Agile w związku. Nie tylko 14 lutego. #20 specjalny odcinek.

Specjalny odcinek podcastu Zwinna kawa i Kanban przy kawie.
A w nim Aneta Orszewska, Kate Hobler, Radek Orszewski, Marek Hobler rozmawiają o tym jak zwinność wpłynęła na ich życie, związki i rodziny.
Będzie o Daily, Planowaniu, Retro, kosztach, ograniczeniach złożoności, testowaniu, metrykach, limitach i wiele wiele innych ciekawych historii.
Linki:
- Radka kurs na udemy: https://www.udemy.com/course/kanban-jak-to-zrobic-w-jirze/
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Radek Orszewski: To co? Hej wszystkim, witajcie w podcaście. To jest odcinek specjalny związany z walentynkami, albo z 14 lutego, w zależności co tam obchodzi. Mamy dzisiaj też specjalnych gości. Pomachajcie, przedstawcie się. Może Aneta, powiedz czym teraz się zajmujesz? Co masz teraz u ciebie na tapecie?
Aneta Orszewska: Ja teraz już od jakiegoś czasu, od trzech i pół roku zajmuję się zwinnymi produktami. Działam jako Head of Product w Boulder. I tak, sobie właśnie tak działam. Radek, over to you.
Marek Hobler: Ja, bo ja nie wiem, ja Marek, twoje pytanie zrozumiałem, że bardziej co ja teraz robię. Ja mam teraz neurozę od świeżania ilosów. Zapisałem się na szkolenie Kanban, jak zrobić to w Jirze na Udemy. Takie lokowanie produktu. No właśnie, jak wiadomo, czym się zajmuję. Mnie wiadomo, a nie wiem, czy wszystkim słuchaczom i oglądaczom z winnej kawy. No ja się staram przekazywać wiedzę, dobrą i dobrze. I właśnie ostatnio eksperymentuję z takimi formatami asynchronicznymi.
Radek Orszewski: Super. I to jeszcze zostaje nam Kate, ta z zielonymi włosami. Dla tych, którzy nie mają wizji.
Kate Hobler: Cześć. Ja ostatnio, czym ja się ostatnio zajmuję? Właściwie bardzo się cieszę tym, że wreszcie mogę coś tworzyć. Robię warsztat, jakby projektuję warsztat z Product Discovery, którym strasznie się, strasznie się ekscytuję, bo będzie trochę przypominał RPGa. Mogę zaprojektować coś fajnego. Tak, tak, tak. Bo będziemy robić taki super, hiper, mega dla jednego klienta hackathon. I wreszcie mogę się kreatywnie wyżyć. I się strasznie z tego powodu cieszę, więc tym żyję ostatnio.
Radek Orszewski: Dzięki. To ja ostatnio odpoczywam. Po świętach, po Sylwestrze, po zakończeniu semestru u dzieci. Jakby to jest mój czas teraz na odpoczynek. Po feriach w Dolnośląskim.
Aneta Orszewska: To jest dobra opcja.
Radek Orszewski: Tak, ferie były bardzo intensywne. Dobra. I to jest podcast, który jest zupełnie nieskryptowany, więc my chyba w ogóle nie wiemy w zasadzie jak ta rozmowa przebiegnie. I pomysł, ale mamy wygenerowany pomysł, tak? Magiczna taka kula do losowania. Generowała nam wizję taką, że będziemy dzisiaj rozmawiać o tym, jak zwinność płynęła na nas samych, na nasze życie, na nasze związki, na nasze rodziny. I się zgodziliście przejść na tą rozmowę, więc…
Walentynki jako fixed date
Marek Hobler: Zgodziliśmy się. Rozmówcie teraz. Zgodziliśmy się. Rozmówcie. Ja mogę od razu przejąć pałeczkę, bo jak wiadomo, niekoniecznie wszyscy muszą obchodzić święto, które jest bardzo dobrym przykładem tiketu Fixed Date, przepraszam, będę mówił branżowo, czyli 14 lutego. To nasza pierwsza reakcja była taka, że z powodu zaangażowania w pracę przy zwinności praktycznie my nigdy nie mamy szansy obchodzić 14 lutego, bo najczęściej ja jestem gdzieś w podróży.
Aneta Orszewska: Tak, chyba w przeszłości bywało nawet tak, że ja byłam gdzieś, kiedy się zajmowałam bardziej rozwojem biznesu i sprzedaży i wtedy znajdowałam się w bardzo różnych miejscach na świecie. Teraz częściej nie ma Radka i chyba mieliśmy w sumie okazję świętować Walentynki raz w Krakowie.
Marek Hobler: Tak.
Kate Hobler: To my chyba nie mieliśmy okazji świętować Walentynek nigdy.
Radek Orszewski: Ja nie wiem, czy to wynika z tego, że nas nie było przy sobie, tylko raczej z tego, że to nie jest dobry powód, żeby to obchodzić. Ale pączki wczoraj jedliście.
Marek Hobler: Nie. To są jacyś abnegacia.
Kate Hobler: Wiecie, dlatego ja strasznie nie lubię pracować fix time, fix scope. Bo generalnie ja nie lubię, jak… Jak ktoś każe mi świętować.
Marek Hobler: Tak?
Kate Hobler: Czyli jak każą mi się bawić w Sylwestra, to po prostu mi się włos jeży. Tak? Jak mówi, że mam teraz świętować to, że kocham takiego jednego tutaj w koszulce koloru takiej brudnego różu, to ja to chcę robić każdego dnia, a nie 14 lutego akurat. Ale doskonale rozumiem, że są osoby, które lubią te święta. To jest jak najbardziej w porządku, jeżeli ktoś ma ochotę wybrać się w romantycznej scenerii i powciągać sobie spaghetti z jednego talerza. No to, słuchajcie, super. Tak? Bawmy się, cieszmy się. Dla tych, którzy to lubią. Ja? Nie.
Cztery tendencje w rodzinie
Radek Orszewski: Jest taki model czterech tendencji, nie? I tam jest taki buntownik.
Kate Hobler: Tak, rebel.
Radek Orszewski: Rebel. Tak. Ja jestem rebelem. Też ktoś mi się każe bawić, to ja będę specjalnie bawił się dnia poprzedniego i następnego, ale tego jednego.
Aneta Orszewska: To Radek jesteś w mniejszości tutaj, z trzema rebelami.
Marek Hobler: To ja jestem obligerem i dlatego powiedziałem: chodź, położymy szybko dzieci spać. A Aneta mówi wtedy jako rebel: nie, no co, przecież nic się nie stanie, jak nie pójdą spać. A ja mówię: no jak to nie? No nie możesz rozbić im wieczoru, przecież powiedziałaś, że przyjdziemy o 21:30. Więc jako obliger w tym modelu Gretchen Rubin — pozdrawiamy, a kto nie zna, niech sobie zrobi teścik — to jesteśmy tu różni.
Aneta Orszewska: Robiliście ten test również dla swoich dzieci?
Marek Hobler: Tak, robiliśmy dzieciom.
Radek Orszewski: Proszę. Tak, polecamy. Tak, robiliśmy dzieciom. Okej.
Kate Hobler: Tak, robiliśmy — znaczy starszym. Znaczy starszemu, żeby tak powiedzieć. Plus rekomendowaliśmy dzieciom znajomych, którzy też to zrobili. I rzeczywiście to jest fajne narzędzie do poznania siebie. Oczywiście nie chodzi o to, żeby wziąć i wsadzić kogoś w szufladę: „A ja jestem rebel, więc teraz będę unikać wszystkiego i mieć cudowną kartę wyjścia z więzienia w każdej sytuacji”. Tylko na zasadzie poznania siebie: mam tendencję do tego, żeby nie słuchać ani siebie, ani innych — delikatnie.
Kate Hobler: No.
Narzędzia zwinne w życiu codziennym
Kate Hobler: A powiedzcie mi, czy macie jakieś takie narzędzia też ze świata Agile’a czy coś innego, które stosujecie w życiu rodzinnym?
Marek Hobler: Tak. Nawet przegadując to i jakoś się przygotowując próbowaliśmy poszukać takich rzeczy. Gdzieś w takim skrypcie czy pomyśle… Powiedzieliśmy sobie: „Nie ma skryptu”, ale na liście pomysłów Marek zaproponował transparentność. Ja mówię: to może zaczniemy od tego? Zamiast dzwonić do mnie „Gdzie jesteś?”, Aneta po prostu widzi moją pozycję w Google Maps cały czas — na każdym miejscu świata bez przerwy.
Radek Orszewski: U nas tak samo.
Marek Hobler: No właśnie.
Radek Orszewski: Mamy to samo.
Marek Hobler: Więc to jest taka transparentność. Mieliśmy też na pewno tablicę kanbanową — najpierw fizyczną, a potem elektroniczną — jak przeprowadzaliśmy się z Berlina do Wrocławia. Pamiętam tam taką karteczkę nigdy nie przesuniętą: „Zamknąć konto Commerce Banku”, bo nam się do dzisiaj nie udało.
Marek Hobler: Tak.
Marek Hobler: Więc na pewno takie narzędzia wchodzą w życie.
Radek Orszewski: I co jeszcze?
Zakupy i system Pull
Marek Hobler: I zakupy — to jest starcie!
Aneta Orszewska: System Pull! System Pull! Właśnie się śmiałam i chyba wymieniłabym go jako pierwszy dlatego że pochodzimy z trochę innych kontekstów i rodzin; ja wychowałam się na wsi i tam zakupy rodzinne robiło się hurtowo — sklepy były oddalone o jakąś odległość i kupowało się więcej rzeczy naraz ale rzadziej Przeniosłam część tych praktyk do naszego życia wspólnego z Radkiem który skutecznie nauczył mnie że no możemy tutaj gromadzić wielkich ilości środków żywności To mogłabym powiedzieć działa już było dla mnie sporą zmianą
Radek Orszewski: Czyli macie spiżarkę dostawami Just In Time
Aneta Orszewska: Mamy teraz Frisco
Radek Orszewski: To wybipuje
Marek Hobb ler: Niesponsorowane
Rad ekOrsze wskI:Takjest
**Mar ekH ob ler :T ak Ale apropos zakup ów myśl eże dos y ć ciek awe sc enari us ze To tar cie bo j ak An eta si ep ow ie dz iała za jm uje bard zie j produkt em czas ami pow ód star ć styl u nas z ym narz ęd zie m za kup ow ym Go og le Keep naj prost szy któ ry mo żna współ dzielić list y On dzi ała naw et naz eg ar ku więc mo żna cho dzić po sk le pie odh acza ją czak up y ni ep atrzą cn aw et ws mart fon a Ta k dok ład ni e No ij ak by tut aj prob lem bo nap rzyk ład nal is ci ew tra kci ez aku pó wp oj aw ia si e śmi eta na Je że li pro duk tow ie cp is ze doc ie bi e” śmi eta na “to ch yb az asp ał Bo jak by” śmi eta na “al ej aka obj ęt oś ć zaw art oś ć tł uszcz u jaki pro duc ent ? **An etaO r sze ws ka :K ie ps ki er equ ire ment ypo pros tu . **Ma rek Ho bl er :No wła śn ie ,tos ąki eps ki ere qui rem ent yi wt edy je std rug ik om uni kat or:” Śmiet ana al ej aka ?”No it ak le cim y . **Ka teH ob ler :To my śmy og ra liw zu peł ni ein nys pos ób .J ap ow ie ms zcz erz e ,ż emy śmy og ra lit oz up ełn iei nn ys pos ób .My ,je że li cho dz io zak upy ,ma mys pec jal iza cję .Tu taj nap raw dę ma my pro fil T de wel op ers ki . **Ra dekO rs ze wsk i :Zak res yo dp ow ied zi aln oś ci .Ta k.O kej .
Kate Hobler: Bo jeżeli chodzi o takie zakupy codzienne, spożywcze, tudzież jakieś ciuchy dla dzieciaków i dla wszystkich innych, ja ogarniam to, żeby tak powiedzieć, w znakomitej większości. Chyba że kogoś już naprawdę muszę wziąć na zakupy, to wtedy zaciągnę, ponieważ cała reszta ma do tego dużą awersję, z wyjątkiem najmłodszego, który chętnie mi towarzyszy. I po prostu my jeździmy najczęściej na zakupy wspólnie. I robimy je hurtowo, ze względu na to, że rzeczywiście jest to wyprawa. To jest ryzyko, tak? No bo jednak trochę tego się czasem zepsuje, tak? Trochę zjedzą mole, więc jest tutaj waste. Ale to jest waste, który jest wkalkulowany, tak? W to, że jest mnóstwo zabawy, bo jedziemy do Selgrosa, młody siada na platformowym wózku, tak? I dajemy przez cały sklep, nie? Więc jakby to jest dodatkowy jeszcze element zabawy.
Radek Orszewski: Teraz specjaliści od BHP już zaczynają się krzywić i krzyczeć, tak?
Aneta Orszewska: To się też usunie.
Marek Hobler: No nie wiem, to jest… Marek, jeszcze głębiej, bo jak to jest ten sam Selgros, o którym myślę, to jakby zanim wjedziesz w główną alejkę, musisz skręcić przy autkach i jakby ten sklep jest tak zaprojektowany, że już myśmy przestali do niego jeździć.
Radek Orszewski: Widzisz, wtedy u nas się odpala transparencja i my takiemu dziecku tłumaczymy, że te autka tam stoją specjalnie po to, żeby zmanipulować rodziców.
Aneta Orszewska: A Radek zastosował adaptację i zmienił sklep.
Radek Orszewski: Tak.
Kate Hobler: A my za to robimy coś takiego, że zawsze umawiamy się wcześniej i mówimy, hej, jedziemy sobie pooglądać, tak? Jeżeli znajdziemy zabawkę, która jest mądra, ale musi mieć wiele zastosowań i może być bardzo długo i w różne skutki, tak? W ten sposób używana.
Radek Orszewski: Kryteria akceptacji.
Kate Hobler: Tak, właśnie. Także stawiamy od razu oczekiwania i w tym momencie jedziemy często na właśnie tych alejkach z zabawkami i tam są, tam jeszcze z tyłu jest Lego. Tam często spędzamy 40 minut, czasem nawet godzinę. To jest jak najbardziej okej, nie? Ale żeby jakaś zabawka spełniła te kryteria akceptacji, to dużo się musi stać, ale jak już spełni, to to jest coś cudownego, nie? Jeden z ukochanych zestawów Lego, tak? Jakaś gra fajna. Takie rzeczy tam się czasem pojawiają.
Planowanie dnia i synchronizacja
Radek Orszewski: Dobra. Orszewscy, zapisaliśmy, kiedy was się pytałem o to, czy chcecie z nami pójść na okolicznościowy podcast, powiedzieliście okej, przegadamy to na swoim daily. Macie daily?
Marek Hobler: Mamy, ja napisałem, że na daily ono chociaż jest fluktuujące po, powiedziałbym, różnych godzinach, więc tu się nie trzymamy takiego hard bitu, jakim pewnie być powinno. Chociaż, chociaż jest mu chyba właśnie bliżej do tych godzin, godzin popołudniowych, bo wtedy jest budowanie planu na następne 24 godziny, który oczywiście może zburzyć całkowicie na przykład bezsenna noc z dzieckiem, tak? Ale nadal podejmujemy ten trud synchronizacji.
Kate Hobler: Kurczę, ja tak słucham i słyszę właściwie większość rzeczy, które my też przenieśliśmy do nas, bo… Co prawda my nie mamy daily wieczornego, takiego popołudniowego, ale robimy planowanie dnia rano, całą rodziną, właśnie żeby mieć przejrzystość. A to jest związane z tym, że jak doskonale wiecie, mając dwunastolatka na pokładzie, trzeba dobrze zarządzać godziną pójścia spać, bo inaczej poranek jest trudny. W związku z tym wieczorem nie chcemy robić rzeczy, które obciążają jeszcze dodatkowo głowę, więc przerzucamy to na rano. Ale funkcja jest taka sama. Jeżeli jest jakiekolwiek odstępstwo od planu dnia, poza tym, że wracamy do domu i dzieje się coś, co już było dawno zaplanowane, to robimy właśnie planowanie dnia.
Marek Hobler: Ok.
Kate Hobler: Tylko poranny.
Marek Hobler: U nas robimy to jeszcze o takiej porze, że to jest w miarę nieobciążające. Teraz mam taką wizualizację Aneta patrząc na zegar, może ze trzy godziny temu, kiedy Michał leżał na dywanie w salonie i krzyczał, że on już jest we wtorku, a ja jestem jeszcze w poniedziałku, bo już planowaliśmy nadchodzenie.
Aneta Orszewska: Właśnie chciałam zadać Ci pytanie, Radek. Czym było nasze dzisiejsze planowanie kolejnych czterech dni?
Marek Hobler: To był PI planning. To był bez wątpienia PI planning, bo to było parę sprintów do przodu. Aneta wylatuje w podróż służbową. Ja mam szkolenie, na którym ja jestem uczestnikiem wreszcie, a nie prowadzącym, więc wiecie, tyle rzeczy, że trzeba było to jakoś przegadać.
Kate Hobler: A kto jest naszym MTI? Proszę? Kto jest Waszym RTE, skoro był PI planning?
Marek Hobler: Chyba ja, bo ja zawsze przychodzę. Ja mam też taki syndrom w sobotę, że wstaję rano i mówię: jaki jest plan?
Kate Hobler: I wygląda na to, że też najczęściej jeździsz pociągami, więc by się zgadzało.
Marek Hobler: Też, też. Trochę tak. Może tutaj być.
Kate Hobler: Tutaj dla tych, którzy się nie spotkali — słuchajcie, RTE to jest Release Train Engineer. Tak jest. Chodzi z SAFe, dlatego stąd też taki mini pan o pociągach.
Radek Orszewski: Dobra, a estymujecie? Bo wczoraj byłem sobie na podcaście — siostry Orbitowskie mówiły o eduskramie. I mówiły o tym, że w szkole dzieciaki estymują zadania na najbliższy edusprint, pewnie to się nazywa. A estymujecie coś? Bo my nie.
Marek Hobler: Ja notorycznie przeładowuję, podobnie jak sprinty i różne kolejki. No trzeba to powiedzieć, że szewc bez butów chodzi czasami. Ulegamy tym samym skrzywieniom poznawczym co różni inni — tych, których uczymy i tych, z którymi pracujemy. No i czasem się nam wydaje, że zrobimy więcej niż można. Ale ja wiem. Z drugiej strony wydaje mi się, że jakbym miał tak powiedzieć — jeżeli chodzi o naszą zwinność życiową, domową — to jednak najważniejszą rzeczą jest koszt opóźnienia. To znaczy układamy rzeczy w takiej kolejności: co ma największą konsekwencję? Taki bardziej impact of delay. Co ma największą konsekwencję? No to wiadomo, że od tego musimy zacząć. Jak nie zrobimy drobnych rzeczy… no to fajnie — mamy zabezpieczone najważniejsze cele. Więc tu chyba… Ja myślę sobie, że wiele osób nawet nie wie — jak obserwuję je w trochę skrzywiony sposób — że wielu ludzi tak naturalnie postępuje. No może są ci tacy ultra prokrastynatorzy co właśnie robią odwrotnie. Ale Marek się podpisujesz?
Aneta Orszewska: Czy usuwanie blokerów też jest winne?
Marek Hobler: No jest.
Aneta Orszewska: Ja na początku tego roku usunęłam moje dwa największe blokery. No dobra, jeden jeszcze jest nieusunięty do końca. Ale jest tam progres znaczny. Tak? Zgadza się tutaj Radek?
Marek Hobler: Ja się zgadzam.
Aneta Orszewska: Miałam takie dwa blokery które mam wrażenie zatrzymywały mnie bardzo i były dużym obciążeniem głowy przez dobrych ostatnio dziesięć miesięcy pewnie? Większość 2023 roku. Pierwszy bloker to był wynajem mieszkania które mam w innej części Polski i tam miałam różne przygody z wynajmującymi i miałam pewne opory przed kolejną przygodą więc odraczałam aż stało się czerwonym światłem którego nie chciałam dotykać. A drugi bloker to było odzyskanie pieniędzy od banku po zamknięciu konta technicznego okazało się banki są po prostu bardzo przyjazne użytkownikom musisz napisać dziesięć różnych pism przyjrzeć się zjawić o pewnej porze okazuje się nie ta pora bo już zamknięta kasa także był tam bardzo złożony proces który mnie bardzo zniechęcał no właśnie na początku tego roku pierwszego stycznia postanowiłam czuję potrzebę pozbycia tych blokerów udało mi jeden całkowicie rozwiązany a drugi zdelegowałam na agencję poszukiwania ludzi do mieszkania także cieszę super
Gratuluję brzmi jak aplikacja praktyczna Stop Starting Start Finishing dokładnie
No ale nie łatwo Start Finishing bo historia banku doskonały przykład wpisać książki Taylora Sandstina The Nudge łatwo założyć konto potem smudge trudno wyjść
To był doskonały przykład żadnemu bankowi opłaca optymalizować procesów wychodzenia absolutnie
I tak trudno aż użytkownik zniechęca dwadzieścia razy traci mnóstwo czasu
Ale bank ma pieniądze było daily
Retrospektywy rodzinne
My złapaliśmy myśląc czym będziemy rozmawiać Kate robimy retro jeździmy dziećmi wakacje mamy dzieci jeździmy nimi dzieci zostawić schronisku ten czas O Boże czarny kawał późno
Radek Orszewski: Cieszę się z naszych dzieci. Więc jeździmy z naszymi dziećmi na wakacje i potem, wracając z tych wakacji, jedziemy z dziećmi samochodem. I to jest taki moment, kiedy wszyscy mamy trochę skupienia. Podsumujemy z dziećmi: okej, co wam się podobało, co wam się nie podobało, co chcecie zmienić. I to nam wyszło zupełnie organicznie. To nie jest tak, że mieliśmy zaplanowane: „To my jesteśmy ludzie od Scruma, to będziemy robić retro dzieciakom”. Tylko wyszło nam tak zupełnie przez przypadek.
Kate Hobler: Tak, zorientowaliśmy się za drugim razem, że to jest retro. I rzeczywiście wychodzą z tego bardzo fajne usprawnienia, bo dopiero w momencie, kiedy skończymy jakiś wyjazd, jakieś przedsięwzięcie się zakończy, jesteśmy w stanie na nie swobodnie popatrzeć, nie będąc w nie uwikłanym. I efekt jest taki, że nawet nasz maluch, nawet jeżeli… Pięcioletni. Tak, nawet jeśli nie jest to brzemienne w skutkach, co powie, to uczestnictwo jest też dla niego bardzo ważne. Ja uczestniczę w tych najważniejszych kawałkach życia rodzinnego.
Marek Hobler: To ja myślę, że u nas Aneta chyba facylituje takie retro, bo ona nas czasami spowalnia i mówi: „Zastanówmy się, za co tu jesteśmy wdzięczni, co się wydarzyło”, o, tak bym powiedział. I to jest często starter do takich rzeczy.
Kate Hobler: Mhm. Czyli też u was naturalnie się pojawia. Tak.
Aneta Orszewska: Tak, właśnie chciałam powiedzieć, że chyba przy okazji ostatniego wyjazdu naszego, kiedy wsiadaliśmy w samolot powrotny z wakacji, to też rozmawialiśmy właśnie o tym, co nam to dało w ogóle, co nam się podobało, jakie były takie highlighty i czy byśmy tam wrócili. Fajne. I dlaczego byśmy tam wrócili.
Marek Hobler: I z tym powrotem to też trzeba się odnieść do zjawiska. Zresztą, zanim poszliśmy do tej zwinności, bo byliśmy w tym miejscu już trzeci raz, ja zawsze patrzę na to, że wyjazd może mieć różne, jakby, koszty, powiedziałbym, transakcyjne i koordynacyjne. Jedziesz w nowe miejsce, lecisz samolotem, jedziesz autem i potem masz, jeśli jesteś takim typem neurotycznym, dużo stresów z typu wynajem samochodu, znalezienie sklepu i tak dalej, i tak dalej. I może to się niektórym wydawać nudne, ale doszliśmy do wniosku, że jadąc w to samo miejsce drugi czy trzeci raz, odchodzi nam olbrzymia ilość tego kosztu koordynacyjnego i transakcyjnego, dlatego że znamy miejsce i wiemy, gdzie są sklepy, i wiemy, gdzie jest wypożyczalnia, i wiemy, gdzie jest stacja benzynowa, żeby zatankować przed oddaniem przed nią. Jakby takie drobne rzeczy, które jeśli notorycznie jesteś w nowym miejscu, no to oczywiście nie mówię, że muszą cię stresować, ale na pewno ci odejmują trochę tego czasu i jakby skupienia na tych fajniejszych rzeczach, więc ja zawsze mówię, że właśnie poszukiwanie sposobów pracy takich zwinnych to jest też takich sposobów, gdzie te koszty koordynacji i jakby odpalenia jakiejś inicjatywy powinny być jak najmniej, zdrowo jak najmniejsze. Wydaje mi się, że to jest nasza tajemnica, że jeździmy w nowe miejsca, zdarza nam się, ale potem wracamy w nie i wtedy Aneta mi puszcza Zbigniewa Wodeckiego: „Lubię wracać tam, gdzie byłem już”.
Kate Hobler: Ekstra, ograniczenie złożoności, upraszczanie sobie życia, jakby dopracowywanie tych procesów, które mamy, super sprawa. My rzeczywiście, my jeszcze testujemy, bo niewielkie… W jakim stopniu jeździmy z powrotem w te same miejsca, a to jest związane z tym, że nasze dzieci mają ogromny problem z nowościami i jeżeli tych nowości nie ma, to pojawia się opór, więc my je próbujemy wystawić na jak największą różnorodność tego, co może być, oczywiście w zakresie tego, co takie dziecko może przyjąć. Także z innych powodów, mimo tego, że powiem szczerze, wracanie w to samo miejsce jest absolutnie cudowne.
Kate Hobler: Super.
Napięcia i facylitacja holokratyczna
Aneta Orszewska: To ja mam jeszcze jeden temat, jak sobie myślałam właśnie o zwinności w ogóle w życiu rodzinnym i wam pewnie ten temat jest również bliski, bo sami też mieliście okazję pracować w systemie holokratycznym, a nie osobiście. Najbardziej chyba takim elementem, który się przydał, to jest to, co się przydaje w życiu, są taktykale i przeprowadzanie ludzi przez napięcia i przez napięcia, czyli…
Marek Hobler: Tensions.
Aneta Orszewska: Tak, przez tensions, dokładnie. I parę miesięcy temu się właśnie złapałam na tym, że automatycznie jakby wchodzę w rozmowie na przykład z teściową, czy właśnie z Radkiem, czy nawet z moją przyjaciółką w taki tryb właśnie facylitatora,
Aneta Orszewska: …holokratycznego, pomagając jej na przykład, nie wiem, wyrazić pewne rzeczy albo zrozumieć pewne rzeczy.
Kate Hobler: Ty, Marek, też to robisz. Tylko dopiero jak Aneta o tym powiedziała, to dopiero teraz to do mnie dotarło, że rzeczywiście ty też masz takie tendencje do tego, żeby przechodzić przez kolejne, bardzo bezpiecznie opiekując się wszystkimi elementami, które pojawiają się po drodze, przez kolejne etapy. Szczególnie jak rozmawiasz z naszym starszym, czyli z Krzesiem, który ma często wiele pomysłów i wychodzi w różne strony, tak? Jakby odpala się. Tu jeden pomysł w lewo, tu drugi pomysł w prawo. I ty go kierujesz, tak, do tego celu. To jest bardzo, bardzo zbliżone do tego, co Aneta mówi. Więc jakby ty też masz takie tendencje.
Marek Hobler: Dzięki. Nie wiedziałem.
Radek Orszewski: Ja trochę pomyślałem o budowie odwagi i sprawczości, w ogóle wracając do wartości, nie? To jest to, co się u nas dzieje w domu. Uczymy dzieciaki tego, że one są sprawcze, jeżeli chodzi o ich życie.
Proces odpowiedzialności Chrisa Avery
Kate Hobler: Mhm. I tutaj też w tym mi przyszło do głowy to, że z naszym starszym, bo z młodszym to jest jeszcze za wcześnie, ale ze starszym, czyli dwunastolatkiem, pracowaliśmy jakiś czas temu, już od jakiegoś czasu właściwie pracujemy, na modelu odpowiedzialności Chrisa Avery. Na procesie odpowiedzialności, który pokazuje, jak człowiek przechodzi od właściwie wręcz zaprzeczenia — „to się nie stało” — poprzez „to twoja wina”, poprzez „to wina wszechświata”, tak, poprzez „jaka ja jestem głupia”, tak, poprzez „o Boże, muszę to naprawić”, aż do odpowiedzialności, czyli „nie muszę to naprawić, tylko chcę”, tak? Jakby czuję się za to odpowiedzialna. I ten proces bardzo dużo mu wyjaśnia i pozwala go skierować z takiego zamknięcia się, bo świat jest zły, bo wszyscy są przeciwko mnie, na rozwiązania, nie? Czego jeszcze nie potrafi, ćwiczy. Ale to jest coś, co jest zaczerpnięte też z tego, żeby tak ładnie powiedzieć, chmury zwinnego świata, które nam pomaga. I rzeczywiście to jest coś, co pokazało mu, jak można podchodzić do problemów, tak, w alternatywny sposób, kiedy się zablokuje.
Radek Orszewski: Czasami u nas w takim momencie kryzysowym pada pytanie: „Okej, a jaki to jest poziom według ciebie? Jak ty to oceniasz?” I on wtedy się zatrzymuje i mówi: „O”, nie? Mhm.
Kate Hobler: Zwykle mamy pod ręką albo sam plakat procesu, albo szybciutko go nabazagrolimy na kawałku papieru, tak? I słuchaj, który to poziom, jak to oceniasz?
Aneta Orszewska: Bardzo ciekawie to brzmi.
Kate Hobler: Ja polecam.
Marek Hobler: Super. Ja przyznam, że nie znam tego głęboko. Gdzieś chyba minąłem jakiś slot na ten temat na jakimś Agile Coach Camp Poland w przeszłości. Natomiast tak jak mówiłaś o tym teraz, to sobie uświadomiłem, że ja jestem czasami takim trochę language nazi i poprawiam, jak ktoś mówi, że coś się wylało albo coś się zepsuło. Nie, jakby ja to wylałem. I ostatnio z Michałem, czyli z naszym starszym synem, słuchaliśmy jakiegoś podcastu, chyba Hidden Brain, na temat właśnie zaprzeczania pewnym błędom. I Michał się chyba uśmiał, słuchając George’a W. Busha, który mówił: „mistakes were made” na temat inwazji w Iraku, prawda? I jakby mamy teraz chyba takie słowo czy taką frazę, że właśnie czasami w naszych rozmowach pada: „Hmm, to zabrzmiało jak mistakes were made”, nie? I jakby wszyscy się z tego śmieją. Ale to jest bezpodmiotowe, nie? No tak, no. Tak, tak.
Kate Hobler: Wylało się. No, tak. Ekstra, ale to też, ja też korzystam tutaj z tego podcastu, bo tego podcastu nie znam, a brzmi jak coś naprawdę fajnego.
Marek Hobler: Oj tak, oj tak, tak.
Kate Hobler: Także kradnę, dziękuję.
Explicit policies w domu
Aneta Orszewska: Tak, to jest świetny podcast i bardzo tam wiele można się ciekawych rzeczy dowiedzieć z niego. A ja słuchajcie, chciałam jeszcze wrócić, patrzę tu na moją ściągę z keywordami, które sobie przygotowałam, no, z takiego szybkiego grzebania w głowie. Co w ogóle myślicie i czy w ogóle stosujecie explicit policies?
Aneta Orszewska: Explicit policies, czyli rozmowy w ogóle w rodzinie na temat tego, jak pewne rzeczy robimy albo jakie są zasady w ogóle. Czyli na przykład: „Radek, nie kupujemy słodkich jogurtów”. To jest zasada, która domnie się.
Aneta Orszewska: Ja się musiałam do niej stosować.
Marek Hobler: Nie kupujemy produktów firmy na F, które mają Kinder w nazwie.
Aneta Orszewska: I tego typu inne explicit policies. Również, że na przykład dla naszych dzieci, czy też dla nas samych.
Radek Orszewski: Wiesz co, my mamy taką naprawdę zasadę, że nie jemy i nie pijemy nad dywanem. I ona powstała dlatego, że nasze dzieci jadły z dużą ilością waste’a, że tak powiem. I w ramach pilnowania czystego dywanu to ustaliliśmy wspólnie, że nie jemy. I to obowiązuje wszystkich członków rodziny, również nas. Czyli dzieci nas też pilnują. Marek, a dlaczego masz ten kubek nad dywanem?
Kate Hobler: Wyjątkiem jest sytuacja, kiedy przychodzą goście, ale to jest sytuacja, w której my zaznaczamy: hej, słuchajcie, mamy gości, więc dzisiaj jest wyjątek, że dzisiaj można jeść nad dywanem. Dyspensa. Zapamiętajcie, że trzeba bardzo uważać.
Marek Hobler: Tak.
Aneta Orszewska: Rozumiem, że musi być fajny dywan.
Marek Hobler: Albo już któryś z rzędu, tak?
Kate Hobler: Ja powiem tak, historia tego dywanu to jest kolejny podcast.
Marek Hobler: Okej.
Radek Orszewski: To jest jeden z tych elementów naszych sprzeczek albo nieporozumień, albo naszych wojenek małych. Walczymy o dywan i walczymy o drukarkę w naszym domu.
Aneta Orszewska: My mamy zasadę: nie jemy w pokojach. W sensie jemy w tej przestrzeni takiej, wiecie, jadalnej. Najlepiej jemy siedząc przy stole. Siedząc przy stole. Siedząc to jest, myślę, kolejna explicit policy dla naszych synów, którzy po prostu bardzo różne artystyczne, gimnastyczne pozy przybierają. No więc… Więc tak, więc to jest bardzo przydatne.
Kate Hobler: Mhm.
Marek Hobler: Mhm.
Kate Hobler: U nas jest też, bo mamy… Nasi dwaj mają radykalnie różny stosunek do słodyczy. Jeden słodyczy generalnie nie lubi.
Radek Orszewski: Mhm.
Kate Hobler: To znaczy słodycze, które lubi, to są takie, wiecie, odparowane owoce. Takie jak boboslimaki, jakieś takie batoniki tego typu. I generalnie to by było na tyle. Zresztą ma zerowe potrzeby. Drugi dokładnie odwrotnie. On by najchętniej żywił się słodyczami. On by najchętniej pływał w słodyczach. Tak? Jakby miał basen z żelkami, to by był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie.
Aneta Orszewska: Mhm.
Kate Hobler: I on potrafi tego pochłonąć olbrzymie ilości. No więc mamy, ustaliliśmy zasadę, że tych słodyczy takich kupnych, bo nie mówimy o domowych ciastach, bo to jak się zrobi, to jest inna sprawa, ale takich słodyczy kupnych jest limit gramów na dzień. I on sobie waży, sprawdza, wymienia tak jak chce. Tak? Że ma taką porcję. I może przyjść z zapytaniem, czy ten limit dzisiaj możemy zmienić, tak? Czasem są takie okazje, z których rzeczywiście można coś takiego zmienić. Ale generalnie jest właśnie limit gramów, tak? I w tym obrębie może wybierać, co chce.
Marek Hobler: Limity, metryki, no brzmi jak mój świat, Kate.
Kate Hobler: Jak widać świat rodzinny, świat Kanbana się bardzo…
Marek Hobler: Tak jest.
Kate Hobler: Tak jest. Kanbanu, Boże.
Marek Hobler: Kanbanu.
Kate Hobler: Proszę bardzo, brain fart stary…
Marek Hobler: Jest podwyższony już, wiesz, tak. Już jesteśmy zmęczeni. Wiesz co, tak jak powiedziałaś o tym przykładzie i Marek o tym dywanie, i teraz o tym jedzeniu, ja sobie myślę, że… To jest bardzo fajne, że w rozmowie z naszymi oboma synami pojawia się temat przebodźcowania i nawet uzależnienia od mediów cyfrowych. I już teraz nie pomnę, jaka to jest książka, którą ostatnio gdzieś tam… Nie, to jest chyba „Irresistible”, tak? Która poleca to, że dzieci powinny korzystać z mediów elektronicznych na przykład w przestrzeni wspólnej, a nie w swoim pokoju. Bo jakby wejść z iPadem czy telefonem do pokoju, to jest jakby stworzenie takiej przestrzeni, w której jest łatwo wystawić cię na pokusę, na złą decyzję, że jakby odpalisz to i zamiast tam pójść robić lekcje, to będziesz oglądał, tak? I o dziewiętnastej się okaże, że tego nie zrobiłeś.
Marek Hobler: Ale to jest bardzo fajne, bo właśnie w ramach takiego…
Marek Hobler: Znowu, definicja kultury organizacyjnej, zestaw najgorszych akceptowanych zachowań, tak? To jakby nasz starszy syn odbił nam to samo. Jakby dlaczego ty siedzisz z telefonem przy obiedzie, nie? Czy coś w tym stylu, tak? Więc to myślę, że jest naprawdę bardzo istotna rzecz. Tu chodzimy czasami w głębsze tematy, bo wiadomo, że są takie gry jak Fortnite, które wciągają dzieci i szczególnie istotna jest tu presja rówieśnicza. No i z naszym starszym synem chyba mamy dużo takich…
Marek Hobler: …zmagań w stylu… Czemu jesteście takimi najgorszymi rodzicami? Czemu musicie się znać na tym gamingu? Czemu musicie mi opowiadać o tym, że za każdym levelem stoi jakiś behawiorysta, który chce mnie uzależnić? No ale my to mu mówimy.
Radek Orszewski: Czemu musicie tyle czytać? Ale to jest chyba budowanie kompetencji, nie? Tak naprawdę jedną z tych kompetencji, które oni powinni posiąść według mnie, to jest samo… sprawczość sama w samokontroli nad tym.
Aneta Orszewska: Tak. W zrozumieniu, nie? W zrozumieniu w ogóle i następnie w samokontroli, tak.
Kate Hobler: Tak. To jest takie słówko, które pojawia się gdzieś tam w zwinności dosyć często, ale jest pomijane. Że jest ktoś, kto jest takim przewodnikiem, liderem i on ma za zadanie zapewnić coś. Czyli ensure, tak? Jak mamy ensures transparency, tak? Albo ensures cokolwiek innego. To jest ktoś, kto ma za zadanie zapewnić to. Więc zapewniamy w tym przypadku dzieciom umiejętności związane z samokontrolą, tak? My jakby prowadzimy ich w tym kierunku, żeby sami nabrali tych umiejętności, ale to nie jest tak, że to my ich… My mówimy: “Tu masz stop”, nie? I koniec. I w tym momencie tylko możesz i w tym momencie nie możesz. Tylko wybudowanie tych kompetencji, żeby sam rozumiał, jak to działa. Był świadom. Oczywiście krok po kroku, bo troszeczkę inaczej rozmawiamy z człowiekiem dorosłym, któremu raz tłumaczymy i co z tym zrobi, to jest inna bajka. Ale w momencie, kiedy jesteśmy odpowiedzialni za takiego młodego człowieka i jego rozwój, no to wybudowanie tych kompetencji jest kluczowe, nie? I tam, gdzie jesteśmy przewodnikami, czyli właśnie robimy to ensure, a nie control, to też jest coś, co zaczerpujemy z tego świadomie.
Marek Hobler: Ale myślę, że też jest istotne, że kiedy my odnosimy jakieś drobne potknięcie czy porażkę właśnie w tym zapewnianiu tego, tak jak powiedziałaś, to też jakby mamy tutaj taką transparencję. No nie wiem. Nasz starszy syn ma oczywiście jakieś aplikacje limitujące użycie niektórych aplikacji, czy właśnie czasu korzystania. Zdarza się oczywiście nagięcie tego zadania, za naszą, nie wiem, zgodą, czy właśnie jakimś wyjątkiem, bo są, nie wiem, goście i oni tam z dziećmi gości grają w coś, czy coś w tym stylu. To jest naturalne. Potrafimy tych limitów nie przywrócić i potem to dziecko wsiąka i jesteśmy już chyba na takim etapie, kiedy mówimy, że to jest nasza wina, że nie przywróciliśmy tej bariery, tak? Tego takiego właśnie, powiedziałbym, guardraila, takiej poręczy, której można się złapać. Bo jakby jeśli ją złożyliśmy albo usunęliśmy, no to też nie możemy winić tej drugiej strony za to, że poszła w taką rzecz, która, no wiadomo, jakoś tam dopaminowo cieszy, więc nie można mówić: “Okej, no jakim cudem się nie zatrzymałeś?”, nie?
Radek Orszewski: Słuchajcie, my chyba nie ustaliliśmy granic tego dzisiejszego naszego spotkania, ale prawda. Tak wygląda brzydko.
Aneta Orszewska: I gadamy, i gadamy.
Radek Orszewski: Czasowo, ale ja mam wrażenie, że zbliżamy się ku końcowi, tak? Naprawdę już 40 minut. Myślę, że tu już nikt nas dłużej słuchać nie będzie.
Aneta Orszewska: Ale jak to? Ja mam jeszcze jeden produktowy temat.
Radek Orszewski: Dawaj, dawaj.
MVP w życiu i związkach
Aneta Orszewska: Nie byłabym sobą, gdybym nie rzuciła jakiegoś produktowego tematu. Słuchajcie, Lean Startup i cykle Build, Measure, Learn. Co w waszym życiu się takiego wydarzyło w związku z tym? Czy stosujecie to jakoś świadomie, czy po prostu też nieświadomie, ale stosujecie? Ja mogę tutaj przywołać jeden ciekawy w sumie przykład z naszego życia. Kiedy przeprowadzaliśmy się z Berlina do Wrocławia, to wynajęliśmy właśnie mieszkanie na Ołtaszynie. Tak, to jest ciekawa historia. Teraz widzę, że Radek chyba złapał myśl. I szukaliśmy generalnie mieszkania, które chcemy kupić. I to wynajęte mieszkanie było swojego rodzaju MVP. Czyli tutaj, wiecie, sprawdziliśmy, kto tu w ogóle mieszka, jaka tu jest infrastruktura, czy nam się w ogóle tutaj to podoba, czy jest dobry dojazd na przykład do szkoły, czy do przedszkola. Nie, teraz już wiem.
Marek Hobler: Mieszkańcy Ołtaszyna wiedzą.
Kate Hobler: Mieszkałam kiedyś w waszym bloku.
Marek Hobler: Całego południa Wrocławia, może tak, nie?
Radek Orszewski: To jak mieszkasz na północ od torów, to jest lepiej. Torów, tak, tak, tak.
Marek Hobler: Ale to jest bardzo fajne, co przyniosłaś tu, Aneta, z tym, bo ja myślę, że to jest taki przykład grubej decyzji, do której tak życiowo podchodziliśmy z Kate. To znaczy tak zupełnie szczerze, mam znajomych, którzy różne decyzje podejmowali. A to się wyprowadzę do tego miasta, a to wybuduję dom pod miastem, tak? I jakby potem pewnie mają bardzo wiele aspektów, o których nie mówią, bo wiadomo, są Polakami, więc głównie narzekają, tak? Ale mówią: kurczę, teraz jestem Uberem dla swoich dzieci, bo muszę je wozić, bo jestem pod miastem albo coś tam, tak? Ja nie mówię, że można przejść życie bez takich, nie wiem, decyzji, które nie są optymalne albo które nas wystawiają na takie rzeczy, ale rzeczywiście tutaj było bardzo wiele rzeczy, które próbowaliśmy w taki szybki i tani sposób zwalidować. Aneta powiedziała o lokalizacji, ale na przykład ja miałem całe życie, jako chłopak z małego mieszkania w bloku, marzenie mieszkania piętrowego i to było mieszkanie z taką antresolą. I na przykład dowiedzieliśmy się, że mieszkanie z antresolą jest super, ale bardzo wąskie, kręte schody niekoniecznie, dlatego że właśnie wysłaliśmy naszego syna do pierwszego przedszkola w Polsce, no i już w drugim tygodniu chodził z takim limem, ponieważ jak masz dwie ręce zajęte klockami Lego, to zawsze się z tych schodów zrypiesz, prawda? Więc jakby tak, piętro tak, ale schody bezpieczne i szerokie, nie? Żebyśmy nie dostali błękitnej karty w przedszkolu już tam w pierwszym tygodniu, nie?
Marek Hobler: Że jednak wanna to jest bardzo ważna rzecz, czy do umycia roweru, czy tam czegokolwiek w domu, tak? Więc wiecie, jakby zupełnie życiowo można wyłożyć set, a dzisiaj to już chyba, nie wiem, miliony złotych na taką grubą inwestycję, tak? I nagle się okazuje, że to nie jest to. I wielu z naszych znajomych nas pytało, dlaczego wynajmujecie mieszkanie, że to przecież jest tyle ten czynsz, no bo to było duże mieszkanie, tak? Więc to nie była jakaś tam, no i dwie przeprowadzki, tak? Ostatecznie dzięki temu, bo najpierw do tego mieszkania wynajmowanego, potem do celowego. Ale myślę, że to była naprawdę jedna z lepszych decyzji zredukowania ryzyka i właśnie nauczenia się tak szybko, czy to jest w ogóle to, co chcemy.
Radek Orszewski: Kate, my tak auto kupiliśmy. Tak. Sześć lat temu mieliśmy taki moment, w którym chcieliśmy sobie kupić auto elektryczne i wiecie, no Tesla kosztuje pewnie z pół miliona, wtedy kosztowała. I stwierdziliśmy, a co, jak nam się nie spodoba, tak? I właśnie zminimalizowaliśmy ryzyko, kupując najtańszego elektryka, jaki istniał wtedy na Otomoto, niesponsorowane. I jakby z założeniem takim, że przetestujemy, zobaczymy, jak nam się jeździ autem elektrycznym i potem podejmiemy dalsze decyzje.
Kate Hobler: Ale myśmy też w taki sposób, Marek, podeszli też do samego naszego związku. Bo w momencie, w którym myśmy się poznali, to jedna z pierwszych rzeczy…
Marek Hobler: Zbliża się dwunasta, już jest po. Dzieci śpią, to można. Już można.
Kate Hobler: Bo myśmy przetestowali siebie i jakby nasze bycie obok siebie, tak, za pomocą tego, że ja właściwie się wprowadziłam do Marka. Natomiast zauważyliśmy dosyć szybko, że nie mamy przejrzystości w pewnych aspektach, ponieważ ja jestem w trochę obcym dla siebie miejscu, tak? To nie jest moje miejsce. Więc zdecydowaliśmy się wynająć mieszkanie wspólnie i tylko potem zdecydować, co dalej. I to podczas wynajmowania tamtego mieszkania padła decyzja o tym, no to stajemy się małżeństwem. Bo okazało się, że te rzeczy, których się obawialiśmy, jak to będzie, mając dwa różne mieszkania, okazało się, że kiedy już zamieszkaliśmy razem, to udało nam się to w jakiś sposób ogarnąć, wyprostować. I mamy kilka takich rzeczy, które są agree to disagree. I po prostu jeżeli jedno ma na przykład niechęć do czegoś, na przykład Marek bardzo nie lubi firanek i zasłon, dla mnie nie jest to coś…
Radek Orszewski: O, o, o, o. Zabiliśmy, tak? No.
Kate Hobler: Ja nie mam jakiejś szczególnej jakby… Jak ich nie ma, to ja nie płaczę. No więc efekt jest taki, że ich nie mamy. Z drugiej strony Marek też nie lubi dywanów. Ja dywany bardzo lubię. Ja lubię, jak mi jest ciepło i mięciutko.
Radek Orszewski: Ale toleruje dywany, tak?
Kate Hobler: Więc mamy jeden duży dywan, w krytycznym miejscu mamy strasznie zimną podłogę w aktualnym domu. Więc działamy właśnie na takiej zasadzie agree to disagree. Super.
Aneta Orszewska: To ja jeszcze chciałam tylko jedną rzecz powiedzieć. To jest takie właśnie podejście MVP do życia i lean startupu jest naprawdę fajne. My tak, chyba Radek też, kupiliśmy nasze drugie auto, gdy najpierw wynajęliśmy je na weekend i pojechaliśmy nim z Berlina do Sławia. I po prostu sprawdziliśmy, czy tam w ogóle jest wystarczająco dużo przestrzeni na przykład, żeby jechać z dzieckiem, czy jest wygodnie, czy bagażnik jest wystarczająco duży, czy ono ma w ogóle silnik, bo niektóre auta wydaje się, że tego silnika nie mają. I tak kupiliśmy nasze trzecie auto.
Marek Hobler: Tak, tak było.
Aneta Orszewska: Także zachęcam, lean startup fajny.
Kate Hobler: Tak, tak, bardzo fajny. Też różnego rodzaju chociażby sprzęty domowe. Chociażby kiedy kupowałam maszynę do szycia, to kupiłam porządną, ale z tych takich, które nie mają żadnych wodotrysków. Dobrej jakości, ale taką bardzo podstawową. I okazało się, że za żadne. I to się starło. Pewnie ją kiedyś zmienię, ale ją lubię. Więc tutaj zostaliśmy przy MVP.
Radek Orszewski: Ja jeszcze skręcając, ale przypomniało mi się, Kate, używaliśmy takiego modelu, albo dalej go używamy, w ramach zapewnienia transparentności w takim tabu rejonie jak seks. Skorzystaliśmy sobie, zaraz jak się tego poznaliśmy, jest takie narzędzie Will-Want-Won’t.
Kate Hobler: Chcę, mogę, nie zrobię.
Radek Orszewski: I każdy z nas wypisał sobie takie listy, potem się z nimi podzieliliśmy i to nam niesamowicie ułatwiło cały ten obszar.
Kate Hobler: To był element transparentności, ale to rzeczywiście poszło bardzo. I jeszcze jedno narzędzie było. To pamiętam bardzo mocno, bo to jest coś, co mi tak strasznie pomogło zdecydować nad tym związkiem. Trzeba było wypisać, czego się boimy. Gdzie są rzeczy, których się boimy? I to było genialne ćwiczenie, bo po pierwsze ja musiałam się zastanowić, czego ja tak naprawdę się boję. No bo to, że jak obejrzałam Aliena, to przez dwa tygodnie bałam się ciemnych zakamarków, no to nie to. Ale były rzeczy, których naprawdę w życiu się boję i to mocno pozwoliło mi się nad tym zastanowić i mieliśmy genialne rozmowy, bo to nie była jedna rozmowa. To było tak duże, że to była cała seria.
Radek Orszewski: A dzięki temu, że to zapisaliśmy, to nikt z nas potem nie mógł powiedzieć, a jednak zapomniałem albo coś tam, nie? Aha, aha, okej.
Marek Hobler: To my jesteśmy właśnie po seansie Orion i ciemność z naszymi dziećmi i to, jak może go też polecamy przy okazji podcastu słuchaczom, oglądaczom, jest nowy film na Netflixie, który jest o lękach dzieci, ale myślę, że rodzice mogą z dziećmi go spokojnie obejrzeć, właśnie o tym, czego się boimy. Ja się dosyć ubawiłem, bo widziałem w tej postaci siebie w dzieciństwie i właśnie podpytywałem naszego starszego syna, ty też tak masz? On mówi, nie, tego to nie, ale tego to tak, nie? I to jest naprawdę fajny taki opener do tych strachów.
Kate Hobler: Super. To ja, słuchajcie, muszę na koniec jeszcze jedną polecajkę, bo jak wspomniałeś o filmie na Netflixie, to ja bardzo polecam coś, co można obejrzeć z dziećmi i porozmawiać o tak wielu aspektach życia. To jest Avatar, ale nie Avatar ten niebieski Jamesa Camerona, tylko Avatar serial animowany.
Marek Hobler: Hmm, te cztery żywioły, tak?
Kate Hobler: Tak, tak, tam jest Avatar w wersji polskiej, kurczę, nie pamiętam, jaki ma podtytuł, w każdym razie animowany, Nickelodeon z 2008 roku. To jest cudowny serial, w którym postacie są bardzo realistyczne, nie ma czerni i bieli, jest polityka, jest miłość, jest przyjaźń, jest zdrada, ale też jest rozwój, ponieważ te postacie bardzo, bardzo się zmieniają i jest o czym rozmawiać, więc to polecam do oglądania z dziećmi. Fenomenalna pozycja.
Kate Hobler: Bierzemy rekomendacje.
Podsumowanie i polecajki
Radek Orszewski: Super, tak jest. Ze zwinności przeszliśmy w polecajki produktowe.
Kate Hobler: Jakoś tak wyszło.
Radek Orszewski: Słuchajcie, bardzo wam wszystkim dziękuję. Widzę, że już jest tak znacząco po 22. Korzystajmy jeszcze z tej nocy trochę, tym bardziej, że przed nami weekend, jeżeli będzie się działo. Dziękuję wam bardzo wszystkim. Aneta, Kate, Radek. Udanego weekendu. Dzięki.
Kate Hobler: Dziękujemy, że się połączyliście z nami. Hej, hej, dzięki. Trzymajcie się, cześć.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Applying Professional Scrum™ (APS)Nie ucz się Scruma. Doświadcz go na własnej skórze
- Professional Agile Leadership™ – Essentials (PAL-E)Liderzy, którzy rozwijają zespół, zamiast go ograniczać
- Management 3.0™ FoundationZarządzaj systemem, nie ludźmi





