Przejdź do treści

Lider sitem na szambo?

Lider sitem na szambo?

Marek Hobler i Kasia Wojdyła zastanawiają się czy miejsce lidera musi być miedzy młotem a kowadłem.

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Kasia Wojdyła: Cześć, z tej strony Kasia Wojdyła. Witam Was w kolejnym podcaście Zwinnej Kawy. Jest ze mną dzisiaj Marek Hobler. Lider, właściciel organizacji, tata dwóch wspaniałych chłopców i mąż cudownej kobiety, którą kocham całym sercem. Cześć, Marek.

Marek Hobler: Hej, Kasia.

Kasia Wojdyła: Dzisiaj porozmawiamy troszkę o roli lidera w organizacji. I zastanawiam się, czy Ty, Marek, masz jakąś swoją definicję lidera?

Znani liderzy – efektywni, ale czy dobrzy?

Marek Hobler: No właśnie sobie dzisiaj jechałem autem. I tak nie wolno gadać przez telefon, jak się jedzie autem. Nie wolno. Nie trzymajcie telefonów przy tym. Nie wolno też czytać żadnych portali, jak się jedzie autem. Więc myślałem. I jak sobie myślałem, to sobie myślałem, jakich znam takich dobrych liderów. I niestety miałem taki problem, że ci liderzy to są znani liderzy, ale ja nie uważam, żeby oni byli dobrzy. Ale są efektywni.

Kasia Wojdyła: A co to jest definicja dobry lider?

Marek Hobler: A no widzisz. Na przykład moja żona jest doskonałym liderem.

Kasia Wojdyła: Jest. Potwierdzam. Tak?

Marek Hobler: Ale jak sobie myślałem lider, to najpierw miałem takie hasło: najwięcej książek o liderze, jakiego widziałem, to jest Steve Jobs. No ale on był dupkiem. Jest. Elon Musk. Też nie jestem pewien, czy on jest dobrym człowiekiem. Każe ludziom spać w fabryce i szybciej hop, hop, hop, hop robić samochody czy tam inne rzeczy.

Dobry lider zależy od perspektywy

Kasia Wojdyła: A to nie jest trochę tak, że ta definicja dobrego lidera czy ogólnie słowa dobrego to każdy ma, że tak powiem, w innym kontekście, momencie i zależy bardzo dużo właśnie od sytuacji, miejsca, w którym się znajduje, w tej przestrzeni właśnie organizacyjnej, w której jest. Jak myślisz?

Marek Hobler: Czyli to punkt widzenia zależy od punktu siedzenia, tak?

Kasia Wojdyła: Trochę tak, ale wszystkie osoby, które wymieniłeś, dla niektórych mogą być oni dobrzy, a dla niektórych mogą być postrzegani jako niezbyt odpowiedni, o, tak bym powiedziała. I ale wszyscy robili coś, co kochali i mieli wokół siebie ludzi, którzy chcieli razem z nimi to robić. No dobra, no to więc jeżeli jestem inwestorem, to bardzo będę robił takiego lidera, który będzie robił hop, hop, hop, hop i spowoduje, że nasi pracownicy będą szybciej w fabryce spawać baterie, nie? I wyniki na giełdzie będą lepsze, bo tam, nie wiem, sprzedamy samochodów, zabawek, MacBooków czy czegokolwiek innego. Ale gdybym ja miał być pracownikiem, to ja bym nie chciał pracować w takiej fabryce, w której nie mam życia prywatnego i śpię po nocach w fabryce, żeby więcej robić samochodów. Bo ja potrzebuję rodziny, nie?

Kate Hobler jako przykład dobrego lidera

Kasia Wojdyła: Zgadzam się. Dla mnie dobry lider to jest też taki, który we mnie zobaczy człowieka, ale jako pracownika, a jako inwestor to pewnie możemy się domagać kasy, nie? Wyników, kontroli. Czyli tak jak Cię teraz słucham, to też zależy trochę od tej drugiej strony, która jest w organizacji, no bo ja mam konkretną potrzebę i jeżeli w miejscu, w którym jestem, przy liderze, z którym pracuję, nie otrzymuję i nie zaspokajam tej mojej potrzeby, no to to jest też trochę tak, jakby moja odpowiedzialność, żeby zmienić to miejsce na miejsce, w którym będzie mi dobrze. No. A podajesz przykład swojej żony jako świetnej liderki.

Marek Hobler: No.

Kasia Wojdyła: Mógłbyś trochę bliżej przybliżyć nam, dlaczego tak myślisz i z czego to wynika? Mówimy tutaj o Kate Hobler, żeby była jasność.

Marek Hobler: Hej, Kate Hobler. Mamy ten problem, że mamy tu dwóch fanów nad tym i nie mamy żadnej kontry.

Kasia Wojdyła: Staramy się następnie.

Marek Hobler: Dlaczego tak myślę? Kocham ją z całego serca i uważam, że jest cudowna i najlepsza. No nie, no minęło siedem lat, od kiedy jesteśmy małżeństwem, pewnie coś tak koło tego i może to już pierwsze zakochanie mi przeszło, ale tak serio, to dla mnie dobry lider to jest ktoś, kto daje przestrzeń pracownikom do wzrostu. Kto potrafi usunąć się w cieniu. Kto daje przestrzeń, potrafi schować swoje ego i pozwolić ludziom na błędy po to, żeby czegoś się mogli nauczyć. I to robi Kate.

Kasia Wojdyła: Czyli to jest taka trochę twoja definicja dobrego lidera.

Marek Hobler: Aj.

Lider jako sito na szambo – pierwsza hipoteza

Kasia Wojdyła: Ostatnio usłyszałam od ciebie takie zdanie, że czasem lider jest jak takie sito na szambo, które spływa w organizacji.

Marek Hobler: O, tak.

Kasia Wojdyła: I trochę się zaciekawiłam, co przez to w ogóle miałeś na myśli.

Marek Hobler: I problem polegał na tym, że ja sobie kiedyś takie coś wymyśliłem, zapisałem sobie na notatce na Slacku i zapomniałem, co miałem na myśli, a potem przeczytałem tę notatkę i dalej bardzo hasło mi się podoba. Lider jako sito na szambo. I próbując odtworzyć to, co ja mogłem wtedy mieć w głowie, doszedłem do dwóch wniosków, znaczy do dwóch hipotez i muszę uważać, żeby nie wylać sobie herbaty.

Marek Hobler: Dla tych, co nas nie widzieli, właśnie Marek w tym momencie zaczął machać rękami, w których miał kubek pełen herbaty. Bo można nas nie słuchać, nie oglądać tylko na YouTubie, ale też jesteśmy na jakimś Spotify’u czy gdzieś indziej, więc tam nas chyba nie widać. Nie widać. Ale nas słychać.

Przedszkole w zespole i filtrowanie szamba w górę

Marek Hobler: Dobra, to lider jako sito na szambo, to z jednej strony jest taka szansa, że lider jest przedszkolanką, czyli jest lider, ma zespół, no i jest ktoś nad tym liderem, do którego ten lider, uwielbiam to słowo, raportuje. No i tam w tym zespole, pod tym liderem, ja bardzo, bardzo…

Marek Hobler: Bardzo specjalnie używam hierarchii, nie? To jest takie klasyczne rozumienie. Dla mnie lider też się świetnie nadaje do sytuacji, w których masz organizacje niehierarchiczne. Są takie?

Marek Hobler: Ale przejdźmy do tych najbardziej popularnych, do tych hierarchicznych. Więc mamy zespół, w którym dzieje się przedszkole. Mamy jakieś dramaty, te zwane księżniczki IT, czyli ludzi, którzy…

Marek Hobler: Chcą dużo zarabiać, a nie chcą pracować, a jeszcze chcą owocowego czwartku, a ten jest uczulony na banany, a tamten nie je glutenu, tamtemu śmierdzą nogi i nikt mu o tym nie powie, bo się obrazi.

Marek Hobler: Nie? I taki lider zarządza tym przedszkolem, pilnuje, żeby każdy się czuł jak najlepiej, żeby nikt się nie popłakał, a jednocześnie nie może dać im prawdziwego feedbacku, bo się obrażą, bo są niedojrzali. I filtruje to całe szambo przedszkolne do góry. W sensie, ten, do kogo ten lider raportuje, w ogóle nie wie, o co tam chodzi, tylko się dopytuje tego lidera: hej, słuchaj, jak tam velocity twojego zespołu.

Marek Hobler: Znowu użyłem velocity bardzo specjalnie. No i to jest jedna hipoteza, nie?

Marek Hobler: Ja kiedyś byłem takim liderem, tak? Miałem swój startup, miałem…

Druga hipoteza – ochrona zespołu przed organizacją

Marek Hobler: I ten zespół nie… Moim zadaniem było filtrowanie tego w górę. Ale też można poprawić się w drugą stronę i to jest chyba to, o czym w ogóle myślałem na samym początku.

Marek Hobler: Kiedy mamy kolorową organizację. I to nie w sensie takiej, że ktoś ją pomalował, tylko że… Na przykład mamy bursztynową całą organizację, mówię o kolorach Laloux.

Marek Hobler: Wiem, że ostatnio z Kate o tym rozmawiałaś, więc nasi słuchacze już powinni wiedzieć. I kiedyś Beata też nagrywała o tym podcast. I w ogóle pełen internet jest tego, jakie są kolory organizacji. Polecam, to jest bardzo fajny punkt patrzenia. Więc jak masz taką bursztynową organizację i w niej się… Jakoś tak się złożyło, że pojawił się w niej zespół, który jest, nie wiem… Zielony albo turkusowy.

Marek Hobler: Czyli tam już rozwiązał sobie wcześniejsze te problemy kolorów.

Kasia Wojdyła: Najbliżej tych jednorożców.

Marek Hobler: No, więc mamy taką… Kiedyś w polskiej polityce mówiło się zieloną wyspę, nie? Więc masz taką jednokolorową całą organizację i taką małą plamkę jednego koloru, który jest inny. I trze. Bo ci ludzie w tej zielonej wyspie mają… Mają inne potrzeby od tych ludzi poza tą wyspą. Tamci mają potrzeby kontroli, a ci chcą więcej wolności, nie? To wtedy lider może być sitem w drugą stronę. Czyli osłaniać swój zespół przed tą organizacją. Czyli wcześniej mówiłem o sitowaniu szamba z dołu do góry. Znowu patrząc hierarchicznie. A teraz mówię o sitowaniu szamba z góry na dół. Czyli lider może… Opiekować się swoim zespołem. Brać na siebie takie różne rzeczy, które organizacja potrzebuje, a ten zespół absolutnie niczego robić nie będzie. Czasami to się nawet wiąże z kłamaniem, poświadczeniem nieprawdy, nie? Ale dla dobra zespołu i dla dobra całej firmy.

Kasia Wojdyła: Dobrze, a słuchając cię do tego momentu. Czy bycie takim sitem, ta ochrona czy zespołu, czy organizacji, to jest właśnie ta rola lidera?

Kasia Wojdyła: Czy w kontekście tej definicji dobrego lidera to jest coś, co on powinien robić?

Kasia Wojdyła: Czy to też dużo zależy od właśnie przestrzeni, w jakiej się znajduje, od zespołu, jaki ma, od organizacji?

Marek Hobler: No więc jak masz czerwoną organizację i jakimś cudem pojawił się w niej turkusowy zespół. Przez błąd zatrudniania na przykład.

Marek Hobler: Albo na przykład ten zespół pracuje w jakimś takim środowisku, w którym można pracować w ten sposób. Dobrze, nie chcę bawić się w wymyślanie przykładów teraz. To według mnie rolą lidera jest zaopiekowanie się tym zespołem. Ale teraz jest jeden problem. Na tym liderze, tak jak na sitku, został zespół. I zostanie całe to szambo. No i zespół będzie sobie dobrze funkcjonował, firma będzie miała wyniki, a lider będzie taki pogrywany coraz większą warstwą tego szamba. I on musi sobie zdać z tego sprawę, że jest w takiej sytuacji, w której jest tarcie pomiędzy jego zespołem a całą organizacją. I on jest pomiędzy tym. I to tarcie będzie zawsze występowało. I on sobie musi zdać z tego sprawę, że musi o siebie zadbać. Tak jak w przypadku rodziców. Jeżeli masz rodzica, który jest wypalony, to nie jest w stanie pomóc swojemu dziecku. Więc najpierw ma podać maskę tlenową sobie, a dopiero potem zająć się dzieckiem. Tak samo w przypadku takiego lidera. On musi najpierw zaopiekować się sobą i mieć przestrzeń na to, żeby zaopiekować się zespołem i całą organizacją.

Świadoma decyzja i dbanie o siebie lidera

Kasia Wojdyła: Czyli jakby powinna to być jego świadoma decyzja.

Marek Hobler: Tak.

Transparentność wobec zespołu – osobiste doświadczenie Marka

Kasia Wojdyła: A czy… Jeżeli już podejmie tę decyzję, że chce być takim sitem, to czy drogą do tego, jak to robić, byłoby na przykład transparentne zobrazowanie sytuacji?

Marek Hobler: Mhm.

Kasia Wojdyła: Bo o czym ja tutaj mówię. Czasem jest tak, że ten lider, który jest tym sitem, robi to w sposób, nazwałabym to może dyskretny. Czyli ani ten zespół nie wie, że jest tym sitem, ani ta organizacja, mówimy tutaj o tej hierarchicznej, nie wie. Jest między takim młotem a kowadłem, jak to się mówi, nie? Że ani tutaj, ani tutaj. I ten zespół nie jest świadomy tego, ile spada na tego lidera.

Marek Hobler: Mhm.

Kasia Wojdyła: Jakby już tam z góry. A góra też nie wie tak naprawdę, co dzieje się w tym zespole, z jakimi oni się problemami mierzą, jakie oni mają potrzeby. No i właśnie… Jak tutaj ta rola liderska… W momencie, kiedy ona nie jest transparentnie pokazywana…

Marek Hobler: Mhm.

Kasia Wojdyła: Jak tutaj jakby pomóc temu liderowi? Masz może jakąś radę?

Marek Hobler: Nie, nie. Rad nie mam żadnych. Absolutnie. Nie jestem w pozycji, żeby radzić komukolwiek. To jest generalnie dla mnie patologia. Czy ja jestem konsultantem, żeby komuś doradzać? Nie, nic z tego. Ale myślę sobie o tym, że… Oczywiście, w idealnym świecie… Taki lider mógłby powiedzieć swojemu zespołowi… Ja kiedyś byłem w takiej sytuacji. Mieliśmy… Miałem zespół programistów i trzeba było zaprogramować coś, co było… Niezgodne ze sztuką, że tak powiem. Ale trzeba było to zrobić, bo tam był jakiś inwestor, bo targi, bo coś tam. I poszedłem do zespołu, powiedziałem: hej, słuchajcie, zrobimy dzisiaj coś bez sensu, ale taka jest polityka firmy. Z uwagi na jakąś politykę… Jeden członek zarządu versus drugi członek zarządu versus coś tam, jakiś wyjazd. Politycznie jest, że musimy coś takiego zrobić. Ja przepraszam was, to jest bez sensu, nie powinniśmy tego robić w idealnym świecie, ale tak proszę was, żebyśmy zrobili. Nie? Więc byłem transparentny z dołem i pokazałem zespołowi, z czym się mierzymy. I oni to przyjęli i pomogli, nie? I zrobiliśmy to. Ale nie zawsze masz organizację albo zespół gotowy na taką transparencję, o której możesz powiedzieć i być takim transparentnym.

Marek Hobler: I obawiam się, że jeżeli jesteś liderem i masz nieuświadomioną rolę sitka na szambo, to odkrywasz to dopiero, jak się wypaliłaś. No i wtedy byłoby cudownie, jak sobie siądziesz i zdasz sobie sprawę z tego, że kurczę, całe to szambo zostaje na mnie, ciekawe dlaczego i dlaczego się wypaliłam. Jak sobie to uświadomić, to pewnie będzie łatwiej. Nie mam… Nie jest to rada, prawda?

Kasia Wojdyła: Nie jest to rada.

Marek Hobler: A czy to może być pomocne?

Kasia Wojdyła: Nie. A powiedz mi, Marek, czy ty byłeś kiedyś właśnie w takiej sytuacji takiego sita?

Marek Hobler: Tak. I byłem w przedszkolu. W sensie miałem zespół taki przedszkolny. CAS1 na przykład. I byłem w patologicznej sytuacji… Dobrze, nie… I byłem w patologicznej sytuacji… Dobrze, nie…

Marek Hobler: Nie w patologicznej. W firmie, która miała inną kulturę organizacyjną od zespołu. I było to tarcie, na którym ja opiekowałem się zespołem, kryjąc go.

Bycie sitem w organizacji niehierarchicznej

Kasia Wojdyła: A powiedz mi właśnie, bo teraz poruszyłaś temat tego przykładu, że idziemy w górę, że hierarchia, a patrząc na organizację, której tej hierarchii nie ma, czy można być tam liderem, który też jest takim sitem?

Marek Hobler: Turbo fajne pytanie. Nie wiem. Myślę na głos. Myśląc na głos, mam nadzieję, że nie trzeba być. Ale czuję, że trochę brakuje mi doświadczenia tutaj. Bo jeżeli nie masz tej hierarchii, to pewnie masz trochę więcej transparencji. Nie?

Kasia Wojdyła: Tylko droga do tego, żeby nie być hierarchią i żeby ta transparencja była, żeby była ta otwartość, to też nie zadziewa się z dnia na dzień. I patrząc w kontekście naszego doświadczenia pracy razem ze sobą, to wydaje mi się, że nawet nie będąc jeszcze organizacją niehierarchiczną tak w stu procentach, to zdarzało się kiedyś. Tylko sytuacji, w których ty, jako lider, byłeś takim sitem. I mówię tutaj o sytuacjach, w których właśnie budowaliśmy to, żeby tej hierarchii nie było. Budowaliśmy tą otwartość, budowaliśmy tą transparencję i zdarzały się nam takie momenty. Dlatego tak chciałam też podpytać, czy masz podobne odczucia z tym związane?

Marek Hobler: Okej, dobra. Dzięki za naprowadzenie. Coś mi się w głowie pojawiło. Miałem taki moment w byciu liderem, w którym moją rolą było też trochę bycie panią z HR-u. Nie? Czyli moją rolą było zatrudnianie i zwalnianie. Ale nie dlatego, że byłem nad kimś, bądź pod kimś, tylko po prostu wziąłem na siebie tę rolę jako mało wdzięczną i ktoś to musi robić po prostu. I traktowałem… Tak. W życiu pani z HR-u przyszło takie momenty, w którym trzeba było kogoś zwolnić albo się z kimś pożegnać. I to było strasznie trudne dla mnie, ale zrobiłem to wiedząc, że w ten sposób chronię zespół. Dzięki temu ty nie musiałaś tego zrobić, Kasia, nie? Po prostu, nie?

Kasia Wojdyła: Trzymaj. Dzięki, Marek.

Czy Marek uważa się za dobrego lidera?

Kasia Wojdyła: To może jeszcze takie pytanie na zakończenie. Czy ty, Marek, uważasz się za dobrego lidera?

Marek Hobler: Ej, to jest niesprawiedliwe.

Kasia Wojdyła: Dlaczego?

Marek Hobler: No dobra, bo jesteśmy na wizji i teraz ja z punktu widzenia zarządzania swoją karierą nie mogę powiedzieć nic innego niż tak, uważam, że jestem super liderem. A tak naprawdę to ja nie wiem. Tak, bo brakuje mi trochę feedbacku. Tym bardziej, że ja nie mam ludzi, którzy mówią tak, tak, tak, jest doskonale. A z trzeciej strony. No teraz na ile moja skromność będzie prawdziwa bądź fałszywa, nikt tego nie wie. Ale tak naprawdę to widzę w sobie, jako w liderze, dużo rzeczy do poprawy i jest wiele rzeczy nad którymi pracuję. Więc.

Podsumowanie i pożegnanie

Kasia Wojdyła: Zapytałam Cię tak na koniec o to, bo ostatnio doszłam do swojej definicji, a właściwie braku definicji dobrego lidera, bo jest bardzo dużo zależnych i dla każdego może być to zupełnie coś innego. I dużo jest warunków, które na to wpływają, czyli właśnie miejsce, w którym jesteśmy, organizacja, kultura właśnie organizacyjna. I wydaje mi się, że bycie po prostu dobrym człowiekiem i widzenie w drugim człowieku też osoby, która widzi, czuje i ma potrzeby i szanowanie tego i spotykanie się w miejscu, w którym jest nam po drodze, to chyba tak bym na ten moment zdefiniowała tą przestrzeń moją, liderską.

Marek Hobler: No i widzisz, powiedziałaś ostatnim słowem to, co chciałem się zapytać, odbijając ping-ponga. To Kasiu, jak Ty się czujesz jako Ty, jako liderka?

Kasia Wojdyła: Wiesz co, Marek, bardzo długo uciekałam w ogóle od tego stwierdzenia. Dla mnie lider to był właśnie hierarchicznie osoba postawiona, tam stopień wyżej. Natomiast teraz jestem w miejscu, w którym w organizacji miałam szansę. Chcę posmakować tego, że nie tylko jedna osoba była dla mnie liderem, ale kilka tak naprawdę. I przestrzeń, w której dany lider współpracował, ja chciałam być partnerem w tym. I myślę, że po troszku tutaj ja też w tej organizacji mam taką przestrzeń i osoby, które chcą ze mną robić pewne rzeczy. Więc na ten moment myślę, że czuję się dobrze, ale to jest niekończący się proces i z czego się cieszę.

Marek Hobler: To teraz Marek macha ręką, tak jakby wkręcał żarówkę, to w języku migowym oznaczało klaski. Dzięki Michał Kościukiewicz za nauczanie nas tego.

Kasia Wojdyła: Pozdrawiamy Michała, tak. Co, Marek, jesteśmy na końcówce naszego podcastu. Serdecznie Ci dziękuję za czas, który poświęciłeś, za rozmowę, którą mogliśmy odbyć. Mam nadzieję, do następnego razu.

Marek Hobler: Do zobaczenia. Wszystkich słuchaczy i oglądających serdecznie pozdrawiam. Dziękuję. Dzięki.

Kasia Wojdyła: Cześć.

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce