Płaskoziemcy: Mity Agile, Scrum i Kanban

Zapraszamy na odcinek podcastu “Pod Wierzbą”, który co prawda przeleżał trochę w naszej podcastowej lodówce (nagrywaliśmy jeszcze w styczniu!), ale temat jest wciąż gorący! 🔥
Kate Hobler rozmawia z Radkiem Orszewskim (pionierem Kanbana w Polsce i hostem podcastu “Kanban przy kawie”) o Płaskoziemcach Zarządzania. Rozprawiamy się z mitami, błędnymi przekonaniami i dziwnymi wierzeniami krążącymi w świecie Agile, Scruma i Kanbana.
W tym odcinku usłyszycie między innymi o:
- Wiecznej wojnie Scrum vs Kanban – czy naprawdę trzeba wybierać?
- Głośnym haśle “Agile is dead”
- Sekretnym sosie Kanbana, czyli limitach WIP
- Micie “Twice the Work in Half the Time” – czy naprawdę chodzi o robienie 4x szybciej?
- Sytuacjach, w których Kanban może się nie sprawdzić.
- Pułapkach i płaskoziemstwie w świecie konsultingu.
- Analogiach z autostradą A4, koszeniem trawy i… czekaniem szybciej na lotnisku.
- Niesamowitych historiach: jak zespół “zwolnił” Product Ownera i jak pewien fiński zespół wynalazł Scruma/Kanbana, nie wiedząc o ich istnieniu.
To rozmowa pełna kontrastów (Radek w koszulce Star Wars i z plakatem Star Trek w tle!), walczących wartości i systemów. Zanurzcie się z nami w świat zwinnego zarządzania bez płaskoziemczych uproszczeń!
Linki i Ciekawostki wspomniane w odcinku:
- Gra Flip the Coin Game: https://tastycupcakes.org/2013/05/the-penny-game/
- Podcast Agile Wars Express: https://www.youtube.com/channel/UCe45MZOuGw9pKfqV7AindHg
- Podcast “Kanban przy kawie”: https://kanbanprzykawie.pl/
- Marty Cagan: Inspired: How To Create Products Customers Love
- Jeff Sutherland: Scrum: The Art of Doing Twice the Work in Half the Time
- Serial Star Trek: Deep Space Nine
- Serial Star Trek: Lower Decks, odcinek “Temporal Edict”
- Co kupiło PMI?
- Kiedy zespół (nie) może zwolnić Product Ownera?
- Tesla sama się prowadzi, ale sama się nie spłaci…
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Wstęp - Płaskoziemcy Zarządzania
Kate Hobler: Cześć, noworocznie, witam was serdecznie już w 2025 roku na kolejnym odcinku naszego podcastu Pod Wierzbą. Dzisiaj z nami osoba, której nie będę mogła przedstawiać, wyróżnia się na tle innych, między innymi tym, że generalnie w tłumie widać go nad tłumem.
Radek Orszewski: To prawda.
Kate Hobler: A jak się przyjrzysz, zwykle ma cudownie kontrastowe okulary, które świetnie pasują do twarzy. Ale oprócz tego jest to niesamowicie mądry gość, jeden z pionierów bardzo porządnego Kanbana w Polsce i host podcastu Kanban przy Kawie. Cześć, Radek.
Radek Orszewski: Cześć, Kate, cześć wszystkim.
Kate Hobler: Miło cię znowu tutaj usłyszeć w tym naszym podcaście. Ja dzisiaj cię zaprosiłam ze względu na temat, który nie cichnie. Cały czas temat związany z płaskoziemstwem, czyli wszelakiego rodzaju dziwnymi wierzeniami, przekonaniami, różnego rodzaju błędnymi, podawanymi dalej danymi, które są związane z szeroko pojętą zwinnością. To jest temat, który cały czas żyje, cały czas nie milknie. Więc bardzo jestem ciekawa, jak to wygląda pod kątem kanbanowym. Bo ja ze swojego punktu siedzenia słyszę scrumowe, słyszę ogólnoagile’owe, słyszę też niektóre z tych kanbanowych. Ale ekspertką od Kanbana nie jestem. Więc bardzo jestem ciekawa, co ty słyszysz w kontekście płaskoziemstwa takiego właśnie szczególnie kanbanowego, ale może też ogólnozwinnego, może produktowego.
Radek Orszewski: Ogólnozwinnego, właśnie. Przede wszystkim wielkie dzięki za zaproszenie. W ogóle tak jak wiesz, przygotowywałem się do tego występu w taki sposób, że minęło parę tygodni, bo oboje byliśmy zajęci. Ja sobie myślałem, czy ja mam tu wystąpić jako ten płaskoziemca, czy jako ten, który będzie to płaskoziemstwo właśnie wytykał, bo może ja nie jestem świadomy swojego płaskoziemstwa. Ale dzięki za podjęcie ważnego tematu, bo ja chyba zacznę ogólnie. Mamy taką sytuację, gdzie mamy ludzi, którzy wykonują pracę, oni się mogą różnie nazywać Scrum Masterami, Agile Coachami, agentami, agentkami zmiany. Ja bym powiedział, że pewnym płaskoziemstwem jest niestety pewne uproszczenie, że poszukujemy jednego rozwiązania na wszystkie problemy. Albo jak coś spada poniżej takiego Pareto, że to nie rozwiązuje 80% problemów, to to jest słabe i to jest też, myślę, coś, co możemy przyłożyć i do Scruma, i do Kanbana, i do każdego frameworku skalowania i tak dalej, i tak dalej. To musi być to jedno rozwiązanie na wszystko, a wcale tak nie jest i myślę, że tutaj cały czas mitem, aż zaskakujące, że w 2025, jest właśnie, powiedziałbym, konkurencyjność. Czyli myślenie Scrum albo Kanban. Tak, albo Kanban zamiast Scruma. To jakby cały czas, nie chcę tu nikomu, że tak powiem, nikogo tu roastować, ale wśród osób wyedukowanych tylko w jednym rycie jakiejkolwiek tutaj religii czy ideologii, to jakby niestety się to pojawia, że nie, nie, my nie potrzebujemy, bo my mamy X. I to znowu to X może nie musi być jakoś bardzo kompatybilne z podejściem kanbanowym, ale nie oznacza to, że się w ogóle od razu wykluczamy, że nie gadamy ze sobą.
Mit: SCRUM vs Kanban - Czy trzeba wybierać?
Kate Hobler: Tak, kurczę, powiem szczerze, że to jest, ja myślę, że to jest tak niesamowicie w punkt, zresztą patrzę w twoje tło — dla tych, którzy nie widzą tego tła, tam jest Deep Space Nine, które było konglomeratem bardzo wielu różnych, zupełnie inaczej zachowujących się ras, nacji, ludów, więc to było miejsce, w którym jeden świetny przywódca był w stanie stworzyć środowisko, w którym zarówno osoby, które niesamowicie dużo czuły, jak i osoby, które czuły nic, wręcz były ekstremalnie racjonalne, osoby, które nie używały pieniędzy, aż po osoby, dla których pieniądze były najważniejszą wartością i wszystko pomiędzy, były w stanie pracować razem, więc dlaczego tam jest albo-albo?
Radek Orszewski: No mnie to zaskakuje, bo powiem ci, ja też mam oczywiście swój bagaż scrumowy. Wnoszę do tego, że ten framework jest niekompletny, a jak jest niekompletny, to o co chcesz go rozszerzyć? Czym chcesz sobie pomóc? Więc wydaje mi się, że to jest takie zdanie, które tutaj znowu, tak jakby postawię pewną frakcję scrumową, trochę rozbraja i zachęca pozytywnie oczywiście do tego. Zobacz, tutaj nic praktycznie się nie kłóci, a przede wszystkim masz wybór. Możesz się zdecydować na to, które z konkretnych praktyk kanbanowych rzeczywiście będą ci służyły. I powiem ci, że timing nagrania tego jest naprawdę fajny z tej perspektywy, że mam za sobą pierwszy warsztat w tym roku, który się zaczął od tego, że człowiek wysłuchał odcinka podcastu o Scrumbanie, czyli wiedział, że mu jedno nie wystarczy i chce iść dalej. I ja w ogóle odpuściłem gardę, że ja w ogóle nie zamierzam go edukować, czy Scrumban to jest to, co on myśli, czy nie, tylko pójdźmy w to, co wy robicie i co wam jest potrzebne. I oni sobie zostawili szkielet scrumowy i oni są do niego przywiązani i super, a zrobiliśmy naprawdę olbrzymią, fajną pracę, gdzie na końcu zespół wylistował rzeczy, które im z Kanbanu siadły i umieścili to na tablicy pod strzałką “zróbmy to”. I to był ten moment “aha”. Także taką tu kryptoreklamę połączenia tego od razu zrobię. Znaczy to oni nie będą widzieli tego albo-albo, zamiast. I da się.
Kate Hobler: Tak, to przypomina mi taką historię, w której miałam okazję poznać jeden z pierwszych zespołów, potem poznałam ich jeszcze kilka, w którym wyrosła trochę dzika zwinność. To był dziki Scrum, wtedy nazywałam to Scrumem, bo gdybym teraz na to popatrzyła, to to właśnie byłaby taka hybryda. Właśnie i scrumowe, i kanbanowe. To był zespół, który działał w firmie, która już nie istnieje, no, się przekształciła w Nokia. Wtedy nazywała się Nokia Siemens Networks, po prostu dla kumatych, co znaczy dla praktycznie każdego człowieka z IT ze Wrocławia. Tak. W NSN-ie był taki zespół, który sobie działał w Finlandii. No i ten zespół w Finlandii dostał zadanie, żeby — właściwie nie ten zespół, przepraszam, koleżanka, która tam z nimi pracowała, mianowicie Hanna. Hanna została poproszona o to, żeby im tam wdrożyć Scruma. To był rok dwa tysiące chyba dziesiąty, pierwsza dekada dwudziestego pierwszego wieku, więc to był moment, w którym Scrum wprowadzało się, generalnie wdrażało się młotkiem, tam jeszcze bez wielkiego zrozumienia, ale Hanna na szczęście całkiem wiedziała, co robi, więc ona zamiast najpierw wziąć młotek i walnąć wszystkich po głowach, zaczęła ich obserwować. Co się okazało? Okazało się, że ten zespół, on działał, ponieważ działał dosyć długo sam, miał menadżera, który dał im wolność, bo po prostu robili to, co mieli zrobić, więc nie wtrącał się im, nie przeszkadzał. I okazało się, że oni sobie stworzyli tablicę. I to tablicę kanbanową, z kolumnami, w których mieli ograniczenia, i oni co dwa tygodnie sobie tę tablicę planowali. Mieli osobę, która zajmowała się kontaktem z klientem wewnętrznym, bo to było narzędzie wewnętrzne.
Kate Hobler: Kontaktowała się z tymi wszystkimi osobami, które korzystały z tego narzędzia. Co dwa tygodnie zapraszali reprezentantów, żeby popatrzyli: hej, popatrzcie, co zrobiliśmy, powiedzcie nam, czy to jest dobre. Mieli osobę, która zajmowała się taką — żeby tak powiedzieć — gładkością tego przepływu, zwracała uwagę na ten proces. Robili sobie co jakiś czas takie klasyczne PMI-owe postmortem. Tak właśnie mniej więcej co dwa tygodnie. I on tak patrzy i mówi: ale wy już korzystacie ze Scruma. A oni: a z czego? Nigdy w życiu nie słyszeli tego słowa, bo to się narodziło jako odpowiedź po prostu na potrzeby takich warunków i niepotrzebny był żaden framework. Oni go po prostu wymyślili, bo to było dobre rozwiązanie. To się sprawdzało.
Radek Orszewski: Tak, tak. No właśnie. No bo wychodzimy od jakiejś potrzeby, wychodzimy od naszego kontekstu. Ja myślę, że też — tak jak tu powiedziałaś — ten Scrum przez lata był pewnie — i sam się do tego przykładałem — takim młotkiem wdrażany we wczesnych latach dwutysięcznych czy właśnie dwutysięcznych dziesiątych.
“Agile is dead” - Kontekst ma znaczenie
Radek Orszewski: Natomiast mam wrażenie, że w całym tym ruchu Agile is dead, takiego wyczerpania jednym sposobem pracy, widzę, że ludzie zaczynają szukać swojego kontekstu. I tak jak mam wrażenie, że przez lata prześmiewcze było — zobacz, przed pandemią było prześmiewcze, że no, Scrum Master pełnoetatowy, remote, ha, ha, ha — co pandemia spowodowała, że wiele osób musiało się ugryźć w język i zacząć to robić. To mam wrażenie, że tutaj jest tak, że — jak to ładnie ubrać — równie prześmiewcze było stwierdzenie: my jesteśmy wyjątkowi, ha, ha, ha, nie? No a teraz dostrzegamy, że naprawdę zespoły są różne, organizacje są różne. Że ja też na przykład widzę, że trafiam do jakiejś organizacji czy ze szkoleniem, czy z konsultacjami właśnie stricte kanbanowymi i spotykam na swojej drodze ludzi z procurementu, HR-ów, różnych tego typu działów i oni w ogóle na początku nie chcą o tym rozmawiać, bo myślą, że zamawiają szkolenie czy konsulting dla działu IT. A bardzo często w trakcie tego rozmawiamy, jak oni pracują: o kurczę, to my też moglibyśmy z tego skorzystać, nie? I to jest kolejny mit, tak, nadal, że no to jest dla tych zespołów wytwórczych, to jest dla tego IT, dla tych organizacji produktowych, a nie na przykład, nie wiem, employer brandingu czy rekrutacji. To jest no złoto, tak bym powiedział.
Kate Hobler: Tak, rzeczywiście ta produktowość, ona w tym podejściu zwinnym jest o tyle ważna, że musimy zdawać sobie sprawę z tego, co jest naszym produktem, gdzie są te przepływy wartości, co one na końcu mają za zadanie wytworzyć, wypluć, zbudować. Natomiast to wcale nie znaczy, że my musimy koniecznie działać produktowo w naszym tym małym kawałku, tak długo, jak rozumiemy łańcuch wartości. I to też jest coś, co ta produktowość teraz już jest na fali, ale tam też pojawiają się już pewne takie płaskoziemcze myśli, nie?
Radek Orszewski: Oczywiście, oczywiście. No to, jakby, znowu idziemy w ekscytację. To jest taki ekstremal, które się pojawiają po każdej ze stron i które znajdują, powiedziałbym, swoich orędowników. No bo czasami jest, znowu psychologicznie, głupio się przyznać, że jakaś osoba, którą uznawałem za guru, nagle mówi takie dziwne rzeczy, to jakby temu zaprzeczyć. No i zobacz, nowa książka Kegana też jest odbierana różnie, powiedziałbym, za oceanem inaczej, w Europie inaczej, gdzie on mocno krytykuje właśnie w ogóle takie nurty agile’owe, powiedziałbym, idąc swoją definicją produktu, co nie podoba się ani scrumowcom, ani lessowcom tak do końca, mam wrażenie.
Radek Orszewski: Trochę tu będzie roastu, ale usłyszałem kiedyś, że ktoś był na pewnym certyfikowanym, tam jednym z trzech rytów, nie będę tu wskazywał którym, szkoleniu scrumowym i usłyszał, że nie może być na tablicy więcej niż trzy kolumny, bo wtedy to jest Kanban, a my Kanbanu nie robimy. Tak. Więc widzisz, no krążą takie sygnały, takie wiadomości, no i potem trzeba z tym pracować, ze skutkami tego.
Kate Hobler: Tak, o Boże, przypomniało mi się — Boże, ile ja głupot w życiu prostowałam — ale przypomniała mi się jedna cudowna rzecz, którą kiedyś ktoś powiedział. Pamiętam, że byłam wtedy na lodowisku, jeździłam sobie na łyżwach, nagle czuję, że mój telefon dzwoni, myślę: o co chodzi. Odbieram, a tu Tomek Włodarek: Kate, dlaczego powiedziałaś ludziom, że zespół może zwolnić Product Ownera?
Radek Orszewski: Och.
Kate Hobler: A ja w tym momencie po prostu zatrzymałam się — tak jak, przepraszam, próbowałam się zatrzymać, generalnie jechałam dalej, tak, jak to na łyżwach bywa — ale nagle zamarłam. Ja pierniczę, w jakich warunkach ja mogłam ludziom powiedzieć, że mają zwolnić Product Ownera? Ja mówię: kurczę, Tomek, nie mam pojęcia.
Kate Hobler: Nie wydaje mi się, żebym coś takiego mówiła, bo zdecydowanie jest to odległe od prawdy, chyba że mówiliśmy o start-upie, ale nie, nie, nie, to nie był start-up, to była duża firma e-commerce’owa. I w końcu, ja mówię: kurczę, no naprawdę, nie wiem, to czekaj, ja ich mam tutaj, porozmawiajcie ze sobą, nie?
Radek Orszewski: Aha.
Kate Hobler: Więc ja zeszłam szybciutko z tego lodu, pamiętam, siedzę w szatni, wokół mnie ludzie ubierają łyżwy, ściągają łyżwy. Co się okazało? Okazało się, że rozmawialiśmy o systemach w firmach, które się transformują, o takich ciałach, do których można zgłosić ewentualne złe dopasowanie. Czyli na przykład, ponieważ mnóstwo ludzi obejmuje bycie Scrum Masterami, coachami, Product Ownerami i innymi tego typu rzeczami, którymi nie byli wcześniej, może się okazać, że ktoś, kto chciał, nie miał do tego predyspozycji, nie umiał, nie sprawdza się w tej roli. Więc potrzebne rzeczywiście jest takie ciało, do którego można przyjść: hej, przyjrzyjcie się temu, bo mamy pewne wrażenie, że nasz Product Owner nie powinien być Product Ownerem albo trzeba mu dostarczyć jakichś jeszcze innych informacji.
Kate Hobler: Przy czym oni sobie to skrócili do skrótu myślowego, który brzmiał: zespół może zwolnić Product Ownera.
Radek Orszewski: O, no właśnie.
Kate Hobler: Więc to, co powtarzają ludzie po szkoleniach, czasem bywa tak, że rzeczywiście ktoś powie głupotę, ale czasem bywa tak, że ktoś sobie to skróci. Ten skrót myślowy doprowadza do tego, że przestaje to być prawdziwe.
Kanban Secret Sauce - Limity Pracy w Toku (WIP)
Radek Orszewski: Wiesz co, skróty myślowe to jest świetny wątek na takie mity płaskoziemcze, bo ja sobie też tu przygotowałem listę rzeczy, o których chciałem konkretnie powiedzieć w takim kontekście kanbanowym. I powiem Ci, że znowu cały czas mnie to zaskakuje, że kiedy zaczynamy mówić o takim secret sosie Kanbanu, czyli o limitowaniu pracy w toku, musimy tego dotknąć i mówimy sobie: słuchaj stary, masz dwie klawiatury, trzy ekrany, jesteś w stanie pracować więcej niż nad dwoma zadaniami. To bardzo często gdzieś ludzie robią jakąś taką podmiankę myślową, że nie myślą o tym — ja nie mogę w jednej chwili, w bieżącej chwili robić dwóch rzeczy, bo jestem teraz z Tobą tutaj na nagraniu i nie mogę być na innym callu, nie mogę teraz pisać innego kodu, nie mogę teraz odpisywać na maila. Ludzie robią z tego podmiankę, że ja mogę mieć tylko jedno zadanie, nie wiem, na dzień. Jak ja skończę, to co ja będę robił? Ja mówię: no weźmiesz następne, jak się dogadasz z zespołem, co jest najfajniejszym wykorzystaniem Twojego czasu, nie?
Kate Hobler: Tak.
Radek Orszewski: I powiem Ci, że nie chcę tu mówić, że nie spotykam mądrych ludzi na swojej drodze, jak najbardziej, ale naprawdę i tym najmądrzejszym zdarzają się takie błędy: ojejciu, no to jedno zadanie i co potem? Ja mówię: no potem znowu jedno. Ale po prostu, że jak to? No tak, to tak jakby pracujemy tu nad politykami zaciągania, nad różnymi rzeczami, żebyście się dogadali. Ale że w danej chwili, no owszem, możesz kosić trawnik i słuchać podcastu, czy Twojego, czy mojego, ale nie jesteś w stanie robić dwóch intelektualnie angażujących rzeczy naraz. A zwłaszcza w innych kontekstach, tutaj pięknie neuronauka wchodzi, jak różne części mózgu się odpalają, jak czytamy, a piszemy, a cokolwiek innego robimy. Jakby nie jesteś w stanie tego robić. A ludzie z tego robią taką podmiankę, że to jest właśnie jakieś limitowanie zadań na osobę. To brzmi, że osoba może zrobić tylko jedno zadanie. Nie, może robić jedno zadanie w jednej chwili. I jakby nie chcę tu się znowu, wiesz, stawiać w jakiejś pozycji eksperta, ale to każdy z nas, kto uczy ludzi, ma tę klątwę wiedzy, nie? Że ja mówię limit na osobę i dla mnie to jest oczywiste, że mówimy o danym momencie w czasie, a nie, że tylko jedno zadanie na dzień, czy na Sprint, czy nie wiem na co. Cały czas to się zdarza.
Kate Hobler: Zapowiem Ci, ten mit jest delikatnie zmieniony często w Scrumie. Jak powiedziałeś: ale jak nam się skończą zadania w Sprincie, to co? No to w tym momencie świat wybuchnie, tak? A tam jest Backlog.
Radek Orszewski: No właśnie, tak, tak. Ale wiesz co, Kate, to trzeba sobie powiedzieć, że to też jest pewne pokłosie właśnie chyba takiego myślenia bardzo mechanicznego. I też może trochę psychologii, może trochę poczucia bezpieczeństwa, czy oceny, nie wiem, tego jak pracujemy, że ja cały czas też widzę organizacje, że jak nam zabraknie już, to źle zaplanowaliśmy. Nie? To też jest mit taki, bym powiedział, ogólny, nie? Że jakby, jak zrobiliśmy szybciej to, co mieliśmy, no to kurczę, słabe planowanie, nie? Prawda?
Kate Hobler: Kurczę, no słabe planowanie autostrady, tak? Znaczy, gdyby to było słabe planowanie autostrady, to efekt byłby taki, że na autostradach mielibyśmy parking. Tak? Bo by była wykorzystana w stu procentach. I ten mit wykorzystania w stu procentach, o Jezus Maria, to jest płaskoziemstwo.
Radek Orszewski: Tak, tak.
Kate Hobler: Które pokutuje. Które pokutuje u wszystkich, tak? Od kanbanowców, poprzez wszelakiego rodzaju scrumowców, lessowców i innych tego typu dziwolągów, aż po klasycznych menedżerów, którzy, jeżeli człowiek nie jest wypełniony w stu procentach, to jest strata efektywności.
Radek Orszewski: Bzdura!
Kate Hobler: To tyle razy zostało pokazane, że jest dokładnie odwrotnie, czyli dawanie przestrzeni. Ten cały, bardzo ładnie nazywany kanbanowo slack time, tak? Uwielbiam to. Jak ludzie mają przestrzeń, to są w stanie coś zrobić. Ostatnio rozmawialiśmy. O, to jest dobry przykład. Ostatnio rozmawialiśmy o efektywności kurierów. Jak to działa w kontekście efektywności kurierów? Dlaczego jest tak, że jedne korporacje nie podjeżdżają, żeby odebrać paczkę, a inne podjeżdżają? Niezależnie od tego, gdzie ta paczka by nie była, tak? Bo centrum wiadomo, że jest zawsze zaopiekowane, ale jeżeli jest się poza centrum, to często kurier nie podjeżdża, szczególnie w tym okresie świątecznym. I zaczęliśmy się zastanawiać, jaka jest różnica. Szczególnie tutaj dużo informacji dobiega z rynku w Stanach Zjednoczonych. Dlaczego jest tak, że kurierzy tamtejszego UPS-a czy tamtejszego FedEx-u to są kurierzy, którzy wchodzą, rzucają paczkami i tak dalej, a kurierzy Amazona to są kurierzy, którzy w momencie, kiedy zaczyna się huragan, podejdą i przyniosą paczkę pod drzwi. Tak? Bo to są autentyczne przypadki. I okazuje się, że Amazon, mimo przykręcania śruby w magazynach, to w przypadku swoich dostawców daje im przestrzeń. Czyli te normy nie są wyśrubowane, więc ci dostawcy mają możliwość przywitania się z psem tego człowieka, któremu przywożą paczkę, albo ominięcia psa, który generalnie ich nie lubi.
Radek Orszewski: Tak, tak.
Kate Hobler: I że nie ma potrzeby rzucenia tą paczką.
Radek Orszewski: Tak. Nie znałem tych badań, ale przychodzi mi nawet na myśl to, że Amazon rozwija swoje produkty polegające na tym, że masz kamerę czy zdalny zamek, żeby w ogóle kurierowi pozwolić na zdalne otworzenie drzwi do twojego domu i położenie tego w przedpokoju. Tak? Czyli jakby naprawdę end to end, tak? A nie tylko over defense, tak? Tak, tak. No właśnie, tak jest, tak jest. Ale wiesz co, idąc dalej tymi mitami, rzeczywiście tak sobie myślę o tym, tak jak powiedziałaś, autostrada staje się parkingiem. I to jest jakby dla mnie cały czas bardzo ciekawe, że takim, nie wiem czy mitem, jakąś pułapką jest w ogóle właśnie cały czas traktowanie tej pracy intelektualnej inaczej niż tej pracy fizycznej czy tej rzeczywistości fizycznej, tak? To znaczy, bo jesteśmy z Wrocławia i autostrada A4 praktycznie każdego dnia na którymś odcinku zamienia się w parking w wyniku dzwonu, tak? Tak. I teraz popatrzmy w ten sposób, no nikt przy zdrowych zmysłach nie wjeżdża na taką autostradę, tak? Ludzie odpalają Google Mapsa, patrzą korek, dojazd do Legnicy zamiast 40 minut 2,40, nie wjeżdżam na tę autostradę, tak? I teraz… Tak. Jest to bardzo ciekawe, że kiedy zaczynamy z Kanbanem, zaczynamy z wizualizacją pracy, czy na poziomie zadań w zespole, czy na poziomie portfolio, ile masz już inicjatyw rozgrzebanych, to otrzymujemy często obraz właśnie podobny do tej zaparkowanej autostrady. I teraz znowu pytanie, skąd to się dzieje? Bardzo wielu biznesownerów, product ownerów, właścicieli, no będzie szło w takie myślenie życzeniowe, a to jeszcze jedno, zacznijcie szybciej, szybciej skończycie, tak? Tak. O ile by sami nie wjechali na tę autostradę, o tyle podejmują decyzję pomimo tej wizualizacji, pomimo tej świadomości, tak? Oczywiście nie wszyscy, tak? Ale jest nadal grono właśnie takich płaskoziemców myślenia życzeniowego, bo to tak chyba trzeba nazwać, tak? Że tu jeszcze rozpakujmy ten projekcik, zacznijmy jedno zadanko, no i wtedy się pojawia moje ulubione powiedzenie z lotniska: będziemy czekać szybciej, tak? Czyli wszyscy wyładowali już do tych kuwetek te swoje rzeczy i czekają szybciej nawet i na tym fast tracku, no bo jednak wąskim gardłem jest ta bramka, gdzie ktoś po raz piąty zapomina, że ma jeszcze jakiś kawałek biżuterii na sobie, tak? No i co z tego, nie? To jest fascynujące.
Kate Hobler: Tak, dokładanie kolejnego, wydaje nam się, że jak już mamy dużo, to dołożenie kolejnej rzeczy to jest coś, co już w żaden sposób nie zaszkodzi, nie? No big deal, tak, tak. Jakby psychologicznie patrząc, no właściwie nie zaszkodzi. Znaczy przynajmniej wydaje się, że nie zaszkodzi, nie? Ale w praktyce, jeżeli uda nam się usunąć te rzeczy, to nagle głowa przejrzy, nie? Także to już będzie w tym momencie zupełnie inna bajka. My jesteśmy w stanie, gdzieś dawno, dawno, dawno temu dotarłam do badań, które pokazują, iloma rzeczami my się świadomie możemy zajmować naraz. I o ile dobrze pamiętam, otwartych rzeczy w głowie naraz możemy mieć czuć. Trzy.
Radek Orszewski: Mhm.
Kate Hobler: Nie więcej. Czyli jeżeli na przykład, nie wiem, w domu mamy dzieciaka, który choruje, w pracy mamy jedną rzecz, którą się zajmujemy i przychodzi nam trzecia, tak? Jakby tak sumarycznie, czyli coś tam czeka w kolejce i ktoś nam przyjdzie i w jakiś sposób coś jeszcze dorzuci, to w tym momencie cała reszta wypada. Chore dziecko nie wypadnie z głowy.
Radek Orszewski: Oczywiście.
Kate Hobler: Tak? Więc efekt jest taki, że ta jedna rzecz, nad którą pracowaliśmy teraz wypada z głowy. I kosztuje nas kolejne minuty, godziny skupienia na tym, żeby z powrotem do tego wrócić.
Radek Orszewski: Mhm.
Kate Hobler: Tak jest. To jest tak proste, a tak trudne do ogarnięcia. Bo wydaje nam się, że jesteśmy multitaskerami.
Radek Orszewski: No właśnie, a to znowu wracamy do tego, że zajmujemy się tą pracą, której nie widać. Jak pewnie wszyscy i większość słuchaczy, słuchaczek tego — siedzimy przed komputerami i jakby przekładamy myśli na zera i jedynki. I zaczynamy to traktować bardzo inaczej. Nie mówię, że nie powinno być traktowane inaczej — bo tutaj też właśnie na co optymalizujemy naszą organizację — ale jakby wpadamy w to myślenie życzeniowe. Nie widzimy tych pułapek wynikających z tego, że to jest troszkę inna kwestia. Rzeczywiście pracownik liniowy produkcyjny może się obrócić i zacząć w miarę szybko robić inne rzeczy. A jeśli naprawdę myślimy o kreatywnej pracy z każdej dziedziny — czy produktu, czy właśnie rekrutacji czy marketingu — to tak nie jest. I tu à propos mitów zejdziemy trochę głęboko — jedną z rzeczy których się uczy przy edukacji kanbanowej jest prawo Little’a. Jest prawo Little’a które mówi o tym że średni czas realizacji jest jakąś relacją uśrednionej liczby zadań które mamy w systemie czyli tego ile damy ticketów naszemu zespołowi czy ile damy projektów na jakiś dział przez tempo dostarczania czyli bardzo często po kłosie tego ile mamy osób ile tam jest rzeczywiście ludzi w zespole czy zespołów. I znowu taką ciekawą rzeczą jest myślę na poziomie uproszczeń że matematycznie to jest bardzo sexy bo rysujesz bardzo proste równanie które można sobie przekształcić już na poziomie piątoklasisty podstawówki tam poprzemnożyć przez to pozamieniać stronami i też widzę niestety taką pułapkę myślenia polegającą na tym że zamiast odpuścić z tym WIP-em czyli właśnie mieć mniej tej pracy przełączać się na mniej no to my próbujemy jednak zaopiekować ten mianownik czyli tempo dostarczania i no utrafiamy w sytuację 9 kobiet rodzi dziecko w miesiąc dodajmy deweloperów do opóźnionego projektu
I powiem szczerze że tutaj mam właśnie taką obawę i kiedy nie trzeba to nawet się do tego prawa Little’a nie odnoszę bo myślę że ono też może być źle zrozumiane trochę jak ta historia o której powiedziałaś że zwolnijmy Product Ownera To może być oczywiście krzywdzące dla wielu osób z tradycyjnym project managerskim podejściem no ale ktoś kto jest tak zapatrzony tylko w jedną formułę liczbową może dojść do wniosku: „Nie stary ja nie będę zdejmował WIP-u ja po prostu dodam ludzi” A tu zapominamy o tym jak John Little opisał warunkami swoje prawo jaki to musi być system: stabilny nic nie może być zastrzykiwane nic nie może wypadać lead time’y nie mogą trendować Tutaj mówię rzeczy które mogą nie być słuchaczom od razu świadome ale warto się wyedukować Na pewno znajdziecie coś na ten temat Zapominamy o tych warunkach które określają kiedy prawo się spełnia No i gonimy nie tego królika To jest ten problem
Mit: Twice the Work in Half the Time
Kate Hobler: Tak, mi się właśnie tak, tutaj popatrzyłam sobie na bok, bo na moim biurku leżą monety. Są monety, które zostały mi z warsztatu, na którym jakiś czas temu prowadziłam Flip the Coin Game.
Radek Orszewski: O, oczywiście.
Kate Hobler: Absolutnie kocham tę symulację. W ogóle wrzucimy linka do Flip the Coin Game do komentarza. Oczywiście informacyjnie komentarze będą na YouTubie, bo mamy pewien problem z populacją komentarzy na inne platformy. One nie zawsze się tam pojawiają, więc jeżeli okaże się, że słuchacie tego podcastu i nie ma tam linka, to przejdźcie sobie do filmiku na YouTubie, tam będzie na pewno.
Radek Orszewski: A jeszcze znajdziecie tam na pewno kota obok w jakimś nagraniu, także to będzie dobry krok, żeby pójść na YouTube.
Kate Hobler: No właśnie, szczególnie jakiegoś bardzo słodkiego, ale wyśmiesznego. Także Flip the Coin Game, jeden z klasyków, tak? Jedno z najlepszych gier, które pięknie pokazuje, w jaki sposób ograniczenie pracy w toku wpływa na efektywność dostarczania.
Radek Orszewski: Mhm, tak, tak. No właśnie, efektywność dostarczania, ale uwaga, również uzyskiwanie informacji zwrotnej, tak? Jakby znowu rozmawiając o tej grze, może kogoś zachęcimy do tego, żeby sobie to przewarsztatował. Rozmawiamy o tym, że jeśli do tej gry weźmiesz takie same monety, to w tych różnych scenariuszach możesz uzyskać szybko feedback, że ja nie chcę tych monet, albo ja chcę wszystkie monety reszką do góry, a nie orłem do góry, tak? I to jest znowu coś, o czym zapominamy i myślę, że to jest takie płaskoziemstwo znowu ogólnozwinne. Przepraszam Kate, “Twice as many”, tam, wiesz, jest taki tytuł, już nie pamiętam dokładnie, jak on biegnie, tak? Że właśnie jest taniej, tak? Że wszyscy pewnie wiedzą, chodzi o taką czerwoną książkę chyba z białym napisem, że dwa razy więcej, dwa razy szybciej, jeszcze w połowie czasu, czyli w sumie cztery razy szybciej, tak? Tak. No kurczę, no jakby zobaczmy w prawdziwym R&D, nie w feature factory, ile pieniędzy jest przepalanych, tak? A zanim dojdziemy z informacją zwrotną, że to jest w ogóle ten kierunek, w którym chcemy robić, tak? Tutaj jestem na, akurat wczoraj słuchałem odcinka innego podcastu, który tam panowie prowadzą, ten Wars Express albo Wars Express, gdzie rozmawiali o AI-u i o Agile’u, że ktoś znowu, tam jest masa mitów.
Radek Orszewski: Żeby wyciągać jak najwięcej z tych projektów AI-owych, jak najszybciej, żeby one były rentowne, tak? Czy coś w tym stylu, ale co my w ogóle chcemy nimi osiągnąć, tak? Jakby jeśli ty rzeczywiście oczekujesz, że zaczynasz coś robić i to musi być już coś, co ci przynosi pieniądze, zarobek czasu, że tak powiem, dla twoich pracowników, czy coś w tym stylu, to się może nie udać. To się może nie udać ani Scrumem, to się może nie udać Kanbanem, w takim rozumieniu, że to nie, że te metody są złe, tak? Tylko że, no niestety, jesteśmy w takim obszarze niewiadomych, że musimy, tak powiedziałbym, sensownie i zdroworozsądkowo powiedzieć sobie: pierwszy efekt nie będzie idealny, tak? Nie jest tak, że znajdziemy od razu rozwiązanie, które możemy wystrzelić jako nowego agenta LLM i on zacznie tutaj zarabiać hajs, tak? A myślę, że mówiąc o mitach, to jest też mit krążący wokół Kanbanu, czyli właśnie ta niezdrowa optymalizacja na zajętość, ta niezdrowa optymalizacja na brak tego slack time’u, o którym powiedziałaś. I myślę, że to jest też mit, który warto tutaj rozgryźć, że kiedy znowu wracamy do limitowania pracy w toku, to mam wrażenie, że pewnym mitem jest to, że ludzie sobie wyobrażają najgorszy możliwy scenariusz, jaki się wydarzy, kiedy tę pracę zaczniemy limitować. Czyli że super senior back-end developer będzie musiał zejść na ziemię i testować manualnie albo że właśnie UX będzie musiał się nauczyć czegoś zupełnie jemu, jej, że tak powiem, niewiadomego. I oczywiście są takie podejścia, w których mówimy: no jasne, byłoby fajnie, gdybyśmy mieli jakąkolwiek zastępowalność w tych kompetencjach, ale to też nie oznacza, że jak zaczniemy limitować pracę w toku i powiemy: nie rozpoczynaj kolejnego zadania w swojej specjalizacji, to zamiast mówić w ogóle o tym limitowaniu, to przekształćmy to w pytanie, które ja uwielbiam: co jest najlepszym sposobem użycia twojego czasu teraz, co nie jest rozpoczęciem nowego zadania. I otwieramy się na pracę nad refinementem, na upstreamie, otwieramy się na tę dokumentację, na którą nigdy nie ma czasu, otwieramy się na jedną, pojedynczą sesję tego pair programmingu, o którym wszyscy mówią, a nikt go nie widział, tak? Jakby zaczynamy w ogóle myśleć o całym spektrum rzeczy, które możemy robić, zamiast robienia tego, w czym jestem najlepszy ja, najszybsza ja, tak? Najbardziej bezbłędny i my, tak? Bo jakby to jest niestety ten problem optymalizacji, niezdrowej, na to, że no jak najszybciej moje.
Kate Hobler: W ogóle to mi przypomniało, kurczę, jak cię widzę, to jakby Star Trekowe rzeczy mi się pojawiają.
Radek Orszewski: To dobrze, dawaj.
Kate Hobler: Jeżeli, tutaj polecajka znowu dla słuchających, jest taki serial animowany właśnie z uniwersum Star Treka, Lower Decks.
Radek Orszewski: O! I w Lower Decks… Dla dorosłych animowanych, trzeba powiedzieć.
Kate Hobler: Tak, dla dorosłych. Dokładnie, tak, to jest dla dorosłych. Natomiast w Lower Decks jest cudowny odcinek w pierwszym sezonie, o ile dobrze pamiętam trzeci, nazywa się Temporal Edict.
Radek Orszewski: Mhm.
Kate Hobler: I tam to jest pięknie pokazane, jak bardzo potrzebny jest slack time, w taki piękny, prześmiewczy, rysunkowy sposób.
Radek Orszewski: Mhm.
Kate Hobler: Bo tam było tak, że pracownicy statku kosmicznego dostali pewne czasy, tak? Na wykonanie zadań, tak? I jakie były tego konsekwencje? Oczywiście jest to w humorystyczny taki sposób fajnie przedstawione, jednak niesamowicie prawdziwe, bo to bardzo łatwo jest to przerzucić na naszą codzienną pracę. Co by się stało, gdyby taki Temporal Edict wyszedł w naszej codziennej pracy?
Do czego Kanban się nie nadaje?
Radek Orszewski: No właśnie. I to jest, Kate, myślę bardzo ważne, żeby powiedzieć, bo pada oczywiście często pytanie, do czego Kanban się nie nadaje albo gdzie Kanban się nie sprawdzi. I ja myślę, że odpowiedź jest bardzo uniwersalna, to znaczy, znowu a propos myślenia życzeniowego, pewnym wrogiem jest, uwaga, będzie politycznie, kapitalizm.
Kate Hobler: Ooo.
Radek Orszewski: Ooo. I tu uwaga, odbiję piłeczkę, że uważam, że nawet wielu ludzi, którzy twierdzą, że kierują się myśleniem systemowym, to wcale się nie kierują myśleniem systemowym, bo w tym swoim systemie nie uwzględniają kapitalizmu. O czym mowa? Otóż słuchajcie, no każdy z nas, nieważne czy jest pracownikiem etatowym, czy prowadzi swoją działalność, no to jesteśmy osadzeni, czy chcemy, czy nie chcemy w tych realiach kapitalistycznych. Tu wspomniałaś o stacji Deep Space Nine, tak, gdzie możemy znowu polecić taką analogią, w tej flocie gwiezdnej, w tej Zjednoczonej Federacji Planet, to nie jest tak, że tam nie ma pieniędzy, bo oni mogą coś kupić od kogoś, ale generalnie nie pracują dla hajsu, tylko dla samorozwoju. No byłoby idealnie. Z drugiej strony mamy taką rasę, która przedstawia stricte najsilniejszy łupany kapitalizm, czyli Ferengich. I tam w Deep Space Nine jest taki piękny dialog pomiędzy komandorem Cisco, czyli właśnie przywódcą tej stacji, dowodzącym tą stacją, a Quarkiem. Zawsze jestem zakochany w jego ubraniach, po prostu ludzie, którzy dobierali mu jakby stroje, to jest odjazd. No tak. Mówi, wy nas tak bardzo nienawidzicie, bo mówiąc o tym, że ludzie się odnoszą trochę z wyższością często do tych Ferengi, że oni są właśnie tacy kapitalistyczni, że mają te swoje zasady zaboru. I Quark mówi, nienawidzicie nas tak, bo przypominamy wam was ze stu pięćdziesięciu lat wcześniej.
Radek Orszewski: I myślę sobie, o kurczę, to jest bardzo mądre zdanie. Dlaczego? No bo zobaczcie, bardzo wiele naszych prac to są bullshit jobs. Bardzo wiele rzeczy, które robimy. My mamy bullshit jobs. No właśnie, my mamy bullshit jobs. Tak jest, nie?
Radek Orszewski: Albo może inaczej, dlaczego mamy nasze prace? Bo ktoś chce efektów, ale z drugiej strony jest osadzony w realiach kapitalistycznych, w których uwaga, bardzo wielu ludzi zarabia na zajęcia pozalekcyjne swoich dzieci, na spłatę swojej Tesli, na swoją emeryturę zajętością. Tym, że robią wolno. Tym, że robią mało. Tym, że jak się zablokuje, to zablokuje. Zaczynają coś innego. I teraz mówię tu oczywiście z przekorem, bo pojawiają się wreszcie takie systemy, gdzie powiedziałbym właśnie, zaczynamy mówić o kontraktowaniu na wartość, a nie na, przepraszam za słowo, liczbę dupogodzin czy roboczodni, tak? Ale tak długo jak się tego nie wyzbędziemy, to niestety ludzie naturalnie będą czuli, hej, jak ja zacznę robić szybciej, a nie mam więcej, bo mój software hałasny, mój komputer, mój komputer, mój komputer, mój komputer, mój komputer, mój komputer. Nie ma drugiego klienta, to ja wystawię niższą fakturkę, a jak wystawię niższą fakturkę, to będzie mniej na moją Teslę, która sama się prowadzi, ale sama się nie spłaci i mogę stracić pracę. Tak? I to jakby mam wrażenie, że znowu w wielu podejściach, również w świecie kanbanowym, ale mam wrażenie, przepraszam tu za taki otwarty rancik, w świecie LeSSowym, jakby od Larmana samego to usłyszałem, tak? Że no, to jest proste. Trzeba znaleźć ludzi. Tak? Ludzi, którzy chcą robić wszystko. To jest proste. Trzeba zbudować drugą organizację obok, a potem z czasem zwolnić tych wszystkich, co robią nieefektywnie. Jakby to oczywiście są pewne uproszczenia i hiperbole, ale mam wrażenie, że wielu ludzi tworzy jakiś model systemu i ten system wykrajają z tej rzeczywistości kapitalistycznej i mówią proszę, to jest rozwiązanie. Tak? Musicie pracować. Nie? Natomiast jesteśmy ślepi na to, jaka jest motywacja. To jest motywacja tych osób, które pracują.
Radek Orszewski: Jakie zagrożenie ci ludzie w tym momencie czują? Jak to jest niekompatybilne z istniejącymi sposobami kontraktowania, właśnie nagradzania zajętości i myślę sobie, że mówiąc myśleniem systemowym, to wiecie, od najprostszych książek o myśleniu systemowym w stylu, nie wiem, Donnella Meadows, jeśli twój system wrzucony w rzeczywistość nie przetrwa, no to znaczy, że go wykroiłeś za mały. Tak to powiem, że jakby wykorzeniłeś go z tego kapitalizmu, a jednak funkcjonujesz w tym kapitalizmie. Więc myślę, że nie wiem, czy to się wpisuje w mit, czy to się wpisuje w płaskoziemstwo. Wydaje mi się, że to jest pewna naiwność, o tak bym powiedział, pewnych modeli, które funkcjonują.
Radek Orszewski: Bardzo wąskie patrzenie.
Kate Hobler: Tak. Tak naprawdę poruszyłeś coś, co jest niezwykle ważne, ale to wymaga dużo głębszej wiedzy. Głębszych rozkmin, bo organizacje, które mają dominująco kapitalistyczną kulturę, niestety w większości przypadków nie są jeszcze zdolne do myślenia systemowego. Więc to musi nastąpić pewna ewolucja od organizacji takiej czysto kapitalistycznej, żeby to myślenie systemowe było możliwe. Niemniej organizacje kapitalistyczne mogą być bardzo efektywne. Tylko niekoniecznie systemowo, tylko eksperymentalnie. Nie biorąc pod uwagę eksperymenty lokalne, które robią na swoich produktach i na swoich rynkach. Tylko tutaj trzeba wejść troszeczkę głębiej w to, czym jest ta kapitalistyczna kultura i czym ona się charakteryzuje i jakie ma możliwości, na czym tam można pracować. Dlatego czasem myślenie systemowe to jest coś, gdzie jest po prostu za dużo. I ludzie tego nie łapią, bo są inne cele. Więc tak jak powiedziałeś, że ten kapitalizm jest wrogiem Kanbanu. To jest niesamowicie fajne. I coś mi mówi, że mamy okładkę tego podcastu.
Radek Orszewski: Okej, to wiesz co, to ja powiem, że w ogóle nawet i nie Kanbanu, tylko właśnie całego Agile’a i całego sensownego sposobu pracy. Dlatego, że jeżeli zobaczysz, że i tutaj nie wiem, i Teorii Ograniczeń, i jakby różnych rzeczy, jakby jest bardzo łatwo powiedzieć, zarządźmy ograniczeniami, zredukujmy wąskie gardła i tak dalej, i tak dalej, jasne. Nawet możemy to zrobić, próbować zrobić bezkosztowo, albo niskokosztowo. No dobra, ale pytanie, co z konsekwencjami wręcz społecznymi? Dla ludzi, którzy w tej chwili mają ten bullshit job, albo, no mówiąc wprost, zarabiają, chciało się powiedzieć na chleb, ale w dzisiejszych czasach to na masło. Bo ono jest w cenie. No właśnie, luksusem. Tak, myślę, że to jest cały czas ciekawa sprawa. I wiesz co? To mnie prowadzi do kolejnego płaskoziemstwa, już takiego stricte, że inwestuje się bardzo dużo w konsulting, w szkolenia, w poszukiwanie nowych sposobów pracy. I nagle trafiamy na przeszkody, gdzie się ich zupełnie nie spodziewamy. Czyli przychodzą ludzie i mówią, zróbmy Kanban, zróbmy fajny workflow, zróbmy fajne narzędzia, i tak dalej, i tak dalej. I nagle trafiamy i mówimy, nie da się, bo mamy narzędzie X. I nieważne, czy to jest Jira, czy to jest ADO, czy to jest brak narzędzia, czy to jest Trello, czy to jest cokolwiek. I to jest jakby szalenie ciekawe, że z jednej strony się mówi tak, macie tutaj czas, przestrzeń, pieniądze, chcemy, żebyście zmienili sposób pracy. Ci ludzie podłapują to i mówią, tak, róbmy to, po czym wracają do swojego kontekstu i mówią, no nie da się, bo nie można w Jirze zmienić, albo nie można zmienić narzędzia, albo nie można kupić plug-inu. I wiesz. W tym samym czasie przepalamy milion hajsu na chmury, AI i nie wiadomo co, ale jest ten vendor lock, który powoduje, że nic nie jesteśmy w stanie zrobić, albo bardzo skomplikowany proces w jakimś, nie wiem, właśnie procuremencie, czy coś w tym stylu.
Płaskoziemstwo Konsultingu
Kate Hobler: O tak.
Radek Orszewski: I tu jest mitem tak, że weźmy i zróbcie, ale najlepiej, żeby to się zadziało bez zmiany czegokolwiek, tak? I chyba wracamy do Larmana, do mądrych praw Larmana, tak? Że jakby optymalizujemy na to, żeby utrzymać status quo, nie? Że będziemy wypaczać słownictwo, że będziemy wypaczać terminy, tak? Po to, żeby nazwać nowymi słowami to, co robimy, poklepać się po ramieniu, job done, transformation successful, tak? To jest to.
Kate Hobler: No tak, czyli płaskoziemstwo drzemie we wszystkich zakątkach Agile, nawet jeśli jest to kula.
Radek Orszewski: Tak, tak. No właśnie. To swego czasu próbowałem i trochę studiowałem. Przebudowałem astronomię, tam mówili, że jednak kula, więc jakby do tych płaskoziemców się nie przykleję.
Kate Hobler: Super.
Radek Orszewski: Jestem ciekaw, czy ty znasz jakieś mity, bo to tak, ja tu przyszedłem z tym, co jest moją klątwą wiedzy, nie? Albo na co ja jestem wystawiony.
Kate Hobler: Wiesz co, powiem ci tak, ten mit, który się najbardziej przetacza już przez wszystkie odcinki tej serii, to jest ten mit związany z takim oddaniem sprawie osób, które są początkującymi zapaleńcami.
Radek Orszewski: Aha.
Kate Hobler: I to, co mówisz, że to jedno narzędzie nam zbawi świat, nie? To takie podejście religijne. Niezależnie od tego, co to jest, tak? Bo tacy religijni są i w SAFe. Oczywiście. Właśnie i w LeSS-ie, i w Kanbanie, we wszystkich tak naprawdę metodach w Scrumie. Też, tak. Tak, hybrydowych, łączonych, jakkolwiek by sobie tego nie nazwać, nie? Mhm. I w Nexusie i tym podobnych. Więc jakby, mając młotek, przykładamy to absolutnie do wszystkiego. A to nie jest tak, że jest jedna metoda do wszystkiego. To jest tak, że jest wiele metod. I nieważne jest tak naprawdę, której metody użyjemy.
Radek Orszewski: Mhm.
Kate Hobler: Ważne jest to, żebyśmy byli w stanie dostarczyć to, czego potrzebuje nasza organizacja. Jeśli nasza organizacja potrzebuje pieniędzy, po prostu gotówki, super, mamy cel w postaci zdobycia gotówki. A teraz się zastanówmy, jak to zrobić najlepiej. Może się okazać, że w tym dziale świetnie będzie działać Kanban i te systemy przepływowe będą i tak dalej. A w innym może się okazać, że świetnie będzie działał SAFe. Albo genialnie będzie się klasycznie zarządzać projektami. I każdy z tych rozwiązań ma swoje miejsce. To jest kwestia dostosowania go ze świadomością tego, co chcemy zrobić.
Radek Orszewski: Tak. Wiesz co, to odpaliłaś teraz mi neurony, że miejsce i czas. A propos takich właśnie płaskoziemczych rzeczy, to widzę, że w ogóle jest tak, że poszukujemy, bo w sumie zrobiliśmy taką pętlę. Ja zacząłem od tego, że szukamy tych jednych rozwiązań i do tego teraz doszliśmy. Ale wydaje mi się, że jest jeszcze taki aspekt czasowy. To znaczy, jakiego rozwiązania my potrzebujemy w tej organizacji. Tak jak powiedziałaś, w tym miejscu organizacji. Ale w danej chwili. Tak. Bo wyobraź sobie taką sytuację, że ktoś przychodzi, znowu będzie taki trochę lesowy roast, że optymalizujemy naszą organizację na adaptiveness. Ok, ten adaptiveness może być drogi, ten adaptiveness możemy osiągnąć po jakimś czasie. A jesteś w firmie, uwaga wracamy do kapitalizmu, w której masz złoty deal z klientem. Dzięki któremu, jak zoptymalizujesz na prędkość, zarobisz na rok pensji twoich ludzi. Nie? I teraz musisz jako właściciel biznesu rozważyć, czy ty chcesz tymczasowo, w danej chwili, zoptymalizować swoją organizację na delivery. Ostatnio popularne słowo, tak? Wszyscy są teraz delivery mistrzami. Tak. Ale pytanie, czy to oznacza, że już popełniliśmy grzech ostateczny i na zawsze zoptymalizowaliśmy i całą organizację na to delivery. Czy to nie jest tak, że powinniśmy sobie powiedzieć, ok, słuchajcie. Żeby móc rozwijać długoterminowo adaptiveness, AI, cokolwiek, teraz włóż jakiś buzzword, tak? To musimy zrobić pewien trade off. Musimy zrobić w tej chwili świadomą, pewną określoną w czasie decyzję, że tutaj zarabiamy hajs. Że ten hajs da nam właśnie tą poduszkę bezpieczeństwa, że on nam da klienta, którym będziemy się mogli pochwalić i przyciągnąć innych. Bardzo wiele takich rzeczy. I myślę, że to nas prowadzi do takiego płaskoziemstwa, które widać a propos LinkedIna na ostatnich kilkunastu dniach. O matko, matko, PMI kupił, co oni tam kupili? Agile Alliance, nie? Tak. I ja teraz tak powiem złośliwie. Czy wiesz, Kate, co się wydarzyło w bardzo wielu firmach, które robią i Agile i PMI w wyniku tego? Zamarzło. Jakby oni już nic nie mogą zrobić. Oni są sparaliżowani. Product Ownerzy nie wiedzą, co wybrać. Nie ma więcej backlogów. W backlogach nic się nie pojawia. Zespoły nie wiedzą, w jakim programować języku. Wszyscy przestali robić Domain-Driven Development, bo czekają teraz na to, co będzie. Otóż nikt na to nie czeka. I w żadnej organizacji deweloperzy nie zaczęli się zastanawiać, w jakim pisać języku z powodu merge’u dwóch tych organizacji. I żaden Product Owner nie zgłupiał dlatego, że nie wie, czy jest bardziej PMI-owy, czy jest bardziej Agile’owy. To jest oczywiście taki w szprychy naszej bańki, tak? Że po prostu wszyscy piszą te AI-generated posty na temat, jaka to będzie straszna teraz zima atomowa. Nie będzie. Nie w prawdziwym biznesie. Nie w prawdziwych firmach. To jest to.
Kate Hobler: Nie będzie zimy nawet, jeżeli Scrum umrze. Nie będzie zimy nawet, jeżeli okaże się, że Kanban jest niezgodny z naszą biologią.
Radek Orszewski: Nie. Jak David i Daniel, dwaj, że tak powiem, kłócący się kanbaniarze. By się pogodzili. Nic się nie stanie w świecie prawdziwego biznesu, nie? To jest to.
Kate Hobler: Zgadza się.
Kate Hobler: Ale ja widzę to jako coś optymistycznego. Bo jeżeli myślimy i inspirujemy się tym, co robią inni, to mamy szansę stworzyć zdrową organizację. Jeśli będziemy robić przeszczepy z innych organizacji, bo oni mają ten nasz złoty młotek, który w efekcie jest śrubokrętem, ale to już jest inna sprawa. To nas zbawi. Nie, słuchajcie. Nie ma zbawienia. Jest ciągła praca, ciągła zmiana, ciągłe dostosowywanie się. I każde rozwiązanie jest dobre. Czy mikrozarządzanie jest złe? Nie. Ma swoje miejsce. Więcej niż jedno. I czas.
Radek Orszewski: O właśnie.
Kate Hobler: Czy działanie wręcz przemocowe to jest złe samo w sobie? Nie. W sytuacji, w której szczególnie wyciągamy się z kryzysu, absolutnie nie. To może być jedyna opcja, którą możemy zastosować. Nie ma rozwiązań obiektywnie dobrych i złych. Są tylko dostosowane i niedostosowane do miejsca i czasu.
Podsumowanie i inspiracje ze Star Trek
Radek Orszewski: Piękne podsumowanie. I ja sobie teraz przypomniałem, jakie jest ostatnie zdanie, jakie pada po siedmiu sezonach Deep Space Nine. Quark tak wygląda przez takie okno w Deep Space Nine i mówi: “The more things change, the more things stay the same”. I myślę, że to jest też w tym nurcie.
Kate Hobler: To jest po prostu w punkcie.
Kate Hobler: Cudownie. Dzięki, Radku. Dzięki za inspiracje star trekowe, kanbanowe i masę cudownych myśli. Mój mózg czuje się podrapany, więc dziękuję ci bardzo. Dziękuję.
Radek Orszewski: Przygotowałaś się, wiedząc, że ja jestem treki, tak albo i nie, ale mi to bardzo zagrało, bo też odpaliło właśnie takie analogie, o których być może słuchacze, słuchaczki nie wiecie. To ja taki powiem żarcik właśnie jeszcze star trekowy, że zazdroszczę tym ludziom, co kiedyś obejrzą Deep Space Nine po raz pierwszy. I może to jest jeszcze jakaś rekomendacja.
Kate Hobler: Generalnie Star Trek jest bardzo ciekawą serią, która fajnie pokazuje różne sposoby myślenia i zarządzania. Więc to jest coś, co biznesowo potrafi w mózg podrapać, pomimo tego, że to jest po prostu serial science fiction. Seriale i filmy.
Radek Orszewski: Tak jest, tak jest.
Kate Hobler: Super. To dzięki jeszcze raz, Radku, i dobrego dnia. Dziękuję pięknie. Do zobaczenia, do usłyszenia.
Radek Orszewski: Wzajemnie. Cześć.
Kate Hobler: Cześć.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Professional Scrum™ with Kanban (PSK)Praca płynie, zamiast stać w kolejkach
- Applying Professional Scrum™ (APS)Nie ucz się Scruma. Doświadcz go na własnej skórze
- Professional Scrum Master™ (PSM)Scrum, którego ludzie sami chcą używać





