Przejdź do treści

Modelowanie Odpowiedzialności - #25 Podcast Zwinnej Kawy

Modelowanie Odpowiedzialności - #25 Podcast Zwinnej Kawy

Kasia wyciąga od Kate czym tak na prawdę jest odpowiedzialność, jakie są jej rodzaje i jak do tego mają się dzieci i pracownicy.

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Kasia Wojdyła: Cześć, witam Was w kolejnym podcaście Zwinnej Kawy. Z tej strony Kasia Wojdyła i Kate Hobler. Cześć, Kate.

Kate Hobler: Cześć.

Kasia Wojdyła: Dzisiaj zaprosiłam Cię, Kate, tutaj po to, żebyśmy porozmawiali troszkę o odpowiedzialności. I właściwie czym jest ta odpowiedzialność?

Definicja odpowiedzialności i jej podwójne znaczenie

Kate Hobler: Definicja odpowiedzialności jest, myślę, że znajdzie się kilkaset. Jak to bywa z każdym takim nie do końca usankcjonowanym terminem, który nie ma jednego źródła, tylko tych źródeł jest ileś. I to słowo odpowiedzialność ma też takie obciążenie, które jest związane z tym, że na angielski tłumaczy się na dwa sposoby. Jest accountability i responsibility. W języku polskim nie ma tego rozróżnienia. Chociaż można by powiedzieć, że jedno z nich to jest odpowiedzialność, a drugie bycie odpowiedzialnym, ale nie na zasadzie takiej, że ja się poczuwam, tylko na zasadzie takiej, że ja coś muszę. Ktoś mnie do tego zmusił czy sytuacja mnie w jakiś sposób zmusiła, czyli jest jakiś czynnik zewnętrzny.

Kasia Wojdyła: A co to jest odpowiedzialność? Fajnie tłumaczysz.

Proces odpowiedzialności według Christophera Avery’ego

Kate Hobler: To znaczy Christopher Avery, który jest jednym z moich takich merytorycznych idoli, strasznie lubię gościa. I on w pewnym momencie opisał takie coś, co się nazywa proces odpowiedzialności. To jest w ogóle ciekawe.

Kasia Wojdyła: Czyli tak naprawdę z tego, co słyszę, co tutaj przed chwilą mogłam usłyszeć, to odpowiedzialności da się też nauczyć.

Czy odpowiedzialności można się nauczyć?

Kate Hobler: Da się nie tyle nauczyć, co wykształcić w sobie, bo to nie do końca jest umiejętność. Chociaż może jednak jest. To znaczy chodzi o to, że trzeba dojść do pewnego poziomu rozwoju, żeby domyślnie podchodzić odpowiedzialnie do rzeczy, które dzieją się wokół nas. I to wymaga pewnej ścieżki. I to jest zarówno umiejętność, jak i pewne zmiany, które musimy zrobić u siebie w głowie. Więc można powiedzieć, że tak, można się jej nauczyć.

Kasia Wojdyła: A czy nauka jej spowoduje, że właśnie ta nasza efektywność — czy to w związku, czy w relacji, czy w pracy — nagle może się zwiększyć?

Związek odpowiedzialności z efektywnością

Kate Hobler: To jest dobre pytanie. Czy jest związek efektywności z odpowiedzialnością? Nie jestem pewna, czy istnieje związek bezpośredni — czy istnieje korelacja bezpośrednia taka odpowiedzialności i efektywności. Natomiast jakiś wpływ jest. To znaczy w momencie, w którym jesteśmy odpowiedzialni — może nie tyle my bezpośrednio będziemy bardziej efektywni — ale będziemy w stanie lepiej doprowadzać do efektywności czymkolwiek ona by nie była w warunkach danej firmy czy danej sytuacji. Będziemy w stanie efektywniej do tego doprowadzać. I to niezależnie od tego czy mówimy tutaj o rodzinie czy mówimy tutaj o firmie — i w jednym i drugim przypadku będzie to pomocne. Chodzi mi o to że dana osoba będąc odpowiedzialną niekoniecznie sama musi robić więcej ale ta jej odpowiedzialność która może doprowadzać innych do tego że będą w stanie pracować więcej lepiej lub z lepszym nastawieniem — no więc summa summarum jakby w dłuższym okresie czasu nie bezpośrednio przy tej osobie tylko dalej… Mam nadzieję że łapiecie o co chodzi tutaj słuchający… Jesteśmy w stanie doprowadzić tego summa summarum że ta efektywność czymkolwiek ona by nie była będzie lepsza.

Kasia Wojdyła: W momencie kiedy teraz powiedziałaś mi o tym że można wykształcić tę odpowiedzialność w człowieku zastanawiam się jaki ma wpływ na zespół czyli kiedy tym zespole tej odpowiedzialności nie ma albo członkowie zespołu nie chcą jej poradzić? Z czym mamy wtedy do czynienia?

Brak odpowiedzialności w zespole

Kate Hobler: Pierwsze słowo które mi się pojawia głowie: mamy do czynienia dziecinadą bo trochę tak jest wiecie jakieś takie sekrety jakieś takie przychodzenie żeby ponarzekać sobie na kogoś innego takie obgadywanie tak? “A on jest głupi” “głupia”. To są rzeczy które się dzieją momencie którym nie działamy… Jak by powiedzieć ładnie? Nie rozwiązujemy problemów przez rozwiązywanie problemów a rozwiązujemy problemy przez próbujemy kimś nimi podzielić obarczyć kogoś innego tymi problemami bo nie odpowiedzialność czyli żeby dociągnąć kogoś grupki która jakiś sposób ten problem

Przykład z życia: trzylatek i gorący garnek

Kate Hobler: Ma, tak? I rzeczywiście, jak będę miała drugą osobę, będzie mi raźniej z tym problemem. Ale to tego problemu nie rozwiąże. Więc to bym powiedziała, że się dzieje w momencie, w którym nie ma odpowiedzialności. Oczywiście to, że praca nie posuwa się do przodu, to też jest możliwe. To, że nie rozmawiamy ze sobą szczerze, to też jest możliwe. Natomiast nie wydaje się, że jesteśmy człowiekiem dorosłym. No weźmy… Weźmy taki przykład, ja bardzo lubię podawać ten przykład na szkoleniach. Jeśli jesteśmy rodzicem, mamy trzylatka i ten trzylatek nagle dotknie gorącego garnka, wiadomo, takie rzeczy zdarzają się trzylatkom. Strasznie ciekawskie stworzenia, które wszędzie wkładają rączki. No i chcąc, nie chcąc, rączka się sparzy. No to możemy do tego podejść na zasadzie, no to ty sobie sparzyłeś tą rączkę, bo masz trzylatka i jeszcze nie wiesz i dotknąłeś tego gorącego garnka. I co z tego wyjdzie? To raczej nie jest odpowiedzialne podejście. Odpowiedzialne podejście to jest to, że jak już to się zdarzyło, to bierzemy takiego malucha pod pachę, wsadzamy rączkę pod zimną wodę i kiedy już maluch się uspokoi, pokazujemy, popatrz, tam jest gorące. Na bazie tego możesz się czegoś nauczyć. Następnym razem nie dotykaj tego malucha, nie dotykaj tam, bo tam jest gorące. Tak? Bolało tym razem? Następnym razem też może boleć, więc proszę nie dotykaj. Możesz zawsze zapytać, czy to jest gorące. Ja ci odpowiem, jest albo nie jest. Jeżeli chcesz dotknąć, to w tym momencie ci podpowiem. I pokazujemy takiemu maluchowi. Możemy pokazać mu też w jakiś sposób sprawdzić, czy coś jest gorące, że można tylko zbliżyć rączkę, a nie od razu dotykać. I w tym momencie dowiemy się, czy to jest gorące, czy nie. I następnym razem, i maluch może się nauczyć. Więc my podeszliśmy odpowiedzialnie, nie dość, że rozwiązując pewien problem, w tym momencie płaczącego, zdezorientowanego trzylatka, ale też zrobiliśmy coś, co potencjalnie zapobiegnie tej samej sytuacji w przyszłości. To jest odpowiedzialność. Nie zrzucamy tego na nikogo. Rozwiązujemy sytuację. To, że potem post factum chcemy się podzielić, przychodzi żona czy mąż i mówię, że maluch sobie sparzył rączkę, dotknął gorącego garnka. Tak, dzielimy się, w tym momencie, tym przeżyciem, które było, ale to nie jest tak, że obarczamy odpowiedzialnością kogoś innego. A teraz sytuacja inna. Załóżmy, że ktoś w pracy,

Kate Hobler: Jakiś taki dobry przykład spróbuję wymyślić. Załóżmy, że ktoś w pracy nie dopełnił swoich obowiązków. Tak? Czegoś nie zrobił.

Kasia Wojdyła: Przykład do głowy.

Kate Hobler: Jakichkolwiek, tak? Nie wiem. Nie dopilnował, żeby coś zostało przetestowane. Nie dopilnował, że wszystko mamy zapakowane, mimo tego, że miał dopilnować.

Kate Hobler: I z pozycji odpowiedzialności przyszlibyśmy do tej osoby. Najpierw zapytali. Hej, widzę, że brakuje tego i tego. Nie? I w tym momencie, oczywiście to zależy, jak ta dyskusja się potoczy. Jeżeli ta osoba zacznie zaprzeczać, mówić, że nie, nie i tak dalej. No, możemy spróbować dojść do tego, że nie. Możemy dojść do sedna. Załóżmy, że rzeczywiście nie dopełniła swoich obowiązków. Ale przyszliśmy, skonfrontowaliśmy to z tą osobą. Dowiedzieliśmy się, co jest grane. I możemy rozwiązać problem. Z pozycji braku odpowiedzialności to przychodzimy do kogoś innego i mówimy o Boże, jaka ta osoba jest głupia. Przecież, kurczę, takie łatwe to jest, żeby zapakować tamtą rzecz, której nie zapakowała. I w tym momencie dołączamy tą drugą osobę do tego naszego, do tego naszego sekretu, tak? Że my jesteśmy źli na tamtą osobę. A tamta osoba może nawet nie wiedzieć, że to nie zostało zapakowane. To mógł być jakiś błąd, tak? Jeżeli chcemy odpowiedzialnie podejść do czegoś takiego, skonfrontujmy to z tą drugą osobą. Dowiedzmy się, co i jak.

Kate Hobler: Także jest zupełnie inna rzecz. To jest zwierzyć się komuś, bo ten ktoś nie i z tym kimś nie porozmawiać. A zupełnie czymś innym jest powiedzieć, hej, miałem taką sytuację, zrobiłem to i to i stało się to i to, nie? To jest coś, co może być rzeczywiście odpowiedzialnością.

Kasia Wojdyła: Okej, słuchając Ciebie tak od początku, to w sumie takie trzy punkty złapałam, z którymi się mocno zgadzam. Pierwsze, że odpowiedzialność to jest

Kasia Wojdyła: Ważne słowo i czuć ten ciężar. I przyznam się szczerze, że ja osobiście pierwszy raz dopiero poczułam odpowiedzialność w momencie, kiedy zostałam mamą. Więc akurat tutaj się z tym zgodzę. Natomiast w momencie, kiedy poruszyłaś temat zespołu i tego, że coś zostało niezrobione i to, co tutaj zauważyłam, to jest taka odpowiedzialność kontra pociągnięcie kogoś do tej odpowiedzialności. I jakiś czas temu, pracując z Tobą nad jednym ze szkoleń, właśnie przytoczyłaś takie zdanie, w którym trzeba wyraźnie pokazać, czym różni się ta odpowiedzialność od pociągania do odpowiedzialności. Niezwykle mnie to zainteresowało i mogłabyś teraz troszkę więcej o tym powiedzieć.

Kate Hobler: Przy pociąganiu do odpowiedzialności potrzebny jest jakiś przymus zewnętrzny. Czyli jeżeli na przykład boimy się naszego szefa, czy generalnie mówimy, że mamy respekt do szefa, tak? Że ten ktoś, kto ma nad nami jakąś władzę, to jest ktoś, kto może nam coś zrobić, dobrego lub złego, tak? Może dać podwyżkę, może nas wylać, tak? Różne rzeczy się mogą zdarzyć. No i pociąganie do odpowiedzialności to jest taka odpowiedzialność po fakcie. Czyli jak już się coś zdarzy, to w tym momencie to nie jest tak, że wyciągnijmy konsekwencje, bo jest coś innego. Jest różnica między konsekwencją a karą. Za chwileczkę do tego wrócę.

Kate Hobler: I próbujemy wyciągnąć konsekwencje, właśnie to jest pewien paradoks, z tej osoby po tym, jak to się zdarzyło. Teoretycznie po to, żeby to się nie zdarzyło po raz kolejny.

Kate Hobler: Tylko że jeśli ktoś się pomyli, nie dopilnuje czegoś, pojawi się jakiś szczegół, który nie został dopilnowany, to ta osoba często nie zdaje sobie sprawy z tego, że jakiś szczegół nie został dopilnowany. Więc pójście w tym momencie do szefa i powiedzenie mu, a ten Owen nie dopełnił swoich jakichś tam obowiązków. I ten szef w tym momencie przychodzi do tego kogoś i mówi: hej, nie dopełniłeś swoich obowiązków, następnym razem, jeżeli to się powtórzy,

Kate Hobler: to stanie się to i to. Na przykład premia zostanie ucięta.

Kate Hobler: W tym momencie działamy, czy rozwiązujemy problemy, pracujemy ze strachu. Pracujemy, bo nie chcemy

Kate Hobler: ponieść tej kary, którą nam nałożył ten nasz szef. Czy nie chcemy, żeby ta groźba się spełniła. Na takiej samej zasadzie działa

Kate Hobler: taka motywacja, jak to mówią, motywacja pozytywna. Czyli że to nie jest tak, że ja przychodzę i jeżeli jeszcze raz się to powtórzy, to będzie po premii, tylko jak tym razem będzie dobrze zrobione, to premia będzie wyższa. Mechanizm jest dokładnie ten sam. Ponieważ nieotrzymanie wyższej premii, a otrzymanie niższej premii to jest to samo.

Kate Hobler: Niezależnie od tego, jaka jest wartość kwotowa.

Kate Hobler: Psychologicznie i to, w jaki sposób reagujemy, to jest dokładnie to samo. I to jest pociąganie do odpowiedzialności. Czyli to, kiedy już coś się stało, pociągamy do odpowiedzialności. I teraz tak, to nie znaczy, że pociąganie do odpowiedzialności jest złe. No, ponieważ przecież w taki sposób działa całe prawo. Jeżeli złamiemy prawo, jesteśmy pociągani do odpowiedzialności prawnej. Zgadza się. Tylko to jest coś więcej niż tylko zrobienie błędów w pracy. Tak, to jest dużo, dużo cięższa, dużo cięższa rzecz i są założone pewnego rodzaju ograniczenia na społeczeństwo, aby te negatywne efekty mocno ograniczyć. A osoby, które te rzeczy robią, wyeliminować potencjalnie ze społeczeństwa. Więc to jest coś zupełnie innego. Natomiast jeżeli podchodzimy na zasadzie odpowiedzialności, widzimy, że ktoś nie dopełnił obowiązków, powiedzmy mu, może spróbujmy mu pomóc. Może spróbujmy zapytać, czy potrzebujesz z tym jakiegoś wsparcia. Czy może potrzebujesz jakichś dodatkowych umiejętności. Czy może chciałbyś popracować nad planowaniem. Tak, bo to są umiejętności, których mówi się, że uczą nas w szkole, a to nieprawda. No właśnie.

Kasia Wojdyła: Dobrze, że o tym wspominasz, bo sposób, który ty przedstawiasz tutaj, Kate, jest

Kasia Wojdyła: zdecydowanie inny od standardowych zachowań. Co mam na myśli? Sama zostałam pociągnięta do odpowiedzialności przez ciebie i być może pierwsze

Kasia Wojdyła: słowo „pociągnięcie do odpowiedzialności” właśnie z tyłu głowy kojarzy nam się z karą. To ty to zrobiłaś w sposób taki, w który uświadomiłaś mi, że pewne rzeczy, które ja robiłam, były zrobione w sposób, w który ja sobie nawet nie zdawałam sprawy, że mogły sprawiać właśnie brak tej efektywności. Nie wiem, przykładowo wysłanie mojej paczki na szkolenie do miasta, w którym to szkolenie się nie odbywało.

Kasia Wojdyła: Świetny przykład i po prostu tyle się nauczyłam przy nim. Natomiast sposób, w jaki ty podeszłaś do tego, powiedziałaś: no tak, zdarzył się nam ten błąd, ale co z tego, że miałabym teraz zastosować jakąś karę? No nie, wymyślmy razem efektywne rozwiązanie na to, żeby ta paczka albo te rzeczy, które mają się znaleźć w tym mieście, mogły się tam znaleźć jak najszybciej.

Kasia Wojdyła: I to był zupełnie inny sposób, gdzie do tej pory spotykałam się właśnie z pociągnięciem do odpowiedzialności jako właśnie tą karą za coś, co źle zrobiłam.

Kate Hobler: No właśnie i tu jest ta różnica między odpowiedzialnością a karą i konsekwencjami. Konsekwencje to jest coś, co pojawia się naturalnie. Czyli zrobię coś i to prowadzi do jakiejś konsekwencji. Czyli na przykład to, że została nadana paczka do nie tego miasta, co trzeba, do nie tego centrum szkoleniowego, co trzeba, to konsekwencją tego jest to, że trener, trenerka nie ma w tym momencie narzędzi do tego, żeby pracować w tym danym dniu.

Kate Hobler: Albo dzień, bo to chyba udało nam się odkryć dzień wcześniej, o ile dobrze pamiętam. Bo ja miałam szkolenie dzień wcześniej czy dwa dni wcześniej, a potem dwa dni później Beata miała okazję szkolić i ona miała nie dostać tej paczki. No i po co ja bym miała wyciągać jakiś, pociągać, po co ja bym miała karać jeszcze w tej sytuacji? To ujawniając to, nagle

Kate Hobler: nadawczyni paczki, czyli Ty, pierwsze co zrobiłaś, to zaczęłaś kombinować: ok, jak to naprawić? Dobra, to ja jadę do biura, pakuję nową paczkę i wysyłam.

Kate Hobler: I wysyłam tę nową paczkę już w odpowiednie miejsce.

Kate Hobler: I tyle. To i tak przysporzyło masę stresu, że Beata nie będzie miała na czym pracować. To już przysporzyło i tak mi dużo zagwozdki na zasadzie takiej, dlaczego ja dostałam nie tę paczkę, dlaczego ja dostałam podwójną paczkę. Dlaczego ja dostałam dodatkowe materiały. I po co do tego dokładać jeszcze? To już wystarczająco dużo stresu. Sytuacja zresztą też została praktycznie od razu naprawiona, wysyłając dodatkową paczkę. Ustaliliśmy, że albo tę paczkę prześlemy dalej, albo ja ją przywiozę z powrotem. Także wszystko bez problemu można było wyprostować.

Kate Hobler: I kara to byłoby coś, co ja bym do tego dodała. Czy jeżeli na przykład jeszcze dodałabym do tego właśnie, jeżeli byśmy mieli jakieś premie, zmniejszenie premii, czy dodałabym karę w postaci tego, że pakujemy paczki w dwie osoby, wydałabym dekret, który mówi tak: pakujemy te paczki w dwie osoby, żeby to sprawdzić.

Kate Hobler: Tylko po co?

Kate Hobler: To nie ma żadnej potrzeby zrobienia czegoś takiego. Przynajmniej u nas. A czy zawsze tak miałaś?

Kasia Wojdyła: Te sytuacje, które miały miejsce wcześniej, nauczyły cię dojścia do tego momentu?

Kate Hobler: To jest dobre pytanie.

Kate Hobler: Ja niejednokrotnie mam ochotę ukarać kogoś w różnej sytuacji, szczególnie naszego dwunastolatka.

Kasia Wojdyła: Jak tutaj, jeżeli jesteście rodzicami

Kate Hobler: dwunastolatków lub czegoś w okolicy lub czegoś starszego, doskonale wiecie, o co chodzi, to są straszliwie wkurzające istoty. To są tak strasznie wkurzające istoty, że to się w pale nie mieści. Więc ja miałabym ochotę. Jednocześnie kochane. Tak, jednocześnie kochane. Bardzo lubię też z nim przebywać i różne rzeczy robić. Ale wkurza niemożebnie. Wiesz co, mówiąc, wiem, że ja jego też. Tak więc to jest wspólne. Ja strasznie mam ochotę powiedzieć: Jezus Maria, idź do swojego pokoju i zamknij drzwi i nie wychodź stamtąd przez najbliższe 48 godzin. Ale nie robię tego. To, że mam to z tyłu głowy, że mam ochotę dodać w sytuacji, w której coś się dzieje, jeszcze coś dodatkowego położyć na tym,

Kate Hobler: to wcale nie znaczy, że to robię. Także z tego się wyzbywam. Bardzo możliwe, że kiedyś miałam inaczej. Ale nie pamiętam tego.

Kate Hobler: Także tak z tyłu głowy mam kary. Jak najbardziej. Tylko staram się nie używać. Ale pokazać konsekwencje.

Kate Hobler: Jak najbardziej.

Kasia Wojdyła: Właśnie podać tutaj przykład dwunastolatka i czy wy z waszymi dziećmi też już uczycie ich, jak być odpowiedzialnym?

Kate Hobler: Tak i nawet używamy tego modelu Chrisa Avery, który jest, ten proces jest bardzo fajny do pracy. Może nie z małymi dzieciakami, ale w momencie, kiedy ktoś staje się nastolatkiem, to to jest coś, co rzeczywiście fajnie działa, bo on pokazuje, ten model, on ma takie poziomy, na którym trochę różnie podchodzimy. Tam pierwszym poziomem, właściwie zerowym poziomem, bo to nie do końca jest poziom, jest tak zwane zaprzeczenie. Czyli jeżeli coś się stało, to ja nie dopuszczam do siebie myśli o tym, że coś się stało, tak? Czyli na przykład, nie wiem, pytamy, kto rozbił wazon. Wazon? Jaki wazon? Wazon nie jest rozbity.

Kasia Wojdyła: Mamy wazon?

Kate Hobler: Właśnie, mamy wazon? Potem, kiedy już dotrze do nas, że rzeczywiście to się stało, to kolejnym poziomem jest właśnie zwalenie winy. To on, ona, ono, tak? Tam ktoś. Czyli to nie ja. Kto zbił wazon? On. Bez zastanowienia zwykle. Kiedy już jakby dojrzejemy wystarczająco, żeby nie zwalać na kogoś, to zaczynamy usprawiedliwiać. Czyli no, bo tam ten wazon to sam spadł, tak? Albo kot, tak? Albo warunki atmosferyczne. Albo przez przypadek potrąciłem, bo niosłem coś ciężkiego, nie? Czy coś takiego. Więc ja jakby usprawiedliwiam się, że to rzeczywiście ja może i tak, ale zostałam w jakiś sposób przez warunki do tego zmuszona, tak? Czy te warunki całkowicie zmywają ze mnie winę. Potem piętro kolejne to jest właśnie wina, tak? Czyli poczucie wstydu takiego, że na zasadzie o Boże, jakoś tam głupio zbiłam ten wazon, nie? I to jest coś, co jest zwykle ciche. Czasem mówi się dziecku, tak? Wstydź się, nie? Że coś takiego się stało, ale generalnie chodzi o to, żeby skierować to na siebie wewnętrznie. Potem jest obowiązek, czyli to jest ta różnica między pociąganiem do odpowiedzialności a odpowiedzialnością. Obowiązek to jest to, że ja muszę to naprawić, nie? Czyli zbiłem wazon i o Boże, to muszę go posklejać albo muszę teraz wydać moje kieszonkowe, żeby go naprawić, nie? Nie dlatego, że ja chcę go naprawić, tylko dlatego, że czuję, że jeśli tego nie zrobię, to stanie się coś złego, ale nie na zasadzie tylko konsekwencji, tylko na zasadzie takiego, że ja właśnie zostanę ukarana, tak? Czyli czuję, że muszę, nie że chcę. No a właśnie odpowiedzialność, czyli kolejny poziom, to jest to, że chcę. Czyli zbiłam wazon i się zastanawiam, o kurczę, mnie będzie przykro.

Kasia Wojdyła: Chcę wziąć te moje pieniążki, odkupić tak, żeby jednak na buzi mamy był ten uśmiech. Tak.

Kate Hobler: Tak, albo idę do taty i tato, zbiłam wazon. Czym mogę go skleić? Tak? Jak to mogę zrobić? A jeszcze tata mi pokazuje, co to jest kintsugi i jest w ogóle cudownie.

Kasia Wojdyła: O, teraz mnie zaciekawiłaś, bo ja nie wiem.

Kate Hobler: Kintsugi to jest taka sztuka pochodząca z Japonii, w której zbitą porcelanę reperuje się za pomocą takiej pasty, żeby tak powiedzieć, którą maluje się na złoto, żeby pokazać te linie tam, gdzie było pęknięte, żeby je jeszcze podkreślić, żeby pokazać, że coś, co zostało zbite i potem sklejone na nowo, tak, czy odbudowane na nowo, może być piękniejsze niż to, czym było wcześniej.

Kasia Wojdyła: No, piękne.

Kate Hobler: No. Także tak to fajnie może wyglądać, nie? I znając te poziomy, tak, ten model można zapytać, hej, a na którym to było poziomie? Więc kiedy nasz kochany dwunastolatek przychodzi i znowu burczy pod nosem, że ja muszę iść do szkoły, tak, no to pytamy, Krzysiu, a na którym to było poziomie, tak? Albo no ja nie chcę iść spać jeszcze, ale nie chcę się rano budzić wcześniej, a ja chcę się wyspać, a ja nie mam czasu na nic. No to, Krzesik, na którym to było poziomie, tak? I on ocenia w tym momencie u siebie wewnętrznie, z którego poziomu właśnie odpowiedzialności tutaj wychodzi i pomagamy mu zmienić to w ten właśnie poziom odpowiedzialności. Oczywiście pod warunkiem, że chce, bo w każdym momencie można zdecydować, że nie rozwiązuje jakiegoś problemu, tak, nie rozwiązuje jakiejś sytuacji i ponoszę konsekwencje, ale uwaga, konsekwencję, a nie karę.

Kasia Wojdyła: No właśnie, poruszyłaś tu taki temat. Czy możemy nie chcieć przyjmować tej odpowiedzialności?

Kate Hobler: Możemy. Znowu jeden z moich ulubionych przykładów. Załóżmy, że zgubiłam klucze. No i mogę w pewnym momencie przestać działać, tak? Mogę po prostu usiąść pod domem, mogę zacząć płakać, a mogę zacząć po prostu siedzieć pod domem, tak? Albo mogę poczekać na męża, który przyjedzie prawdopodobnie i uratuje mnie, a gdyby była sytuacja, że nie mam męża, tak naprawdę, no, możemy to pociągnąć do absurdu. I dobra, zgubiłam klucze od domu, no to idę kupić nowy dom.

Kate Hobler: Może, to miejmy nadzieję, że się nie zdarzy. Znaczy inaczej, chciałabym tak móc, o, żeby tak ładnie powiedzieć, nie? Ale to oczywiście jest to pewien absurd, ale tak, można, można zdecydować, że nie naprawiam sytuacji, tak? I w tym momencie, w tym momencie będą jakieś konsekwencje.

Kasia Wojdyła: Ja się złapałam na tym, że tak naprawdę niepodjęcie odpowiedzialności to jest takie trochę moje lenistwo. W sensie do tej pory, nie wiem, przykład podwyżki, tak? Do tej pory zrzucenie odpowiedzialności na drugą stronę, czyli że ta druga strona ma zauważyć, że ja się staram, że ja robię wszystko, wszystko tak jak trzeba, że nawet jeszcze więcej, żeby przyjść z tą taką informacją właśnie o tej podwyżce, no to jakby było rzucenie tej odpowiedzialności na drugą stronę. Natomiast w przypadku, kiedy chciałabym zrezygnować z tego lenistwa i wziąć tę odpowiedzialność za siebie, tak żebym to ja zawalczyła na przykład o tę podwyżkę, no to to już jest troszkę, zaczyna się, zaczynają się schody, no bo jak? Przecież to ja muszę wziąć na siebie tę odpowiedzialność. To ja decyduję, więc.

Kate Hobler: Tak, ja bym tutaj powiedziała, że to rzadko kiedy to jest lenistwo. To jest raczej to, że tak zostaliśmy, to nam zostało przekazane jako dogmat. Że to przecież ten ktoś ma się zainteresować mną, a nie ja powinnam prosić o podwyżkę. Szczególnie tutaj jest kwestia tego, w jaki sposób dziewczynki tradycyjnie powinny się zachowywać, tak? Bo chłopcy mogą, tak? Dziewczynki tradycyjnie, no nie, one powinny być ciche i ułożone, tak? Chłopcy mogą, tak? Pójść i powiedzieć, jak chcą i płakać, ale nie mogą płakać. Tak, oczywiście, tak. Chłopcy tutaj też, to nie jest jednostronne zdecydowanie, nie? Ale tutaj jest, tutaj jest, tutaj jest właśnie coś takiego. I to rzadko, kiedy właśnie jest samo lenistwo, to bardziej są pewne blokady, które zostały nam założone w głowie przez pewien dogmat, nie? Więc warto spróbować się z tego w jakiś sposób wyciągnąć, nie? Głową.

Kate Hobler: Zdecydowanie. I ten krok w kierunku odpowiedzialności.

Kasia Wojdyła: Dzięki, Kate, za ten czas, który spędziłyśmy dzisiaj, rozmawiając o odpowiedzialności. Mam nadzieję, że nasi słuchacze wyciągnęli coś dla siebie i będą w stanie, czy to u siebie w domu wprowadzić, czy może w swoich zespołach, tak żeby faktycznie nie jeszcze tej kary, tylko spróbować efektywnie podejść do tego, żeby wspólnie rozwiązywać problemy, wspólnie realizować cele i dążyć tak naprawdę do czegoś, co jest, co nam służy.

Kate Hobler: Tak jest. I to nie tylko nam osobiście, ale też nam jako tej grupie, w której jesteśmy, czy to rodzinnej, czy to pracowej. Także działajmy razem ze sobą.

Kasia Wojdyła: Tak jest. Dzięki, Kate. Dzięki. Do zobaczenia. Cześć.

Kate Hobler: Cześć.

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce