Spektrum Product Ownera - #19 Podcast Zwinnej Kawy

Kate dzieli się modelem o różnicach między Product Ownerami, historii zwinności.
Obiecane linki:
Wpis na blogu Guntera: https://guntherverheyen.com/2013/12/19/illustrations-of-scrumand/
Odcinek Tom Scott o windzie biurowej: https://www.youtube.com/watch?v=1yfX84RMQ3M
Obejrzyj na YT
Zapis rozmowy
Marek Hobler: Ahoj, to jest podcast Zwinnej Kawy. Tutaj Marek Hobler, jest z nami Kate Hobler, pomachaj.
Kate Hobler: Cześć.
Marek Hobler: Bardzo ładnie.
Kate Hobler: A ci, którzy nas słyszą, to nie widzą, że macham, więc muszą uwierzyć na słowo.
Marek Hobler: Tak, ale można nas zobaczyć na YouTubie, tam też widać czasem.
Kate Hobler: Nie, tam podcastów się słucha, a nie ogląda.
Marek Hobler: Ja lubię słuchać, ale oglądając.
Kate Hobler: Rozumiem, preferencje.
Marek Hobler: Wiem, że masz w kubku herbatę, już rozmawialiśmy o tym wcześniej, a dzisiaj mieliśmy pogadać o poziomach Product Ownera, bo się okazało, że nie wszyscy Product Ownerzy to są tacy sami ludzie albo to samo robią.
Historia Product Ownera w IT
Kate Hobler: Niesamowite. Tak, tak jest. I na szkoleniach dla Product Ownerów, wielu Product Ownerów dziwi się, że chwila, moment, to teoretycznie jest opisane jako ostra rola, a tak naprawdę nie jest. Nie jest opisane jako ostra rola. Są pewne obszary, którymi Product Owner musi się zająć, ale na jakim poziomie, jaki ma mieć poziom decyzyjny, to zależy od organizacji. I żeby to przybliżyć, ja muszę opowiedzieć historię, która sięga… Można by sięgnąć do lat trzydziestych, ale tak głęboko sięgać nie będę. Mianowicie…
Marek Hobler: Zeszłego wieku, tak, zeszłego wieku.
Kate Hobler: Tak, zeszłego wieku, tak. Jezus Maria, prawie sto lat temu właśnie się zorientowałam. Łoh, no dobra, to rzeczywiście dawno temu było. Natomiast głębokość, do której sięgniemy, to będą lata osiemdziesiąte. Bo w latach osiemdziesiątych na amerykańskim rynku IT, żeby to tak ładnie powiedzieć, który wtedy właściwie raczkował, to był czas, w którym była masa dziwnych ludzi, którzy siedzieli w garażach i coś tam kombinowali, i powstawały pierwsze zręby aktualnych gigantów.
Marek Hobler: Dotcomy, tak zwane.
Kate Hobler: Tak, a boom dotcomów zdarzył się w dwutysięcznym roku, więc jeszcze daleko do dotcomów. Rzeczywiście już jakaś sieć istniała, ale to było słabe. Ale w latach osiemdziesiątych na właśnie tym rynku IT wysypało się dosyć dużo byłych wojskowych. To było związane z tym, że po wojnie w Wietnamie to były osoby, które były jako jedyne zaznajomione generalnie z technologią, która wtedy dla wojskowości była całkiem nieźle rozwijana. No i tam znalazło się między innymi dwóch panów, Jeff Sutherland i Ken Schwaber.
Marek Hobler: Czyli wojskowi skończyli wojnę, nudzili się i mieli pieniądze, tak?
Badanie efektywności projektów IT
Kate Hobler: Tak, no bo na wojskowej emeryturce to chyba całkiem nieźle. Znaczy, tak sobie wyobrażam, nie wiem, jak to jest w Stanach. Natomiast wiem, że Stany się całkiem nieźle opiekują wojskowymi, więc generalnie myślę, że nie jest źle. Natomiast panowie Schwaber i Sutherland, którzy tam wtedy się znaleźli, jeden to w ogóle były Marines, inny oblatywacz myśliwców, więc przeszłość mieli ciekawą. Zaczęli zwracać uwagę na to, że niektóre zespoły radziły sobie wyjątkowo dobrze w porównaniu z innymi. I w 1986 roku wyszło pierwsze badanie, które sprawdzało, jaka jest efektywność, czy właściwie jaki jest koszt projektów IT. Pierwsze chyba w historii. I w tym badaniu znaczące było to, że jeżeli ktoś założył 100% budżetu, to średnio wychodziło, o ile dobrze pamiętam, 296%.
Marek Hobler: Znaczy tyle wydał w końcu, tak?
Kate Hobler: Tak, więc przekroczona trzykrotnie wartość budżetu. To był standard. To nie było tak, że to było wyjątkowe, to był standard. Więc jeśli brać pod uwagę jeszcze to, że niektóre zespoły radziły sobie bardzo dobrze tak po prostu na co dzień. Gdzie była ta granica górna? Próbowałam sobie to kiedyś wyobrazić. Jest to zabawne ćwiczenie. No i Schwaber i Sutherland zauważyli, że są właśnie takie zespoły, które radzą sobie wyjątkowo dobrze. One się różniły od innych. I jedną z różnic, tam były trzy główne różnice.
Marek Hobler: Znaczy, w sensie wydawały mniej pieniędzy, nie więcej pieniędzy.
Product Manager a Product Owner
Kate Hobler: Tak, tak, właśnie. Tak, tak, tak. One jakby były w stanie mniej więcej w 100–140% budżetu. Praktycznie za każdym razem. No i te zespoły, czy te właściwie organizacje, bo niektóre z nich miały więcej niż jeden zespół, te organizacje różniły się kilkoma rzeczami. Tam były przede wszystkim trzy rzeczy: kwestia iteracyjności, inkrementalności i zarządzania produktem. No i właśnie to zarządzanie produktem to było to, na co chcę teraz zwrócić uwagę. Product manager, czyli ktoś, kto opiekuje się danym produktem lub danym modelem produktu wchodzącym na rynek. Bardzo powszechna rola poza IT, nawiasem mówiąc, na przykład w motoryzacji albo w produktach konsumenckich typu FMCG, na przykład chociażby w Coca-Coli. Sama Coca-Cola albo Coca-Cola Zero ma swojego product managera, który na dany region zarządza dystrybucją tego napoju i decyzjami dotyczącymi na przykład wydawania nowych smaków czy rzucania właśnie jakichś specjalnych edycji i tym podobnych promocji, i tak dalej, i tak dalej.
Marek Hobler: Jakoś dziwnie Burger Drwala przyszedł mi do głowy.
Kate Hobler: To jest bardzo dobry przykład. Burger Drwala, który jest doskonałym produktem na rynek polski. McDonald’sy z innych rynków lokalnych próbowały ten pomysł skopiować, ale nikomu się nie udało. To Polacy czekają na Burgera Drwala przez praktycznie cały rok.
Marek Hobler: Nie wszyscy, niech analizujmy.
Kate Hobler: Tak, ja nie mówię, że wszyscy, po prostu Polacy na to czekają. Widać w internecie, jaki jest niezwykle pozytywny odbiór tej konkretnej kanapki.
Kate Hobler: I niestety w IT jakoś tych product managerów mało teraz widać. No i to jest związane właśnie z kontynuacją tej historii, bo product managerowie w IT, ale też gdziekolwiek indziej, w latach osiemdziesiątych to były osoby, które były takimi ludźmi siedzącymi w tak zwanych corner office. Nie wiem, czy słyszałeś kiedyś, co to jest corner office dla amerykańskiego budynku.
Marek Hobler: Czy siedzieli w kącie, to była taka kara, tak?
Kate Hobler: Wręcz przeciwnie. Corner office to jest takie biuro, które jest przeszklone z dwóch stron, z widokiem na centrum miasta, na Manhattan, na tę dzielnicę finansową. Zwykle piękne inne budynki, a do tego jeszcze w tle pewnie jakaś przyroda i tak dalej. Więc generalnie te corner office to jest najbardziej prestiżowe miejsce na piętrze.
Marek Hobler: Czyli na danym piętrze są takie cztery, zazwyczaj cztery.
Kate Hobler: Może być ich więcej, bo to corner office to jest rzeczywiście najbardziej prestiżowe, ale coś, co graniczy ścianą z tym corner office, to też teoretycznie jest też prestiżowa lokalizacja. Ale najbardziej właśnie to są te corner office. Jest ich stosunkowo mało. Zwykle są pojemne, dosyć szerokie właśnie dlatego, że tam są osoby wyjątkowe, tak, lokowane. No i tacy produkt managerowie, no to rzeczywiście byli w tych corner offices, więc jak od czasu do czasu poszli do tych swoich deweloperów trzydzieści pięć pięter w dół, no to to było święto.
Kate Hobler: No ale wśród tych zespołów, które radziły sobie wyjątkowo dobrze, to ci produkt managerowie zachowywali się trochę inaczej.
Marek Hobler: Przypomniała mi się opowieść Toma Scotta o tym, że w którymś wieżowcu był taki corner office, który był windą, i menadżer, żeby być na każdym piętrze, całe jego biuro przesuwało się. Tak. Jako próba rozwiązania tego problemu.
Kate Hobler: No może to, nie wiem, czy któryś z nich coś takiego zrobił, może tak. Natomiast ci produkt managerowie albo siedzieli ze swoimi podwładnymi, albo ich podwładni siedzieli razem z nimi w tych corner office.
Marek Hobler: W tych wyróżniających się zespołach, tak? Tak.
Kate Hobler: I okazało się, że to, że oni współpracują bardzo blisko ze swoimi zespołami wytwórczymi, wystarczyło do tego, żeby fantastycznie ograniczyć wariancję budżetu.
Kate Hobler: No i kiedy panowie Schwaber i Sutherland patrzyli na to, co te zespoły mają wspólnego, to zauważyli właśnie tego product managera. Tylko nazwali go Product Ownerem, dlatego że to był ktoś, kto nie tylko zarządzał tym produktem, tylko zachowywał się, jakby był jego właścicielem. Był bardziej odpowiedzialny za ten produkt niż klasyczny product manager. Czyli Product Owner to tak naprawdę product manager, który blisko współpracuje ze swoimi zespołami wytwórczymi. Tak historycznie to wyglądało.
Kate Hobler: No i tylko popatrzmy teraz na kolejne lata.
Marek Hobler: To było czterdzieści lat temu, tak?
Kate Hobler: Trochę więcej nawet, tak.
Marek Hobler: Osiemdziesiąty szósty?
Kate Hobler: Osiemdziesiąty szósty to jest tylko to badanie. Obserwacje były już wcześniej.
Agile Manifesto i jego wpływ
Kate Hobler: Bo jakby to, że niektóre zespoły radziły sobie wyjątkowo dobrze, to było widoczne gołym okiem. Także niepotrzebne było to szerokie badanie. To badanie tylko utrwaliło. No i panowie zaczęli tak naprawdę mówić o tym. Zaczęli o tym opowiadać. Kiedy sfinalizowali pracę nad Scrumem, to było oficjalnie został po raz pierwszy opublikowany w 95 roku. To jeszcze chwilę później, sześć lat później, zebrała się banda siedemnaścioro lekko podchmielonych facetów, zebrała się w pewnym hotelu w Salt Lake City. Mieli w planach jeździć na nartach. Jakoś im nie wyszło, tylko podpisali manifest. Znany jako Agile Manifesto. Pewien problem z tym Agile Manifesto jest taki, to nawet poważny problem jest taki, że to był manifest podpisany z siedemnastu osób, szesnaście osób to są inżynierowie i specjaliści technologiczni.
Kate Hobler: Także z osób, które się tym zajmowały na początku, stworzyły XP, pracowały nad tym, nad tymi rzeczami. To wszystko byli specjaliści technologiczni. To byli inżynierowie. No i ci inżynierowie zauważyli pewne prawidłowości w sposobie wytwarzania produktów IT. No i oni poszli do biznesu. Mówią, hej, my wiemy jak dobrze tworzyć produkty IT. A biznes mówi, to chyba sejaja robicie. To my wiemy jak zarządzać produktami. Wy sobie pójdźcie i bawcie się tą swoją technologią.
Marek Hobler: Macie robić to co chcesz.
Kate Hobler: I no bo właściwie to było uzasadnione. Dlaczego inżynierowie mają wiedzieć jak zarządzać produktami na rynku lepiej niż osoby, które robią to od lat. To tak samo, jakby ludzie ze sprzedaży przyszli do inżynierów i powiedzieli dobra to my teraz doskonale wiemy jakiej technologii macie tutaj użyć. Tak? I my wam ją narzucimy. No co, co w tym momencie inżynierowie by stwierdzili, chyba sejaja robicie. Wybądź stąd. No i to sprawiło, że przez prawie 20 lat, licząc tam w tym roku, właśnie od tych od tych lat 90.
Kate Hobler: Nie, od 80. Nie, czekajcie, coś mi się matematyka potem pokiepściła. Trochę powyżej 10 lat, kilkanaście lat. Ludzie nie liczą do dużych liczb.
Marek Hobler: 1, 2, 3, 4 dużo.
Kate Hobler: Właśnie. Od tego 95. roku licząc. To niestety biznes nie zrozumiał, że Scrum i w ogóle te podejście zwinne, one służą do tego, żeby wspierać biznes. Bardzo niewiele firm to załapało.
Kate Hobler: I właściwie im się nie dziwię, bo to powstało w bardzo złym miejscu.
Ewolucja roli Product Ownera
Kate Hobler: W 2007 roku zaczęło się to zmieniać.
Kate Hobler: Sprawą gościa, który się nazywa Steven Denning. Denning to jest gość, który jest publicystą, który pisze dla Forbesa. Nawiasem mówiąc, bardzo polecam jego publikacje. Denning bardzo ciekawie pisze. O różnych aktualnych rzeczach, które się dzieją. Fajnie je opisuje pod kątem zwinnym.
Marek Hobler: To jest inny człowiek niż ten od Denninga Krugera, czy to jest ten sam?
Kate Hobler: Tak, to jest Denning i Dunning. To są dwie różne osoby. Nie jest to też Deming.
Kate Hobler: Edwards Deming. To też jest inna osoba.
Marek Hobler: Dobrze.
Kate Hobler: I on zaczął pisać o właśnie zwinności w kontekście biznesowym. I co się stało? W tym momencie firmy się obudziły i stwierdziły ojej, jakie to fajne biznesowo, to dla nas, to i my też chcemy. No i zaczęły patrzeć na to, jak wygląda sytuacja w firmach, tak żeby w innych firmach szczególnie, które teoretycznie tego używały, żeby spróbować się zainspirować. No to popatrzyły. Tylko problem był taki, że ponieważ biznes nie słuchał i tej części biznesowej w tej zwinności praktycznie nie było, szczególnie w dużych firmach. No to efekt był taki, że Product Owner został sprowadzony do specjalizacji, która jest po stronie technicznej, ale jest najbardziej zbliżona do tego biznesu, do tej części produktowej, jaka jest po stronie technicznej. Czy wiesz, jaka to specjalizacja?
Marek Hobler: Przykładanie elementów backlogu.
Kate Hobler: Znaczy to jest to jest element tego, co ta specjalizacja robiła. Oczywiście chodzi o analityka biznesowego.
Marek Hobler: Ok, czyli były firmy, które stosowały Agile, ale ponieważ firmy, ten tak zwany biznes nie chciał na to patrzeć, to robili to techniczni sami, tak? I teraz jak inne firmy usłyszały o Agile, to zaczęły patrzeć na tamte firmy, co ponoć mają tego Agile i zobaczyły, o tam im się dobrze bawią w takie techniczne rzeczy, to będziemy tym klonować.
Marek Hobler: Parę lat później to tak samo było ze Spotify’em, tak?
Kate Hobler: Tak. Jeszcze sporo. No dobra.
Marek Hobler: No więc zainspirowali się tymi technicznymi i nie było tam ludzi od produktu, bo…
Kate Hobler: No bo skąd?
Marek Hobler: No tak. Ale byli analitycy biznesowi.
Kate Hobler: Właśnie, analitycy biznesowi mieli przyklejoną łatkę Product Ownera. I to byli tak zwani skrybowie. Czyli to jest ten, jakby, najsłabszy decyzyjnie poziom Product Ownera. To jest skryba. Czyli to jest ktoś, kto nie ma możliwości podejmowania prawie żadnych decyzji, z wyjątkiem porządkowania informacji. On rzeczywiście panuje nad Product Backlogiem, ale co tam do tego Product Backlogu trafia, to już ktoś inny mówi takiemu Product Ownerowi. Nawiasem mówiąc, jakość Product Ownera a jego moc decyzyjna, to są dwie zupełnie różne rzeczy. Jeden z najlepszych Product Ownerów, jakich poznałam w życiu, był typowym skrybą, tylko fenomenalnie nawigował się właśnie w tym obszarze. Tak że jakość i siła decyzyjna, to nie jest to samo. To jest inny wymiar. No i więc zaczęli kopiować tych skrybów. Mało kto popatrzył na to, że opisany Product Owner to jest człowiek z biznesu. To jest Product Manager. I tam trzeba zacząć zarządzać produktami, nie projektami, produktami. To jest duża różnica.
Poziomy Product Ownera: skryba i proxy
Kate Hobler: No i przez jakiś czas było tam rozdźwięk, bo z jednej strony te dokumenty, które były takimi podstawowymi, z których można by się było dowiedzieć, co to właściwie jest ta zwinność, to były dokumenty, które pokazywały, że tam jest ktoś z biznesu. A z drugiej strony, jak obserwujemy rzeczywistość, patrzymy, to są analitycy biznesowi z prawami zapisu do Product Backlogu. No niestety. Więc na ratunek przyszedł gość, który się nazywa Gunther Verheyen. To jest gość, który jest Flamandem, jest fenomenalnym coachem i trenerem. Nawiasem mówiąc, jeżeli będziecie mieć okazję go gdzieś zobaczyć na jakiejś konferencji, to bardzo polecam. Mówi o sobie też Ginter, bo jego imię się rzeczywiście tak pisze. Gunther kiedyś popełnił taki wpis na swoim blogu, w którym pokazał, że Product Owner to nie jest ostra rola, tylko jest to pewne spektrum. I właśnie pokazał, że jest taki skryba. I na drugim poziomie, drugi poziom, czyli taki troszeczkę mocniejszy, bo jest ich pięć. Drugi poziom to jest poziom proxy. Tylko uwaga, to nie jest proxy Product Owner, tak jak się to rozumie powszechnie, czyli że to jest druga osoba. Product Owner jest jedną osobą i praktycznie zawsze jest jedną osobą. Nie znam przypadku, w której grupa Product Ownerów byłaby w stanie efektywnie zarządzać produktem. Może jest, tak, nie neguję tego, że to może się gdzieś zdarzyć, ale nie słyszałam, nie widziałam tego na własne oczy.
Marek Hobler: Czyli mamy konflikt nazewnictwa. Tu nie chodzi o ten proxy PO z dziwnie albo nietypowo rozumianego skalowania w Scrumie, tak?
Kate Hobler: Tak. To jest proxy, to jest rzeczywiście pojedynczy Product Owner nazywa się proxy, bo rzeczywiście jest przedstawicielem, tak? I to jest proxy najczęściej występuje, jeżeli mamy parę Software House i klient. I przychodzi taki klient do Software House’u i mówi: “Hej, zróbcie mi produkt”.
Marek Hobler: Ja bym chciał taką aplikację do zarządzania rowerami.
Kate Hobler: Na przykład. A w tym momencie Software House mówi: “Jasne, zbudujemy, to daj nam człowieka, który zna rynek i będzie potrafił tym zarządzać”. A w tym momencie klient mówi: “Ale my nie umiemy”. No to właśnie, żeby załatać tę dziurę, żeby tam był, to ten Software House mówi: “No to dobra, to my wam damy człowieka, który wie, jak zarządzać produktem, ale nie ma waszego kontekstu biznesowego. Nie rozumie waszej sytuacji, zrobi wszystko, co w jego mocy, ale to nie będzie optymalne”.
Marek Hobler: O domenie rowerów nie ma pojęcia zupełnie, tak.
Kate Hobler: “Ale jeżeli wy nie umiecie, to to będzie lepsze niż nieposiadanie nikogo”. Klient mówi: “OK, w porządku”. I proxy czasem bywa rolą taką stałą, czyli na cały czas rozwoju produktu ten proxy tam jest, ale czasem bywa tak, że to jest tylko tymczasowe. Czyli do momentu, w którym ten klient się nie nauczy, nie wykształcimy u niego takiego człowieka, który będzie potrafił tym zarządzać, no to do tego czasu ten proxy pozostanie. I w takich parach, to też, aha, to też występuje w momencie, kiedy mamy dużą organizację i
Kate Hobler: Tam mamy duży rozdział, taki dosyć głęboki podział między tą częścią technologiczną, tak, wykonawczą, a tą częścią, która daje te zlecenia. I taki proxy całkiem dobrze potrafi działać. Tylko trzeba wziąć pod uwagę to, że decyzje podejmowane przez tego proxy — jest ich niewiele. Większość tych decyzji on musi od kogoś wyciągnąć.
Marek Hobler: Ok, ale on już jest autonomiczny, tak? Bo ten pierwszy poziom skryby był taki, że kazali mu zapisać, to zapisał, ewentualnie przeagregował dwa zadania backlogu na jedno albo rozdzielił. A na tym poziomie co on może robić?
Kate Hobler: Nadal ten skryba też potrafi być autonomiczny, tak, tylko decyzje związane z tym, co trzeba zbudować, one są na zewnątrz. Natomiast on zarządza tym, co mu spłynęło, tak, i w tym jest autonomiczny. Rzeczywiście zależy mocno od decyzji innych, ale w obrębie samego backlogu on ma swoją autonomię. Podobnie jest w przypadku proxy, tylko proxy tę autonomię ma troszeczkę szerszą, bo on nie tylko w obrębie tego backlogu, ale też decyzji związanych zwykle z zespołem lub zespołami, które z nim pracują, tak? To znaczy, krótko mówiąc, jak mamy wykonawcę i zleceniodawcę, i zleceniodawca chce zlecić coś, co jest niemożliwe, nieopłacalne, bezsensowne, to taki proxy zdecydowanie może powiedzieć: hej, nie, sorry, to nie ma sensu. Skryba nie może, tak, skryba musi jakoś to obejść albo znaleźć kogoś, kto będzie w stanie przemówić komuś innemu do rozumu, tak?
Marek Hobler: Musi przekonać kogoś, żeby podjął inną decyzję, tak? A proxy już tam może podjąć decyzję.
Product Owner twórczy i Product Manager
Kate Hobler: Tak, proxy już może sam podjąć tę decyzję. I jak mamy takiego proxy i mamy takiego skrybę, to to są tak zwani produktonerzy otrzymujący, tak? Bo oni otrzymują z góry. I potem przechodzimy do trzeciego poziomu i to już jest tak zwany produktoner twórczy. To już jest kolejny poziom i to już jest zwykle ktoś, kto pochodzi od tej strony biznesowej, od tej strony zleceniodawcy. Jak pochodzi od tej strony zleceniodawcy, to teraz wyobraźcie sobie, o ile lepsze te decyzje będą podejmowane przez tego człowieka, bo on już rozumie model biznesowy. Może niekoniecznie go tworzy, tak? Bo działa z czegoś, co tworzy ktoś inny. Tylko działa na zasadzie już takiej, że okej, jest jakiś rynek, jest jakiś odbiorca i ja chcę zrobić dla niego jak najlepiej w ograniczeniach, które mam.
Kate Hobler: Coś masz w głowie?
Marek Hobler: Nie, nie. Zmieniam perspektywę, od czego się odsunąłem.
Najwyższy poziom: mini CEO
Kate Hobler: Dobra. I to jest ten trzeci poziom, to jest tak zwany biznes, czy produktoner pochodzący z biznesu. Potem kolejnym poziomem jest po prostu produkt manager. Czasem mówi się na to biznes z mandatem, ale to jest generalnie poziom produkt managera, czyli jest ktoś, komu zlecono zarządzanie danym produktem. Koniec. To jest ktoś, kto ma budżet, kto pewnie może co najmniej częściowo albo i całkowicie decydować o tym, jakie ma zespoły, które to rozwijają. Sam może bez proszenia nikogo innego pewnie jakiś zespół wymienić, jeżeli z jakiegoś powodu mu nie pasuje, czy kompetencjami, czy w jakikolwiek inny sposób. To jest ktoś, kto realnie zarządza produktem. Ale jest jeszcze poziom wyżej. Jest tak zwany — to znowu ma nazw — to jest mini CEO albo to jest wizjoner, tak? To jest entrepreneur albo intrapreneur, w zależności od tego, czy tworzy coś wewnętrznego, czy tworzy coś na zewnątrz. I to jest poziom produktonera, który jest bardzo częsty w startupach. Bo jak mamy startup, mamy pomysłodawcę, współwłaściciela lub właściciela i ten ktoś jest właścicielem tego produktu realnie, tak? I ma na sobie odpowiedzialność i konsekwencje tego, że jeśli to coś źle zrobi, to nikt go nie złapie, tak? Tylko ten startup się po prostu zawali. I 95% startupów, o ile dobrze pamiętam statystyki, nie przeżywa pierwszych trzech lat.
Marek Hobler: Inwestorzy mówią, że jeden na osiem im upada, nie? Ale to już są te startupy, które…
Kate Hobler: Które już mają inwestycje.
Marek Hobler: Tak. I przepraszam, jeden na osiem przeżywa. W sensie tak przeżywa.
Kate Hobler: Tak. Tak. Widzisz, powiedziałeś to, a ja zrozumiałam odwrotnie. Mózg sparsował automagicznie.
Kate Hobler: Także startupy, w startupach to jest mini CEO, ale nie tylko w startupach, bo to może być nie tylko, nie mini. To może być po prostu CEO. Przykładem takiego właściciela był Steve Jobs, który zarządzał produktami, które produkował Apple, tak? On co prawda zarządzał całymi liniami produktowymi, ale on się skupiał na tym, co było ważne, tak, dla Apple’a w tamtym momencie. Design, użyteczność, tak, to, że te produkty mają ze sobą razem działać. Czyli, przepraszam, te kluczowe elementy, które Apple’a od innych odróżniały.
Kate Hobler: Więc takie jest te pięć poziomów Product Ownera. I kiedy prowadziłam szkolenie product ownerskie po raz pierwszy ponad 10 lat temu i kiedy prosiłam, żeby Product Ownerzy obecni na tym szkoleniu się umieścili na tym, na wykresie, tak, który dla tych, którzy oglądają, wygląda tak.
Kate Hobler: To większość umieszczała się poza tym wykresem. Niektórzy w ogóle poza flipchartem, na którym był narysowany wykres.
Kate Hobler: A dziś większość Product Ownerów…
Marek Hobler: Poczekaj, poza, czyli tam jeszcze przed skrybą, tak? Tak. Aha.
Kate Hobler: Tak, jeszcze przed skrybą. Twierdzili, że w ogóle nawet nie są Product Ownerami. Natomiast dzisiaj to wszystko jest gdzieś w połowie wykresu. I to krok po kroku sobie ewoluowało w dobrą stronę.
Marek Hobler: Czyli statystyka się zmieniła, tak? Nagle ten nasz średni poziom Product Ownera, który odwiedzacie na szkoleniu, stał się wyżej.
Kate Hobler: Tak, dużo wyżej. To widać dlatego, że firmy są coraz bardziej świadome tego, że zarządzanie produktem przenosi wartość. Nie projektami, tylko produktem.
Spektrum a nie ostra rola
Kate Hobler: Także taka jest historia poziomów Product Ownera, tak, i Product Ownera jako odpowiedzialności, jako roli, jako spektrum, a nie takiej właśnie ostrej roli. Teraz uwaga, coś dla fanów motoryzacji. Poziomy Product Ownera na tym wykresie są trochę jak skrzynia CVT, tak? Poziomy są trochę umowne, więc można być pomiędzy, tak. To jest pewna ciągłość.
Znaczenie spójności w organizacji
Kate Hobler: I to, co jest ważne, to to, żeby organizacja traktowała was tak, jak poziom, na którym jesteście, bo na każdym z poziomów można być fenomenalnym Product Ownerem, beznadziejnym też. Natomiast największy problem stanowi to, jeżeli jesteście traktowani inaczej. Czyli na przykład jesteście na poziomie czwartym, czyli Product Manager, a organizacja traktuje was jak proxy. To, co się wtedy dzieje? Organizacja wchodzi z butami w decyzję.
Marek Hobler: Mamy tarcie, nie?
Kate Hobler: Tak. W drugą stronę też jest problem, bo jeżeli jesteśmy na poziomie proxy, a traktują nas jako Product Manager, no to wtedy będą wymagać od nas decyzji, których my nie możemy podjąć. Więc tak długo, jak tam jest spójność i transparencja związana z tym, kim my jesteśmy i za co odpowiadamy, tak długo my możemy dobrze wykonywać swoją pracę jako Product Ownerzy.
Kate Hobler: Tak.
Marek Hobler: Dzięki.
Marek Hobler: Zastanawiałem się, jak to zamknąć, ale nie mam żadnego kawału taty na zamknięcie. Więc…
Marek Hobler: Gdzie taką tablicę? Tablica jest zembedowana w wideo. Można ją gdzieś pewnie obejrzeć.
Kate Hobler: Mogę też podlinkować oryginalny post Kindere Ferhajana. To może być ciekawe, bo trudno go znaleźć.
Marek Hobler: Juhu. Czyli dzisiaj był odcinek, jak to historycznie ludzie zarządzali produktami. Wiesz co, słuchając ciebie, mam straszną ochotę wrócić do NASA i porozmawiać o tworzeniu rakiet i samolotów Boeinga, ale to chyba już nie teraz.
Kate Hobler: A o tym, co Boeing robi w swoich rzeczach, ja myślę, że koniecznie musimy też nagrać podcast, bo zarówno samoloty, które ostatnio produkują, jak i projekt Artemis, to są bardzo, bardzo ciekawe przypadki.
Marek Hobler: Haha. Ostatnio znowu któreś samoloty nie latają. Nie wiem dlaczego.
Kate Hobler: Maksy. Dobra.
Marek Hobler: To co? Wszystkim dobrego. Niech dalej pada śnieg. Do zobaczenia. Cześć.
Podziel się wpisem:
Chcesz pójść dalej?
- Professional Scrum Product Owner™ (PSPO)Product Owner to nie analityk biznesowy
- Professional Scrum Product Owner™ – Advanced (PSPO-A)Prowadzisz produkt na rynku, a nie listę życzeń interesariuszy
- Dla produktowcaOdpowiadasz za produkt, a decyzje o nim zapadają gdzie indziej.





