Plaskoziemcy Agile #1 - Krzysztof Niewiński

Wspólny rant dwójki doświadczonych trenerów o tym co ostatnio widać na LinkedIn, który przełożył się na rozmowę dającą lepsze zrozumienie czym jest Agile.
Obiecane linki:
https://www.comicagile.net/comic/using-scrum-to-become-agile/
https://www.praxisframework.org/files/royce1970.pdf
https://www.youtube.com/watch?v=2NFH3VC6LNs
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Kate Hobler: Cześć kochani. Dzisiaj moim gościem jest wasz ulubiony Krzysiek Niewiński. Ostatnio, jak nagraliśmy razem podcast, tak ludzie nie mogli się od niego odessać, żeby tak ładnie powiedzieć, bo jak już ktoś zaczął słuchać, to nie przestał, znaczy odsłuchał całość. Także cudownie cię znowu gościć, Krzysiek.
Krzysztof Niewiński: Dzięki, dzięki za kolejne zaproszenie. Mam nadzieję, że będzie podobnie. Nie mówię źle ani dobrze.
Kate Hobler: Tak jest. Dzisiaj mamy temat taki merytoryczny, ale trochę prześmiewczy. Ale zanim zaczniemy, to pytanie: co masz dzisiaj w kubku?
Krzysztof Niewiński: A ja dzisiaj mam kawę. Co prawda staram się już tej kawy pić ją rzadziej, przerzuciłem się na yerbę, ale jakoś dzisiaj mnie naszło, że może jestem trochę teraz w związku z tym pobudzony, znerwicowany, więc możemy szybko wchodzić do meritum. A ty co pijesz dzisiaj?
Kate Hobler: Ja dzisiaj mam, akurat teraz już mam wodę, ale też miałam dzisiaj kawę rano. Też rzadko pijam kawę, a akurat dzisiaj przyszła mi nowa dostawa ciekawych kaw, więc nie omieszkałam sobie zrobić. Także też jestem dzisiaj na delikatnej dawce kofeiny. Także zdróweczko.
Czym są płaskoziemcy Agile’a
Kate Hobler: Dzisiaj będziemy działać z takim, żeby tak powiedzieć, trochę prześmiewczym tytułem, ale myślę, że może się spodobać. Mianowicie: płaskoziemcy Agile’a.
Krzysztof Niewiński: Płaskoziemcy Agile’a, którzy mieli jakieś wyobrażenie i ciągle w coś nie wierzyli. I chcielibyśmy trochę, myślę, powinniśmy porozmawiać o tym, które elementy z tego powinniśmy może odczarować. Co prawda może czasami myślę, że tę jakąś tam, nie wiem, nic powiedzieć, walkę przegraliśmy jakąś, może część tej edukacji jakoś może nie umieliśmy albo nie umiemy, albo coś przeoczamy. Że dlaczego się pojawiają tacy… może, może tak musi być. Płaskoziemcy się pojawiają, w związku z tym też się pojawiają ludzie, którzy mówią rzeczy, które po prostu oczy nam się robią takie i mówimy: przecież jak to? Przecież to właśnie po to, żeby to ci dać, co chcesz. A ty mówisz: nie, właśnie nie, bo to nie działa, bo i tam jest inna metoda. Ale myślę, że to nie o metodę chodzi.
Kate Hobler: Też myślę, że to nie o metodę chodzi. Szczególnie, że paradoksalnie, jak pojawiają się tacy płaskoziemcy, niezależnie od dziedziny, no bo oczywiście płaskoziemcy to jest tam geografia, geologia, fizyka nawet, to tam pojawiają się płaskoziemcy.
Krzysztof Niewiński: W innych dziedzinach nauki.
Kate Hobler: Też się pojawiają różne tego typu typy.
Krzysztof Niewiński: No właśnie.
Kate Hobler: I taka ciekawostka w tym jest, że przecież właściwie nie ma głupich pytań. No bo przecież nawet jeżeli ktoś zada jakieś bardzo proste i podstawowe pytanie, to efekt jest taki, że jeżeli na nie odpowiadamy, to tam odkrywamy często drugie dno i trzecie dno, i czwarte dno, i piąte dno. Więc czy ludzie z na pozór głupimi poglądami nie pozwalają nam odkrywać czegoś, czego na pierwszy rzut oka nie widać?
Krzysztof Niewiński: No ja mam taką… myślałem o tej dyskusji, która tam się odbyła, zresztą parę razy już się odbyła na social media, o tym, że ludzie są po prostu zmęczeni już tym Scrumem i tym Agilem i tak dalej. I miałem taką potrzebę jakoś, zauważyłem tam pewien taki schemat, który się powtarza, że ludzie mają takie jakieś wyobrażenie o tym, że ten Scrum spowoduje, że będą pracować szybciej. I może to szybciej się nie zadziewa, nie wiem. I teraz jest to jakieś nieoczekiwane takie, albo nie ma tych benefitów, tych oczekiwanych, albo w ludziach rośnie jakieś takie, głównie w deweloperach, w inżynierach, taka frustracja tego, że to jest taki, mówię, przyszedł ktoś z bębenkiem i bębenek stuka w równym rytmie i mówi: wy macie teraz dostarczać. Oni mówią: a my chcieliśmy być dumni z tego, co robimy i chcieliśmy wartościowe produkty dostarczać. I ten taki jakby, nie wiem, gdzieś po drodze następuje jakieś takie wypaczenie idei, która mówi: pracujemy w złożonej domenie, w związku z tym musimy, musimy się nauczyć dostarczać, czy weryfikować te hipotezy i tak dalej. I można powiedzieć koniec, dostarczamy w ten sposób lepsze produkty. Jest to jakby strategia działania. A z drugiej strony pojawia się ktoś, który używa tego, jak będę stukał w ten bębenek, to będą szybciej pracować i to frustruje. I to frustrowało w projektach takich, że tak powiem, starej daty i będzie frustrowało w jakichkolwiek metodach, jeżeli sposób myślenia jest właśnie taki: ja tu stukam w bębenek, a ty skaczesz, nie? Więc…
Krzysztof Niewiński: Opluwamy te metody, ale czy to jest Scrum, czy to jest Kanban, czy to jest dowolna inna metoda, jeżeli zastosowana z tym samym złym myśleniem, to będzie cierpienie. Jeżeli jest zastosowana z tym myśleniem, z intencją: „Prawdopodobnie nie wiem, czego nie wiem, albo mylę się, w związku z tym sprawdzam hipotezy, odkrywam i wykorzystuję to jako metodę uczenia się, bo się szybciej uczę, w związku z tym lepszy produkt buduję”. Ale to jest coś, co dużo osób pomija. Nie widzi w tym narzędziu narzędzia do discovery, tylko do delivery.
Kate Hobler: Mhm, o tak. Właśnie i trochę o to się rozbiła niedawna wymiana zdań, w której miałam okazję uczestniczyć, w sprawie tego, czy Scrum w ogóle jest Agile, bo przecież są sprinty, a iteracje to jest w ogóle coś, czego nie było w Agile Manifesto, i Kanban jednak jest lepszy do dostarczania, ale z drugiej strony Scrum nie służy do dostarczania. Oczywiście mechanika w Scrumie istnieje i ta mechanika rzeczywiście ma na celu dostarczyć coś użytecznego, ale to jest tylko kawałeczek.
Scrum jako narzędzie do odkrywania problemów
Krzysztof Niewiński: Tak. Tutaj powinniśmy chyba przypomnieć, bo jest to właśnie kolejne niezrozumienie, czym jest Scrum jako narzędzie, po co jest nam to narzędzie i do czego możemy go użyć. Oczywiście jest wiele różnych narzędzi, w zależności od kontekstu będziemy używać takiego, a nie innego, natomiast niezrozumienie tego narzędzia powoduje, że zaczynamy mieć do niego jakieś oczekiwania, a potem nie ma tych benefitów. Chciałem przypomnieć, że, tak jak mówiłem, jest to narzędzie, które, tak jak zresztą sam Ken Schwaber powiedział, twórca Scruma, Scrum jest jak teściowa, wytknie ci wszystkie twoje błędy, ale niczego nie naprawia, niczego nie poprawia. On ma obnażyć, wytknąć. Jedni powiedzą, że transparencja się podnosi i tak dalej. Chodzi o to, że to narzędzie, jakim jest Scrum, mówi tobie lub pokazuje tobie: nie udaje ci się, nie jesteś w stanie nic w jakimś krótkim cyklu dostarczyć. I on nie ma być narzędziem, żeby ci się udało, tylko żeby ci się nie udało. Dzięki temu możemy powiedzieć, że Scrum jest pytaniem, nie odpowiedzią. Czyli zastosowanie Scruma powoduje, że pojawia się pytanie, dlaczego nam się nie udaje w jakimś cyklu dostarczyć czegoś, co ma wysoką jakość, wartość i tak dalej. I wtedy na podstawie tego odkrycia i tego pytania możemy wprowadzać usprawnienia. Jak nam się zacznie wszystko udawać, to zawęzimy tę pętlę z trzech tygodni do dwóch tygodni. Zacznie nam się udawać z dwóch tygodni do tygodnia. Zacznie nam się udawać, zrobimy FedEx Day, rano planuję, wieczorem wdrażam. Zacznie się nam udawać, robimy Continuous i tak dalej. Tylko, jeszcze raz, sam Scrum jest narzędziem do wytknięcia problemu, ale wytykanie problemów, a nie naprawianie, kompletnie nic nie usprawni, a co najwyżej zacznie irytować i prawdopodobnie to jest źródełko irytacji. Ludzie stosują Scruma, nic nie poprawiają, zaczynają mieć wrażenie takiego kultu, że tu poskaczę na jednej nóżce, nie ma tych benefitów, lata lecą. Ja mam takie poczucie zmarnowanego czasu na tych wszystkich review, retro i tak dalej, czy daily, ponieważ chcę zrobić robotę. Natomiast jeżeli nie chcesz nic poprawiać, usprawniać, to prawdopodobnie będzie cię to drażniło, bo ten system wymusza, żeby w jakimś regularnym rytmie pokazać ci: o, tu jeszcze jesteś niedobrze, o, tu jeszcze nie potraficie, o, tu są problemy. I teraz to jest informacja dla ciebie do tego, żeby się poprawić. Jeżeli nie chcesz tej informacji, to jest faktycznie bardzo niekomfortowa sytuacja, w której może ktoś narzucił ten proces, ten proces ci wytyka, jeszcze inni ci wytykają, a ty mówisz: „Kurde, chciałem tylko kodować, nie chcę tego”. I wtedy mówimy: no to prawda. Zależy mi na tym, żebyście zrozumieli intencje. To jest narzędzie do obnażania problemów, nie do rozwiązywania problemów. Zastosowanie Scruma nie spowoduje, że nagle będzie piękny produkt i szybciej. I o to chodziło.
Kate Hobler: Tutaj panowie od Comic Agile świetnie to zilustrowali. Dla tych, którzy nas oglądają, wrzucimy tutaj ten komiks, żebyście zobaczyli. Tam są takie dwa panele. Na jednym jest grupa osób, która sobie stoi przy tablicy, a na drugim jest gość na wadze. I jest powiedziane, że użycie Scruma do tego, żeby stać się zwinnym, jest tak, jak użycie wagi do tego, żeby zrzucić wagę. Czyli to nie do tego służy. To nie do tego służy.
Stała długość sprintu i jej znaczenie
Krzysztof Niewiński: No i tym bardziej, jeżeli jest taki mindset jeszcze firmowy jakiś, który mówi, kochanie, ty będziesz się odchudzać, a ja cię będę codziennie mierzył. I to jest ciekawe, jak daleko na tym zajedziemy. Więc jeżeli faktycznie ten proces jest narzucony, czyli mamy taką zasadę own vs rent, czyli to ma być twoje. Jeżeli używasz tego narzędzia, tego procesu do tego, żeby coś zauważyć. W ten sposób stajemy się lepsi. Lepszy robimy software. Lepszy robimy sklep. Lepsze produkty. Łatwiej nam się to robi. Lepiej nam się komunikuje, współpracuje i tak dalej. Generalnie jakby zmniejszamy to cierpienie w tym product developmencie w ten sposób. No ale znowu, to jest tylko narzędzie lupa. Patrzysz przez lupę i patrzysz co tam się dzieje, a nie lupą kopiesz rowy. Nie to narzędzie, nie do tego. Więc jakby to niezrozumienie tego. Ja myślę, że też była ta dyskusja na tym social media. Dlaczego w Scrumie mamy te stałe długości sprintu. I też miałem tu z jednym klientem taką sytuację, który bardzo chciał, żeby to nie było sztuczne, bo takie sztuczne narzucanie tych długości sprintów. I ja mówię, no spoko, jasne, można jak masz cel jakiś tam do osiągnięcia. To rozumiem, że teraz na waszym etapie, ponieważ sparzyliście się na tym, nie chcecie tych stałej długości sprintu. Tak, tak, tak, nie chcemy. Czyli stawiacie cel i dopasowujecie ile czasu nam potrzeba, żeby to dowieźć. Tak, tak, tak. To brzmi pułapka, nie? Dzięki temu, że rozluźniamy te ramy. I czy na pewno tak chcecie? Rozluźnijmy te ramy, no to być może coś dostarczymy. Super, ale po drodze ile zobaczyliśmy elementów, które mogłyby zostać usprawnione i ten czas realizacji podobnej inicjatywy gdzieś w przyszłości byłby krótszy itd. Nie ma tego, ponieważ rozciąganie tych sprintów powoduje u nas ukrywanie problemów. Znaczy komfort się większy pojawia, fajnie chcemy dowieźć. Natomiast znowu. To było narzędzie do tego, żeby popatrzeć czy my jesteśmy w stanie w jakimś krótszym cyklu zrobić coś sensownego. I tak jak na poprzednim odcinku mówiliśmy o tym, że świat wymaga coraz krótszych cykli dostarczania, bo to są cykle uczenia się i z tego uczenia wynika korekty w budowaniu tych produktów. W związku z tym na koniec dnia lepsze produkty, lepsze revenue, więc jakby nie ma wyboru. Są coraz krótsze te czasy cyklu. I ten Scrum kiedyś powiedział miesiąc, ludzie zaczęli używać dwa tygodnie, tydzień, FedEx Day itd. I teraz jakby widzicie jest to takie niespójne. Można sobie rozciągnąć, spoko rozciągnij sobie, dowiedziesz, super wygraliśmy, poszliśmy do domu. Ale jeżeli pracujesz w takim procesie software product development, czyli budujesz te produkty i rozwijasz, to to się nie skończy po pierwszym sprincie. Czy nawet po pierwszym projekcie, zwał jak zwał. Będziesz cały czas coś modyfikować w tym, to nazywa się rozwój produktu. W związku z tym zakładam, że chcesz być coraz lepszy, lepsza w tym, ponieważ inni się stają lepsi. I gonimy tego króliczka w coraz krótszych cyklach. I teraz pojawia się to pytanie. Scrum jest pytaniem, nie odpowiedzią. Co u nas jeszcze nie działa, że my nie jesteśmy w stanie zrobić tego w trybie ciągłym, w trybie dziennym. Musimy stosować sprinty itd. Albo miesiącami czegoś nie możemy dostarczyć. To jest to pytanie. I będziemy to skracać z czasem. To nam była ta rama. Sztywna rama i stały sprint. Czyli będziemy zawężać pętlę, a nie rozciągać dla komfortu.
Kate Hobler: Tak, zgadza się. A jeszcze do tego jest ten element, w którym jeżeli mamy równe odcinki czasu, to tam jeszcze dwa efekty zachodzą. Pierwszy to jest efekt powtarzalności, czyli optymalizujemy naszą pracę pod ten odcinek czasu. Wiemy, w którym momencie co się musi wydarzyć. Czyli zupełnie jak ktoś ma na przykład problem z przygotowaniem się do wyjścia rano, to rekomenduje się playlistę, którą za każdym razem puszczamy dokładnie tę samą. I że wiemy, jak zaczyna, nie wiem, lecieć tam Katy Perry, to to jest moment na mycie zębów, a jak już zaczyna lecieć Rihanna, to już, oho, szukamy kluczy i wypierniczamy z domu, żeby łatwiej powiedzieć. Więc jest pewien plus tego rytmu, takiej przewidywalności, którą mamy. Oczywiście nie zawsze się to da zastosować, bo na przykład okolice Bożego Narodzenia w pracy to jest zwykle totalny rozjazd wszelakiego rodzaju rytmu. Natomiast to jest rozjazd wszelakich rytmów, od rytmu planowania pieniężnego, finansowego, poprzez planowanie urlopowe, bo grudzień to już jest w ogóle, szanowni Państwo, to się w żadne ramy nie jesteśmy w stanie tego ubrać. Tam jest wcześniej, jeszcze w listopadzie, to jest straszna spina, żeby przecież nadrobić za ten grudzień. No to tam jest w ogóle. No to dlaczego w takim razie na te ostatnie tygodnie czy miesiące roku to nie porzucimy planowania tygodniowego i miesięcznego? Dlaczego tego nie zrobimy? To jest więcej roboty, jest więcej pracy i więcej wysiłku jest potrzebne w to, żeby dopasować ten odcinek czasu, niż jeżeli mamy równy odcinek czasu i do niego dopasowujemy cele, rozmiary pracy, eksperymenty, cokolwiek my tam chcemy zrobić.
Scrum w software house’ach
Krzysztof Niewiński: W obrębie tego odcinka. Też zauważyłem w tych komentarzach, w tej dyskusji taką trochę jakby inną stronę, inny kontekst niż produkt development, w którym ten Scrum staje się czasami taką kulą u nogi. Rozumiem to. W szczególności mówię o tych firmach, które są typowymi software house’ami. Czy mam coś dla kogoś, mam kontrakt, mam to zrobić. Czy mam bardzo fix zakres, czy mam taki trochę luźniejszy plan i tak dalej. To z perspektywy tej firmy i rozliczeń między firmami bardzo często odkrywanie wartości jest marnotrawieniem tego czasu. Więc jakby siłą rzeczy tego typu firmy i inżynierowie, którzy tam pracują, myślą sobie: to jest zbędne, nie czujemy tutaj wartości w tym, że przyszliśmy gdzieś na jakiś, że mamy jakiś stały rytm typu właśnie jakiś Sprint Review czy retro, dlatego że albo nie możemy czegoś poprawić, parę rzeczy poprawiamy, ale być może w trybie ciągłym nie musimy czekać na retro, albo te całe jakby Sprint Review jest takim jakimś bardziej statusem, który też możemy robić gdzieś inaczej i jak akurat nie możemy go tu i teraz, czyli nie wiem, w poniedziałek rano, możemy go zrobić w środę i tak dalej, ponieważ deadline jest i tak za sześć miesięcy. I często tutaj właśnie w tym takim gonieniu, jakby modus operandi jest takie: ja mam wykonać pewien zakres na pewien termin albo wcześniej, bo to oznacza dla mnie więcej pieniędzy, mi zostaje w firmie, i teraz muszę optymalizować pod to. Jakby to uczenie się, to, że ja odkryję, że tam ten zakres jest nie do końca taki i tak dalej, za to mi nikt nie zapłaci. I tak by siłą rzeczy jakby ten Scrum staje się taki płytszy, nie, jakby albo ludzie uważają, że on nie ma, nie wyciągamy z tego, z tego retro, z tego review aż tak dużo, albo…
Krzysztof Niewiński: Jakby nie chcemy przerywać swojej pracy, chcemy coś dowieźć, dokończyć i tak dalej. Rozumiem to w pełni i wspieram. Chodzi o inny kontekst. Dlatego używajcie tego narzędzia też po to, jeżeli to narzędzie ma wam wypuklić pewne dysfunkcje, żebyście je widzieli i naprawiali — użyjcie. Jeżeli to nie jest teraz, tu i teraz ten moment na to, inny kontekst, to nie używajcie tego. My chcemy, jakby ten Scrum, czyli w sumie można powiedzieć reprezentacja tego cyklu uczenia się Deminga, czyli ten Plan-Do-Study-Act, on miał nam jakby pomóc właśnie poszatkować duże inicjatywy, projekty, stworzyć taką zdolność dostarczania mniejszych rzeczy, z których można się uczyć. No i tyle. I teraz jeżeli ktoś mówi: „A ja tego nie używam do budowania przewagi konkurencyjnej”, no to siłą rzeczy będziesz hejtować, tak?
Kate Hobler: No bo tak. Powiem szczerze, patrząc na to tak troszeczkę z boku, wziął twórca Scruma, napisał książkę, która się nazywała „Twice the Work in Half the Time”.
Krzysztof Niewiński: Tak?
Kate Hobler: Właśnie. Haha, nawet twoja bluza jest koloru okładki tej książki. Ja też na czerwono zaczynam widzieć, jak ją widzę.
Krzysztof Niewiński: Gdzieś tu miałem nawet kiedyś. Spaliłem.
Kate Hobler: Spaliłeś. No właśnie, ja też się jej pozbyłam. Tak, tam mam czerwone książki, ale akurat jej nie ma wśród tych czerwonych książek, bo bym to chętnie pokazała. Także to jest jedna rzecz. I druga rzecz jest właśnie, w software housie nie ma sensu stosowania Scruma. No chyba że pewne elementy, ale to już jest zupełnie inna bajka. Dlaczego? Dlatego, że co jest produktem software house’u? Software house produkuje godziny, tudzież dni. Tak. To jest ich produkt. Scrum nie służy do optymalizacji godzin. Inne narzędzia służą do optymalizacji godzin. Sprzedawanie godzin to jest pozornie łatwa domena, prosta, oczywista, w zależności od tego, którą wersję Cynefinu weźmiemy pod uwagę. Więc to jest pozornie, dlatego mówię pozornie, dlatego, że pod tym często tam jest dużo większa złożoność. Ale jeżeli ten software house działa w izolacji, czyli tylko ten software house dostarcza coś, tak, czy te godziny i my raz na pół roku, tak jak wspomniałeś, tak, przez pół roku nic się tam nie dzieje, bo raz na pół roku ktoś tam wsadzi do tej skrzynki jakieś tam zadania do zrobienia przez tych biednych misiów, którzy potem przez sześć miesięcy nie widzą nic innego na tym, co się dzieje, tak, po drugiej, z drugiej strony tej skrzynki. No to co oni produkują? Oni produkują tylko i wyłącznie godziny. Więc software house jest po to, żeby optymalizować godzinę, za którą można wystawić fakturę. I to jest model biznesowy software house’u.
Krzysztof Niewiński: Z jednej strony są godziny, z drugiej strony ktoś po prostu ma za rezultat płacony, tak. Natomiast też, jakby, miejmy tę świadomość, gdybym doradzał firmie, która zarabia na sprzedaży godzin, a na szczęście nie doradzam, no nie słuchajcie, to bym powiedział: musisz zrobić najbardziej nieefektywny proces ever, który się będzie przedłużał w nieskończoność, sprzedasz wtedy najwięcej godzin. Czyli zespoły komponentowe, zależności, przestoje, bardzo duży WIP, zaczynaj jak najwięcej rzeczy, pod pretekstem „skończymy wcześniej”, efekt jest zupełnie odwrotny. I w ten sposób lokujesz bardzo dużo ludzi, jeszcze, że tak powiem, daj jednego eksperta i bandę juniorów, będziesz najwyżej koordynował, jakby to wszystko wygląda w sumie sensownie na początku i w ten sposób się w tym klientom to wciska, a klient mówi: „Dobra, no to zaczynajcie i robimy”, a potem lecimy miesiącami i tak dalej, i tak dalej, wszystko jest długie, za długie, ale wtedy masz pieniądze, jak sprzedajesz godziny. Jeśli sprzedajesz produkty, czyli masz problem taki, że masz problem monetyzacji tego produktu, czyli problem właścicielstwa produktu, musisz go utrzymać, musisz go rozwijać, musisz go wykonywać regresję na przykład, czyli szereg operacji właśnie takich utrzymań produktów.
Krzysztof Niewiński: Pieniądze muszą przyjść do tej firmy i masz klientów, którzy mówią: a może, a ja nie wiem, a pokaż mi, a co ty, ja leżę, pachnie, zabaw mnie. Więc teraz trzeba włożyć ten wysiłek, jaki produkt powinniśmy stworzyć, żeby go monetyzować, jak go rozwijać, inni też już go mają albo my gonimy i tak dalej. Więc wtedy mówimy, że jedną z takich użytecznych strategii działania jest po prostu dostarczanie w krótkich cyklach uczenia się. Od razu mamy i discovery, i delivery. Oczywiście szereg praktyk discovery, ja nie mówię, że trzeba zawsze robić discovery po dostarczaniu, jak tam Marty Kagan, a też oczywiście wiesza psy na Scrumie, mówiąc, że to jest najdroższa forma uczenia się po dostarczeniu. Spoko, stosujemy praktyki przed dostarczaniem, wszelkie prototypy czy pre-prototypy, mock-upy i tak dalej. Ale tak samo w trakcie dostarczania, nie dostarczamy wiele miesięcy, nie pracujemy wiele miesięcy nad rozwiązaniem, tylko wręcz przeciwnie, maksymalnie sprint. Poza tym dodam tutaj jeszcze jedną rzecz: to nie jest tak, że w Scrumie na koniec sprintu ma być coś skończone, to może być skończone każdego dnia. Przyjęło się jakieś takie przekonanie, że dwa tygodnie później dopiero coś skończymy i startupy na przykład z drugiej strony mówią: to jest za wolne, to się nie nadaje dla nas, to dostarczajcie co pięć minut, to po co nam ten rytm tego sprintu. On jest tylko po to, że jak zaczniesz coś i masz jakiś kierunek, chcecie to osiągnąć, dostarczacie, robicie serię eksperymentów, badań UX-owych i tak dalej, ciągle jest coś dostarczone, ciągle zbieramy, gromadzimy te dane i skręcamy, żeby osiągnąć jak najlepszy produkt. A potem jest nagle takie stop, zobaczmy, gdzie my jesteśmy, czyli trzeba zweryfikować plany, jak wyglądają metryki, powiadomić innych. Wtedy w związku z tym to review często przybiera taką formę, ono się trochę zmienia w takich szybkich firmach, ponieważ one jakby na review nie zapraszamy tych klientów często, tych zewnętrznych użytkowników, ponieważ pracujemy z nimi w trybie codziennym, non stop jesteśmy przy nich. Jeżeli są product managerowie w zespołach, z punktu widzenia Scruma współtwórcy, czyli deweloperzy, którzy non stop są na łączu ze swoimi kluczowymi użytkownikami, to te dane w trybie cogodzinnym lecą po prostu do nas i my doskonale wiemy, co się dzieje z tymi klientami. I raz na jakiś czas sobie robimy taki, czyli raz na tydzień, raz na dwa tygodnie, w zależności od długości sprintu, robimy sobie stop wszyscy, zobaczmy, gdzie jesteśmy.
Kate Hobler: Tak, czy na pewno to ten kierunek.
Krzysztof Niewiński: Czy to jest to, jak wyglądają te wskaźniki, jak wyglądają nasze plany, w szczególności w takim środowisku wielozespołowym, co robią inne zespoły, jak ten produkt się zachowuje, jak te dane, które zbieramy przez tyle czasu, różne wnioski i tak dalej, przekładają się na priorytety, czy coś się zbliża na rynku, czy my chcemy jakiś ruch strategiczny i tak dalej. Użyteczne są te kadencje i tak samo, jakbyśmy zaczęli na przykład w Kanbanie, czy w dowolnym innym procesie i tak będziemy mieli jakiś taki moment, w którym trzeba będzie zrobić jakiś all hands i popatrzeć, gdzie my jesteśmy z tym produktem i to też się dzieje. Niektórzy robią to ad hoc, spoko, ja osobiście wolę regularny rytm, dlatego, że on daje regularny rytm i wiem o tym, że za jakiś tam czas, typu za dwa tygodnie, co dwa tygodnie. Co dwa tygodnie w piątek mamy taki all hands, tylko oczywiście robią go sprawnie, nie wiem, pół godziny, godzina, setki osób patrzą na to, gdzie my jesteśmy, patrzą na wskaźniki i tak dalej. Nie chodzi o to, że jesteście tacy szybcy, że potraficie w super krótkich cyklach, właśnie codziennych, czy parogodzinnych dostarczać, to dlatego mówię, to Sprint Review bardziej będzie przypominało dla was taki czek dla was samych, czegośmy się nauczyli my. Trochę tam się zmienia środek ciężkości, ale generalnie nadal, gdybyśmy zmazali gumką wszystkie nazwy scrumowe, kanbanowe, inne, LeSSowe i tak dalej, nexusowe, to byśmy, jakby rozsądek by nam podpowiadał, dostarczajmy coś jak najszybciej, z czego można się nauczyć, ale też na innym poziomie potrzebujemy jakiejś takiej wyższej pętli zwrotnej do tego, żebyśmy też siebie powiadamiali, gdzie my jesteśmy, czy ta praca ma sens. Ja jako inżynier gdzieś tam sobie… Taką śrubeczkę z kręcami i ja bym chciał wiedzieć, czy moja praca ma sens, czy ja mogę być dumny z tego, co robię, bo coś tam dowiozłem, albo nie dowiozłem i co teraz.
Kate Hobler: Tak, tak, zgadza się. To jest w ogóle ta zdroworozsądkowość, to jest coś, co ludzi często wytrąca, ale jak to? Szczególnie jak mam studentów, którzy próbują zdać PSM II albo III albo PSPO II albo III, czyli też trudniejsze egzaminy. W których już nie ma podstaw Scruma. Tam jest już w przypadku PSPO II, to tam są sytuacje, hej, masz sytuację taką, masz produkt A, produkt B, mają takie a takie parametry, w które inwestujesz i dlaczego. Albo masz jeden interes, a już mówicie A, drugi interes, a już mówicie B, co zrobić w tej sytuacji. I w takich sytuacjach ta zdroworozsądkowość jest wyjątkowo ważna, bo przychodzi do mnie student i mówi, Kate, nie mogę zdać. A próbujesz spróbować wymyśleć, co autor miał na myśli, co Scrum ma na myśli? Czy próbujesz zdroworozsądkowo rozwiązać to pytanie? No, próbuję wymyślić, co autor miał na myśli. Przestań, tak? Pomyśl zdroworozsądkowo, co ty byś zrobił, zrobiła, zrobiło. Kim jesteś jako specjalista, tak? I wielu doświadczonych Scrum Masterów, wielu doświadczonych Product Ownerów przychodzi do mnie i mówi, Kate, ale ta dwójka była łatwiejsza od tej jedynki. No więc nie gadaj. A czemu? No bo pyta o rzeczywiste zdroworozsądkowe sytuacje.
Krzysztof Niewiński: Ja pamiętam taką sytuację kiedyś, którą miałem z firmy telco i z takiego działu BI. I tam chcieliśmy spróbować pracy w krótszych cyklach, dlatego że tam były trudne, duże projekty, długie, które… BI jest specyficznym komponentem, który coś dostarcza komuś i nie wiadomo, czy to jest użyteczne. Jeszcze musisz budować rozumienie w firmie jako szef tego BI, że to może się przydać w firmie. Jest też taki cały change management pod spodem. Więc jak dołączyłem do zespołu i zadałem pytanie, jak sobie wyobrazimy takiej średniej wielkości zmianę, czyli w zasadzie raport czy dane, z których można coś wyczytać, to jak sobie wyobrazicie takiej średniej wielkości paczkę pracy, powiedzmy, że tam ten feature byśmy powiedzieli, to ile czasu średnio wam… Takiej średniej wielkości ten feature wam zajmuje. I oni powiedzieli, że poniżej sześciu tygodni nie ma szans. To jest mod, to jest główna Teradata, tam jest siedem osób z każdej warstwy, jedna osoba potrzebna, jest siedem warstw i tak dalej, i tak dalej.
Kate Hobler: Tylko BI-owe rozumiem.
Krzysztof Niewiński: Tylko BI. I oni mówią, ilość danych, niepewności, analiz, integracji danych, potem ten raport i tak dalej, jest bardzo dużo pracy, Teradata była specyficzną technologią, także oni mówią, my w tym momencie, co my jesteśmy, ze względu na nasze pewne dziury kompetencyjne, rozproszenie informacji po firmie rozwalonej w różnych miejscach i tak dalej, wydaje nam się, że w krótszym czasie niż sześć tygodni, to w zasadzie my zawsze przegramy. Jeżeli nałożymy sobie sprint miesięczny, czterotygodniowy, to my w każdym sprincie dostarczymy zero, nic. To jest jakby od razu już to wiemy. No więc teraz znowu, zastanawialiśmy się nad tym, to w takim razie, żeby mieć z jednej strony poczucie tego, że dostarczamy coś w jakimś rytmie, uczymy się z tego, jak my pracujemy, ale także płynie ta nauka, co mogłoby być lepsze, dlaczego to trwa tak długo i jak to skrócić, ustaliliśmy, że sprinty będą sześciotygodniowe. I mówimy, jak to, przecież to w ogóle łamie zasadę Scruma, no i wtedy mówimy, zacznijmy ten sprint, w związku z tym sześciotygodniowy, zrobiliśmy trzy takie duże sprinty, a w międzyczasie, łącznie ze mną, żeśmy się uczyli, ja się uczyłem także, na czym polega problem w tej Teradacie, jak są kompetencje rozłożone, dlaczego te zespoły są takie duże, naprawdę były duże, a druga rzecz, którą złamaliśmy w Scrumie, to był zespół szesnastoosobowy. Jakby znowu, próbowaliśmy znaleźć taki sposób, jak ich podzielić, jak siebie podzielić, ale znowu, i płaskoziemco po prostu, tak, i oni mówią, że nawet z całych dobrych chęci, jakby łatwiej jest nam pracować jako duży zespół, bo my wszystkich na miejscu, tam jest dużo zespołów, więc w ogóle połowę ludzi, to są analitycy danych, bardzo potrzebni non-stop, żeby te dane zbierać, a my, jakby je próbujemy, jakby wtłoczyć w hurtownię, jeszcze część osób, które robią ten raport, czyli ten back i front, tak zwany, no i my chcemy zostać jednym zespołem, zobaczmy, może znajdziemy sposób na to, żeby się podzielić, i po trzech takich dużych sprintach sześciotygodniowych, żeśmy ileś rzeczy usprawnili, głównie z zakresu wymiany wiedzy, parę automatów, i tak dalej, i skróciliśmy te sprinty do trzech tygodni, nie, i znowu, jakby intencja była, no, zobaczmy, co nie działa, i próbujmy to usprawnić, bo my chcemy się usprawniać, nie ja chcę, żeby oni się usprawniali, tylko my byśmy nawet chcieli, tylko nie wiemy jak, zobaczmy, wystartujmy z czymś, myślę, że to jest bardzo bliskie też temu, co byśmy w Kanbanie zrobili, czyli to start where you are, zobaczmy, jak to działa, gdzie są te przestoje, no, ale to jest z taką intencją, o której jakby sam Kanban nie ma wbudowanej, z intencją skracajmy czas cyklu uczenia się, znaczy jakby w nomenklaturze Scrumowej byśmy powiedzieli skracajmy długość sprintu, tak, i my żeśmy skrócili wtedy do trzech tygodni, tak już zostało przez tam wiele miesięcy, po których odszedłem z firmy, ale chcę powiedzieć, że znowu, użycie Scruma było po to, żeby zobaczyć, czy my jesteśmy w stanie, a jak nie, to dlaczego, żeśmy dopasowali tę długość sprintu właśnie do tego, żeby jednak móc coś dostarczyć i z tego czegoś się nauczyć i to na tamten moment zajęło nam ten sprint sześć tygodni i jakbyśmy go skrócili, nie mielibyśmy nic, byłoby wrażenie cały czas nie umiesz, nie umiesz, nie umiesz, ale to też jest takie wkurzające, że ktoś ci mówi, ten proces ci pokazuje, nie da się, nie da się, nie da się, no to moglibyśmy zrobić miesięczne czy dwutygodniowe tylko po co i potem wyobraźcie sobie, zapraszacie sobie na Sprint Review kluczowych interesariuszy i w tym momencie mówicie, nie mamy o czym rozmawiać, bo w zasadzie jesteśmy in progress i przez następne n sprintów mówicie to samo, dlatego my żeśmy zdecydowali, wystartujmy, ma być pętla cyklu uczenia się, w związku z tym minimum dostarczymy za sześć tygodni, nie umiemy szybciej, ale czy chcemy się poprawiać? Chcemy, no i żeśmy tak zrobili.
Przykład zastosowania Scrumbuta
Kate Hobler: No, to jest świetny przykład tak zwanego dobrze zastosowanego Scrumbuta.
Krzysztof Niewiński: Scrumbuta, dokładnie.
Kate Hobler: Tak, bo Scrumbut jako narzędzie w ogóle jakiś czas temu, przepraszam bardzo, poczułam się staro, ponad dziesięć lat temu.
Krzysztof Niewiński: W tamtym roku, a potem, o nie, to już dziesięć lat.
Kate Hobler: No właśnie, nie? Ponad dziesięć lat temu była taka nagonka tak zwanego Scrumbuta, tak, że we are doing Scrumbut. Czyli jakby próba zrobienia takiej wymówki, że robimy Scrumbut, ale jeszcze czegoś nie mamy i tak dalej, albo jeszcze nie chcemy, albo czegoś nie robimy. Okej. I to było pokazywane jako antywzorzec, ale potem dowiedziałam się, skąd to się wzięło. Wzięło się to z tego, że były zespoły, które mówiły: okej, mamy Scrumbut, ale jeszcze czegoś nie potrafimy wprowadzić, więc pracujemy nad tym, żeby to było możliwe. Żeby to umożliwić.
Krzysztof Niewiński: Inaczej byłoby to cholernie frustrujące dla inżynierów.
Kate Hobler: Tak, tak, nie? Że na przykład mamy już, okej, ogarniamy już planowanie, tak, ogarniamy już review, ale jeszcze trochę nie idzie nam retro i jeszcze te cele takie trochę nie przypominają celów, tylko raczej przypominają jakieś zbitki funkcji, no i jeszcze nad tym musimy popracować. No więc to po tym przecinku, po tym „but” było napisane na takich dużych plakatach i wisiało. I za każdym razem, kiedy z którymś z tych „butów” się ktoś uporał, to ten plakat był zdejmowany, tak, przy uciesze wszystkich, że to już jest element, już wyczyściliśmy wszystko tak, że już się da. I to jest naprawdę świetne narzędzie. Ja go osobiście stosowałam, bardzo go lubię, natomiast trzeba wytłumaczyć, że to nie chodzi o Scrumbuta na zasadzie: okej, mamy Scruma i w ogóle się nie staramy naprawić czegoś, co tam nie działa, tylko wręcz przeciwnie, właśnie nad tym pracujemy.
Krzysztof Niewiński: No tak, tak, tak, jeszcze wpadła mi taka myśl o tych płaskoziemcach Agile’a. Nie wiem, skąd to się bierze i nie wiem, jak to naprawić. Miałem taką sytuację, która się cały czas nagminnie powtarza i jest to kwestia jakiegoś, nie wiem, sposobu myślenia, nie mam pojęcia, że dołączyłem kiedyś do firmy, która mówi: Krzysiek, ten program jest bardzo, bardzo, bardzo taki największy agile’owy, naprawdę, ale człowiek poważnie mówi, nie to, że tam zrobi sobie jaja i tak dalej, więc mówi, naprawdę, żeśmy się nauczyli na paru błędach i tym razem mamy jakby osobną w ogóle lokalizację, mamy tam paręset osób i tak dalej i naprawdę się skupiliśmy na tym i pierwsze trzy miesiące siedzieliśmy naprawdę dzień i noc, żeby bardzo dobrze spisać wszystkie historyjki i stworzyliśmy trzy i pół tysiąca user stories. Trzy i pół tysiąca? Z taką dumą i teraz trzeba to tylko dowieźć.
Krzysztof Niewiński: I patrzysz, wiesz, poker face, nie chcę urazić człowieka, jakby i to jest Scrum i tam oczywiście wielozespołowy, czy tam Scrum Agile z elementami Scruma, wszystko, tam Kanban wrzucisz wszystko, natomiast jakby samo myślenie o tym, w sensie jak, no jak, zrobiliście analizę, którą nazywacie user stories, zrobiliście architekturę, potem będziecie robić implementację i to jeszcze w komponentach, potem będzie faza integracji, potem będzie faza testów, a potem będzie wdrożenie. No nie brzmi jak praca w krótkich cyklach, ale co ludzie mają w głowach?
Edukacja i myślenie planistyczne
Kate Hobler: Ja myślę, że niestety to jest kwestia naszej edukacji. I to jest kwestia tego, że my w naszej edukacji jesteśmy bardzo przyzwyczajeni do tego, że dużo się nie zmienia. I że my możemy sobie z góry dużo zaplanować. Bo na przykład bycie inżynierem, szczególnie w pokoleniu gdzieś tam trochę starszych od nas osób, niekoniecznie muszą to być nasi rodzice, ale pewnie trochę starsi, to też coś pomiędzy, żeby tak brzydko powiedzieć. Tam było tak, że zostań inżynierem, będziesz planować, będziesz budować, będziesz nadzorować. Bo rzeczywiście w kwestii konstrukcji, jeżeli byśmy popatrzyli na taką inżynierię na przykład budowlaną, tam są oczywiście projekty z domeny złożonej. I jest ich całkiem dużo, ale to są raczej projekty całkowicie nowoczesne. Jeżeli byśmy popatrzyli na takie dosyć standardowe projekty typu dom, osiedle itd., nie mówimy tutaj o najwyższym wieżowcu, bo tam jest trochę więcej oczywiście nieznanego, ale coś takiego. Tylko w miarę standardowego.
Krzysztof Niewiński: Domek z katalogów.
Kate Hobler: Tak, o, domek z katalogów. Nawet może być osiedle, tak, całe. Natomiast ma to pewne swoje jakieś ramy. Bo to, co jest strasznie stałe, żeby tak powiedzieć, w budowlance, to jest to, że geologia generalnie się nie zmienia. To znaczy, patrząc na ostatnio, że tam powiedzmy parę miast troszeczkę zmiotło, tak, właściwie zmiotło, zlało z powierzchni ziemi, ale generalnie geologia jest w miarę stała. Jeżeli wiemy, na jakim rodzaju podłożu to budujemy, to jesteśmy w stanie przewidzieć, jak to podłoże się zachowa. Mamy materiały, które mają konkretną wytrzymałość, elastyczność, tak, itd., itd. One są bardzo dobrze zbadane, one mają bardzo dokładne parametry, więc tam zmienności nie ma. W związku z tym, jak sobie zaplanujesz taki budynek na bazie danych geologicznych i na bazie danych wytrzymałości, danych materiałów, z których on jest budowany, no to ci powinno wyjść. Oczywiście, istnieje to, że, nie wiem, na przykład jakaś koparka się zepsuje w trakcie, czy szef ekipy będzie miał gorszy tydzień, takie rzeczy się dzieją, albo zacznie lać tuż po tym, jak wylejemy beton, no. Natomiast ta zmienność jest stosunkowo niewielka, więc nie wchodzimy w domenę złożoną, w porywach skomplikowaną. A co, kiedy tworzymy software?
Kate Hobler: Gdzie tam jest wytrzymałość? To co, wytrzymałość, ile razy człowiek potrafi w klawiaturę uderzyć palcem? To nawet nie o to chodzi, bo im mniej produkujemy kodu, tym lepiej.
Krzysztof Niewiński: Wiesz też, że jakby znowu, no, żeby, jakby wszyscy mają rację, nie? Że są takie, zaraz ktoś powie, no tak, ale są takie projekty, że musisz dowieźć na zakres, zakres na datę. Ja mówię, wiem, że są. No i co wtedy? No i bierzemy i ten. Termin jest trzy razy za krótszy, zakres jest pięć razy za duży i tak dalej. No to oczywiście. I co robimy? Partyzantka, nawalamy, nawalamy. Musimy zejść z tej jakości, musimy zejść z testów. Stosujemy taki tak zwany magic toolbox właśnie, jak to jest zmniejszenie testów i jakość, w którym także znajduje się takie sprytne, ludzie biznesowi, mam nadzieję, że tego nie słuchacie, bo wtedy mamy taki hack, jak przyspieszyć. Bierzemy część feature’ów. Ponieważ nie da się tego pięknie opisać dobrze i tak dalej, to zawsze jest jakiś tam margines tego, że inaczej ktoś chciał, a my inaczej zrozumieliśmy i tego się nie da dokładnie wyciągnąć z tego opisu analizy. Więc my te rzeczy wypychamy na produkcję, mówiąc, że to tak było, tak było, nie? Tak zwane to nie bug, to feature. Czyli testy zrobimy na produkcji, feature’y na bugi zamieniamy, plus jeszcze jako software house, ten modus operandi jest taki, że bardzo chętnie my teraz weźmiemy to w utrzymanie. A dlaczego takie drogie utrzymanie? A, bo to ktoś źle napisał. Przecież to wy. Sami nas zmusiliście do tego, a teraz utrzymanie będzie drogie. Nie podoba się? Dajcie innej firmie. I ta inna firma spojrzy, co to za gniot, nie? A nie, kto to panu tak… No właśnie, i patrzysz w komitet, a to ty… Nie, i jakby na tym to polega. Natomiast jeżeli chcesz mieć zrównoważony wzrost, stałe, znaczy tempo takie, jakby ciągle poprawianie, ciągle usprawnianie, no to cóż. Cóż, no dbasz o szereg różnych rzeczy. I teraz możesz stosować najróżniejszą metodę, jaką chcesz. My jakby mówimy, ten Scrum daje dużo benefitów do tego, żeby nauczyć ludzi coś kończyć. I tyle, nie? Jak zacznie ci się udać się kończyć w tym sprincie, no to jakby zawężysz tę pętlę uczenia się do krótszych czasów. Nawet nie tyle, że tak jak powiedziałem, trzeba jakby skrócić ten sprint, bo tak jak mówię, niektóre firmy mają takie metody. One mają na przykład dwutygodniowe sprinty, mimo to dostarczają wiele razy dziennie na produkcję zmiany, uczą się z tych zmian, są w stałym kontakcie z użytkownikami i tak dalej. Czyli bardzo mają krótkie czasy cyklu.
Kate Hobler: Tak, tak. Jak na większości moich kursów, jeżeli rozmawiamy w ogóle o Scrumie, to zadaję pytanie, jakie jest dolne ograniczenie długości sprintu. No i tam pojawiają się różne odpowiedzi w stylu tydzień, dwa tygodnie. Najczęściej niektórzy mówią dzień. Ja mówię, hmm, nie ma. Ale w praktyce bardzo rzadko zdarzają się sprinty krótsze niż godzina. I w tym momencie opadają szczęki. Jak to sprint godzina? No, no tak. Szczególnie jeżeli mamy szybkie prototypowanie, praca na miejscu u klienta, wszelkiego rodzaju formy hackathonów. Godzinne czy półtorejgodzinne sprinty to jest doskonałe rozwiązanie. W bardzo szybkich cyklach dostarczamy bardzo szybkie sprzęty. Dostarczamy bardzo małe kawałki. I weryfikujemy co i jak. Jest świetny filmik, dodam go w opisie. Taki fajny jak dobrych parę lat temu. Było tak, że grupa programistów, grupa w ogóle deweloperów, bo to nie byli tylko programiści, to byli deweloperzy w sensie Scrum’ów, bo to byli wszyscy potrzebni. Siedziała w środku sklepu. To był sklep marki Nordstrom. To jest północnoamerykański taki sklep, gdzie są ciuchy, jakieś torebki, jakieś sprzęty i tym podobne. Siedzieli na dziale z okularami przeciwsłonecznymi. I robili apkę, która pozwalała dopasować do kształtu twarzy i generalnie wyglądu człowieka wiele oprawek naraz. Także dawało się przed sobą tablet. Widzieli to.
Krzysztof Niewiński: Wiem, co byli w galerii.
Kate Hobler: Dokładnie tak.
Krzysztof Niewiński: Poszli bezpośrednio z produktem, czy z developmentem produktu na galerii. I patrzyli co ludzie robią. Rozmawiali z ludźmi i cały czas dopasowywali i tak dalej. Oczywiście zaraz ktoś wyciągnie, że ja z moim systemem ERP nie pójdę do galerii i tak dalej. Ale nie o to chodzi. Chodzi o to, żeby znowu szukać tych sposobów na to. Ponieważ wiem, czasami są projekty, w których jest niska ta złożoność, jak mówiliśmy o tej złożoności. I chcemy coś, ileś czasu potrwa i my to dostarczymy. W szczególności jak jesteście zmuszeni, masz zakres na datę. Musisz to dostarczyć. Natomiast też nawet w takich projektach mega waterfallowych stawialiśmy sobie milestone’y. Po co? Właśnie po to samo. Żeby zobaczyć, czy jesteśmy tam, gdzie mieliśmy być. Czy życie się nie zmieniło. Jak ktoś robił kiedyś w starych, dobrych waterfallach, to to nie było tak nigdy, przenigdy, że powstała wersja analizy. Potem wersja architektury, a potem sobie implementowaliśmy. Ja w trakcie implementacji co chwila miałem sytuację, że podbiegał do mnie. Grupa jakichś analityków, czy innych ważnych decydentów. Krzysiek, teraz jest nowa wersja analizy. 15.8. Ja patrzę na swoją, mam 14.2. A wie to, aha. Czyli nagle się okazało, że to zaczyna przypominać taki bardziej proces kołowy. Czyli ciągle ja implementuję, a ktoś pracuje nad tą analizą. Więc ja robię te 15.8 i za chwilę przybiegają następnego dnia. Krzysiek, jednak te 14.9. Ja mówię, to muszę się cofnąć. Tak, bo żeśmy znaleźli błąd. I się ciągle w trybie kołowym jakby działo. I ten, kto był w tych procesach wie o tym, że to nigdy tak nie było. Że ktoś zrobił analizę, podpisał, koniec i to jest zabetonowane. Tak. Nawet jeśli było, bo komuś się zdarzyło. To podczas implementacji patrzyliśmy na to, co tam jest napisane. I mówimy, no nichu. No po prostu, co miał autor na myśli. I żeśmy musieli znowu coś wymyślać. Albo chodzić do niego, dopytywać się. Żeśmy nieraz znajdowali takie sytuacje, w których odpowiedź brzmiała, a ja nie wiem.
Kate Hobler: Krzysiek, to mam do ciebie pytanie. Wiesz, kim jest Winston Royce?
Krzysztof Niewiński: Nie.
Kate Hobler: Okej. Bo to jest osoba, której jest bardzo… Znaczy, jej praca jest bardzo znana, ale mało kto słyszał o tej osobie. Winston Royce to jest twórca Waterfalla.
Krzysztof Niewiński: A, no, tak, jasne. Taki dokument zresztą napisał, tak? Tak. Który właśnie odradzał. Dokładnie.
Kate Hobler: 11… Tak, tak, tak, znaczy odradzał. Tam jest tak, że jest ten… Jest ten klasyczny Waterfall, a pod spodem jest pierwsze zdanie, brzmi I believe in this concept, but it is risky and invites failure.
Krzysztof Niewiński: Tak, tak, tak.
Kate Hobler: I to jest cudowne, to jest cudowne, cudowne. Ten to jest z 70. roku, o ile dobrze pamiętam. W ogóle bardzo polecam. Też wrzucę w komentarze, żeby tam był link do tego. To jest PDF. I Winston Royce na tym takim klasycznym Waterfallu, on się nie zatrzymał. Jakby tam przeczytać go dalej, to tam bardzo ładnie widać pętle zwrotne w tym środowisku. I on rekomendował robienie jak najkrótszych właśnie takich okresów pętli zwrotnych i punkty, w których można rzeczy sprawdzać. Także ten element kadencyjności, on jest obecny absolutnie wszędzie, włącznie z Kanbanem. Kanban ma siedem kadencji. Więcej niż Scrum.
Krytyka i hejt na praktyki
Krzysztof Niewiński: No jakby znowu wracając do tematu tych płaskoziemców. Tak. Nawet nie tyle Agile’a, ale chyba, nie wiem, po prostu wiedzy. Jakiś taki poziom ignorancji się pojawia i jakaś potrzeba opluwania, moje jest lepsze, nie wiem. Natomiast wychodzi na to, że jak dokopiemy się, tak jak właśnie mówisz teraz, dokopiemy się do tych dawnych koncepcji, one są aktualne. Cały czas próbujemy robić coś razem, w krótszych cyklach. Nawet jeżeli mówimy o samym software engineeringu, jeżeli chcemy wytwarzać coś w bardzo krótkich cyklach, to pewne takie praktyki inżynieryjne są przez nas bardziej jakby rekomendowane, typu właśnie Test Driven Development, czy właśnie Trunk Based, czyli Monorepo. I też są ludzie, którzy mówią: dupy, źle, pan, co nie, to, ten. To są tylko praktyki. Pytanie jest, co chcesz osiągnąć. Jeżeli my chcemy osiągać wysoką prędkość uczenia się i wysoką prędkość dopasowywania tego produktu do nadążających się okazji, to bardziej się spotykamy i myślimy o tym, jak to zrobić. I na zasadzie współpracy, i na zasadzie kompetencji, i w obszarze technologii, narzędzi użytych. Więc surprise, surprise, na przykład w pewnym momencie bardzo nam się opłaca mieć jak najmniejszą liczbę różnych technologii, najlepiej jedną. Mieć bardzo częstą integrację, non stop, co pół godziny. Dlatego dużo lepiej nam się sprawdza Trunk Based. Chcemy nie mieć pull requestów, nie chcemy gate’ować żadnych zmian. Wszyscy wszędzie zmieniają. No tak, ale Krzysiek, wszyscy będą wszędzie zmieniać, to będzie jakość niska. To wtedy wymyślamy, jak utrzymać tę jakość. Gdzie są jakieś tam component mentorzy, w jaki sposób edukować innych co do tej jakości. Może w pierwszym etapie dla tych mniej doświadczonych powinny być pull requesty. I tak dalej. Ale jakby myślimy o tym, żebyśmy, nieważne gdzie jesteś dzisiaj, nieważne gdzie jesteś za rok, za dwa, za pięć i tak dalej. Bo jeżeli nie będziemy tego rozwijać, w ogóle nie wiemy, w którą stronę się rozwijać. Trzeba postawić to, co my chcemy operacyjnie osiągać. W jaki sposób chcemy realizować ten biznes. Jeśli go chcemy realizować w krótkich cyklach, razem i tak dalej. Scrum jest bardzo dobrym narzędziem. Czy nawet Kanban, mówię z kadencjami, czy jakiekolwiek inne narzędzie. Do tego, żeby zobaczyć, to postawmy. Zobaczmy, czy my jesteśmy w stanie w takim cyklu typu tygodniowym coś dostarczyć. Nie? To czego nam brakuje? A to testów. A to kompetencji. A to narzędzia. A to mnogość technologii. A to mamy dostawców. A to mamy polityki. A to zasady w firmie. A to budżetowanie na projekty. A to i tysiąc rzeczy. I to miało nam pokazać ten Scrum, że to zacznie teraz ten węzeł gordyjski rozpływać pomalutku. Natomiast jeżeli nie możesz tego zrobić, bo ludzie wtedy myślą po tym, co ja teraz powiedziałem, mówią: no tak Krzysiek, ale to w ogóle nie jest do mnie. To nie jest do mnie. Pytanie. To jest wiesz, wyżej. Ja mówię, wiem. Bo ten Scrum pozornie jest takim, tak jak mówię, te gry dla dzieci, że ten trójkącik w dziurkę tam, nie wiem, trójkątną chcesz. No to my tego Scrama typu kwadracik w tę dziurkę trójkątną wciskamy i on się nijak nie wpasowuje w tę wielką korporację.
Kate Hobler: I się frustrujemy.
Krzysztof Niewiński: Frustrujemy. Ludzie są wkurzeni i mówią: “Krzysiek, nie chodzi o to, żeby nas zmieniać pod Scruma, tylko Scruma pod nas”, prawda? A ja mówię: no właśnie nie. Dlatego, że jak zaczniemy stosować procesy, które powodują, że mamy super wielki komfort — ja chcę tylko, żeby to doszło — no to super, dowiezie. Prędzej czy później dowiezie, chyba że zatrzymałem projekt. Tylko znowu, ten proces, tego typu proces miał być procesem odkrywania tego, czego my jeszcze o sobie nie wiemy. Jak możemy się poprawić. Jak to robią inni, że robią w trybie Continuous. Jak to robi Netflix, że on w zasadzie tysiące deweloperów koduje non stop na produkcji. Czemu tam jakość nie degraduje? Czemu my nie możemy być tacy? Mówię, Scrum to pytanie, nie odpowiedź. A ktoś to hejtuje. Na zasadzie trochę, jakby ktoś hejtował uczenie się, sprawność uczenia się. A my nie chcemy się sprawnie uczyć. No to nie.
Krzysztof Niewiński: Inny cel być może optymalizacji. Może chcecie po prostu dostarczać i mieć spokój. I w ogóle nie obchodzą was te pętle. Spoko. Jakby na koniec dnia moglibyśmy powiedzieć. I tak będą ci płaskoziemcy czegokolwiek. Powiesz Test Driven Development, oplują.
Kate Hobler: Uuu.
Krzysztof Niewiński: Powiesz Scrum, tam oplują.
Kate Hobler: Mikroserwisom się przecież dostaje ostatnio.
Krzysztof Niewiński: Mikroserwisy oczywiście. Też tam nie jest, znaczy znowu. Świat się zachłysnął tymi mikroserwisami i tak dalej. Ale potem się pojawił tak zwany Microservices Hell. Amazon, który tam próbował mieć tam tysiące tych mikroserwisów, i wraca do takich bardziej, bym powiedział, makroserwisów i tak dalej. Ale ludzie się uczą. A fajnie, że inżynierowie uczą się tego, pokazują innym. Tylko kontekst czasami spowoduje, że jedna praktyka jest dla ciebie użyteczna, a dla mnie nie. I odwrotnie. Tak. Więc myślę, że możemy się dużo od siebie nauczyć i dużo, jakby, że powinniśmy dyskutować o praktyce, zaczynając od kontekstu. Gdzie my ją chcemy zastosować. Bo tak samo niebezpieczne będzie sprzedanie jakiegoś frameworka X, który mówi, że jest lepszy od frameworka Y.
Krzysztof Niewiński: Ponieważ na przykład można by powiedzieć: Kanban jest lepszy, bo się wpasowuje. Tak, ale Kanban ma takie zagrożenie, że on nie ma drastycznych zmian. I teraz pomalutkie, pomalutkie zmiany. No fajnie, tylko jak masz 50 zespołów komponentowych, to choćby nie wiem co i usprawnia się tam nieskończoność, będą to zespoły komponentowe z zależnościami komponentowymi. Czasy cyklu będą bardzo długie i WIP będzie bardzo wysoki. I teraz, jakby, nie ważna jest metoda, tylko ważne jest to, żebyś rozumiał, skąd się bierze ten problem. I abstrahując od tego, czy to jest Kanban, Scrum czy cokolwiek innego, jak chcesz tego nie widzieć, to tego nie zobaczysz.
Kate Hobler: Tak, tak. Na koniec przypomina mi się stara opowieść o tym, że pływamy sobie w bajorku i coś nas tam gryzie, tak? No to co nas tam gryzie? No nie wiemy, co nas tam gryzie. Co trzeba zrobić? Spuścić wodę, żeby to zobaczyć. No to okej, no to spuszczamy wodę, patrzymy — krokodyl. Ojej. Oprócz krokodyla, tam jest jeszcze połamane drzewo, stara lodówka, cztery pary kapci i całkiem dużo pijawek. I szybko, szybko nalej z powrotem. Właśnie, szybko nalej z powrotem, żeby tego nie było widać. Doskonale.
Krzysztof Niewiński: Rozdłużmy długość sprintów. O, już w końcu udaje się dostarczyć.
Podsumowanie i zapowiedź kolejnych odcinków
Kate Hobler: No dokładnie. Także tym optymistycznym akcentem cudownego bajorka z krokodylem kończymy pierwszą edycję płaskoziemców. Myślę, że będzie ich więcej. I myślę, że ci płaskoziemcy nie tylko są w Agile, spróbujemy znaleźć jeszcze, wytropić parę innych grup. Dzięki bardzo, Krzysiek, za dzisiaj. Dzięki również. W kontrastowych bluzach dla tych, którzy nie widzą, tak? Krzysiek w czerwonej i to jeszcze z bykiem.
Krzysztof Niewiński: Tak, miałem tutaj grać adwokata diabła.
Kate Hobler: No właśnie, trochę nie wyszło. Ja jestem w niebieskiej i powinnam być wysłanniczką nieba, jakoś trochę nie wyszło, nie?
Krzysztof Niewiński: Znaczy w sumie wychodzi na to, że się chyba zgadzamy.
Kate Hobler: Tak jest, tak jest. Chociaż chętnie bym potropiła jeszcze więcej, jeszcze więcej płaskoziemców. Myślę, że to się zdarzy.
Krzysztof Niewiński: Tak, znajdą się, odezwą się.
Kate Hobler: O tak, o tak, content się na pewno znajdzie. Super. Dzięki bardzo. Do zobaczenia w następnym odcinku.
Krzysztof Niewiński: Hejka. Dzięki wielkie. Cześć.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Applying Professional Scrum™ (APS)Nie ucz się Scruma. Doświadcz go na własnej skórze
- Professional Agile Leadership™ – Essentials (PAL-E)Liderzy, którzy rozwijają zespół, zamiast go ograniczać
- Professional Scrum Master™ (PSM)Scrum, którego ludzie sami chcą używać





