Scrum Master CZŁOWIEKIEM w depresji?

W tym odcinku Kate Hobler rozmawia z Justyną Rędzikowską (Kęsik). Będzie o maskach, quiet quitting, zupie pomidorowej i dopasowaniu. Jak Scrum Master, który dba o zespół może zadbać też o siebie? Jak w chorobie odnaleźć swoje miejsce i potraktować zmianę jako sukces? Ważna rozmowa o tym jak być autentycznym.
Linki:
- początek historii Kęsik: https://www.linkedin.com/posts/justyna-redzikowska_telefony-zaufania-przydatne-infolinie-activity-7160229512683634689-FiGi
- The Egg: https://galactanet.com/oneoff/theegg_mod.html
Podziękowania dla Adrian Janik za konsultację psychologiczną.
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Justyna Rędzikowska: No i pięknie.
Powitanie i przedstawienie gościa
Kate Hobler: Cześć wszystkim. Witam was serdecznie w kolejnym odcinku podcastu „Z winnej kawy”. Dzisiaj jest ze mną osoba niezwykła. Osoba, o której po raz pierwszy usłyszałam, kiedy ktoś mi powiedział: „Ty, patrz, jak ta baba mądrze gada o DoD” na jednym z filmików, chyba z Agile by Example. I tak patrzę — no gada z sensem. A potem poznałam ją osobiście. A potem jeszcze na jednej z konferencji rozwaliła bank, także jak odpowiedziała prowadzącemu, to po prostu sala wybuchnęła oklaskami. Także jedyna w swoim rodzaju, absolutnie, Justyna Rędzikowska, ale pewnie możecie ją znać bliżej jako Kęsik. Cześć, Kęsik, miło cię gościć.
Justyna Rędzikowska: Cześć, Kej. Mogłabyś uprzedzać, że będziesz mówiła takie miłe rzeczy o ludziach, bo ojejciu, ja się teraz już skrępowałam. Ja nie wiem, czy cokolwiek więcej powiem.
Kate Hobler: Spróbujemy cię rozluźnić. To powiedz mi — mamy taką małą tradycję na podcaście „Z winnej kawy” — co masz, jaki napój masz ze sobą? Bo u mnie herbata Earl Grey.
Justyna Rędzikowska: Kawa. Kawa w rowerowym kubku.
Kate Hobler: Przesłodki, cudowny rowerowy kubek.
Justyna Rędzikowska: Dokładnie.
Kate Hobler: No widzisz, to picie mamy za nami. Skoro „Z winnej kawy”, to zdecydowanie kawa też jest. Ja mam jeszcze backupowo wodę, na wszelki wypadek.
Justyna Rędzikowska: Jak zawsze. No, ale pięknie. Ja mam tym razem niestety w niewielorazowym użytku, bo naprawdę lubię tę wodę.
Kate Hobler: Bardzo dobrze, do mojego aktualnego pracodawcy.
Justyna Rędzikowska: O, doskonale. No to się bardzo cieszę w takim razie. Dziękuję, że ją produkujecie.
Kate Hobler: Super, się cieszę. Też ją lubię i też ją odkryłam właśnie dzięki rozpoczęciu pracy w Danonie. Super.
Justyna Rędzikowska: No dobra, to jakby Danon dosyć dużo fajnych produktów ma, trzeba powiedzieć. Dziękuję za to, że utrzymujecie markę Alpro jako coś, co jest szeroko dostępne, jako człowiek niepijący mleka zwykłego. Dziękuję. Ja też dziękuję firmie, która głównie mleko sprzedaje.
Kate Hobler: Ale jak widać, podziękowania mogą być w różnych dziwnych miejscach. No i tak, będąc też w duchu tego, ja cię chciałam dopytać o taką rzecz, bo jakiś czas temu, dosłownie przez ten zwinny internet szeroko pojęty, przetoczyła się twoja opowieść o dochodzeniu do zdrowia, która całą masę ludzi złapała za serce, innych zainspirowała do tego, żeby też wziąć się za swoje zdrowie. A jednocześnie w tej całej twojej podróży jako Scrum Masterka już pokazałaś się od niezwykłej strony, tak? Też publicznie. I ludzie gdzieś tam, jakby, słychać było wcześniej, że przecież Scrum Master to jest ktoś, kto ma dbać o ten swój zespół, kto ma rozwijać organizacje. No przecież jak to zrobić, kiedy Scrum Master ma też swoje własne problemy, swoje własne demony, z którymi walczy? Jak to się łączy? Czy to się ze sobą kłóci, czy wręcz przeciwnie? Jak na to patrzysz?
Łączenie pracy z życiem prywatnym
Justyna Rędzikowska: Ojejciu, zadałaś tak grube pytanie. I nawet nie wiem, od którego wątku rozpocząć. No bo na pewno to się łączy. Bo ja wierzę, że jesteśmy ludźmi całościowo i nie ma człowieka osobno w pracy, osobno w życiu, osobno gdzieś tam. Jesteśmy całym sobą. Nie zawsze wszystko pokazujemy wszędzie, ale jednak jesteśmy tym samym człowiekiem. Więc to, co nas impaktuje w życiu prywatnym, w jakiś sposób też się odbija na życiu pracowym. Nie zawsze to pokażemy, ale to gdzieś w nas po prostu jest.
Kate Hobler: Mhm. A to nie jest w takim razie tak, że przychodzimy do pracy i zakładamy jakiś rodzaj maski?
Maska w pracy i bycie prawdziwym
Justyna Rędzikowska: Fajnie, że mówisz o tej masce, bo ja tak na początku funkcjonowałam. Jeszcze w momencie, kiedy nie wiedziałam, że jestem chora, ale miałam wyuczone to, że do ludzi trzeba się uśmiechać. I włączałam się na spotkanie, pokazywał mi się widok na mnie i wtedy patrzyłam na siebie i miałam w mózgu: uśmiechnij się. Przerabiałam uśmiech. I dopiero włączałam się na spotkanie. Miałam ten odruch. Dziś już zupełnie tak nie mam. Dziś potrafię być — i czuję się z tym bezpiecznie — potrafię być prawdziwa. Że jak po prostu nie mam siły, to nie mam siły. Robię swoją robotę, ale nie nadużywam siebie.
Kate Hobler: Mhm. A stereotypowo przecież to jest coś, co pracodawcy mówią, że to jest quiet quitting w ogóle albo że to, że nie robimy wystarczająco. Mhm. To z jednej strony ludzko ok, rozumiem, ale z drugiej strony ten rynek pracy jednak wymaga od nas teoretycznie więcej. To jak to pożenić?
Quiet quitting i energia w zespole
Justyna Rędzikowska: Pytanie, czego wymaga. Pytanie, czego wymaga. I też jak definiujemy ten quiet quitting. Bo wyobrażam sobie, że robienie swojego, a nie nadużywanie się, to miałam na przykład w głowie myśl, że OK, jak dzisiaj nie jestem w super humorze, to nie będę tryskała energią. I jakby zachęca ludzi do zabierania głosu ponad to, co oni sami chcą powiedzieć. Bo ja ogólnie jestem człowiekiem, który ma mnóstwo energii, więc może to też mój kontekst jest inny. I ja zabieram tę energię. I kiedy jej nie mam, to już nauczyłam się mówić do moich zespołów: słuchajcie, ja dzisiaj nie mam tej energii. Dzisiaj potrzebuję was, żeby to od was było więcej. I jakby zespoły mi pomagają, wspierają w takich momentach, kiedy po prostu gdzieś jest jakiś gorszy dzień. To była inna sytuacja, kiedy chorowałam. Bo wtedy to nie było, nie wiem, jedno spotkanie, jeden dzień. To potrafił być tydzień, dwa tygodnie, miesiąc, gdzie ja po prostu tylko odliczałam codziennie dni do końca dnia. I męczyłam się każdego dnia. Więc to… No, to są takie bardzo trudne tematy i nieoczywiste. Mam takie wspomnienia. I w ogóle historia skończyła się tak, że dwie osoby z mojego ówczesnego zespołu zarequestowały o zmianę Scrum Mastera. W bardzo taki miły sposób powiedzieć, że chcieliby spróbować współpracy z kimś innym, bo wiedzą, że są takie opcje w zespole. Ja z drugiej strony też czułam, że ja w tym zespole, to niekoniecznie, ale nie dawałam sobie wówczas prawa do tego, że mogę powiedzieć, że chciałabym być gdzieś indziej. Bardzo się bałam tego powiedzieć. Zespół to powiedział za mnie. Ale jakby to było obustronne, tylko po prostu było dużo, długo przemilczane. I… Robiłam maksymalnie, ile mogłam. Ale dla zespołu to było za mało i zupełnie się nie dziwię. Jakby zmiana otoczenia, wyjście stamtąd, włożenie mnie gdzie indziej automatycznie odpaliło nowe pokłady energii i w ogóle robienia rzeczy inaczej. Więc… To bardzo, bardzo różnie bywało. Jak miałeś w tym poście o chorobie, no to ja chorowałam mniej więcej 6 lat. Więc to były różne okresy w ciągu tych 6 lat. Było lepiej, było gorzej.
Kate Hobler: Kawał czasu. Wspomniałaś o czymś, co dla mnie jest niezwykle istotne też w kontekście w ogóle młodych Scrum Masterów albo Scrum Masterów nie tylko szukających zatrudnienia, ale szukających też swojego miejsca. Że była sytuacja, w której była jakaś forma niedopasowania. Oczywiście niezależnie od tego, czy to było spowodowane przez chorobę, czy to było spowodowane po prostu przez to, że twoje preferencje, czy preferencje tego zespołu były inne. Ale wielu Scrum Masterów uważa za złe, za jakiś taki negatywny element ich kariery, kiedy są zmuszeni do zmiany miejsca. Że jakby nie potrafią się dopasować do danego zespołu, czy do danej organizacji, czy do danego środowiska. A jednocześnie… To z tego, co jeżeli dobrze słyszę, był to rodzaj sukcesu u ciebie. Czyli to, że to nowe środowisko pozwoliło ci na lepsze połączenie się zarówno z samą sobą, jak i z tym zespołem. To co ty byś poradziła takiemu Scrum Masterowi, który jest też w podobnej sytuacji i czuje, że się męczy, czuje, że się dusi albo wręcz przeciwnie właśnie zespół czuje, że się dusi, czuje, że się męczy?
Rady dla Scrum Masterów w kryzysie
Justyna Rędzikowska: No chyba najpierw to bym poradziła spotkać się ze sobą, jeżeli ma się w sobie takie zasoby, i zrozumieć, co mi to mówi o mnie. Bo mogą być to bardzo różne sytuacje, które powodują takie myślenie, że jest to niedopasowanie. Jeżeli nie ze sobą, no to z kimś obok. Być może z jakimś Agile Coachem, być może z jakimś coachem, być może z jakimś psychologiem, który po prostu pomoże się spotkać z tym, co w nas. I chyba to będzie najważniejsze. Bo wyobrażam sobie różne ścieżki. Bo tak, jakby później ja czuję, że to był bardzo duży sukces, że ja poszłam gdzieś indziej i czuję i wiem, jak ja strasznie rozkwitłam. Tak w sensie pozytywnie strasznie. A jak bardzo więdłam w tym poprzednim zespole. Tylko że w tamtym czasie ja byłam jeszcze zbyt mocno scalona z tym, że moja rola, moja praca to ja. I to mi się po prostu nie rozdzielało. Więc jakby ja nie czułam, że to sukces. Ja czułam, wychodząc, że to porażka. Z czasem mogę po prostu zobaczyć, że dla zespołu było lepiej. Dla mnie było lepiej. No dla wszystkich było lepiej, że ta zmiana nastąpiła. Ale ja w tamtym czasie nie byłam w stanie tego sama dojrzeć. Dla mnie to była porażka, że czułam, że się poddaję. I dlatego ja nie mogłam sama tego powiedzieć, że wychodzę. Dziś na innym etapie rozumienia siebie i tego, jak działa moja głowa, no zdecydowanie dużo szybciej taką decyzję bym podjęła. No bo, kurczę, to, co czujemy, to jednak nie kłamie. To też jest to, przez co przechodziłam. Bo mnie w domu nie nauczono czuć. Mnie nauczono mówić, że jestem szczęśliwa. I to było takie moje hasło. Zawsze byłam szczęśliwa. A takie… Przepraszam. Potrzebuję się podzielić tą anegdotką. Kiedyś właśnie tak siedziałam na terapii. To był pierwszy rok tej terapii. Tak mówię tej terapeutce: „Słuchaj, Bożena. Ja tam w ogóle nie mam problemu w życiu. Ja to jestem szczęśliwa”. No i ona tak patrzy na mnie i mówi: „To co ty tu robisz?”. I to pytanie było takie…
Nauka czucia i terapia
Justyna Rędzikowska: No ma rację. Ma rację, jakby. To nie jest szczęście. To nie przez szczęście tutaj trafiłam. No i zaczynałam od uczenia się czucia w ogóle w ciele, żeby potem nauczyć to nazwać. Bo mój mózg miał absolutnie wszystko poblokowane. Więc dzisiaj, jak już umiem rozróżniać i czuć te emocje, no to pewnie jestem w stanie szybciej zareagować. Więc to nie ma jednej rady dla ludzi, którzy się zmagają z czymś takim. Czy wyjść z zespołu, czy nie wyjść. Bo pytanie, co stoi tam u mnie na przeszkodzie. Czyli moje własne ograniczenia, które chcę przezwyciężyć, nie mam do tego zasobów. Czy po prostu to, że czuję, że jestem niedopasowany z tymi ludźmi. I po prostu nie zawsze w każdej grupie się musimy odnaleźć. No bo nie jesteśmy zupą pomidorową. Nie każdy nas będzie lubił i my nie ze wszystkim będziemy się lubić. No i pytanie, na jakim etapie scalenia jesteśmy. Czy faktycznie oddzielamy naszą pracę od naszej osobowości. Czyli jeżeli, nie wiem, nie wychodzi mi z tym zespołem, to nie znaczy, że jestem beznadziejnym człowiekiem. Czy na przykład beznadziejnym Scrum Masterem. Tylko po prostu w tym zespole, w tym kontekście nie jestem w stanie być efektywny. I to jest okej. No po prostu nie. To jest okej.
Kate Hobler: Jezu, jak cudownie to słyszeć. Tak. Ja jestem tego samego zdania. To jest okej. Żeby być niedopasowanym w jakiejś sytuacji. Czasem, jak prowadzę kursy dla liderów i rozmawiamy o tym, że jakiś człowiek nie do końca się czuje, czy nie do końca, żeby tak brzydko powiedzieć, performuje w danym zespole. I zadam pytanie: „No to dlaczego go nie wypuścisz? Jak wypuścić człowieka? Na rynku? Teraz? Kiedy seniorzy są tak strasznie cenni? No to przecież on sobie pójdzie. To przecież o to chodzi, tak? Żeby ten człowiek sobie poszedł. Bo nie pasuje tutaj. Może być fenomenalnym specjalistą, rozumiem. Ale jeśli ten specjalista nie może rozwinąć skrzydeł, to dlaczego go więzić, nie? W tej sytuacji”. Więc cudownie słyszeć takie słowa. Bo zwykle słyszymy coś dokładnie odwrotnego, tak? Postaraj się na rozmowie kwalifikacyjnej. Stań się kimś innym, byleby przez nią przejść. Dojdź do tego miejsca, w którym rzeczywiście będziesz w stanie mieć tę pracę. Tylko po co?
Dopasowanie do zespołu i specjalizacje
Justyna Rędzikowska: Dokładnie. Dobrze być w miejscu, w którym jest nam dobrze. I dla każdego dobrze będzie znaczyło co innego. No bo wtedy mamy szansę właśnie kwitnąć. Dla mnie to po prostu jest taki szok kulturowy po zmianie pracy, bo mnie to się związało jednocześnie — zmiana zespołu i zmiana pracy, chociaż nie było to konieczne, no ale tak mi się po prostu ułożyło z innych przyczyn. I ja dopiero z czasem widzę, jaka to po prostu była zmiana. Tak jakby ktoś po prostu magiczną różdżką sprawił, że stałam się innym człowiekiem. A ja się nie stałam innym człowiekiem. Ja po prostu trafiłam na podatny dla mnie grunt. A dla każdego inny grunt będzie tym podatnym.
Kate Hobler: Zgadza się. Są na przykład Scrum Masterzy, którzy uwielbiają, żeby tak powiedzieć, kończyć już zaczęte przedsięwzięcia. Czyli na przykład organizacja już mocno się zmieniła, teraz jest bardziej takie dopieszczanie szczegółów, doprowadzanie do tego, żeby to naprawdę było w stanie kwitnąć. Super. Ten sam Scrum Master prawdopodobnie wrzucony na sam początek zmiany, kiedy trzeba jeszcze przebijać głową mur, kiedy trzeba jeszcze się bawić ze stanowiskami i mieć jakąś siłę formalną w organizacji, bo inaczej to niczego się nie osiągnie, no to ta sama osoba w tym drugim przypadku może całkowicie się nie sprawdzić. Czy to znaczy, że te dwie osoby, jedna z nich jest dobra, a druga nie?
Kate Hobler: Wręcz przeciwnie.
Justyna Rędzikowska: Właśnie.
Anegdota o zamianie Scrum Masterów
Kate Hobler: Mają po prostu swoje specjalizacje. Tak samo jak w każdej dziedzinie, która przestaje być prosta, pojawiają się specjalizacje. Tak tutaj też zaczynają się pojawiać specjalizacje, włącznie z tym właśnie, że istnieją Scrum Masterzy początkowi i Scrum Masterzy kończący, tacy, którzy w innych obszarach się spełniają. Przypomina mi się też właśnie anegdotka. Opowiem. Przypomina mi się historia z jednej organizacji. Był taki zespół, w którym był Product Owner i Scrum Master. Product Owner miał na imię Paweł — jeżeli nas słuchasz, cześć Paweł — Scrum Master to był Tomek. Cześć Tomku. I Paweł był osobą niezwykle dominującą. To była osoba, która była głośna, która była bardzo zdecydowana. To był taki rodzaj gwiazdy. Doskonale dogadywał się ze swoimi interesariuszami, bo to też były po prostu takie gwiazdy organizacyjne wewnętrzne, bo robili produkt wewnętrzny. A Tomek był spokojny, wycofany. Po prostu jak Paweł i Gaweł, w ogóle kompletnie do siebie nie pasowali. No i efekt był taki, że Paweł zjadał Tomka, czyli Product Owner zjadał tego Scrum Mastera. Tomek nie miał tam nic do gadania. No i Tomek się coraz bardziej frustrował, zresztą się nie dziwię. Paweł też się frustrował, bo miał wrażenie, że nie ma partnera w swoim Scrum Masterze. Zespół się frustrował, no bo tam były wieczne jakieś wojny od strony Pawła, na które Tomek nie potrafił zareagować. No więc w tej samej organizacji w pewnym momencie zaczęliśmy jako cała grupa ludzi szukać miejsca, w którym Tomek by się poczuł bezpieczniej. I na samym końcu organizacji, dosłownie na drugim końcu, jakby popatrzeć na odległość zarówno geograficzną w obrębie Wrocławia, jak i odległość taką organizacyjną, zdarzył się zespół z sytuacją praktycznie odwrotną. Bardzo delikatna, taka wyważona Product Ownerka — zapomniałam jej imienia, niestety — i Scrum Master Filip, który był znowu rodzajem gwiazdy. On uwielbiał lśnić. No i oczywiście spłycam to mocno, tam było dużo innych rzeczy, ale tak, żeby to w sensownym czasie przekazać. Efekt był taki, że oni się zamienili. Tomek poszedł do tej Product Ownerki, a Filip wylądował u Pawła. U Pawła i Filipa tak iskrzyło właściwie na co dzień, że tam wyglądało, jakby się mieli pozabijać. A deweloperzy, Jezus Maria, jak pączki w maśle, tak? Szczęśliwi. Trochę na zasadzie: „Choć, zróbmy popcorn, bo znowu mamy Refinement i znowu się prawie pobiją chłopaki”. Ale to było coś, co było ich takim znakiem rozpoznawczym. Oczywiście nie wrócili do swoich starych zespołów, tylko rozpoczęli pracę z nowymi, tak? Bo tam się całkiem dobrze dogadywali.
Kate Hobler: Natomiast i jeden, i drugi to byli świetni Scrum Masterzy. Nie można im absolutnie nic zarzucić, ale styl mieli tak różny. No i potem dopasowanie właśnie do zespołu i do Product Ownera doprowadziło do tego, że byli szczęśliwi. Nie wiem, czy jeszcze są, ale mam nadzieję, że tak.
Justyna Rędzikowska: Super anegdotka. Fajnie, że się nią podzieliłaś. No tak, tak. Myślę, że to dopasowanie robi bardzo wiele. Zresztą, kurczę, jakbyśmy sobie po prostu pomyśleli o związkach między ludźmi, no to przecież ludzie się łączą w pary, potem łączą się w inne pary i jakby trzeba znaleźć ten match, z którym będzie ci dobrze, z którym będziesz mógł pięknie przez życie przejść. No i to samo, przez pięknie można przejść przez życie produktu, dobierając dobry zespół. I to nie znaczy, że dowolna osoba do tego zespołu będzie pasowała i że to nie tylko twardy skillset na to wpływa, ale też parę innych czynników, które trzeba wziąć pod uwagę.
Kate Hobler: Tak jest. Tak samo jak w związku. Z jednej strony fajnie by było, gdyby jedna osoba potrafiła naprawić wiertarkę, a druga osoba potrafiła ugotować obiad, tak? Ale jeśli ktoś nie będzie potrafił naprawić wiertarki, a obie osoby będą potrafiły ugotować obiad, to to też nie będzie tragedia, bo z tą wiertarką pójdzie się do specjalisty, tak? Albo odwrotnie.
Justyna Rędzikowska: Dieta pudełkowa, bardzo spoko, polecam.
Kate Hobler: Też rozważam, że do jakiegoś czasu chyba muszę w końcu spróbować. No. A jeszcze jedną rzecz się chciałam dopytać. Bo tak, kurczę, mówisz dużo fajnych rzeczy związanych z tym, że praca jest częścią życia. I ktoś kiedyś powiedział, i tutaj konia z rzędem temu, kto mi powie, czyj to cytat, bo bardzo chciałabym wiedzieć, ale nie udało mi się znaleźć, że there is no work-life balance, there is just balance. Bardzo mi się ten cytat podoba. Co o nim myślisz?
Balans życia i teatr wewnętrzny
Justyna Rędzikowska: No zgadzam się, zgadzam się. I myślę, że ten work-life balance był ważnym punktem w kontekście rozwoju naszej świadomości i jesteśmy już jako społeczeństwo w tym miejscu, gdzie zaczynamy mówić o balansie jako całości. I to jest ekstra. Też ten cytat widziałam, też absolutnie nie pamiętam skąd i kto, no ale jak wszystkie w internecie, pewnie Albert Einstein. Tak, tak.
Justyna Rędzikowska: Dokładnie. A jeszcze taki, moja terapeutka Bożena zawsze powtarza, że teatr zewnętrzny jest odbiciem teatru wewnętrznego. I to też mi tak mówi, że to, co się we mnie dzieje, to jakby na zewnątrz pewne rzeczy mogą mnie irytować, denerwować, jakby coś we mnie, coś mi robić i to z reguły jest odpowiedź do tego, co jest w środku. I to nie ma znaczenia, czy to jest w partnerstwie, czy to jest w rodzinie, czy to jest w pracy, czy z przyjaciółmi, jakby to się po prostu odbija, ta refleksja jest na zewnątrz.
Justyna Rędzikowska: Moim zdaniem nie da się tego po prostu porozdzielać. Można poblokować sobie pewne rzeczy, ale blokując, sobie trochę zabieramy. A dopiero będąc w pełni takim transparentnym, otwartym ze sobą i ze światem, możemy naprawdę niesamowicie wiele uzyskać. Więc tak, jakby balans w życiu jest po prostu ważny. I dla każdego będzie znaczył co innego, ale poszukiwać tej właśnie swojej drogi, gdzie można być sobą i żeby było nam dobrze.
Kate Hobler: Czyli ta troszeczkę iteracyjność i inkrementalność też przenosi się do innych aspektów życia, bo jeśli nam w danym miejscu nie jest dobrze, coś czujemy, że jest nie tak, to zaufajmy temu, jaki feedback dostajemy od naszego ciała, od naszych uczuć, bo ono próbuje nam coś powiedzieć.
Justyna Rędzikowska: Dokładnie, dokładnie. I dla mnie to jest taka magia. To jest taki zbiór wiedzy, który ja odrzucałam przez wiele lat i dopiero w terapii nauczyłam się to przyjmować.
Doświadczenie niedopasowania i odkrycie siebie
Justyna Rędzikowska: Czułeś, jakby… Jak mogłam przez cały czas z tego nie korzystać? Tak jakby ktoś mi teraz dał telefon z internetem, myślę, jak ja mogłam przez cały czas z tego nie korzystać, skoro tak mi to ułatwia i tyle przyspiesza. No i tak samo tutaj z tymi uczuciami. Tu mam jeszcze jedną anegdotkę. Kiedy sprzątałam komputer w poprzedniej pracy, to odnalazłam różne notatki. Po pierwszych trzech miesiącach mój przełożony pytał się mnie, jak mi tam. I ja napisałam, że czuję, że nie pasuję, ale być może to spowodowane tym, że tak naprawdę po dwóch tygodniach pracy zachorowałam na COVID, trzy tygodnie mnie nie było, potem się męczyłam z mgłą mózgową, więc po prostu ignorowałam, zracjonalizowałam i ta anegdotka gdzieś tam była. I potem odchodziłam z pracy, rok, półtora później, i odeszłam tymi sercami. Czuję, że nie pasuję. I gdy wróciłam, sprzątając komputer, do tej notatki, to aż mnie tak uderzyło, że ja to już wiedziałam od dawna. Tylko ja po prostu bardzo silnie to zracjonalizowałam. Bo to super firma, fajna kultura firmy, fajni ludzie. No wszystko było super. Dlaczego mi się tam nie mogło odnaleźć? Cały czas szukałam błędów w sobie. No ja po prostu nie byłam człowiekiem z tej bajki. I to nie było nic złego. Oni są super, ja bardzo cenię tę firmę, cenię tych ludzi. Tylko ja po prostu jestem z innej bajki. I trafiam do swojej bajki i jest zupełnie inaczej.
Różnorodność rynku i eksploracja
Kate Hobler: I tutaj możemy strasznie podziękować różnorodności rynku, żeby tak ładnie powiedzieć. Czyli temu, że nawet jeśli wszyscy mówią, tak, organizacje turkusowe są cudowne i tak dalej, ale ja nie chcę pracować w takiej organizacji. I to jest bardzo okej. Miejsce dla ciebie się znajdzie. Uwielbiasz rywalizację taką, że po prostu masz ochotę zabić swoich współrywalizantów, żeby tak brzydko powiedzieć. Znajdziesz swoje miejsce. Prawdopodobnie w jakiejś takiej bardzo intensywnej sprzedaży. Tak? Proszę bardzo. Lubisz sytuację, w której masz bardzo jasne miejsce swoje w organizacji, która mało się zmienia. Poszukaj hierarchicznych organizacji, na przykład takich jak takie, żeby tak brzydko powiedzieć, hardkorowe korpo. Tak? To nie jest… Ja wiem, że korposzczur jest obrazą. Tak? To jest obelga. Ale to wcale nie znaczy, że to jest zły wybór. W końcu Marek Kondrat w pewnym momencie wybrał korporację. I to w dodatku bank. Tak? Zamiast bycia aktorem. To jest sensowny wybór. Więc znajdziesz swoje miejsce. Niezależnie od tego, jakie są twoje preferencje. Ale czasem parę razy to miejsce trzeba zmienić, żeby te swoje preferencje odnaleźć. Jak znajdziesz to miejsce, to klikniesz. Tam ci będzie dobrze.
Justyna Rędzikowska: To się będzie czuło. A też jakby totalnie się zgadzam z różnorodnością rynku. I nawet korporacja korporacji jest nierówna. Tu też jest bardzo duży wachlarz tego, jakie są zachowania promowane, czy w jaki sposób jest zbudowana kultura organizacyjna. Ludzie mają różnie. I to jest przeekstra. Filip Czepeczka powtarza właśnie, że każdy ma swój wszechświat. I żeby się zrozumieć, to warto zajrzeć w ten wszechświat. I to nie jest tak, że te wszechświaty stoją w opozycji. One są różne. I warto się po prostu temu przyjrzeć. I też ja zawsze powtarzam, że próbować warto, bo co najgorszego cię spotka? No najwyżej doświadczysz, że to nie to, ale co najlepszego cię spotka, nauczysz się czegoś o sobie. Nie da się czegoś nauczyć, nie próbując, co dokładnie wiemy z wytwarzania produktów. Zrób, sprawdź, to się dowiesz. A wyobrażać to sobie można wszystko. Tak samo w życiu. Pójdź, zobacz i sprawdź. I nie ma nic złego w tym, żeby cofnąć się o krok, wrócić gdzieś, jeżeli się okaże, że to jednak nie w tę stronę. Próbujmy, eksplorujmy. Inaczej się nie dowiemy.
Kate Hobler: Dokładnie tak. Tak, przypomina mi się tak na koniec opowiadanie, które kiedyś bardzo duże wrażenie na mnie zrobiło. To jest opowiadanie autorstwa Andy’ego Weira, czyli tego, który napisał Marsjanina. I opowiadanie nazywa się The Egg. Jajko. Jest też wersja polska. W opisie filmu zostawimy linka do tego opowiadania, bo ono tam w paru miejscach w internecie jest. Ale bardzo polecam. Nie będę spoilować. Ale jeżeli to, co Kęsik przed chwileczką do was mówiła, przemawia do was, to bardzo, bardzo polecam też to opowiadanie. A ty, Kęsik, miałaś okazję go kiedyś czytać? Czy jeszcze nie?
Justyna Rędzikowska: Nie, jeszcze nie.
Kate Hobler: To myślę, że to jest coś, co Ci się bardzo spodoba.
Justyna Rędzikowska: Korzystam z tego, co podziękujesz.
Kate Hobler: Tak jest. To jest króciutkie. To jest coś, co jest, nie wiem ile to ma, z 3-4 strony może, ale robi ogromne wrażenie, daje do myślenia. Super. Także dzięki, Kęsik, dałaś nam mnóstwo do myślenia. Ja sama mam dużo tutaj do przetrawienia z tej rozmowy, więc dziękuję Ci bardzo. Mam nadzieję, że Was też to zainspirowało. No i jeżeli będziecie chcieć więcej, Kęsik, to wiecie, dajcie znać nam w podpisach.
Justyna Rędzikowska: Ja to chcę więcej Ciebie. Teraz jak powiedziałaś, że będziesz, coś tam w Tobie będzie pracowało, będziesz myślała, to jestem ciekawa, no co takiego może w Kate pracować? Bo wiesz, dla mnie jesteś człowiekiem, taką kobietą, która jest taką naczelną agile’istką w Polsce. Ja Ciebie tak postrzegam. I sobie myślę, kurczę, ja mogłam powiedzieć coś, o czym Kate będzie myśleć? No way. No i jakby teraz jestem ciekawa, co Ty tam sobie myślisz.
Kate Hobler: Wiesz co, powiem Ci tak, nawet mój 5-letni syn często mówi coś, co u mnie wywołuje głębokie myślenie. Więc tutaj oczywiście nie chodzi o to, żeby umniejszyć, że z każdego miejsca może być inspiracja. A to, że ja jestem uważana za naczelną agile’istkę wcale nie znaczy, że nie jestem człowiekiem, który cały czas uczy się czegoś nowego. Także mam nadzieję, że to jest coś, co będzie mi towarzyszyć do końca życia i nigdy nie osiądę na laurach, bo nie da się przestać uczyć. Nie da się nauczyć wszystkiego. Nie ma takiej opcji.
Justyna Rędzikowska: W tym podcaście słyszałam takie piękne zdanie, że podstawowym stanem każdego człowieka jest chęć rozwoju. Jeżeli w Tobie jest zablokowana ta chęć rozwoju, prawdopodobnie jest to sygnał, że coś się gdzieś dzieje, co trzeba zaopiekować. Ale to jest naturalny stan człowieka. Więc tak, jakby całe życie jest pięknym polem do nauki i cały czas chcemy się rozwijać, więc to super. Myślę, że coś głupiego powiedziałam z tym takim umiejscowieniem Cię. Masz rację, każdy człowiek cały czas się uczy, a pięciolatkom zazdroszczę tego, że one czują i potrafią czuć. To tylko zależy od dorosłych, czy im tego nie zamkną. Ja bym chętnie się cofnęła do tej pięcioletniej mnie, która tak wszystko może poczuć.
Kate Hobler: Tak jest. Pięciolatki, nawiasem mówiąc, mają umysł genialny. To jest taki okres w naszym życiu, w którym mamy niesamowite możliwości intelektualne, tylko później nasze ciało samo je ogranicza. Bo wydatkowanie energetyczne mózgu genialnego jest tak wysokie, że nie opłaca się nam jako gatunkowi. Wow. Taka ciekawostka.
Justyna Rędzikowska: Dobra ciekawostka.
Kate Hobler: Także absolutnie nie powiedziałabym, że powiedziałaś coś głupiego, wyraziłaś swoje zdanie i muszę powiedzieć, że mnie bardzo ładnie pogłaskało, więc dziękuję Ci bardzo. I dziękuję też wszystkim, którzy do nas dołączyli słuchając. To była Kęsik, czyli Justyna Rędzikowska. Jedna z tych niezwykłych osób na polskiej scenie. I mam nadzieję, że będziemy ją słyszeć jeszcze więcej. Dzięki, Kęsik.
Justyna Rędzikowska: Dzięki Ci wielkie, Kate.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Professional Scrum Master™ (PSM)Scrum, którego ludzie sami chcą używać
- Professional Scrum Master™ – Advanced (PSM-A)Wyjdź ponad rytuały i mechanikę Scruma
- Dla agile coacha i Scrum MasteraZ najtrudniejszymi przypadkami zostajesz sam. Nie musisz.





