Popularne miary i wartość biznesowa - Podcast Zwinnej Kawy #12

Krzysiek Serkies i Marek Hobler rozmawiają o pułapkach, wyzwaniach i dobrych praktykach w mierzeniu.
Rozmowa odbywa się w okolicach nowego warsztatu autorskiego o mierzeniu ( https://s.brasswillow.pl/XVUP0OqG ).
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Marek Hobler: Cześć, Krzysiek. Mam w kawie, nie mam kawy, mam wodę. Co masz w kubku?
Krzysiek Serkies: Ja mam jeszcze połowę kubka kawy. Dzięki, Marek, za zaproszenie na Zwinnej Kawy Podcast i witam słuchaczy, tych, którzy oglądają.
Marek Hobler: O czym będziemy dzisiaj rozmawiać?
Krzysiek Serkies: Dzisiaj będziemy rozmawiać o miarach, popularnych miarach i wartości biznesowej, między innymi w wytwarzaniu oprogramowania, ale nie tylko.
Marek Hobler: Ktoś się wziął pomysł na mierzenie.
Moda na mierzenie i pułapki
Krzysiek Serkies: Wiesz co, z tym mierzeniem mam wrażenie, że to dosyć taki modny temat ostatni, zwłaszcza od czasów, w których, może nie wiem, czy to od tego czasu, ale mam takie odczucie, że to staje się coraz bardziej popularne. Wszyscy chcą mierzyć, być takim data driven management, data driven development, podejmowanie decyzji na podstawie miar, ale zresztą bodajże, kto to był, nie Goldratt, tylko Peter Drucker chyba, jak dobrze pamiętam. Peter Drucker, tak, on chyba to powiedział. Powiedz mi, jak mnie, przepraszam, on powiedział co innego, ale Peter Drucker powiedział, nie można zarządzać czymś, czego nie można mierzyć. Nie wiem, czy zgadzasz się z tym pojęciem, z tym decyzatem?
Marek Hobler: Próbuję się nie zgodzić, ale nie mam dobrego kontrprzykładu. Znaczy chyba, że bazujesz na intuicjach i jakby tak, to nie wiadomo, czy to będzie dobre zarządzanie wtedy, nie?
Krzysiek Serkies: Dobra, to może do tego sobie jeszcze wrócimy, ale ja się zgadzam z tym decyzatem, ale ma on pewne pułapki, ale może przyjdziemy do tego trochę później, bo może nie na sam początek. Ale wracając do twojego pytania, skąd temat mierzenia. No odczułem coś takiego, że jest taka potrzeba w organizacjach i to nie tylko z perspektywy menadżerów, a management, manage, zarządzać, co nie? Więc jak czymś zarządzasz, to najprawdopodobniej warto byłoby coś mierzyć, żeby móc podejmować jakieś decyzje i żeby zarządzać, ale założyłem też, że jest dużo pułapek z tym związanych i można wpaść w te pułapki łatwo i zacząć coś mierzyć, a później tak z tego nie wyciągać wartości. Cel może być fajny, że chcemy, dobrze, mamy dobre intencje, a później ma to swoje konsekwencje. Więc stąd ten warsztat i ten warsztat może nie jest warsztatem, który daje od razu rybę, najbardziej bym powiedział, że on uczy mężczyzn. A szkoda, a przyznam szczerze, że bardzo często ludzie przychodzą z takimi oczekiwaniami, czyli przychodzą, no to słuchaj, Krzysiek, to teraz nas zasyp miernikami, co nie? Wrzuć nam, pokaż albo daj nam coś gotowego, coś, co rozwiąże nasze problemy. Ja jestem Scrum Masterem albo jestem menadżerem i też tworzymy oprogramowanie, no to pewnie są już gotowe metryki.
Marek Hobler: Czyli powiedz mi, co mam mierzyć, tak?
Krzysiek Serkies: Tak, tak, albo dokładnie rzuć mi mierniki, ja też z tymi samymi miernikami pójdę do swojego zespołu. Trochę tak jak, wiecie, taki kult cargo, podobnie jak ze Scrumem. O, oni robią Scruma, to my też zrobimy i będzie już super. To podobne pułapki są z mierzeniem, czyli nie kopiujemy cudzych, tylko najpierw zastanówmy się po co. W ogóle po co mierzyć?
Marek Hobler: O, właśnie, właśnie, to jakby już powiedziałeś, że jakby mierzenie jest trochę modne, z drugiej strony mierzenie jest przydatne i potrzebne jest do zarządzania, to po co w ogóle mierzyć, tak jakby dlaczego mielibyśmy to robić?
Po co mierzyć? Decyzje biznesowe
Krzysiek Serkies: No i to jest jedno z pytań, które na tym warsztacie też to zadaję i ono idzie w różne strony, bo to już jest takie pierwsze pytanie, które mi uświadamia, na ile mamy świadomość, w ogóle jak rozumiemy samo mierzenie, czym to mierzenie jest. I tutaj bardzo często wychodzi niezrozumienia, bo też oczekiwania trochę uczestników warsztatu, że oni przyszli na ten warsztat przykładowo, bo chcieliby lepiej szacować na przykład, zdarzają się takie przypadki, co nie? I to bardzo dosyć często, a szacowanie, mierzenie, to tutaj bardzo często wchodzimy też w tę dyskusję, co nie, czym różni się samo szacowanie od mierzenia. Niektórzy czują to, po co to mierzymy i dlaczego to mierzymy. Tak naprawdę taki konkretny wniosek z tego pierwszego ćwiczenia zazwyczaj idzie w kierunku, mierzymy po to, żeby podejmować lepsze decyzje. To tak samo jak w naszym życiu prywatnym. Kiedy, jakbyśmy się zastanowili, Marku, kiedy, kiedy mierzysz coś, coś mierzysz w ogóle w swoim życiu?
Marek Hobler: Zaczynając od tego, że zaczynam poranek na wadze, robię sobie prysznic i potem idę na wagę, sprawdzam, jak tam idzie Markowi. Mierzę też prędkość, jak jadę autem. Pewnie mierzymy. W naszym zespole nie mierzymy velocity.
Krzysiek Serkies: Bo nie mamy takiej potrzeby.
Marek Hobler: Tak, tak. Ale wydaje mi się, że nasz świat jest ustandaryzowany i mamy taki system jednostek SI i dużo rzeczy mierzymy. Świat chyba oparty jest na mierzeniu.
Krzysiek Serkies: No ale mierzymy, bo mam takie też odczucie, że niektórzy lubią zbierać dane, na przykład o, mam zegarek tutaj. No tak. Zostańmy na smartwatchu. Mierzymy kroki, wszystko, ale okej, czasami żeby sobie poprawić humor, bo to też może być powód. Wejdę na tę wagę, żeby zobaczyć, czy jest lepiej, czy jest gorzej, w którym kierunku idziemy, w zależności też, jakie potrzeby mamy. Ale czasami niektórzy zbierają dane, ale tak naprawdę nie zaglądają do tego albo bardzo rzadko zaglądają do tego, żeby się zastanowić, mieć jakąś refleksję, żeby podjąć jakąś decyzję.
Marek Hobler: Żyjemy w świecie post-Big Data. Zbieraliśmy strasznie dużo danych, bo wreszcie dało się je trzymać, trzymaliśmy swoje wszystkie dane, żeby się zatrzymać.
Krzysiek Serkies: Dokładnie, ale nie zawsze mamy umiejętność albo nie mamy takiej refleksji na to, żeby zatrzymać się i powiedzieć: “OK, popatrzmy na te dane i podejmijmy jakąś decyzję na podstawie tego albo jakieś wnioski wyciągnijmy z tego”. Mam wrażenie, nawet sam osobiście, ja też gdzieś tam zbieram jakieś informacje, gdzieś mi się na tym zegarku zbierają, ale nie zawsze, nawet jak spoglądam tam, ile tych kroków było, to nie zawsze jest taki moment, że zatrzymam się, zastanowię się, czy coś chcę zmienić, czy może z moim zdrowiem jest coś nie tak i chcę coś poprawić, i popatrzę na różne mierniki, które mi pomogą podjąć decyzję lepszą, żeby te decyzje nie były oparte o emocje. To mam takie odczucie, zwłaszcza w świecie biznesu, że może jakieś miary są zbierane, ale i tak decyzje są podejmowane na podstawie zupełnie innych kwestii.
Marek Hobler: Tam jeszcze jest drugi krok taki, że nawet jak już chcesz dobrze mierzyć, już masz te dane, to czasami się mówi, że statystyka to jest takie coś, co zawsze da się dokręcić, tak, żeby udowodnić dowolną tezę. Dokładnie, tam jeszcze bardziej można pojechać.
Krzysiek Serkies: Tak, tak. Pamiętam taki jeden z jednej z dużych organizacji, gdzie wdrażaliśmy tam taki miernik. On się nazywał Speed, ale tak naprawdę to jest to, można to nazwać, w zależności, bo to są różne szkoły, ale jak dla mnie to jest cycle time, czyli czas od momentu, robimy to, wbicia łopaty przez zespół, przez deweloperów, przez zespół scrumowy, pracy nad jakąś funkcjonalnością do wdrożenia dla klienta, czyli klient już ma tę wartość i może ją ocenić. Czyli ten czas i to było pewnego rodzaju przedsięwzięcie, które wymagało trochę pracy, zmiany nawyków. Oczywiście te dane nie były jeszcze idealne, bo to bazowało, powiedzmy, na odczytywaniu informacji gdzieś tam ze statusów w Jirze między innymi.
Marek Hobler: Wow.
Krzysiek Serkies: Ale pamiętam, jeden z menedżerów się do mnie odezwał, który potrzebował dostać takie informacje, bo to nie było tak łatwo, też jeszcze nie było narzędzia, którego każdy mógł odczytywać tak łatwo, i dostał te informacje, a miał już swoją tezę pod to, miał już swoją tezę, że, nie chcę już mówić o szczegółach, ale że jakiś zespół będzie wypadał dużo lepiej, dzięki czemu, czyli że podjęli jakąś decyzję wcześniej i na podstawie tego będzie jakiś wynik. Nagle okazało się, że tak dobrze nie wygląda. Więc zaczęła być dyskusja o podważaniu danych albo próba malowania trawy na zielono. Czyli na zasadzie, to te skrajne może, uważam, że one są błędne, już pod tezę. Próba podciągnięcia danych pod tezę, a jak dane okazały się nie do końca dobre, no to zmieńmy temat, skończmy to, przestańmy mierzyć organizację, mierzyć, bo to jest niebezpieczne.
Marek Hobler: Dobra, to, ok, to słyszę od ciebie, że to mierzenie jest różnie. To jest pierwsza sztuka, bo trzeba wiedzieć, dlaczego mierzyć. Rozumiem, że też na warsztacie dowiem się, jak mierzyć dobrze.
Krzysiek Serkies: Tak albo inaczej bym powiedział. Możemy dowiedzieć się, jak podchodzić, jak w ogóle podchodzi do mierzenia tak naprawdę w warsztacie grupy w ramach swoich produktów czy w ramach swoich domen biznesowych i w ramach tych obszarów, w których pracują. Na warsztacie pracuje się w grupkach mniejszych. Pracuje się zestaw mierników spójnych z tym produktem, który sobie wybraliśmy w tej grupie.
Marek Hobler: Czekaj, czekaj, czyli ten warsztat to nie jest taki wykład, że ty opowiadasz i czytasz książkę i pokazujesz slajdy?
Krzysiek Serkies: Dla mnie warsztat sama nazwa już to kryje, ale nie dla wszystkich. To też jest jasne. Dla mnie warsztat jest czymś, czym wychodzimy, doświadczamy czegoś. Więc ten warsztat ma jak najbardziej uderzyć w praktyczne case. Ja też opowiadam o swoich case z doświadczeń, dzielę się nimi, ale grupy mają też przyjść ze swoimi potrzebami i tam też zaczynamy od tego, że mamy jakąś decyzję biznesową do podjęcia. Na podstawie tej decyzji biznesowej, która pewnie jest spójna z jakimś konkretnym celem związanym z organizacją, szukamy mierników, ale zanim pójdziemy w mierniki, jeszcze robimy pewien krok. Akurat tutaj stosujemy taką metodę, ale Gold Question Metrics, ale o tym mogę powiedzieć troszeczkę później, bo czuję, że wskoczymy za bardzo w te szczegóły. Tak, zespoły sobie wypracowują zestaw mierników i trochę można powiedzieć, go na tym warsztacie bombardując z różnych stron. Ja im daję jakieś case, daję im też, to też nie jest tak, że ja nie daję im żadnej teorii, im daję elementy teorii, a później oni z tą teorią muszą spróbować coś zrobić na podstawie swoich mierników, zestawów mierników, które mają im pomóc podejmować lepsze decyzje. I oni na podstawie tej teorii zastanawiają się, OK, czy ten zestaw mierników pomoże mi w tym, czy mi nie pomoże, czy może muszę go zrezygnować, może muszę dodać jakąś inną jeszcze miarę albo w ogóle zrezygnować z jakiejś. Więc ten warsztat idzie w tym kierunku. Ale wracając do tego podstawowego pytania, bo pytałeś, po co mierzymy i powiedzieliśmy sobie, że czasami jest tak, że niektórzy myślą w kategoriach, że przychodzą z potrzebą. Chcemy lepiej, przykładowo, chcemy lepiej szacować projekt albo chcemy być bardziej przewidywalne, albo chcemy lepiej zrobić plan. Postarczam się, żeby to był projekt, żeby on był idealny.
Marek Hobler: Ja się trochę uśmiecham, ale to może być, jak pracujesz, jesteś software housem i pracujesz na fixed price, to to, jak estymujesz, to od tego zależy twój codzienny pieniądz, to jest klucz twojego biznesu.
Szacowanie a mierzenie – różnice
Krzysiek Serkies: Dlatego na początku rozwijamy, jakby, nie chcę powiedzieć mit, ale zrozumienie, czym się różni szacowanie od mierzenia. Jak sobie powiedzieliśmy tak na tym przykładzie takim życiowym, powiedziałeś, że mierzysz prędkość samochodu. To tak samo ta prędkość ma ci coś pokazać, ma ci pomóc podjąć jakąś decyzję, czy na przykład zwolnić, bo tutaj jest ograniczenie, nie chcę dostać mandatu, albo widzę fotoradar, więc zwalniam, albo też pomóc ci podjąć inaczej. Zanim wyjedziesz, to też chcesz wiedzieć na przykład, nie zawsze, bo możesz jechać po to, żeby się przejechać, ale czasami bywa tak, albo bardzo często bywa tak, że masz jakiś cel. Wiem, że byłeś ostatnio na Mazurach. Z Wrocławia na Mazury jest kawał drogi, prawda?
Marek Hobler: Strasznie wielki, daleki kawał. Tak. Jak widzisz, z dziećmi, które się pytają: tato, a daleko jeszcze?
Krzysiek Serkies: Dokładnie, znam to. Też z moją dwójką dzieci daleko jeszcze nie podróżowałem, ale do czego zmierzam? Zmierzam do tego, że jak startujecie i wiecie, że musicie być na którąś godzinę, albo chcielibyście być na jakąś godzinę, to chcecie wiedzieć, czy to w ogóle jest szansa, albo ktoś was pyta, czy zdążycie, albo wiesz dzień wcześniej, że musisz być na którąś godzinę, więc musisz podjąć decyzję, o której wyjechać.
Marek Hobler: Mhm.
Krzysiek Serkies: I wyobraźmy sobie świat bez GPS-a, bo ten GPS jest coraz bardziej dokładny, on też zbiera dużą ilość danych, ale gdy nie było GPS-a, no to co, patrzyliśmy, ile mamy kilometrów do przejechania,
Marek Hobler: Takim cyrklem się odmierzało na mapie, nie? Ile to jest?
Krzysiek Serkies: Tak. Czyli co to było? Czy to było do końca mierzenie, czy to było szacowanie? Bo okej, cyrklem kilometry mogliśmy mierzyć, bardziej mierzyć niż szacować, ale to, na którą godzinę dojedziemy, to jest dla mnie bardziej szacowanie. Tak.
Krzysiek Serkies: Szacowanie, czy my zdążymy, czyli szacowanie, ile nam może zająć podróż. I to szacowanie różni się tym od mierzenia, między innymi, że ona ma dużo większe prawdopodobieństwo błędu, tego, nie chcę powiedzieć pomiarowego, tylko szacowanie wiąże się z pewnego rodzaju przewidywaniem. Na podstawie jakichś danych my subiektywnie przewidujemy przyszłość, ile to może nam zająć. Oczywiście mamy więcej doświadczenia. Tak. Jeśli byśmy co weekend jeździli o tych samych godzinach, to mniej więcej już byśmy czuli, bo to empirycznie byśmy mogli powiedzieć, ile nam zająć.
Marek Hobler: Nauczymy się, że za Olsztynem są korki na przykład, nie?
Krzysiek Serkies: Dokładnie. Albo że w tych godzinach lepiej nie przejeżdżać przez jakieś tam miasto konkretne, tylko może to zmodyfikować. Ale kiedy jedziemy pierwszy raz, tym ten szacunek jest bardziej niepewny. I podobnie jest, aha, no właśnie, a samo już mierzenie, tak naprawdę, można powiedzieć, że będzie następowało w trakcie jazdy. Ja mierzę prędkość, okej, to mi pokazuje prędkość, ale jeszcze mi nie mówi do końca, o której dojadę i jeszcze nie wiem, czy ja po drodze nie złapię gumy, ile będę miał postojów, ja sobie mogę zaplanować postoje, ale jest jeszcze duży obszar tego, że nie wiemy, że nie wiemy, mimo że ta złożoność może nie jest aż taka duża, ale wracając do projektów IT, bo trochę będziemy wokół tego dzisiaj rozmawiać, bo też branża i Agile i Scrum najbardziej popularny jest w tej dyscyplinie, że tak to nazwę.
Marek Hobler: Słyszałeś, żeby ktoś kiedyś robił Scruma w podróżach na Mazury?
Krzysiek Serkies: Jeszcze nie, ale na przykład organizując wesela, jak najbardziej tak, ale wracając do tego, do IT, to w IT też mamy tak, że startując projekty musimy podjąć decyzję, między innymi na kiedy i ile to może kosztować, czyli standardowy też trójkąt projektu, oczywiście jeszcze jakiś zakres, ale wracając jak gdyby do tych dwóch obszarów i to jest normalne i z tym się, to też jest jakiś mit, że tutaj chciałbym go też rozwiać, że Agile i Scrum to w ogóle nie ma rozmowy o budżecie, ani o czasie, bo my pracujemy w Agile. Nie, tak też nie jest, to jest normalne, że firmy muszą wiedzieć, czy im starczy pieniędzy, czy na przykład, nie wiem, tutaj podejście cost of delay, ale chcemy skończyć jakąś część produkcji, albo jakąś wersję tego produktu MVP na jakiś konkretny termin, nie wiem, robimy produkt na przykładowo, jakieś święto może być najbliższe, nie wiem.
Marek Hobler: Pierwszego września, rozpoczęcie roku szkolnego.
Krzysiek Serkies: Rozpoczęcie roku szkolnego, robimy coś pod to, musimy wiedzieć, czy jesteśmy w stanie się zmieścić w określonym czasie i żeby podjąć decyzję, jaki tutaj mamy budżet i może na jakim poziomie zakresu będziemy pracować, bo jakie cele w ramach tego wejdą. I czy to jest realne, więc szacowanie jest jak najbardziej ok, tylko problem, tutaj jest pułapka taka, że bardzo często firmy łapią się tą pułapkę, że od razu to, co oszacują, biorą za pewnik, nie, czyli to jest to przekonanie, z którym się zderzam na tym warsztacie bardzo często już na początku, że ludzie myślą, że szacowanie to jest miara, która już nam pokazuje rzeczywistość, a naprawdę rzeczywistość dopiero będzie na końcu, nie. Dopiero na końcu, jak zrobimy, będziemy widzieć. Ile nam to zajęło dokładnie i ile to kosztowało. Oczywiście w trakcie możemy mierzyć, ile już nas do dzisiaj kosztowało i ile już zajęło czasu, ale nie powie nam zawsze, na kiedy dokładnie skończymy. Więc jak słyszę osobę, która mi mówi, że ona wie, bo szacowanie jego projektów jest idealne, bo on zawsze się wstrzeliwuje w ten czas, to mam przekonanie, że odpowiednio dobrze z doświadczeniem dodaje sobie odpowiednią ilość buforów. Czyli zabezpiecza się, że oszacował. Ona potrwa dwa miesiące, powiemy, że rok, no i się wyrobimy w rok, co nie. Bo odpowiednio dużo mieliśmy buforów na tego typu ryzyko.
Marek Hobler: A jak zrobimy w dwa miesiące, to będzie nam, jakby trzeba będzie zamaskować ten błąd szacowania.
Krzysiek Serkies: Dokładnie, żeby nie było. I też są w literaturze, też tutaj przy lejku niepewności jest takie pojęcie lejek niepewności i ta dokładność oszacowania tam pokazuje, czyli tak jakby zawęża się z czasem. Można powiedzieć, że to w literaturze lejek niepewności jest często pokazywane przy takich typowych, tradycyjnych metodach rozwoju programowania waterfallowych, kaskadowych, gdzie tam mamy przy tym lejku niepewności, różnie w różnych literaturach to jest opisywane, ale od początkowego etapu, gdzie dopiero jest wstępna definicja jakiegoś produktu, projektu, to tam cztery razy możemy, mamy świadomość, że cztery razy możemy się pomylić w jedną, jak i w drugą stronę. Może być cztery razy większe albo cztery razy mniejsze, czy dłuższe. Zależy, jak na to patrzymy, z jakiej perspektywy. A oczywiście z każdym etapem projektu ten lejek się zawęża, czyli już coraz lepiej wiemy. W Agile też w jakimś stopniu pracujemy nad wymaganiami po to, żeby gdzieś tam zawężyć, podjąć decyzję na początku, czy w to wchodzimy, czy nam się to opłaca, ale później poprzez różnego rodzaju warsztaty, które nam doprecyzowują jakieś wymagania w ramach jakiegoś celu, nie wiem, mamy jakiś Product Goal i chcemy go jakoś określić, to też organizujemy. Mamy różnego rodzaju warsztaty, nie wiem, Impact Mapy, żeby w ogóle określić sobie co, dlaczego, po co, dla kogo robimy, jaki mamy cel i w ramach jakich obszarów chcemy działać, jaki impact na danym aktorze chcemy wywrzeć i powiedzmy później już kolejnymi jakimiś elementami warsztatów, czy to User Story Mapping, czy jakieś określanie kryteriów akceptacji, po co, żeby to doszczegółowić, ale im bliżej, że tak powiem, dalej końca realizacji tego, czy nie wiem, już mamy określone wymagania, dzielimy sobie już to na podzadanka, tym mamy większe poczucie, że zmniejsza nam się ten lejek niepewności. Wiadomo, że w trakcie on się jeszcze zmniejsza, czym bliżej wdrożenia, tym mamy mniejsze prawdopodobieństwo, że to się jeszcze bardziej wydłuży, czyli wiemy już mniej więcej, kiedy skończymy tę daną funkcjonalność, ale to zawsze jest jakieś przewidywanie, a nie konkretne.
Marek Hobler: Dobra, i rozumiem, to mierzenie można robić nie tylko w Scrumie, nie tylko w Agile, ale w zasadzie cokolwiek byśmy, jakikolwiek mielibyśmy biznes, bardziej zwinne, mniej zwinne w różnych kolorach, to to mierzenie ma sens i jest sensowne. Czy tak jest zawsze? Zawsze mierzenie daje korzyść biznesową? Czy nie jest tak czasami, że ludzie postają całe zespoły tylko do mierzenia i oni potem robią raporty i…
Pułapki mierzenia – raportowanie czasu
Krzysiek Serkies: To jest bardzo ciekawe pytanie. Nie wiem, czy jestem odpowiednią osobą, żeby na to odpowiedzieć, ale pracowałem w wielu korporacjach i widziałem takie zespoły. Zawsze mnie zastanawia, czy tak naprawdę są podejmowane te decyzje. Niestety w organizacjach o kulturach takich, których transparentność nie jest na piedestale, że tak powiem, to często jest tak, że mierzymy coś, management chce, zbiera dane, my będący bliżej klientów, pracujący z klientami, czy to zespoły deweloperskie, czy jeżeli nawet nie mówimy o IT, przepraszam, zespoły deweloperskie, mam na myśli zespoły Scrumowe albo deweloperzy, czy zespoły, które pracują nad tym programowaniem, czasami nie ma tej transparentności do tego, po co niektóre miary zbieramy. Przykładowo raportowanie czasu pracy jest takim mocno kontrowersyjnym miernikiem, który zwłaszcza w trakcie pracy zdalnej, mam wrażenie, że w wielu firmach, w których zaufanie zwłaszcza nie było na najwyższym poziomie, to mierzenie, raportowanie czasu pracy się pojawiło i oczywiście może mieć różne skutki, ale to jest taki przykład pomiaru, który nie zawsze jest transparentny. Ja pamiętam z jednych organizacji, w której lider wprowadził coś takiego, nowy lider, no i pamiętam, że próbowałem z nim dyskutować o tym, żebyśmy podyskutowali, żebyśmy mieli świadomość tego, jakie to będą konsekwencje wprowadzenia tego i zakomunikowanie tej zmiany, jeżeli naprawdę jest taka decyzja, że to jest tak kluczowe z jego perspektywy i pamiętam, że powiedział: “No jak, no przecież zakomunikowałem, wysłałem maila, więc zakomunikowałem, że od jutra mierzymy raportowanie czasu pracy do 15 minut, więc czym jest problem?” A to miało swoje bardzo duże konsekwencje.
Marek Hobler: Nie wiem, kto to powiedział, ale ponoć słyszałem takie stwierdzenie, że to, co mierzysz, to jest to, co dostaniesz.
Krzysiek Serkies: What you get.
Marek Hobler: I pytanie, jaki jest właśnie wynik, jak wprowadzisz taką miarę, nie?
Krzysiek Serkies: Dokładnie, albo jakie są konsekwencje i w ogóle, czy to będzie dawało ci prawdziwe wartości, bo ty chcesz zmierzyć coś, żeby podjąć jakąś decyzję, żeby zobaczyć, jak wygląda rzeczywistość. Jest też takie powiedzenie, to chyba bodajże Peter Drucker powiedział coś takiego, nie, przepraszam, to chyba Goldratt, czyli twórca teorii ograniczeń. On powiedział coś takiego: powiedz mi, jak mnie mierzysz, a powiem ci, jak się będę zachowywać. Więc trochę to tak jest, że jak miara zostanie wprowadzona do systemu, już samo wprowadzenie miary do systemu, mam wrażenie, że zaburza już ten system. W zasadzie, że już wprowadzenie miary powoduje, że zwłaszcza takiej miary, która dotyka albo ma wpływ na zachowania ludzkie. Raportowanie czasu pracy ma wpływ na zachowania w pracy. Jak ja wiem, że co do pięciu minut będę musiał zaraportować, już pomijając kwestie, ile mi to będzie kosztowało, żebym ja to zliczał, to samo raportowanie i zliczanie i nietransparencja w ramach tej decyzji, że będziemy to mierzyć, bo to jest ta pułapka. Nie ma transparencji albo nie ma zaufania do argumentów. Czyli ja pamiętam z jednej organizacji argument właśnie w tej organizacji, w której to poszło mailem od… od tam prezesa, bo wiceprezesa, że raportujemy czas pracy. Otrzecznie to był mail od szefa IT. Raportujemy czas pracy w IT wszystkich developerów, developerów mam na myśli testerów, wszystkich w ramach IT po to, żebyśmy mogli, jak to było powiedziane, lepiej rozliczać się z naszej funkcjonalności z biznesem. Czyli żebyśmy wiedzieli, czy to, co robimy jako IT, przynosi wartościowe pieniądze. I OK, mogła być taka intencja, że chcemy lepiej mierzyć i liczyć, czy my te funkcjonalności, które robimy, albo które w jakimś stopniu biznes akurat tej organizacji, można powiedzieć, bardziej zamawiał, nie tak partnersko robił, tylko zamawiał z IT, to czy to ma sens czasami. Ale ludzie nie uwierzyli, że tak powiem, pracownicy, nie uwierzyli w ten argument. Dużo ludzi, jak nie ma tej transparencji albo nie ma zaufania do tych argumentów, to powoduje taki efekt, że ludzie zaczynają sobie robić różnego rodzaju projekcje w głowie. Czyli, a zwłaszcza w pracy zdalnej, teraz będą sprawdzać, czy ja dobrze pracuję. Będą sprawdzać dokładnie, czy ja pracuję. O, nie wiem, czy wiesz, słyszałem taką ciekawostkę przy okazji, że jedna z urządzeń na AliExpress, jedno z urządzeń, które było najlepiej sprzedawane, bo największą sprzedaż osiągało zaraz po, jakiś czas po pandemii, kiedy wszystko się zmieniło, wszyscy poszli do pracy zdalnej. Wiesz, co to było za urządzenie? Mam na myśli urządzenie IT.
Marek Hobler: Ja właśnie słyszałem, że powstała cała branża sztucznych ruszaczy myszką, tak?
Krzysiek Serkies: Dokładnie, dokładnie. Zarówno oprogramowanie później, ale na początku to były takie małe USB, które wkładałeś jako myszkę i ono po prostu ci generowało ruch myszki, co nie? Że niby pracujesz, klikasz i tam się coś przesuwa.
Marek Hobler: No bo jeżeli mierzysz to, przez ile czasu pracy użytkownik macha myszką, żeby w Teamsach zapalić zieloną bądź czerwoną lampkę, no to dostajesz machanie myszką. Dokładnie. Pracę, nie?
Krzysiek Serkies: Czyli powiedz mi, jak mi mierzysz, powiem ci, jak się będę zachowywał. Czyli jeżeli nie mierzysz efektów, czyli tego, co ja osiągam, czyli bardziej nie outputu, ale outcome’u, czyli rezultatów mojej pracy, tylko mierzysz, czy za przeproszeniem dupogodziny, czy ja przerobiłem te 8 godzin i przez 8 godzin machałem myszką, a jak poszedłem zjeść, to ta myszka też się machała, a jak poszedłem zjeść, to może się nie machała, to muszę zostać dłużej. No to dostaniesz to, co masz. To, co obserwujesz. I to jest właśnie też ciekawe, co mówisz, bo to też pokazuje w kierunku, też z moich doświadczeń, raporty i postawy i zachowania liderów mają duży wpływ w organizacjach. Jeżeli raporty, czyli to, na co się patrzy, jest właśnie skoncentrowane na tych outputach, czyli na tych aktywnościach i na tym obszarze delivery, ale takim obszarze nie efektów tej pracy, tylko tego, jakie różne rzeczy się zadziewają i menadżerowie pytają tylko o to. I weryfikują, porównują w ramach tego, no to ludzie będą nad tym się najbardziej skupiać. A jeżeli nie patrzą kompletnie na efekty, bo efekty to tam, wiesz, hipotetycznie to mógłby mieć zupełnie inny wpływ na efekty, bo często takie argumenty słyszę, że ten outcome jest trudny, bo my nie mamy do końca świadomości, czy to to wpłynęło na ten wzrost albo spadek sprzedaży, a może jakaś kampania marketingowa, reklama, coś tam. Więc to jest trudniejsze do mierzenia albo trudniejsze do podjęcia decyzji. Czy to na pewno był ten efekt? Łatwiej się mierzy te outputy, czyli te aktywności. I to jest ta jednak kolejna pułapka, co nie? Czyli pułapka, że jak jestem menadżerem, muszę coś mierzyć. Outcome, czyli efekty trudniej mierzyć, no to łapie się tego, co jest łatwe, nie? Więc raportowanie czasu pracy jest łatwiejsze. I zapomina się o tych skutkach ubocznych tego, co nie? Ja pamiętam w tej firmie, to akurat ta firma była bardzo dobra, ludzie w IT bardzo sobie pomagali zawsze. I na przykład taki architekt, który i tak był rozchwytywany na wszystkie różne spotkania i on miał mało czasu, to to było fajne, że my mieliśmy refinement i mimo wszystko on był na tyle, miał taką otwartość, że my na refinemencie myśleliśmy o tym, jak coś zrobić i nagle zapytajmy architekta. My szliśmy, a on mówił, dobra, ok, przełączę ten kodek, ale przyjdę do was, pogadajmy. I on tam 5 minut był, ale dał tyle wartości, że my szybko zminimalizowaliśmy ryzyko dalszej pracy. I dzięki takiej, no ludzie, interakcji ponad procesy narzędzia tutaj były. Czyli ludzie, interakcje były, dzięki temu szybko dostawaliśmy wartość, minimalizowaliśmy ryzyko i podejmowaliśmy decyzje i szliśmy dalej. A raportowanie czasu pracy spowodowało, że każda praca, tak na przykład takiego architekta, nie tylko architekta, musiała być raportowana, gdzie on poświęcił swój czas. I na przykład ten zespół, wzywając takiego architekta, musiał później zaraportować, ten architekt albo ten zespół, że na tym refinemencie przez tyle minut, przykładowo 15 czy pół godziny, ten architekt był u nas i ten budżet, jak gdyby, wliczył się w ten produkt. Okej, cel był szczytny, żebyśmy widzieli, ile to kosztowało teoretycznie, ale to spowodowało raz, że procedury, procesy, więc ludzie musieli poświęcać czas na to wprowadzanie, a dwa, niechęć do współpracy. Niechęć do takiej współpracy między zespołami, albo bywało tak, że czasami product ownerka, pamiętam, powiedziała, nie, to nie dopraszajmy architekta, bo nam wzrosną koszty, bo nam wzrosną koszty. Bo na raporcie później wyjdzie, że nasz produkt czy nasz feature będzie jeszcze droższy, a ona obiecała, że tam to będzie tyle i tyle kosztowało. Więc wiesz, to spowodowało, że ludzie nie chcieli ze sobą, coraz gorzej ze sobą współpracowali, zwłaszcza, że to często było też porównywane między zespołami. To kolejna pułapka, porównywanie zespołów na takim poziomie, że ludzie przestali ze sobą dobrze współpracować.
Krzysiek Serkies: I to są właśnie te pułapki, których tych pierwszych decyzji o raportowaniu czasu w tym przypadku nie byli świadomi ci, którzy to podejmowali.
Marek Hobler: Wow, ale nam wyszło demonicznie. Straszne pułapki. I teraz zastanawiam się, czy nie przesunąć na stronę bardziej korzyści. No dobra, jak już chcę wprowadzić jakieś mierniki w swojej firmie, albo jeszcze nie wiem, że chcę, ale ktoś mi polecił dobre szkolenie, to przyjdę do Ciebie na szkolenie i dowiem się o pułapkach, czyli dowiem się, na co mam uważać. Ale jakie będą korzyści dla mnie, dla mojej organizacji z tego, że zacznę mierzyć albo nauczę się, jak dobrze mierzyć? W sensie, co będzie lepiej? Będę lepiej spał, czy wzrośnie nam sprzedaż?
Korzyści z dobrego mierzenia
Krzysiek Serkies: Ja bym chciał, żeby docelowo to było właśnie to, że podejmujemy lepsze decyzje, które konsekwentnie mają wpływ na nasze produkty. Na to, że wytwarzamy lepsze produkty z większą wartością biznesową. Dzięki temu mamy oczywiście ostatecznie gdzieś tam jakiś zwrot z inwestycji, jeżeli to jest produkt komercyjny, na którym zarabiamy. Więc ja bym powiedział, że dzięki temu, że ktoś przyjdzie na to szkolenie, to ma świadomość, w jakie pułapki może wpaść. Dzięki temu może trzy razy się zastanowić, czy na pewno ja potrzebuję, czy to jest mój cel, czy ja na pewno potrzebuję raportowanie czasu, bo ja chcę lepsze, nie wiem, tak jak w tamtym przypadku, o którym wspomniałem, lepiej się rozliczać z biznesem. Pytanie, dlaczego ja się chcę rozliczać lepiej z biznesem? Może tu jest problem i zupełnie inne metryki albo inne narzędzia mogą mi pomóc do tego? Może ja muszę zbudować lepsze zaufanie między biznesem i IT? Może to są przyczyny? Więc na tego typu szkoleniach można dojść do tych wniosków. Albo inaczej, moja kultura organizacyjna nie jest gotowa na to, żeby wprowadzać taką i taką miarę, bo ja wiem, że i tak nie osiągnę informacji. Znaczy inaczej, ja dostanę jakąś miarę, ale ona nie pokaże mi rzeczywistości, tylko mi pokaże coś zakłamanego. I to spowoduje, że ja będę podejmował decyzje na podstawie miar, które i tak nie pokazują rzeczywistości.
Marek Hobler: Czyli będziesz miał miary, będziesz miał dane, ale decyzje będą zupełnie błędne, tak?
Krzysiek Serkies: Tak, tak. Nie wiem, czy kojarzysz, to też przy okazji jeszcze do demonicznych kwestii, czy kojarzysz kolor arbuzowy?
Marek Hobler: Tak, to jest zielony oczywiście.
Kolor arbuzowy w organizacjach
Krzysiek Serkies: Tak, tak, no właśnie. Ja się śmieję, jest takie hasło właśnie, jak kolor arbuzowy. Zwłaszcza w takich kulturach nastawionych na taką kulturę sukcesu, że tylko sukcesy, wszystko musi być zielone. Ja jako lider nie chcę dostawać złych informacji. Trochę taki syndrom, teraz oglądam Wikingów i Upadłe Królestwo i tam też jest tak, że król chce dostawać dobre informacje. Ja nie chcę złych, bo posłaniec może mieć ściętą głowę ze złą informacją. Więc trochę ten kolor arbuzowy oznacza taką kwestię. Ok, to w zależności, kto pyta odnośnie miary, to powiem Ci, jak to wygląda. Ok, jak tam lider wysoko postawiony, no to oczywiście zielono. A jak z arbuzem na zewnątrz zielone, a im głębiej się wkopiesz w szczegóły, wejdziesz głębiej, to się okazuje, że tam jest czerwone, a arbuz jeszcze dodatkowo ma pestki, czyli jeszcze coś, co może jeszcze gdzieś tam utrudniać zjedzenie tego arbuza. Więc tak też trochę mam wrażenie, że czasami w organizacjach, w takich kulturach, z nastawieniem na taki właśnie sukces, na wskaźniki, że my jesteśmy tutaj najlepsi, musi tak być, to ten kolor arbuzowy pojawia się. Czyli my w zespole wiemy, że jest czerwono, ale na zewnątrz, jak ktoś pyta, to jest zielono, ale może tam jeszcze coś uda nam się podkoloryzować.
Marek Hobler: Ja pamiętam, wiele, wiele lat temu byłem na szkoleniu z EBM, Evidence Based Management. Tam właśnie było bardzo dużo o miarach. Pamiętam, wyszedłem taki nakręcony i chciałbym jeszcze raz kiedyś pójść na takie szkolenie, żeby jeszcze raz mieć tę taką ekscytację i chęć, bo pamiętam, na tamtym szkoleniu dowiedziałem się właśnie, ile to daje.
Krzysiek Serkies: Evidence Based Management to jest bardzo fajny też framework. Też ze Scrum.org, jak framework Scrum. Tak, to na tym szkoleniu też mówimy o Evidence Based Management. Może to nie jest taki bardzo… To jest bardzo szczegółowe, jak PAL-EBM, szkolenie certyfikowane, ale jest takie wprowadzenie do tych miar i też ten framework wyjaśnia na poziomie, bo ten framework zarówno pasuje na poziomie organizacji, jak i też na poziomie produktów. Więc z perspektywy tych zestawów mierników, które zespoły sobie, te grupy budują, to też patrzą później z perspektywy tych czterech takich obszarów, typowych czterech obszarów z EBM, Evidence Based Management.
Marek Hobler: Krzysiek, kto do Ciebie przychodzi na takie szkolenie? Dla kogo jest to szkolenie? Kto najwięcej skorzysta?
Dla kogo jest szkolenie?
Krzysiek Serkies: Wiesz co, z tym różnie jest, bo to akurat szkolenie, jak się nazywało, mierzenie i wartość biznesowa w wytwarzaniu oprogramowania, a tak naprawdę ono nie musi tylko i wyłącznie dotykać wytwarzania oprogramowania. Tak naprawdę, zwłaszcza jak prowadziłem to szkolenie gdzieś tam wewnętrznie w bankach, to tam przychodzili z różnych działów. Nawet ze sprzedaży, z HR-u, bo tam w zależności właśnie od tego, jaki mamy produkt, jakie mamy potrzeby, jakie decyzje biznesowe i cele, to tak naprawdę pod to dopasowujemy zestaw mierników.
Krzysiek Serkies: Wiadomo, że tutaj akurat ja się poruszam w obszarze mocno Scrum i Agile, więc tych Scrum Masterów chyba było najwięcej. Scrum Masterów, Product Ownerów, bo też produkty i wartość biznesowa, bo o tym też rozmawiamy. To myślę, że tych osób, tych ról i odpowiedzialności to było najwięcej, ale tak naprawdę ono jest szeroko. Szeroko dla liderów, dla różnych kierowników, menadżerów, ale też dla pracowników zespołów Scrumowych, ale nie tylko. Więc można powiedzieć, że ono jest bardzo szerokie, bardzo szeroko.
Marek Hobler: Wow, to taka wymiana doświadczeń pewnie w tym trybie warsztatowym, w podgrupach, pewnie daje bardzo dużo poszerzenia horyzontów.
Narzędzia warsztatu – Goal Question Metrics
Krzysiek Serkies: Tak, tak. Właśnie to jest fajne, że jak w podgrupach pracujemy i próbujemy te zestawy mierników robić, to też jest taki moment, w którym jedna z grup próbuje drugiej grupie znaleźć błędy albo jakby oni to schakowali, czyli moment, w którym, no okej, gdybym ja był w tym systemie i musiałbym to mierzyć, bo to jest dobre takie ćwiczenie, jak dać zespołom i pokazać i powiedzieć, no to jak wy byście tutaj, jakbyście się czuli w tym, jakbyście mogli schakować, w nawiązaniu do tego cytatu, powiedz mi jak mnie mierzysz, powiem ci jak się będę zachowywał, to to może dać też taki feedback, że a, to racja, to tego jeszcze, to jeszcze tu muszę poprawić w tym zestawie mierników, jeżeli chcę podejmować na podstawie tych miar te decyzje. Też uczymy się takiego narzędzia, bo tam jest kilka różnych narzędzi w trakcie tego warsztatu, między innymi Goal Question Matrix, Value Chain, Evidence Based Management wspomniany, czy Cost of Delay tutaj przy wartości biznesowej, czy piramida rezultatów i tego typu narzędzia. Może wspomnę krótko bardzo o COS. O Goal Question Matrix, bo to jest jakby takie moje ulubione narzędzie w przypadku miar, w których mamy tak naprawdę trzy kwestie, ja sobie tam dorzuciłem sam już indywidualnie jedną, czyli tak naprawdę zanim zaczynamy mierzyć, musimy widzieć jaki mamy cel, co my w ogóle chcemy osiągnąć. Ja jeszcze sobie do tego dorzucam bardziej decyzję biznesową, bo niektóre organizacje, zwłaszcza te, które nigdy nie stosowały pracy na celach, czyli nie używały jakiegoś podejścia, nie wiem, impact mapy, czy OKR-ów, czy jeszcze innych narzędzi i mają z trudności z wyznaczaniem celów, to tu się mogą zakopać troszkę. I ten moment, ten poziom strategiczny, czyli cel, jaki mam cel, co chcę, po co w ogóle coś robię, to jeżeli na tym nigdy nie pracowały, to mają z tym trudności. Więc ja troszeczkę zmniejszam ten poziom trudności, zaczynamy od decyzji biznesowej, bo decyzje biznesowe pracując zawsze podejmujemy jakieś, zwłaszcza menedżerowie. Więc od tego obszaru idziemy, czyli jakie decyzje biznesowe chcemy podjąć, a dopiero później idziemy, OK, to jaki nadrzędny mógłby być tego cel. I zanim przechodzimy, bo to jest taka pułapka też, że jak już mamy cel, to od razu chcemy strzelać miernikami. A to zróbmy tak, a to tutaj ankietka, a tutaj może będziemy coś wyciągać z JIR-y, a może to i to i to. Więc zanim ten cel, to często dobrze zrobić, to Goal Question Metrics też jako narzędzie podpowiada, zróbmy sobie pewien zestaw pytań wokół tego. Co nie? Tak naprawdę zdając sobie takie coachingowe pytania, tak naprawdę może nam to pomóc, raz, że zmienić cel. Czasami się zdarza tak, że po prostu zmieniamy w ogóle cel, podejmujemy decyzję, że zupełnie w inną stronę idziemy. To jest normalne, bo możemy sobie zadać różnego rodzaju pytania, co będzie sukcesem tego celu, co będzie porażką. To są takie pytania, które też lubię. Fajnie, żeby to były otwarte pytania, czyli co jest w ogóle, dlaczego ja taką decyzję biznesową chcę podjąć, albo dlaczego chcę ten cel osiągnąć, co jest jakby konsekwencją tego, co mnie skłoniło do tego, że chcę podjąć taką decyzję biznesową, albo kto jest głównym intereseruszem, beneficjentem tego produktu, albo tego celu, albo kto może być tym beneficjentem, który może negatywnie wpływać na to, albo jakie są bóle, trudności tych intereseruszy, czy tych userów tego produktu. I wokół tego zadajemy sobie różnego rodzaju pytania, ten cel może nam dewoluować w różne strony i to też jest dobrze, bo nie ma nic gorszego, jak podejmujemy decyzję, że już mamy cel, lecimy, bo to też zdarzało mi się z moich doświadczeń niestety, że menadżer mówi, no nie, dałem Wam cel, robimy, nie pytajcie dlaczego. I to jest też zderzenie z kulturą organizacyjną, że okej, dostałeś cel, rób. A przy Agilu, w Scrumie my uczymy, że na motywację jak mocno wpływa zrozumienie start with why, jak to powiedział Simon Sinek. Więc zanim… pójdziemy dalej, to zastanówmy się, czy my tak samo rozumiemy ten cel. Może się okazać, że okej, to ten cel trzeba inaczej sformułować, żebyśmy tak samo go rozumieli, a może zupełnie inny jest cel, bo to jest bardzo częste, że myślimy, że to jest cel, jak zaczynamy drążyć pytaniami, on się zmienia. Jak już mamy dookreślony w miarę ten cel, fajnie, jakby był smart oczywiście,
Krzysiek Serkies: To zaczynamy zadawać sobie pytania, na które chcielibyśmy znać odpowiedzi, czyli te pytania, co wobec tego chcę wiedzieć, podpowiadają mi, co bym… dopiero później podpowiadają metrykę. Czyli przykładowo, jeżeli ty przed chwilą powiedziałeś, że tam wchodzisz na wagę, już powiedziałeś o mierze, ale moglibyśmy się zastanowić, co ty chcesz podejmować, jakie decyzje. Czyli może chciałeś podejmować decyzję, czy, nie wiem, zmienić moją dietę, albo czy w ogóle jestem zdrowy, taki jest twój cel, chcesz, nie wiem, żyć dłużej, cokolwiek może być…
Marek Hobler: Wmieścić się w spodnie, nie?
Krzysiek Serkies: Albo nie wiem, szykujesz się na wesele, a masz garnitur, który się nie mieści, na przykład. Albo w drugą stronę. Masz garnitur, którego… spodnie od garnituru, których już pasek jest tak luźny, że musisz tak zaciągać paskiem, że to źle wygląda i chcesz przytyć, bo to też może być w tę stronę. No i na podstawie tego zadajesz sobie pytania, czyli po czym poznam, że coś tam, tak? I zadajesz sobie różnego rodzaju pytania i dopiero zestaw tych pytań, dopiero kolejnym krokiem jest znalezienie mierników, które odpowiedzą mi na to pytanie. I dopiero… czasami może być tak, że jeden miernik odpowiada na kilka pytań, albo jedno pytanie odpowiada na kilka mierników. Znaczy mierniki pomogą odpowiadać na kilka pytań. To jest jakby… w różne strony to może działać, ale taka wizualizacja tego zaczyna nam podpowiadać, pomagać. I pamiętam, jak w jednej firmie coś takiego robiliśmy i to był naprawdę fajny efekt, że zdaliśmy sobie sprawę, że raz nam się cel zmienił, że my tak naprawdę chcemy… mówiliśmy o produktywności, o czymś tam, a później się okazało, że zupełnie czegoś innego potrzebujemy, czegoś innego oczekują liderzy, i zrozumieliśmy dlaczego. Dopiero wtedy poszliśmy w kierunku tych pytań. Te pytania bardzo pomagały i otwartość musi być do zadawania tych pytań. I pojawiły się mierniki. I dopiero w tych miernikach tak naprawdę znowu możemy się przewałkować, bo może się okazać, że wybrane mierniki albo nasza kultura nie jest gotowa dalej do tego mierzenia, to w nawiązaniu do tego, co wcześniej mówiłem, a może się okazać, że koszt tego mierzenia jest zbyt duży. Zbieranie tych danych jest zbyt duże, więc to też warto wziąć pod uwagę i to też na warsztacie robimy. Takie ćwiczenia, które nam pomagają, jakby te zestawy, które zbudowaliśmy, czy na pewno jesteśmy w stanie zbierać te dane, jaki to jest koszt, czy są tam wartości biznesowe z obszaru Evidence-Based Management, czy z kwestii tutaj value chaina z tych narzędzi. No i na podstawie tego grupy wychodzą już z jakimiś zestawami miar. Oczywiście to jest bardziej wędka, bo to są bardzo często też jakieś decyzje ad hoc na warsztacie. Im bardziej ktoś przechodzi przygotowany ze swoimi case’ami, tym lepiej. Ale już wie, jak podejść z kolejnymi decyzjami. I to, na czym mi zależy, to żeby z warsztatu wychodzili ludzie, że OK, przećwiczyliśmy sobie to w praktyce. To jest fajne, bo dzięki temu nie tylko teoria, ale praktyka przećwiczona. I co ważne, przyjdzie nowa decyzja biznesowa, nowy cel. Ja już mam schemat, jak do tego podchodzić. Czyli wiem, od czego zacząć, przez co się przetrzeć. Może jeszcze się zainspiruję, dorzucę coś jeszcze z mojego obszaru. I dopiero dochodzę do mierników, które mogą mi pomóc podejmować decyzje.
Podsumowanie i zaproszenie
Marek Hobler: To co, dzięki wielkie za opowieść o tym warsztacie. Nie mogę się trochę doczekać tego, jak opowiesz kiedyś o tym, jak ten warsztat ewoluuje wraz z rozwojem.
Krzysiek Serkies: I potrzebami użytkowników. Dzięki, Marku, za zaproszenie. Fajnie było być tu z sobą i rozmawiać z Wami. Dziękuję Wam również, słuchaczom. I do zobaczenia na kolejnej Zwinnej Kawie, podcast, albo Zwinnych Pogaduchach.
Marek Hobler: Dzięki, do usłyszenia. Hej.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Professional Agile Leadership™ – Evidence-Based Management (PAL-EBM)Decyzje na faktach, a nie na opiniach
- Mierzenie i wartość biznesowa w tworzeniu oprogramowaniaMasz mnóstwo miar, a nadal nie wiesz, czy idziesz w dobrą stronę
- Gra o Product DiscoveryZanim zbudujecie, sprawdźcie, czy ktoś tego chce





