Przejdź do treści

WPOŻo Cele - Podcast Zwinnej Kawy #17

WPOŻo Cele - Podcast Zwinnej Kawy #17

Kate i Marek rozmawiają o tym dlaczego SMARTowe cele to nie zawsze jest dobry pomysł i jaką można mieć alternatywę.

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Marek Hobler: Cześć wszystkim, tutaj Podcast Zwinnej Kawy, Marek Hobler z tej strony. Mam dzisiaj gościnię, Kate Hobler, przedsiębiorczynię, Wrocławiankę Roku i założycielkę Brass Willow. Trenerkę, konsultantkę, matkę Scruma w Polsce ponoć.

Kate Hobler: Dobra, ja wiem, że jestem matką i zajmuję się Scrumem. Ja wiem, że słyszałam to już parę razy, ale nie wiem, czy jestem matką Scruma w Polsce. Ja wiem, że z Włodarkiem i z Endim dużo robiliśmy na samym początku, ale no… Czy to matka?

Marek Hobler: Czy babcia?

Kate Hobler: Matka siedzi z tyłu.

Marek Hobler: Matka siedzi z tyłu.

Kate Hobler: Jest jedna osoba, która jeżeli chodzi o Scruma, jest bardzo… Jest bardzo dobra i jest babcią. Ale to nie ja. Jeszcze.

Marek Hobler: Na razie. Dobra, to ja tradycyjnie pytam się ludzi, co mają w kubku. Ja mam kubek dalej biały z mojego pierwszego szwedzkiego startupu, w którym pracowałem. Z wodą gazowaną. A co ty masz?

Kate Hobler: Ja mam szklankę z wodą.

Marek Hobler: Szklankę. Czyli tak nieemocjonująco.

Kate Hobler: Czy już wiecie? Wiem, że będziemy mówić o celach, więc już spojleruję trochę.

Marek Hobler: To ostatnio, jak nagrywaliśmy podcast, to na chwilę zeszły nam na cel Sprintu, mówiąc o tym, że to taki dobry papierek lakmusowy, że dobrze, że się mógł przejrzeć i zobaczyć, czy jeżeli on nie ma tego celu, to dlaczego go nie ma. I mi się tak wymsknęło o tym, że cele powinny być SMART-owe. Jak te paręnaście czy dwadzieścia lat temu, jak byłem na studiach, to mnie tak uczono, że cele muszą być SMART-owe, takie skonkretyzowane, idę na ściągę, to znaczy SMART. Mierzalne, atrakcyjne, rzeczywiste i terminowe. I trochę widziałem twoją minę.

Cele SMART-owe a współczesność

Kate Hobler: Tak, bo nie jest zbyt zachęcająca. Nie żebym nie lubiła rzeczy, które są mądre, ale mój problem ze SMART-em jest taki, że to jest sposób, który pasuje zdecydowanie bardziej do osiemnastego i dziewiętnastego wieku niż do dwudziestego pierwszego. Może, dobra, ewentualnie może początek dwudziestego.

Marek Hobler: Dlaczego?

SMART ogranicza zamiast dawać kierunek

Kate Hobler: Dlatego, że cele SMART-owe zamiast dawać kierunek, usztywniają to, co mamy zrobić. Cel SMART-owy efektywnie nie do końca jest celem. Jest określeniem zakresu zadań i tego, w jaki sposób są mierzone.

Marek Hobler: No, czyli macie wykopać rów odtąd dotąd. Sam odbieram do stu metrów dalej w ciągu najbliższego tygodnia.

Praca kreatywna a mechaniczna

Kate Hobler: Właśnie, takie rzeczy teraz robią maszyny. Tak, ewentualnie z operatorem. To nie jest coś, co powinno być stosowane w przypadku pracy, która jest, która wymaga, jakby to ładnie powiedzieć, wymaga kreatywności. Tak. Wymaga intelektualnej sprawności, nie jest mechaniczna.

Marek Hobler: Przewidywalności, nie?

Rzemieślnik kontra programista

Kate Hobler: Przewidywalność też, swoją drogą, nie? Ale tutaj bardziej chodzi o kwestię tego, jak bardzo można być kreatywnym w tej pracy, nie? Bo to nie jest tak, że na przykład budowlańcy nie są świetnymi rzemieślnikami. Wielu z nich jest. To są osoby, które mają lata doświadczenia i potrafią pewne rzeczy robić w sposób lepszy od innych. Kształcą się, tak, dowiadują się o nowych materiałach, nowych technikach i tak dalej. Ale w momencie, w którym mamy do wykonania pracę, wiemy, jaką techniką ją wykonać i tych technik do wyboru jest niewiele. Wiemy, jakim materiałem to wykonać, bo tylko kilka materiałów spełnia takie wymogi. A wśród spełniających takie wymogi, no to najlepiej użyć najtańszych, nie? Więc ten rzemieślnik, on wybiera, ale nie w takim stopniu, jak w przypadku pracy… Ale w przypadku tworzenia oprogramowania.

Marek Hobler: Dobra, czyli chcesz mi… Ja trochę słyszę od ciebie, że brukarz, czy tynkarz, czy murarz trochę się różnią od programisty.

Programista jako multidziedzinowiec

Kate Hobler: Tak. Tak jest. Tak samo mogą być świetnymi specjalistami, ale ich zadanie jest zdecydowanie mniej złożone. To zadanie, jakby, jeżeli mówimy o technologii rzeczy fizycznych, to ktoś, kto może być podobny do programisty, to jest taki multidziedzinowiec, który potrafi zbudować dowolną maszynę. Bo on musi potrafić kreatywnie podejść do wytworzenia czegoś całkowicie nowego, czego nikt wcześniej nie wytworzył, lub elementy tej maszyny w jakiś sposób kupić. Bardzo podobnie działa programista, który część rzeczy może kupić, część rzeczy może wziąć, ale musi dorobić swoje własne narzędzia, swoje własne elementy. Musi wybudować kolejne kawałki.

Marek Hobler: Mhm. Czyli ja w głowie mam takiego Leonarda da Vinci, do którego przychodzimy i mówimy, że chciałbym taką maszynę do kopania ziemniaków albo helikopter. I on tego nigdy w życiu nie widział, a zaczyna budować. I nie wie, ile mu to czasu zajmie, tak?

Przykład Marka Robera

Kate Hobler: Trochę tak. Chociaż nawet bardziej bym to… Bym to przyrównała do takich youtuberów, którzy bardzo dużo tworzą. Takich jak na przykład Mark Rober.

Marek Hobler: Mhm.

Kate Hobler: To jest ktoś, kto rzeczywiście bardzo kreatywnie musi podejść do rozwiązywania różnego rodzaju problemów. No dobra. Park maszynowy, który ma, jest zdecydowanie większy niż u zwykłego specjalisty, który coś mechanicznego robi. No dobra.

Marek Hobler: Okej, czyli cel SMART-owy nie pasuje Ci w IT dlatego, że środowisko jest inne.

Dlaczego SMART ogranicza w IT

Kate Hobler: Właściwie, że problem jest inny. Problem jest nieprzewidywalny. I problem jest tak złożony, że… Zobaczcie. W przypadku SMART-a jest tak, że… Pierwszy to jest Specific, nie? Ten S. On… Zwykle ten cel SMART-owy, on jest tak specyficzny, że ogranicza. Tak? To znaczy, jeżeli mamy pomysł na to, żeby coś zrobić, to nie możemy wyjść poza te ramy. Czyli na przykład, jeżeli mówimy… SMART-owe na przykład… O! Weźmy to, co było ostatnio, żeby zwiększyć prędkość modułu raportowego o 20%. Tak? No to specyficzny będzie, że będzie to moduł do generowania PDF-ów, tak? Naszą konkretną biblioteką, którą tam mamy zrobioną, podwyższyć o 20%. Jeżeli ktoś ma pomysł na to, żeby wymienić bibliotekę i przyspieszyć to 1000%, to takiej opcji w tym celu nie ma.

Marek Hobler: Albo nie ma też opcji: kupmy więcej serwerów, żeby było szybciej, tak? Na przykład, tak?

Kate Hobler: Więc jest wiele różnych możliwości rozwiązania tego problemu, ale zamykamy się do jednej, która może nie być optymalna. Tak? To jest to lokalne maksimum, nie globalne. Potem mamy kolejne M, tak? Jest Measurable. No to okej, mierzymy. Mierzymy te 20%. Co się stanie, jeżeli będzie 19%? Teoretycznie nic, ale w praktyce…

Marek Hobler: No fail. Fail, proszę pani.

Kate Hobler: Właśnie. To będzie fail, jeżeli nie zrobimy tego 20%. A co jest, jeżeli zrobimy już 21% w drugim dniu? Wszyscy są osiągnięci. Już można leżeć do góry brzuchem. Nie? Bo tak to rzeczywiście działa. To dociśnięcie do maksimum albo wręcz przeciwnie. Nie?

Marek Hobler: Czyli nie wykorzystujemy zasobów.

Kate Hobler: Tak, tak.

Marek Hobler: Ja uwielbiam to słowo w ustach ludzi.

Kate Hobler: Ale to nawet kwestia czasu jest. Nie? No. Potem mamy Achievable. Problem z Achievable jest taki, że jeżeli zawsze będziemy przyjmować cele, które są możliwe do osiągnięcia, no to gdzie jest jakaś ambicja?

Marek Hobler: No nie polecimy na Księżyc, nie?

Kate Hobler: Nie. Nie ma szans. Co się nie da, zresztą o misjach Artemis też byśmy mogli trochę pogadać. Dużo ciekawych rzeczy tam się dzieje. No. Potem kolejna rzecz, kolejna jest R. R to jest Relevant. I o tyle, o ile zamysł, intencja jest całkiem spoko, czyli żeby to było odpowiednie do tego, w jaki sposób my działamy. Tak naprawdę, ponieważ cele są kaskadowane praktycznie we wszystkich organizacjach, to to Relevant tak naprawdę, to jest centralizacja. Czyli to jest to, że człowiek nie może wybrać swojego własnego celu, tylko dostaje go z góry. I to nie jest jego. Więc jeżeli to jest cel, który nie jest jego, tylko dostaje go z góry, no to działa jak bat. A to nie o to chodzi. Gdzie my wykorzystujemy kreatywność tych wszystkich ludzi? Nie tu.

Kate Hobler: No i absolutnie cudowne Time-bound. Tak?

Marek Hobler: To masz jeden Sprint. Jeden Sprint, pani.

Kate Hobler: No, okej. Jeden Sprint spoko, ale jeżeli mamy ograniczenie czasowe, to musimy móc manewrować zakresem. A tutaj mamy ustalony i zakres, i czas. No chwila, moment, jak działają projekty typu fixed time, fixed scope, tak?

Marek Hobler: Na trzecim elemencie tego trójkąta jest jakość, nie?

Kate Hobler: No właśnie. A tutaj o jakości nie ma absolutnie nic. I teraz tak, jak mamy to, że musimy to zrobić na pewno koniecznie do marca, no to okej. Jeżeli to ma uzasadnienie, dlaczego do marca, bo chcemy to wypuścić przed świętami wielkanocnymi, bo produkujemy króliczki, no to okej. To musi mieć uzasadnienie. Jeżeli każdy cel będzie miał swoje, będzie miał jakieś ograniczenie czasowe, niezależnie od tego, czy to będzie deadline na datę, czy to będzie to, że zróbmy to w trzy miesiące, to znowu ogranicza nam pole manewru. Tak? Bo czasem bywają rzeczy, które wpadają, które są ważniejsze. Czasem bywa tak, że coś się z jakiegoś powodu obsunie. Więc deadline, tak? Powinny być w momencie, w którym one są uzasadnione, a nie dlatego, że my arbitralnie sobie wymyślimy: o, pozrobimy do 17 grudnia. No nie. Tak nie powinniśmy robić.

Kate Hobler: Brak określnika czasowego w celu nie jest zły. Pod warunkiem oczywiście, że to jest uzasadnione.

Kate Hobler: Ani jedno, ani drugie nie jest złe. Nie? Ale nadużywamy deadline’ów. I potem efekt jest taki, wiecie, jest takie bardzo ładne powiedzonko w wersji angielskiej “cry wolf”. Bardzo je lubię. To było o chłopcu, który przychodził i mówił: “Wilk, wilk nadchodzi”. Nie? Więc w momencie, i mówił to tak często, że w momencie, w którym przyszedł wilk, to nikt go nie posłuchał. I tutaj jest tak samo. Jak będziemy mieć wszystko z deadline’ami, ale żaden z nich nie będzie miał jakiegokolwiek uzasadnienia, no to jeżeli przyjdzie taki deadline, ma uzasadnienie.

Marek Hobler: Z dużym ASAP-em.

Kate Hobler: O tym się w przypadku Nowego Ładu bardzo ładnie przekonały banki. Kiedy Nowy Ład był wprowadzany i była masa różnych rzeczy, które trzeba było wprowadzić, bo ustawa wymagała do wtedy, efekt był taki, że większość banków była przygotowana, ale na zasadzie call center, żeby to ręcznie obsługiwać, a nie dlatego, że systemy były gotowe. Ponieważ nikt nie zwracał uwagi na deadline’y.

Marek Hobler: Bo przyzwyczaili swoje zespoły do tego, że cały czas jadą na ASAP-ach, tak?

Kate Hobler: Tak. Więc SMART to jest dobre narzędzie dla produktów, dla projektów, dla zadań mechanicznych, dla zadań o niskiej zmienności, dla zadań o wysokim poziomie przewidywalności. IT nie jest takie. I to jest… Zresztą dlatego nienawidzę SMART-a.

Marek Hobler: Rozmawiamy o tym dlatego, że kiedyś miałaś wpis na LinkedInie o tym i zaproponowałaś, masz kontrpropozycję.

Kate Hobler: Tak.

Marek Hobler: Straszliwie, ale to straszliwie cringe’ową kontrpropozycję, która jest pisana w ogóle z błędem ortograficznym.

Kate Hobler: Czyli łatwiej zapamiętać.

Marek Hobler: Właśnie paradoksalnie tak. I spotkałaś się z dosyć ciepłym przyjęciem. I to jest WPOŻo. Z tym, że ostatnio pisze się przez kropkę i ostatnie O jest małe, bo to jest tylko czteroliterowe.

Kate Hobler: Więc jest W, P, O, Ż i małe O, żeby łatwiej się wymawiało. No bo w posz… Jest P posz, ale to jakby… Jakby to naciągnąć, to może. Może by się udało, ale to nie.

Marek Hobler: Dobra, to co oznaczają literki w WPOŻo?

Kate Hobler: WPOŻo to jest tak. Pierwsze to jest Wartościowe.

Marek Hobler: Cel, który jest wartościowy, to jest taki, który coś nam daje. Więc cel, który nam nic nie daje, nie będzie WPOŻo.

Kate Hobler: Czyli realizacja wszystkich zadań w Product Backlogu to nie jest cel WPOŻo, tak?

Marek Hobler: Tak, to nie jest cel WPOŻo. To nie dodaje żadnej dodatkowej wartości. Więc nie spełni tego kryterium. To wartościowe to jest coś, co daje nam jeszcze coś więcej. Czyli to optymalizacja modułu raportowego, tam jest jasne, że ponieważ nasi klienci czekają 5 minut na wygenerowanie prostego jednostronicowego PDF-a, no to wartość w tym, że oni dostaną to i przestaną dzwonić i mówić, że hej, chwila, moment, zepsuło się, bo nie generuje się przez 5 minut, nie? No to będzie wartość, tak? My realnie nawet pieniądze na tym zarobimy, tak? Właściwie oszczędzimy pieniądze przez to, że będziemy mogli mieć mniej konsultantów.

Kate Hobler: Także to jest jedno. To jest to W. To jest ta pierwsza literka, nie? Potem jest P. Przejrzysty. Czyli nie o to chodzi, żeby ten cel był idealny, super dokładny, właśnie wręcz ograniczony i zawsze mierzalny. Nie. To nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby był przejrzysty, to znaczy wszyscy ci, których w jakikolwiek sposób dotyczy, powinni go rozumieć tak samo. I tyle. To jest przejrzysty cel. Potem kolejne O. To jest Odpowiedni. I teraz tak. Odpowiedni to jest coś zupełnie innego niż ten SMART-owy achievable, tak? Czyli mało ambitny. Odpowiedni to jest taki, żeby był wystarczająco ambitny dla nas, ale żeby nas nie przygniotło. Ponieważ są bardzo różne osoby, które reagują różnie na różne rodzaje celów. Są tacy, którzy na przykład przez lata obrywali, kiedy nie osiągnęli jakiegoś celu, tak? No więc dla nich delikatny cel, taki, który będzie rzeczywiście łatwo osiągalny, żeby odbudować tę pewność w sobie, że jesteśmy w stanie osiągać cele, super pomysł. Ale istnieje też coś takiego, jak BHAG. Słyszałeś kiedyś o BHAG-ach?

Marek Hobler: Nie.

Kate Hobler: BHAG-i to jest bardzo ciekawa istota. To jest Big, Hairy, Audacious Goal. Czyli wielki, kudłaty, przeogromny cel.

Marek Hobler: No prawda.

Kate Hobler: I BHAG to jest taki cel, który z premedytacją ustawiamy na zdecydowanie za duży. Czyli chcemy przyspieszyć o 20%, dajmy sobie cel: przyspieszmy o trzy rzędy wielkości. Wiemy, że to jest właściwie nieosiągalne. Znaczy, gdyby to się udało osiągnąć, to by było cudownie, tak? No to jakby wszyscy byśmy się bardzo cieszyli. Ale nie liczymy na to, ale chcemy się jak najbardziej do niego zbliżyć.

Marek Hobler: Ale dlatego twoja kultura organizacyjna musi być gotowa, nie?

Kate Hobler: Właśnie. To nie jest rozwiązanie dla każdego. Dlatego podaję to jako opcję, tak? Że można coś takiego zrobić, jeżeli masz taką preferencję, ale ja tego nie rekomenduję. W bardzo niewielkiej liczbie zespołów, z którymi pracowałam, rekomendowałabym to rozwiązanie.

Marek Hobler: Mhm.

Kate Hobler: Także ten BHAG to jest fajna rzecz, tak? Chociażby to, żeby można opowiedzieć, że coś takiego też jest opcją, ale nie rekomenduję tego. Natomiast BHAG-i bardzo często stawiają sobie, nie wiedząc nawet o tym, startupy, które próbują dosięgnąć nieba. To nie jest możliwe. Nie do końca sobie z tego zdają sprawę, ale stawiają sobie cele, które są niemożliwe, no i próbują tam dojść. Niektórym się udaje. Także BHAG to też jest rozwiązanie.

Marek Hobler: WPOŻ mamy teraz, tak? Tak, jeszcze Ż. To jest ostatnia rzecz. Życzliwe.

Kate Hobler: Jesteś blisko. Co jest na Ż i trzęsie Polską, tak? Jak to było?

Marek Hobler: Żyto.

Kate Hobler: Żabka. W każdym razie tutaj coś innego jest na Ż. Nie jest to Żywiec, ale blisko. Żywy. O! Cel musi być żywy, dlatego, że jeśli się okazuje, że części tego celu nie da się osiągnąć, czyli nie przyspieszamy modułu raportowego, ale okazuje się, że jeżeli poprawimy generowanie PDF-ów, co prawda moduł raportowy nie przyspieszy, ale przyspieszy coś innego. Na przykład przyspieszy wysyłanie maili, tak? Czy wysyłanie powiadomień. To pomyślmy, dobra, to dajmy przynajmniej taki spinner, taki, ok, trwa generowanie,

Marek Hobler: Jak skończymy, to wyślemy Ci maila, możesz sobie pójść.

Kate Hobler: Ale właśnie wysyłanie maili, czy generowanie tego może nie tyle dawanie na twarz naszemu człowiekowi, ale generowanie tego i wysyłanie mailem jest dużo, dużo szybsze. Aaa! To tutaj jest inne rozwiązanie tego. To chodźcie, to lekko zmodyfikujemy. Że przyspieszymy rzeczywiście może nie tyle działanie modułu raportowego, ale tam zaopiekujemy się naszym użytkownikiem, a przyspieszymy to mailowe, nie? I wysyłanie mailem. Przestanie do nas dzwonić, nie? Właśnie, nie? Ten sam cel to, żeby przestał do nas dzwonić, tak? Czyli ten cel piętro wyżej, on zostanie osiągnięty zupełnie innym sposobem, nie? Także to, że ten cel jest żywy i on może się zmieniać, szczególnie jeżeli mówimy tutaj o celach, wiecie, cel sprintu to jeszcze pół biedy, tak? Ale jeżeli mówimy o celu, który jest takim jakimś celem półrocznym, tak? Czy kwartalnym, który mamy wpisany gdzieś tam w narzędziach, to nie jest cel, który sensowne jest za każdym razem utrzymywać przez cały ten okres. Znowu, popatrzmy na marzec 2020, tak? Co się tam zdarzyło. Wszystkie cele sobie poszły.

Marek Hobler: W styczniu sobie coś zaplanował, nie? A w marcu dobrze by było, gdyby je zmienił. No.

Kate Hobler: Więc to, że nam się cel delikatnie zdezaktualizował i potrzebujemy go zaktualizować, albo na przykład miernik do tego celu, jeżeli mamy do niego użyty miernik, tak? To jest, jeżeli ten miernik zaczyna przestawać mieć sens, nie? Bo na przykład nie wiem, mierzyliśmy efektywność, wydajność służby zdrowia, tak? No to w trakcie covidu są inne rzeczy, które warto mierzyć, nie? Na przykład liczbę dostarczonych respiratorów, nie? Inne tego typu rzeczy. Natomiast chodzi o to, żeby wiedzieć od razu, że ten cel powinien móc się zmienić, jeśli warunki się zmienią. Żeby nie trzymać go wyrytego w kamieniu i nie bać się tylko rozliczenia półrocznego, no bo hej, nie? Ale oprócz tego chodzi też o to, żeby z tego celu korzystać. Bo to nie tylko to, żeby ten cel się zmieniał, ale żeby rzeczywiście z nim pracować.

Marek Hobler: Kate, ale to znowu myślę sobie, że z punktu widzenia takiego menadżera szlachcica z armaty, to taki cel SMART-owy jest fajny, bo jest takim trochę fajnym batem. Masz określone, kiedy zrobią, ile zrobią i co będzie zrobione. Łatwo sprzedać i jest spoko. A taki cel w SPOŻO, to ani nie do końca wiadomo, co będzie zrobione, bo się może zmienić, ani kiedy, tak, do końca.

Marek Hobler: Więc wszystko ci się może pozmieniać, nie? Więc żaden to jest bat na deweloperów i nie za bardzo masz czym pójść do zarządu, bo postawiliśmy sobie cel, on owszem pewnie spowoduje, że dostarczymy wartość i w firmie będzie lepiej, ale w żaden sposób nie chroni mojego tyłka.

Kate Hobler: To jest ten spoiler, który dałam ostatnim razem. Wszystko się sprowadza do kultury. Jeżeli mamy kulturę chronienia tyłków, to rzeczywiście smarty będą spoko do tego. Ale to nie jest coś, co da nam kreatywność, co da nam możliwości rozwoju, co da nam mnożnik na rynku, który pozwoli nam sprzedać nasz startup Google’owi. To nie jest to. To jest coś, co potrafi nam zrobić firmę, tak, taką dużą, może nawet ją sprzedać za dobrych parę milionów, ale to wszystko. Tam nie będzie ekscytacji, tam nie będzie nowości. Tak? Tam będzie przewidywalność i wkurzanie się użytkowników, bo przecież w specyfikacji było tak, a dużo lepiej by było zrobić inaczej. Nie? Kto z Was korzystał z ZUS PUE?

Marek Hobler: No. No właśnie. Program płatnika, ktoś napisał przetarg, tak? Po iluś latach.

Kate Hobler: Jeżeli ktoś spróbował się kiedyś zarejestrować w narzędziu eTOL, to też polecam. Spróbować zapłacić za autostradę za pomocą eTOL-a. Jak ja się cieszę, że Autopay się pojawił chwilę później.

Marek Hobler: Niesponsorowane.

Kate Hobler: Nie, po prostu ich lubimy.

Marek Hobler: Dobra Kate, ja myślę, że celom spożo warto się przyjrzeć i zastanowić się.

Kate Hobler: A jeszcze jedną rzecz muszę dorzucić. Jedną rzecz przed dygresją mówiłam, że to żywe to nie tylko chodzi o zmianę, ale to żywe też chodzi o interakcję z tym celem. Bo mamy też problem taki, że cel wpisujemy raz na pół roku do narzędzia, po czym o nim zapominamy. Po czym przypominamy sobie na jakiejś sesji feedbackowej, tak? Jak on miał jakiś cel? Jak on miał? Sześć miesięcy później. Jak my mamy z niego korzystać? Jak my mamy go osiągać, skoro nawet nie wiemy jaki jest? Na szkoleniach czasem dopytuję: Ej, słuchajcie, jaki jest wasz cel półroczny czy kwartalny, jeżeli go macie?

Marek Hobler: Wisi tam w gabinecie prezesa. Na ścianie.

Kate Hobler: Nie wiemy. To nie jest żywy cel. Żywy cel to jest taki, z którym pracujemy. I jeszcze jedna rzecz na koniec. Czasami można nie mieć celu.

Marek Hobler: To taki może mamy trend, taki o którym warto pogadać, że można nie mieć estymat, można nie mieć celu, można w ogóle nie mieć skrama. Tak. To jest chyba fajny temat na tym, czego można nie mieć w firmie i żeby ona dalej działała.

Kate Hobler: Natomiast brak celu czasem jest całkiem niezły. Szczególnie jeśli szukamy naszego kierunku. To ograniczenie się do jednego, to w tym momencie nie pozwoli nam go znaleźć. Więc są sytuacje, w których w ogóle posiadanie celu nie jest dobrym pomysłem.

Marek Hobler: Będziemy przepalać pieniądze. Programiści będą siedzieć i nic nie robić. Bo nie mają celu, biedni. Nikt im nie będzie kazał, nikt im nie powie, co mają robić.

Kate Hobler: Tak. Scrum Masterzy nie będą mieć zainstalowanej aplikacji do wydawania dźwięków bata. No właśnie.

Marek Hobler: Dobra. Okej, dowijamy do 25 minuty. To już jest koniec na dzisiaj, na to spotkanie. Ja czuję, że kiedyś jeszcze Cię zaproszę i porozmawiamy sobie dalej o tym, czego można nie mieć w firmie.

Kate Hobler: To jest całkiem dobry temat. No.

Marek Hobler: I jakie są koszty nieposiadania pewnych rzeczy.

Kate Hobler: Super. Dzięki. Do następnego razu.

Marek Hobler: Wszystkim słuchaczom i oglądaczom do zobaczenia. Dzięki. Hej!

Kate Hobler: Cześć.

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce