Przejdź do treści

Przez Kolory Organizacji - #22 Podcast Zwinnej Kawy

Przez Kolory Organizacji  - #22 Podcast Zwinnej Kawy

Kate przeprowadza Kasię przez różnice między organizacjami.

Obejrzyj na YT

Zapis rozmowy

Kasia Wojdyła: Cześć, z tej strony Kasia Wojdyła. Witam Was w kolejnym odcinku podcastu Zwinna Kawa. Dzisiaj moją gościnią jest Kate Hobler i porozmawiamy troszkę o kolorach organizacji, a właściwie systemie wartości, jaki za tym idzie. Więc Kate, może troszkę przybliżyłabyś nam, co to właściwie jest ten system wartości?

Definicja systemu wartości

Kate Hobler: System wartości to jest to, co ja uważam za dobre, za korzystne, za w porządku. Bo można uważać, że zarówno bycie brutalnym i próba przebicia się siłą jest nie w porządku, albo można uważać, że to jest jak najbardziej okej. Szczególnie jeśli nasze środowisko tego, co się dzieje, to jest w porządku. I to jest to, co mnie tego wymaga. Jeśli jestem na przykład w organizacji przestępczej, bo w jakiś sposób życie mnie do tego zmusiło, bycie brutalnym, posiadanie fizycznej siły, czy umiejętności zadania komuś bólu, to może być coś, co jest istotne, ważne, wręcz krytyczne dla przeżycia.

Kate Hobler: Także system wartości to jest to, co jest dla mnie ważne, to co jest dla mnie istotne. I jak to się ma do tych kolorów organizacyjnych?

Kolory organizacji według Laloux

Kate Hobler: Kolory organizacji, tak jak Frederic Laloux w swojej bardzo słynnej książce „Pracować inaczej”, opisał to jako kolory tego, w jaki sposób działają firmy. Ale w głębi właśnie są to systemy wartości, dlatego że Frederic Laloux inspirował się takim modelem, czy właściwie opisem rzeczywistości, który się nazywa dynamika spiralna. Tamten system, który jest u Frederica Laloux, jest dużo bardziej rozbudowany i troszeczkę bardziej skomplikowany, natomiast jest to rzeczywiście to samo w kwestii praktycznej, w kwestii praktycznego wymiaru. I te systemy wartości to jest to, co jest dla nas istotne w danym momencie. To bardzo fajnie wygląda na przypadku, czy właściwie bardzo fajnie widać to, czy to fajnie wygląda, to już jest kwestia oceny każdej osoby, na przykład w kwestii wymiany pokoleniowej. Nasi rodzice, dla naszych rodziców inne rzeczy są ważne, niż dla nas. Czasem nie rozumiemy tego, dlaczego nasi rodzice robią tak, a nie inaczej, dlaczego to jest dla nich ważne. Na przykład dla moich rodziców niezwykle istotne jest oglądanie telewizji. Dla mnie oglądanie telewizji jest tak mało ważne, że ja nigdy z własnej woli nie posiadałam telewizora w swoim mieszkaniu, bo telewizji nie oglądam, nie lubię. Dla mnie są inne rzeczy ważne, które są istotne, natomiast dla moich rodziców jest to niezwykle istotne, że to, co jest w telewizji, jest dla nich w dużej mierze prawdą.

Kasia Wojdyła: Zdecydowanie, mogę potwierdzić, że moi mają tak samo.

Kate Hobler: Natomiast dla osób, które ja znam blisko, nie mówię oczywiście, że dla całego pokolenia, bo to nie chodzi o generalizację, że całe pokolenie jest takie, a nie inne, natomiast widać tutaj zmianę, to jest jeden z elementów właśnie tej zmiany.

Kasia Wojdyła: A wracając troszkę do tych kolorów, czy mogłabyś trochę przybliżyć, jakie kolory mamy i co charakteryzuje dany kolor? Na przykład takim pierwszym kolorem, który mamy, to jest ta słynna czerwień.

Czerwień – system siły i dominacji

Kate Hobler: Tak, tak naprawdę tak informacyjnie, przed czerwienią istnieje jeszcze poprzedni taki, żeby tak powiedzieć, zbitek poprzednich kolorów, ponieważ jest tam coś wcześniej. Dynamika spiralna je rozbija na kolor, na przykład na kolor beżowy i fioletowy, natomiast Laloux mówi, że to jest po prostu podczerwień. I to jest związane z tym, że one mają bardzo małe zastosowanie w kontekście organizacyjnym, w kontekście firmowym. To jest raczej zastosowanie indywidualne, więc jest coś wcześniej, natomiast rzeczywiście ten pierwszy, który się przytacza, to jest właśnie ten czerwony. To jest coś, o czym już wcześniej wspomniałam, to jest taki system wartości, w którym moja siła, moje możliwości fizyczne wręcz, lub takiego jakby dostępu do broni, czy do czegoś, co może komuś wyrządzić krzywdę, to jest coś, co sprawia, że ja jestem, żeby tak ładnie powiedzieć, jestem zwycięzcą. Czyli to, że ja potrafię zniszczyć swoich przeciwników, to jest coś, co jest dla mnie ważne. A to jest dla mnie ważne dlatego, że to jest system, który jest łatwy. Bardzo łatwy wręcz, ponieważ rozpoznanie tego, że ktoś jest silniejszy, czy ktoś jest słabszy, jest łatwe. Tam jest mało myślenia. Tam jest dużo działania. Tam przywódcy w tym systemie są bardzo przewidywalni i bardzo można na nich polegać, ponieważ wiadomo, że są silni. Więc to jest coś, co jest wręcz biologicznie dla nas łatwe i zrozumiałe.

Kasia Wojdyła: To jest system czerwony. Schematów zachowań, które łatwo do nas przychodzą. Tak, tak.

Kate Hobler: I dlatego organizacje, które są bardzo takie, żeby tak powiedzieć, pierwsze organizacje, bo to jest system wartości, który pojawił się w czasach, kiedy działaliśmy plemiennie albo nawet jeszcze nie. Wtedy osoby, które potrafiły brać wystarczającą siłę, to były osoby, które dominowały. Historycznie to widać. To był okres takich podbojów, ale małej skali. To były grupy, które w jakiś sposób ze sobą walczyły. Jestem mówiąc w taki sposób bardzo możliwe, że wyeliminowaliśmy neandertalczyków.

Kasia Wojdyła: Ciekawe. Ale ewoluujemy dalej. Po czerwieni mamy bursztyn.

Bursztyn rozwiązuje problemy czerwieni

Kate Hobler: Po czerwieni następuje bursztyn. I co jest ciekawe, bursztyn rozwiązuje problem, który się pojawia w czerwieni. Dlatego że w czerwieni ta możliwość zarządzania jest bardzo mała. To znaczy ma bardzo mały zasięg. Czyli jeżeli ja jestem przywódcą czerwonym, przywódczynią czerwoną, czyli jestem kimś, kto pokazuje swoją siłę, żeby zdobyć pozycję, to tylko te osoby, które wiedzą, że ja jestem silna czy jestem w stanie im to pokazać będą chciały za mną iść. Jeżeli ja jestem jakimś takim wataszką wojennym czy przywódcą jakiegoś gangu lub czegoś takiego lub organizacji bardzo mocno nastawionej na niszczenie przeciwników – tutaj mówimy o takich wręcz chorobliwych organizacjach – które mocno sprzedawców na siebie napuszczają żeby pokonanie nie tylko przeciwników w postaci konkurencji ale przede wszystkim pokonanie mojego kolegi czy koleżanki która sprzeda mniej czy który sprzeda mniej jeżeli to jest wartość no to tutaj mamy dominującą czerwień i w tej dominującej czerwieni właśnie jest mały zasięg bo tylko te osoby które wiedzą że ja jestem silna czy dobra w czymś no to to jest coś co zadziała no i jeżeli ktoś chce mieć więcej władzy jeżeli ktoś chce utrzymać większą organizację no to tutaj jest potrzebny bursztyn czyli hierarchia

Kate Hobler: Bursztyn to jest taki system wartości który zaczął się pojawiać kiedy zaczęły się pojawiać narody zaczęła się pojawiać jakaś arystokracja zaczęły się pojawiać kasty czyli wszelakiego rodzaju takie systemy które miały pewne stopnie W organizacjach to jest to że ja mam szefa szef ma szefa po czym szef ma szefa i tak dalej i tak dalej Tam jest właśnie też ta hierarchiczność No i ta hierarchiczność utrwala organizację Hierarchicznością się bardzo łatwo zarządza podobnie łatwo jak czerwienią czyli tym tym pierwszym systemem Z tym że hierarchiczność ma dużo więcej siły Dużo większy zasięg Bo w taki sposób może się stworzyć nawet cały naród Tak? Więc największa organizacja jaka istnieje na ziemi czyli kościół katolicki Jest bursztynowy Jest hierarchiczny Więc to są olbrzymie kolosy Które utrwalane są za pomocą biurokracji której nie ma w czerwieni bo tam nie ma takiej potrzeby Ale ponieważ wymyślono biurokrację no to rzeczywiście piękny przykład bursztynu To jest bursztyn Nawiasem mówiąc jeśli ktoś z was czytał Achaje albo Pomnik Cesarzowej Achai albo Wiriona To tam bardzo ładnie pokazuje się W jaki sposób działa taka biurokracja państwa Które próbuje utrzymać wszystko w ryzach

Kasia Wojdyła: No a jak trochę te ryzy właśnie idą w kierunku jednak że się nie da utrzymać Nie chcemy ich utrzymać Świadomie chcemy iść dalej To co mamy kolejne?

Kate Hobler: No mamy pomarańcz I rzeczywiście Jeżeli nie chcemy tego utrzymywać A właściwie inaczej Jeżeli się buntujemy przeciwko tej hierarchii Bo ona Jest zwykle niesprawiedliwa W organizacjach Mamy Tak zwaną regułę Petera The Peter Principle Czyli W Organizacjach Hierarchicznych Jest Tak Że Ktoś Awansuje Tak Długo Aż Osiągnie Swój Poziom Niekompetencji I W Tym Momencie Nie Może Już Awansować Wyżej Ale Nie Jest Kompetentny Na Tym Stanowisku

Kasia Wojdyła: To rodzi inne problemy

Kate Hobler: Tak Tak właśnie właśnie więc ten bursztyn też Ma ten problem Też Ma Problem Którym Jest właśnie Ta Niesprawiedliwość Fajnie sobie Znaczy fajnie Interesująco Radzili Sobie Z Tym Kiedyś Francuzi Za Pomocą Gilotyny

Także właśnie więc tu Jest Ten Problem Tego Bursztynu Który Rozwiązuje właśnie pomarańcz Bo pomarańcz To Jest System Kapitalistyczny

Pomarańczowy Jest Rynek Tak? To Jest Globalny Rynek Tam Brylują Pieniądze I Umiejętności Za Człowieka O Unikalnych Umiejętnościach Płaci Się wysokie pieniądze

Kate Hobler: Rynek też to reguluje, czyli twoje umiejętności i to, że potrafisz je pokazać, i twoje pieniądze czy zasoby naturalne — to jest coś, co daje ci przewagę na rynku kapitalistycznym. I kapitalizm jest rozwiązaniem problemu szlachty, żeby tak ładnie powiedzieć. Bo to ci, którzy potrafią się dorobić, którzy mają w głowie, a nie odziedziczyli tylko, to są te osoby, które rzeczywiście na tym rynku wygrywają. Więc to jest pomarańcz. Pomarańcz zwykle bardzo dobrze znamy. My się pomarańczowo sprzedajemy, zdobywając zatrudnienie. To jest kwestia tego, jak dobrą cenę za siebie i za nasze umiejętności, za nasze zasoby jesteśmy w stanie wynegocjować. To jest pomarańcz. Pomarańcz jest świetny w momencie, kiedy mamy organizacje, które są kompetencyjne, czyli takie, że my potrzebujemy mieć ludzi, którzy wyjątkowo dobrze coś robią lub wyjątkowo dobrze coś umieją. Czyli wszelkiego rodzaju praca głową.

Kate Hobler: Tworzenie oprogramowania jest jedną z nich. Czyli świat IT odnalazłby się w tym pomarańczu. A nawet się odnajduje. Najbardziej wartościowe firmy na świecie to są firmy z jakiego sektora?

Kasia Wojdyła: A jeżeli ta organizacja w tym pomarańczu jednak dalej czegoś brakuje, dalej chce czegoś więcej, a być może zrobić to inaczej, bardziej unikalnie, bardziej efektywnie…

Kate Hobler: …to wtedy idziemy w kierunku zieleni. Zieleń jest czymś, co pewnie wiele osób słuchających tego podcastu będzie dobrze czuć. Niekoniecznie dobrze znać, bo to zależy od tego, jakie było środowisko, w którym mieliśmy okazję się wychować, w jakim środowisku mieliśmy okazję pracować, bo są bardzo różne. Ale wiele osób pewnie będzie to czuć, przynajmniej w kwestiach osobistych.

Kate Hobler: Społeczności wszelakiego rodzaju — czy to lokalne, czy to grupy na Facebooku, które wspierają nasze rzeczy, które są takie trochę niestandardowe. Czyli jestem osobą na przykład niebinarną, to na Facebooku znajduję sobie grupę osób, które są podobne i działam w tej grupie. Jestem osobą, która ma dzieci, które są neuroróżnorodne — tu szukam społeczności, która może mnie wesprzeć. Ze swoimi znajomymi uwielbiam grać w planszówki — to świetnie, tak? Mamy społeczność, która jest z tym związana. To, co jest zielenią, to jest to, że my porzucamy niezwykle samotny pomarańcz, bo to, że ja jestem odpowiedzialna za swoje umiejętności, za swój los — „ja jestem kowalem swojego losu” — to jest motto pomarańczu. I to jest coś, co pewnie wielu z naszych słuchaczy słyszało od swoich rodziców, tak? „Jak się będziesz uczył, jak się będziesz uczyła…”

Kasia Wojdyła: „…to będziesz miała piękny dom, piękne auto.”

Kate Hobler: Właśnie. Będziesz mieć zasoby. Mając zasoby w głowie, będziesz mieć zasoby fizyczne w postaci jakichś pieniędzy czy rzeczy kupionych.

Kasia Wojdyła: Ale problem jest taki, że jeżeli jesteś w tym sama…

Kate Hobler: …to to jest strasznie samotne. A tutaj nagle się okazuje, że da się zdobyć grupę, która będzie chciała to robić z tobą. I eksplozja start-upów z grupką przyjaciół, tak? Którzy próbują zrobić biznes. Społeczności. Ile jest grup na Facebooku? Japiernicze. W momencie, kiedy nauczyłam się szyć na maszynie, zdałam sobie sprawę z tego, ile tam jest grup, tak? Oczywiście nawet nie wspomnę o grupach mamowych, których jest cała masa — zarówno lokalnych mam z jakiegoś obszaru, jak i mam, które mają coś wspólnego, na przykład dziecko uczulone na tę samą potrawę. I to dążenie do społeczności pokazuje właśnie przebłyski tego zielonego, ponieważ praca w grupie jest bardziej efektywna niż praca indywidualna. Zielone elementy, szczególnie zielone elementy połączone z pomarańczem, to jest coś, co działa genialnie na rynku. Więc dążenie do zieleni to jest coś, co wiele firm postawiło sobie za cel, tak? Czyli to ta praca zespołowa. Ale mało która firma zdaje sobie sprawę z tego, że żeby wytworzyć zespół, potrzebne jest bardzo dużo pracy. I to jest praca, która jest dużo, dużo większa niż wytworzenie grupy, która występowała w bursztynie. Bo bursztyn jest grupowy, a to jest grupa, a nie zespół. Zespoły pojawiają się w zieleni.

Kasia Wojdyła: Czyli znowu wracamy do tego, że to jest czas, który musimy poświęcić i na który musimy być świadomi, że to nie będzie jak za ruchem czarodziejskiej różdżki, nie wydarzy się z dnia na dzień, tylko jednak to jest praca, którą nikt za nas nie zrobi. Musimy trochę włożyć, żeby potem móc wyciągnąć. Tak, to jest inwestycja. Zgadza się. Czyżby twój kolor włosów to przypadek dzisiejszego podcastu i rozmowy o zieleni? Nie sądzę.

Kate Hobler: Aaa, akurat tak.

Kate Hobler: Wylosował się. Miałam zrobić albo zielony, albo fioletowy, wylosował się zielony.

Kasia Wojdyła: To powiedz mi, co tak naprawdę ten zieleń odróżnia od turkusu, bo to brzmi bardzo, bardzo podobnie.

Kate Hobler: Tak. To jest bardzo dobra obserwacja, dlatego że zieleń i turkus brzmią niezwykle podobnie. Są podobne do siebie, bo graniczą ze sobą. Te systemy wartości, które graniczą ze sobą, mają pewne podobieństwa. I jednym z podobieństw zieleni i turkusu to jest to, że mamy tam grupy, mamy tam zespoły. W turkusie też istnieją zespoły. Tylko w zieleni te zespoły mają pewien problem. A właściwie nawet dwa problemy, które zwykle występują wspólnie. Pierwszy z problemów to jest to, że w momencie, w którym grupa, czy zespół staje się ważniejszy od jednostki, staje się nieefektywny. Dlatego, że jeżeli próbujemy wszystkie osoby w zespole zaprosić do współdecydowania o wszystkim, co się dzieje, to jest nieefektywne. I ta pierwsza efektywność, w której rozwiązujemy problemy, to jest coś, co dało nam kopa, to potem często zakopujemy się w nieefektywności.

Kate Hobler: A druga rzecz jest taka, że zieleń to jest grupa, czy zespół, która jest zamknięta na zewnątrz. Czyli to jest grupa, czy zespół, która trzyma się tak bardzo siebie samych, że ignorują wszystkie osoby, które są na zewnątrz. Czyli współpraca z takim zamkniętym zespołem jest trudna. I tam się właśnie pojawiają nieefektywności.

Kasia Wojdyła: Czyli takie zamknięcie w takiej bańce, gdzie środowisko zewnętrzne może jak tylko takie ptaszki się obijać o to okno.

Kate Hobler: Tak, tak. I to jest duży problem zieleni. Oczywiście nie chodzi o to, że to jest problem, który występuje zawsze, bo bywa tak, że zieleń po prostu naturalnie zaczyna ewoluować. Tak samo jak bursztyn zaczyna ewoluować naturalnie do pomarańczu i tam po prostu zaczynają się pojawiać kompetencje i te osoby o wysokich kompetencjach po prostu w tej hierarchii się zaczynają odnajdywać. Więc w dobrze zrobionej zieleni ona zacznie przechodzić w turkus, w którym jest pewien element, który dla osób, które nie miały okazji spotkać się z turkusem może być bardzo niezrozumiałe. Dlatego, że turkus to jest system wartości, który występuje w rodzinach, ale dużo rzadziej niż w rodzinach występuje na rynku pracy. Turkus to jest taki system, w którym jednostka i grupa są tak samo ważne. Nie ma przeważającej wartości jednych albo drugich.

Kate Hobler: I to jest bardzo trudne do złapania, jeżeli nie mieliśmy okazji tego zaobserwować. Bo po prostu ciężko nam sobie to wyobrazić.

Kasia Wojdyła: Czy ty miałaś szansę to zaobserwować?

Kate Hobler: Wydaje mi się, że tak. Dlatego, że w grupach rodzinnych, w wielu grupach rodzinnych, tak jest, że te elementy turkusowe są czymś naturalnym. Czyli jeżeli mamy rodzinę, w której mamy, nie wiem, pięciolatka, który jest tak samo szanowany jak dorosły, nawet jeśli ten pięciolatek czasem mówi bzdury, myli się, jeszcze się uczy wielu rzeczy, jeszcze nie potrafi wielu rzeczy, to jego zdanie jest tak samo ważne jak każdego innego, a nie robi się czegoś na zasadzie dzieci i ryby głosu nie mają, to to jest zdecydowanie element turkusowy. To jest szanowanie każdego członka grupy jako kogoś, kto potrafi coś wnieść, nawet jeśli to jest ktoś, kto jeszcze nie umie. Tylko trzeba w niego trochę zainwestować.

Kate Hobler: Ja na przykład miałam to wielkie szczęście, że mój dziadek był edukatorem, on był pedagogiem z wykształcenia, który opiekował się mną, kiedy ja byłam malutka. Ponieważ ja nie należałam do dzieci planowanych, tylko wydarzyłam się przez przypadek. Cudowny przypadek. Właśnie. Rodzice byli jeszcze na studiach i nie byli w stanie się mną opiekować na co dzień. Opiekował się mną dziadek, który był na rencie. On był po wypadku, więc nie był w stanie pracować, kiedyś pracował na kopalni, ponieważ bardzo szybko władze ówczesne, PRL-owskie zauważyły, że właściwie, nawet nie, przed PRL-owskie jeszcze, władze jeszcze hitlerowskie zauważyły, że to jest bardzo zły pomysł, żeby osoba o liberalnych poglądach była edukatorem w gimnazjach. Był nauczycielem z wykształcenia. Więc mój dziadek się trochę przeflancował i zaczął pracować na kopalni, bo moja rodzina pochodzi z Bielska-Białej, więc na Górny Śląsk to niezbyt daleko.

Kate Hobler: I mój dziadek te umiejętności, które zdobył wtedy, jeszcze dawno, dawno temu w gimnazjum pedagogicznym, w liceum pedagogicznym właściwie,

Kate Hobler: Przełożył na pracę ze swoją wnuczką. I on doprowadził do tego, że mój głos jako dziecka był szanowany tak samo jak dorosłego. Nie było to idealne, ale doprowadziło do tego, że poznałam, w jaki sposób można działać, kiedy każda osoba w grupie jest traktowana tak samo.

Kate Hobler: Nie dokładnie w taki sam sposób, ale traktowana z takim samym szacunkiem. I wydaje mi się, oczywiście moja pamięć może być zaburzona, ale wydaje mi się, że to było miejsce, w którym miałam okazję to zaobserwować.

Kate Hobler: I potem czegoś podobnego zaczęłam szukać, także tworząc swoją własną rodzinę.

Kate Hobler: I to było moje pierwsze zetknięcie z Turkusem. Ale wiem, że mój dziadek był osobą wyjątkową. I to, że się zdarzyło tak, że moi rodzice, którzy wtedy jeszcze byli niedojrzałymi osobami, to były bardzo młode osoby dopiero rozpoczynające studia i prawdopodobnie, które nie potrafiłyby w taki sposób zadziałać, a mój dziadek, który miał za sobą jeszcze jedno pokolenie doświadczenia tego, w jaki sposób wspierać młodych ludzi, doprowadził do tego, że byłam w stanie to zaobserwować. I potem zaczęłam to przenosić właśnie zarówno w swoim życiu, jak i w swojej pracy. I zaczęłam budować to tak, a nie inaczej. Więc pewnie znowu wiele osób, które nas tutaj słucha, może zauważyć, u mnie w rodzinie było podobnie. Albo ja w swojej rodzinie wytwarzam podobne warunki, że każdy jest tak samo szanowany, nawet jeśli umiejętności nie są takie same. Albo może zauważyć coś takiego, a ja w młodości grałam naprawdę dużo w gry typu MMORPG, w których były różne specjalizacje, które musiały pracować razem, żeby osiągać sukcesy. Właśnie, to często są też organizacje bardzo silnie turkusowe. Wirtualne, no jasne. Tak? Ale co to za różnica? Czy wirtualne, czy realne? Słuchając Ciebie, Kej,

Kasia Wojdyła: Mam wrażenie, że trochę przejaw tej zieleni połączonej z turkusem, mamy też przyjemność doświadczać w firmie, którą tworzysz, tworzymy razem. Brass Willow. Ale myślę, że to jest temat na osobny podcast i myślę, że warto byłoby też trochę o tym opowiedzieć, bo jestem niezwykle ciekawa, no i nie wydarzyło się to też z dnia na dzień, więc myślę, że do tego też wrócimy. A czy jest coś więcej niż turkus?

Kasia Wojdyła: Tak.

Kasia Wojdyła: Potem jest jeszcze jeden turkus.

Kate Hobler: Dużo tego turkusu, turkus w turkusie, czyli dwa razy jednorożce, okej.

Kasia Wojdyła: Tak, problem jest taki, że jakby…

Kate Hobler: Ja bardzo chętnie zadałabym ból tłumaczowi, który popełnił pierwsze tłumaczenie książki Frederica Laloux i przetłumaczył słowo “teal”, które jest w oryginale, jako “turkus”.

Kate Hobler: Dlatego, że “teal” dużo bardziej odpowiada polskiemu seledyn niż turkus. A jeszcze większy problem jest w tym, że

Kate Hobler: po tym turkusie, “teal”, jest kolejny turkus, “turquoise”, który tłumaczy się jako turkus. Znaczy technicznie, czy bierzemy sens na powiedzieć, że jest turkus i ciemny turkus?

Kate Hobler: Tak, więc po turkusie jest drugi turkus.

Kate Hobler: I co on ma takiego w sobie? I ten drugi turkus to jest coś takiego, że oprócz tego, że my w naszej grupie zaczynamy traktować ludzi

Kate Hobler: jakby indywidualnie i grupowo jednocześnie, to znaczy, że ani grupa, ani osoba nie jest ważniejsza, to w pewnym momencie orientujemy się, że to znowu ma mały zasięg. Czyli trochę wracamy do problemu w czerwieni, tylko w trochę innym wydaniu. I to inne wydanie jest takie, że okej, my w naszej grupie rzeczywiście dobrze się dogadujemy, ale żeby działać efektywnie, my potrzebujemy tych grup więcej.

Kate Hobler: Potrzebujemy działać i tutaj bardzo modne ostatnio słowo, które jest bardzo różnie odbierane,

Kate Hobler: holistycznie.

Kate Hobler: Czyli my nie zaczynamy współpracować tylko u nas wewnętrznie w naszym zespole, ale współpracujemy z innymi zespołami, które podobnie działają. Czyli zaczynamy tworzyć sieć kontaktów, która działa efektywnie. Okej. Czyli rozszerzamy się. Czyli taki trochę kolektyw tego wszystkiego. Tak, trochę tak. To jest taki trochę jakby fraktal. Że mamy mały kawałeczek, po czym on łączy się z innymi kawałeczkami, które też działają w podobny sposób. I znowu na poziomie tego ciemnego turkusu, czy drugiego turkusu, jakkolwiek to będzie przetłumaczone. Sama jestem ciekawa, jak z tego wybrną.

Kate Hobler: To w tym ciemnym turkusie po prostu też te małe turkusiki jasne to jest coś, co jakby jest traktowane tak jak ta jednostka i ta całość.

Kate Hobler: Wcześniej w zespole.

Kasia Wojdyła: Słuchając Ciebie i opisu tych wszystkich kolorów z temu, właściwie tej wartości, przyszło do mnie takie coś, że podoba mi się, że żadne nie jest lepsze, czy gorsze. Tak.

Kasia Wojdyła: I ta odpowiedź na te pytania, idąc etapami, to jest taka trochę lekcja tych doświadczeń, które zbieramy po kolei.

Kasia Wojdyła: I jeszcze, co do mnie przyszło. Ostatnio miałam przyjemność przeczytać książkę Phila Jacksona, który był trenerem w koszykówce drużyny Chicago Bulls i Lakersów i tworzył drużyny, które zdobyły historyczną ilość medali, tych złotych pierścieni, więc niesamowity gościu, który opisywał sposób budowania drużyny. I tak jak tutaj opowiadałaś troszkę właśnie o tych etapach i kolorach, tak przyszło do mnie, że tam też te etapy tworzenia drużyny, no też nie możemy przeskoczyć na przykład stworzenia tych początków tworzenia drużyny do czegoś, co już będzie zgranym zespołem, który będzie widział jeden cel, który będzie tą jedną całością, ale współpracować też z zewnątrz. Więc przyszło do mnie coś takiego właśnie porównanie. I zastanawiam się, czy widzisz w tym jakąś zależność, czy tak nie do końca?

Kate Hobler: Zdecydowanie tak może być, tak? Ja nie czytałam tej książki, ja nie jestem takim sportowym nerdem jak ty. To ty się na tym znasz. Ale jeśli dobrze rozumiem, tutaj chodzi o trenera, który pracował w tamtych czasach, w których Michael Jordan grał.

Kasia Wojdyła: Dokładnie tak.

Kate Hobler: W naszej następności.

Kate Hobler: Ekstra. A jakie były te etapy? To znaczy, jak to się rozwijało? Bo to brzmi bardzo sensownie, ponieważ w wielu miejscach, żeby czegoś się nauczyć, musimy najpierw powstać ten problem, który możemy rozwiązać, żeby móc na nim się nauczyć.

Kasia Wojdyła: Z tych etapów właśnie było opisane tak, że żeby stworzyć taką drużynę marzeń, to musimy najpierw zdobyć te jednostki, które są najpierw skoncentrowane na swoich sukcesach, na swoich chciejkach, że tak powiem, nie widzą tej reszty. I za zadaniem dobrego trenera, dobrego przywódcy, który potrafi podejść indywidualnie do każdego z tych zawodników, żeby stworzyć ten właśnie taki kolektyw, no to to jest ileś pracy, która musi się wydarzyć, ileś porażek, które muszą przejść, które muszą zauważyć, żeby wyciągnąć z tego wnioski, że żeby dojść do tego celu, nie da się zrobić tego inaczej. Nie da się zrobić tego w pojedynkę. Zawsze więcej niż jeden da nam ostatecznie coś większego. Ale niekoniecznie zrobimy to szybszą drogą.

Kate Hobler: Powiem szczerze, że to mi brzmi jak taka ewolucja z pomarańczu poprzez zieleń aż do turkusu. Czyli najpierw mamy indywidualne umiejętności, zbieramy te osoby, które potrafią działać i to niekoniecznie same gwiazdy. Tych gwiazd nie musi być bardzo dużo, ale oni muszą nauczyć się współpracować razem. Przechodzimy pewnie do zieleni, gdzie ta jednostka, nawet gwiazda, zatraca się w tej grupie i działają jako grupa. Już osiągają pewnie pierwsze sukcesy, ale jeszcze nie tak dobrze. A w momencie, kiedy dograją się, dosynchronizują się w kontekście tego, kto jest w czym dobry indywidualnie, gdzie ktoś powinien po prostu indywidualnie przejąć inicjatywę versus pracować w większej grupie i kiedy to jest dograne, to jest już element turkusowy, no to w tym momencie lecimy do gwiazd. I tak polecieli.

Kasia Wojdyła: Dosłownie.

Kasia Wojdyła: Zbliżamy się już do końca naszego podcastu. Ja Ci bardzo dziękuję za wyjaśnienie, czym te kolory tak naprawdę są, że to jest system wartości, że jeden kolor niesie za sobą tak naprawdę rozwiązanie drugiego, jest odpowiedzią na tego poprzedniego, że nie możemy tego zrobić gwałtownie, czyli przejść nagle z jednego do drugiego, pomijając pewne rzeczy, ponieważ musimy doświadczać i uczyć się na tych doświadczeniach. Jestem Ci przeogromnie wdzięczna i mam nadzieję, że do zobaczenia za niedługo. Do zobaczenia, cześć, trzymajcie się.

Podziel się wpisem:

Chcesz pójść dalej?

  • OrgScapes CoreKopiowanie od influencerów nie działa też w świecie biznesu
  • Diagnostyka organizacjiWiecie, gdzie jest organizacja i od czego zacząć zmianę
  • Dla organizacjiKolejna zmiana, a w firmie nic się nie zmieniło. Szukasz wsparcia dla całej organizacji, nie tylko dla siebie.

Zobacz również

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Agenty, nie agenci — dopóki nie zyskają świadomości

Czytaj więcej »
Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Polski język, hard język: „accountability” a „responsibility”

Czytaj więcej »
Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Dlaczego certyfikat PSM nie wystarczy? Brutalna prawda o szkoleniach Scrum

Czytaj więcej »
Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Scrum jest martwy? AI przejmuje IT, a strażacy gaszą pożary w kodzie

Czytaj więcej »
Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Scrum to ściema? Prawda o piramidzie finansowej i masowych zwolnieniach Scrum Masterów

Czytaj więcej »
Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Jak zarządzać neuroróżnorodnym zespołem? Jak budować firmę dla każdego?

Czytaj więcej »

Zarezerwuj miejsce