie współpracują ze sobą. To są ludzie, którzy są bardzo mocno pod dyktat swoich menadżerów, którzy podejmują decyzje, które mogą nie być optymalne w tej danej sytuacji. Tam jest brak zrozumienia w ogóle frameworku tego, do czego on służy. To, że jest nakierowanie na to, czego nie udało mu się zrobić. Jest tutaj kultura związana z karami. Z karaniem lub i nagradzaniem. Jak się potem okazało, bardzo, bardzo silna. Więc samo to spotkanie dało mi masę informacji. Więc obserwowanie daily to jest jedno z lepszych punktów wejścia do organizacji.

Marek Hobler: Wow. Czyli nie trzeba przyjść i powiedzieć: hej, słuchajcie, Scrum jest zepsuty, bo to daily po prostu nie działa. Tylko jak wam to daily nie działa, to przypatrzcie się czemu, tak?

Kate Hobler: Tak, tak, tak. Właśnie o to chodzi. Wszystkie elementy Scruma tak mają, ale daily jest wyjątkowo silnym. Jest jeszcze drugi, który też jest takim bardzo silnym. I to jest najczęściej pomijany element Scruma. Bo daily jest zwykle robione w sposób patologiczny. Ono jest robione, bo to jest tylko 15 minut, to wyspowiadajmy wszystkich. A daily, które jest zdrowe, to jest daily, które powinno trwać, znaczy tak, oprócz tego, że powinno trwać 15 minut, tak? Czyli nie więcej niż, tak?

Marek Hobler: Nie więcej niż 15.

Zdrowe Daily i jego cel

Kate Hobler: Nie więcej niż 15 minut, tak. Zdrowe daily często trwa dosłownie moment, tak? To jest parę minut. To 15 jest na wyrost w przypadku zdrowego daily. To jest bardziej na zasadzie takiego, ok, to rozpędźmy się, tak? Potrzebujemy, nie wiem, 5-7 minut na rozpędzenie się, to potem pójdzie dosłownie 3-4 minuty. To wystarczy. Bo daily to nie jest status, tylko to jest planowanie. A status zadań, tak? Mamy, obserwując nasz backlog, prawie wszystkie zespoły, które znałam, robiły daily przy swoim Sprint Backlogu. Co jest bardzo sensownym rozwiązaniem. Ponieważ ten Sprint Backlog pokazuje nam, co jest w tym momencie aktualne. Czasem było tak, że zespoły jeszcze sobie coś tam dosynchronizowywały, doaktualizowywały, bo okazało się, że a, to ja wczoraj zapomniałam zaznaczyć, nie? Spoko, tak? To jest jak najbardziej ok. Ale to jest coś, co ma nam pozwolić ułożyć pracę wielu osób w taki sposób, żeby zoptymalizować nasze wyniki na najbliższe 24 godziny, czyli do kolejnego daily. I takie do kolejnego daily, no to tam nie ma tego dużo, tak? To nie jest tak, że my musimy powiedzieć, co wczoraj zostało koniecznie zakończone, bo to jest w backlogu, tak? Albo wiemy to.

Marek Hobler: No i też nie oszukujmy się, przed tobą jest pewnie 8 godzin pracy na zegarze, z czego godzinna przerwa i jakieś 15-minutowe przerwy w połowie, więc tak pewnie naprawdę wypracujesz 5, a jeszcze po drodze pójdziesz i coś tam porobisz innego, więc planujesz na najbliższe 4 godziny pracy, nie?

Kate Hobler: Najefektywniejsze zespoły na świecie są w stanie wyrobić w okolicy 5 godzin dziennie. To jest coś, co jest nieosiągalne dla znakomitej większości normalnych zespołów, które mają narzuty związane z tym, jak operuje ich firma.

Marek Hobler: Dobra, ale to nie idziemy w tę stronę. Ja cię odciągam do tego, do papierków lakmusowych.

Kate Hobler: Masz rację, tak? No bo to jest plan efektywnie na 3-4 godziny max, tak? Dla wszystkich osób. Więc to jest coś, co powinno raczej pójść szybko, chyba że jest jakieś potknięcie, chyba że jest jakaś gruba sprawa, tak? No to rzeczywiście w tym momencie to jest coś, co może pójść…

Kate Hobler: Pod te 15 minut. No, jeżeli mamy już naprawdę bardzo duży ten 10-osobowy zespół.

Marek Hobler: Dobra, to już wiemy, nie działa nam daily, to nie narzekajmy na Scruma, tylko zobaczmy, czemu nam nie działa, bo to może być fajne informacje, żeby czegoś poszukać.

Brak zespołu a problemy z Daily

Kate Hobler: Tak, to jest ten punkt, w którym widać. A co to spowodowało? Ojej, to tamtego jest cała masa. To może być związane — taki ciąg przyczynowo-skutkowy, który jest dosyć częsty. Mamy problem z daily, bo na daily trzeba zaganiać nam ludzi. Znaczy sami nie pójdą. Trzeba ich do tego zmusić. No więc Scrum Master bierze bat i mówi: tak, tam musimy być na daily — co już jest patologią samo w sobie. To już powinno zapalać czerwoną lampkę. Jeżeli coś takiego ma miejsce, to popatrzmy dlaczego. Coś, co może być powodem: ludzie nie pracują ze sobą wspólnie, tylko pracują indywidualnie. To jest bardzo częste. Czyli nie mamy do czynienia z zespołem, tylko mamy do czynienia z grupą ludzi, którzy pracują nad jakąś semi-wspólną rzeczą. Bo to nie jest wspólna rzecz — oni nie pracują razem.

Marek Hobler: Czyli składają jeden samochód? Tylko że jeden robi koła, drugi robi silnik, a trzeci robi bagażnik — ale pracują razem nad tym? Więc potem się potkną na integracji?

Kate Hobler: Tak. Więc potem jak poskładają: jeden robił bagażnik do malucha, drugi robił koła do Tesli, a trzeci jeszcze robił maskę do Mazdy trójki.

Kate Hobler: I tam jest problem. Potem wchodzimy jeszcze w kwestie branchowania i tym podobnych — tam też widać parę rzeczy; prawo Conwaya się kłania. Patrzymy na to: ci ludzie nie pracują razem; jeżeli ci ludzie nie pracują razem i nie mają potrzeby rozmawiania ze sobą o planowaniu swojej pracy — bo każdy indywidualnie planuje swoją pracę — no to po co nam daily? I teraz uwaga: tu jest bardzo ważna rzecz — to nie jest tak że praca indywidualna jest zła i że nie można jej wykonywać; to jest OK! Ale jeżeli mówimy że z jakiegoś powodu chcemy użyć Scruma… Scrum wymaga pracy zespołowej bo ona bywa efektywna; ale wymaga inwestycji! Więc jeżeli świadomie decydujemy „nie planujemy wspólnie i nie pracujemy wspólnie” – super! To jedno rozwiązanie które początkowo tanie później drogie bywa… Ale jeśli chcemy wykorzystać siłę zespołów – daily pokazuje że „to” jeszcze nim (zespołem) NIE JEST! Ponieważ wszystkie prawdziwe ZESPOŁY (które rzeczywiście nimi BYŁY a NIE tylko nazywane) miały DAILY – czasem formalne czasem dzikie przy kawie herbacie okazji spotkania zdalnej kuchni…

Kate Hobler: Takiego spotkania gdzie po prostu gadamy o tym!

Marek Hobler: Widzę że fidget spadł… Koniecznie powinniśmy odnieść… Jeszcze mam drugi – przygotowany staram mieć takie ciche by hałasować rękami inaczej trudno skupić… Daily jednym przykładem papierka lakmusowego gdzie indziej popatrzeć wydarzenia artefakty SCRUMA które NIE działają co mogą powiedzieć?

Cel Sprintu jako drugi lakmus

Kate Hobler: Najczęściej pomijany element SCRUMA – CEL SPRINTU drugim punkt!

Kate Hobler: Cel sprintu pomijany NIE dlatego ludzie chcieć lecz WARUNKI aktualne…

Marek Hobler: Przecież cele proste mówimy wykonanie WSZYSTKICH rzeczy backlogu sprint!

Kate Hobler: Doskonale spokojnego grzyba cel daje?

Marek Hobler: Kazali…

Kate Hobler: No właśnie!

Marek Hobler: SCRUM GUIDE każe Ken Schwaber inni tacy!

Dlaczego cel Sprintu jest ważny

Kate Hobler: Wiecie, filmy Barei się przypominają, że przychodzi gość, wbija się na czas i po czym idzie spać. To jest coś takiego. To jest masło maślane. A po co? I tak, jeżeli coś planujemy, to chyba chcemy to zrobić. No to po kiego grzyba to jeszcze utrwalać w celu sprintu? Nie po to jest cel sprintu. Cel sprintu jest po to, żebyśmy się skupili na osiągnięciu czegoś, co jest teraz ważne dla nas biznesowo.

Kate Hobler: Czasem technologicznie, ale musi mieć biznesową kontynuację. Czyli na przykład możemy podnieść jakość naszego rozwiązania, bo nasi klienci mają problem z wywalającymi się na przykład jakimiś rzeczami. No to w tym momencie naprawienie tego, mimo że to jest bardzo techniczna sprawa, to jest coś, co wpływa na biznes.

Marek Hobler: Podniesienie jakości to taki niesmartowy cel jest, nie?

Kate Hobler: O Panie, teraz zacząłeś. Wiesz co, o tym, dlaczego ja absolutnie nienawidzę smarta, to możemy zrobić kolejny odcinek.

Marek Hobler: Dobra.

Kate Hobler: Bardzo chętnie, wiesz, bardzo lubię ranty, żeby tak ładnie powiedzieć. I nie chodzi mi o to, co wychodzi z brownie na boku blaszki, ale o ten nieszczęsny punglishowy termin określający narzekanie na wszystko. No w końcu jestem Polką, narzekanie mam we krwi, więc no cóż.

Marek Hobler: Dobra, to już wiemy, że to nie musi być cel smartowy, według Ciebie, tak? Absolutnie. To nie musi być cel realizacji wszystkiego z backlogu. Taki przykład dobrego celu sprintu? Albo co może nam złego powiedzieć właśnie cel sprintu?

Brak celu Sprintu jako symptom

Kate Hobler: Przede wszystkim jego brak, inaczej wymówka do jego braku, to jest kluczowa informacja.

Marek Hobler: O czym to śmierdzi?

Kate Hobler: No właśnie. To jest to, że jeżeli nie robimy tego celu sprintu, to ja zwykle pytam: dobra, a czemu nie macie celu sprintu? Co jest takiego problematycznego? I zwykle dowiaduję się: no bo rzeczy na górze backlogu to są takie, z których nie da się wytworzyć jednego celu. No tak, bo to nie o to chodzi. To nie jest tak, że bierzemy rzeczy z góry backloga, tak? Mamy, nie wiem, tam sześć rzeczy i nagle próbujemy z nich coś ulepić, tak? No to jest tak, jakbyśmy wzięli artystę, tak? Dali mu jedną kulkę, tak? Metalową, paczkę gliny, trzy słomki i powiedzieli: zrób alabastrową rzeźbę, nie? No to nie, nie, nie, to nie o to chodzi, nie?

Produkty i ich definiowanie

Kate Hobler: Tutaj cel powinien być najpierw, a dopiero pod niego powinno się dobierać rzeczy, które są w backlogu lub których w nim nie ma. Może się zdarzyć, że rzeczy, które musimy zrobić w najbliższym czasie, to są rzeczy, które nie są w backlogu. A w najbliższym sprincie to nie są rzeczy, które mieliśmy zaplanowane od dwóch lat w tym naszym ogromnym, tysiącelementowym słoniu, którego nie jesteśmy w stanie ogarnąć, więc przykrywamy go takimi kocykami, nie? I potem okazuje się, że na dole tego słonia to tam jest dużo powtórzonego prawa, nie? Także dużo, dużo, dużo różnych rzeczy wychodzi z powodu wymówki, dlaczego nie jesteśmy w stanie stworzyć celu sprintu, nie? I niestety, problem z celem sprintu nie jest taki, że można to po prostu tak sobie od tak pyk i zrobić i nagle wprowadzać cele sprintu, tylko to często wymaga gruntownego przeorganizowania tego, jak my pracujemy z naszymi produktami. Zaczynając od tego, co właściwie jest naszym produktem.

Marek Hobler: Haha, i ile ich mamy.

Kate Hobler: Właśnie, w jednym z badań, kocham tę anegdotę, miałam wywiady podczas badania jednej organizacji, miałam wywiady z siedemnastoma, o ile dobrze pamiętam, osobami i większość tych osób, bo o ile dobrze pamiętam, jedenaście zapytałam, ile wasza organizacja ma produktów?

Kate Hobler: I tylko jedna odpowiedź się powtórzyła.

Marek Hobler: Czyli było szesnaście różnych odpowiedzi, tak?

Kate Hobler: Było pomiędzy, nie, nie, jedenaście, dziesięć dokładnie. Było pomiędzy jeden a czternaście, tak? I wszystko pomiędzy powtórzyły się, chyba trójka się powtórzyła dwa razy.

Marek Hobler: Okej.

Kate Hobler: Także, no, świadomość tego, jakie mamy produkty, ile mamy produktów jest dosyć trudna, tak? Z innym klientem, kiedy pracowałam, mieli dziewięćdziesiąt siedem chyba modułów, o ile dobrze pamiętam. I zrobiliśmy sobie walutę. To był taki warsztat, na którym udało się wyciągnąć z tego, że jest to osiem produktów, nie? Wtedy dopiero zaczęło to mieć sens. Potem dodali dziewiąty, a potem jeszcze to połączyli w cztery, nie? Ale to już były decyzje biznesowe.

Marek Hobler: Dobra, to ja trochę powtarzając to, co powiedziałaś, powinniśmy wiedzieć, jakie mamy produkty i potem wyjdźmy od tego, co byśmy chcieli w tym najbliższym Sprincie zrobić. Tu pewnie Product Owner nam się przyda. No, zdecydowanie. Z wiedzą taką domenową, że tak powiedzmy, i o interesariuszach. Jak już wybierzemy, co chcemy uzyskać, jaki efekt, to dopiero potem wybierajmy sobie PBI-e, tak? Product Backlog Itemy i róbmy z nich Sprint Backlog Itemy.

Przykład dobrego celu Sprintu

Kate Hobler: Tak. Czyli na przykład załóżmy, że mamy sytuację taką, że to jest jeden z ulubionych przykładów, który podaję, bo on jest bardzo łatwy do załapania, ja go często podaję na szkoleniach. Dobrym przykładem celu Sprintu jest zwiększenie prędkości działania modułu raportowego na przykład o 20%, nie? Czy 30%, a właściwie w praktyce zwykle jest tak, że Product Owner przychodzi i mówi: hej, musimy przyspieszyć moduł raportowy, słuchajcie, o ile dacie radę w najbliższym Sprincie, nie? No i w tym momencie deweloperzy zaglądają do Backlogu, zaglądają do kodu, tak? I są w stanie za pomocą tego powiedzieć, o ile są w stanie zwiększyć. Scrum Master wspiera, tak? Ten procent. Obserwując to, co się dzieje, reagując, tak, na to, jak negocjujemy ten cel Sprintu, nie? I co z tego wychodzi. Także to cel Sprintu powinien determinować to, co robimy i czasem bywa tak, że jest cel Sprintu i nic z tego, co jest w Product Backlogu pod ten cel Sprintu się nie mieści. I to jest okej, tak? Takie rzeczy się po prostu zdarzają. Wyobraźcie sobie, co by było, gdyby w marcu 2020 roku wszystkie zespoły, które miały cel Sprintu, który przechodził przez lockdown, zdecydowały o tym, że no dobra, no to teraz w takim razie w kolejnym Sprincie robimy to, co zaplanowaliśmy sobie dwa lata temu.

Kate Hobler: Prawdopodobnie te firmy by nie istniały, nie? Chyba że robiły telemedycynę. Trzeba by było trochę przyspieszyć.

Marek Hobler: Dobra, Kate, musimy powoli kończyć.

Marek Hobler: Ja słyszę tam ścieżki, którymi moglibyśmy dalej pójść, gdzie mógłbym cię pociągnąć za język. Mam nadzieję, że dasz się znowu zaprosić. Dzięki wielkie za opowieść o papierkach lakmusowych w Scrumie i o tym, co nie zawsze działa w Scrumie i o czym nam to mówi. Jakby komuś to się nie działało w Scrumie, to niech napisze, możemy się pobawić w zgadywanie, co to znaczy, tak? Na pewno jest Slack Zwinnej Kawy, gdzie można o tym porozmawiać ze społecznością. Bo to często są dobre podpowiedzi. Podpowiedzi o tym, co może nie działać w twojej organizacji, albo co można, a co wyraźnie warto popatrzeć taką lupą Różowej Pantery.

Kate Hobler: Mogę dać spoiler?

Marek Hobler: Dawaj.

Podsumowanie i kultura organizacji

Kate Hobler: Wszystko sprowadza się do kultury.

Marek Hobler: Bez sensu.

Kate Hobler: Niestety tak.

Marek Hobler: Dobrze, pani prezes. Dzięki wszystkim. Do usłyszenia. Do zobaczenia.

Kate Hobler: Cześć, do następnego razu.

Kate Hobler: Dzięki.

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce